ప్రియమైన మదర్, నేను రాసింది చాలునని అనుకున్నాను. ఇప్పుడు మీరు నా సన్యాస జీవితం గురించి మరిన్ని వివరాలు కోరుతున్నారు. నేను వాదించను. అయితే, నాకు తెలిసినంత బాగా మీకూ తెలిసిన విషయాలను మీకు చెప్పవలసి వచ్చినప్పుడు చిరునవ్వు ఆపుకోలేను. అయినప్పటికీ, విధేయత చూపుతాను. ఈ చేతిరాత ప్రతి ఎవరికైనా ఏ విధంగా ఉపయోగపడగలదని నేను అడగను. మీరు దీనిని చదవకుండానే నా కళ్లముందు కాల్చివేసినా, నేను ఏమాత్రం బాధపడనని మీకు హామీ ఇస్తున్నాను.
నేను మఠంలో చేరినప్పటి నుంచీ మీరు నన్ను ఎప్పుడూ గారాబం చేస్తూనే ఉన్నారనే అభిప్రాయం మన సమాజంలో చాలామందికి ఉంది; అయితే, “మనిషి పైకి కనిపించే వాటిని చూస్తాడు, కాని ప్రభువు హృదయాన్ని చూస్తాడు.”[1] ప్రియమైన అమ్మా, నన్ను కఠినంగా చూడటానికి వెనుకాడనందుకు మీకు మరోసారి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నాను. తన చిన్న పుష్పానికి అవమానమనే జీవజలం అవసరమని యేసుకు బాగా తెలుసు—అది లేకపోతే వేళ్లూనుకోలేనంత బలహీనంగా అది ఉండేది; అంత గొప్ప ఆశీర్వాదం దానికి మీ ద్వారానే లభించింది. కాని కొన్ని నెలలుగా దివ్య బోధకుడు తన చిన్న పుష్పాన్ని పెంచే పద్ధతిని పూర్తిగా మార్చేశాడు. దానికి తగినంత నీరు అందిందని నిస్సందేహంగా గుర్తించి, ఇప్పుడు ప్రకాశవంతమైన సూర్యుని వెచ్చని కిరణాల కింద అది వికసించడానికి అనుమతిస్తున్నాడు. ఆయన దాన్ని చూసి చిరునవ్వు చిందిస్తున్నాడు; ప్రియమైన అమ్మా, ఈ అనుగ్రహం కూడా మీ ద్వారానే వస్తోంది. అయితే ఆ చిరునవ్వులు దానికి ఏ హానీ చేయకపోగా, చిన్న పుష్పం అద్భుతంగా ఎదిగేలా చేస్తున్నాయి. తన హృదయపు లోతుల్లో అది ఆ అమూల్యమైన మంచుబిందువులను—గత రోజుల ఆత్మనిగ్రహ సాధనలను—పదిలపరచుకుంటోంది; తాను చిన్నదనీ, బలహీనమైనదనీ అవి దానికి గుర్తుచేస్తున్నాయి. సృష్టిప్రాణులన్నీ దాన్ని మెచ్చుకోవడానికీ, పొగడడానికీ దగ్గరకు వచ్చినా, దేవుని దృష్టిలో తాను కేవలం దీనమైన, విలువలేని వస్తువేననీ, అంతకు మించి ఏమీ కాదనీ గ్రహించినప్పుడు దానిని పులకరింపజేసే నిజమైన ఆనందానికి, ఆ పొగడ్తలు వ్యర్థమైన ఆత్మసంతృప్తి ఛాయను కూడా చేర్చలేవు.
పొగడ్తల పట్ల నాకు ఆసక్తి లేదని నేను చెప్పినప్పుడు, ప్రియమైన అమ్మా, మీరు నాపై చూపే ప్రేమనూ నమ్మకాన్నీ ఉద్దేశించడం లేదు; అందుకు విరుద్ధంగా, అవి నా హృదయాన్ని ఎంతో గాఢంగా తాకుతాయి. అయితే ఇప్పుడు నాకు భయపడవలసినదేమీ లేదని అనిపిస్తోంది; నాలో ఉన్న మంచినంతటినీ దేవునికే ఆపాదిస్తూ, ఆ పొగడ్తలను కలత చెందకుండా వినగలను. నేను నిజంగా ఉన్నదానికంటే మెరుగ్గా కనిపించేలా చేయడం ఆయనకు ఇష్టమైతే, దానితో నాకు నిమిత్తం లేదు; ఆయన తన చిత్తప్రకారం చేయవచ్చు. నా దేవా, నీవు ఆత్మలను ఎన్ని విధాలుగా నడిపిస్తావు! మరణించినప్పుడు తమను గుర్తుచేసుకోవడానికి అతి చిన్న వస్తువునైనా, ఒక్క వాక్యమైనా మిగల్చకుండా, ఏమీ వదిలిపెట్టని పునీతుల గురించి మనం చదువుతాం. అలాగే మన పునీత మాత తెరేసా వలె, తమ ఉదాత్తమైన బోధనలతో కతోలిక సభను సుసంపన్నం చేసి, ఆయనను మరింతగా తెలుసుకొని మరింతగా ప్రేమించాలనే ఉద్దేశంతో “రాజు రహస్యాలను”[2] వెల్లడించడానికి వెనుకాడని వారూ ఉన్నారు.
ఈ రెండు మార్గాలలో మన ప్రభువుకు ఏది ఎక్కువ ప్రీతికరమైనది? రెండూ ఆయనకు సమానంగా ప్రీతికరమైనవేనని నాకు అనిపిస్తోంది.
దేవునికి ప్రియమైన వారందరూ పవిత్రాత్మ ప్రేరణను అనుసరించారు. “అంతా క్షేమమేనని నీతిమంతునికి చెప్పండి”[3] అని వ్రాయమని ప్రవక్తలను ఆజ్ఞాపించినది ఆయనే. అవును, బోధకుని చిత్తాన్ని మాత్రమే కోరినప్పుడు అంతా క్షేమమే. అందుకే, ఈ భూమిపై ఆయనకు ప్రతినిధిగా ఉన్న మిమ్మల్ని సంతోషపెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు, దీనమైన చిన్న పుష్పమైన నేను నా యేసుకు విధేయత చూపుతున్నాను.
పునీతురాలిని కావాలన్నదే ఎల్లప్పుడూ నా కోరిక అని మీకు తెలుసు. అయితే పునీతులతో నన్ను నేను పోల్చుకున్నప్పుడల్లా, దారిన పోయేవారు కాళ్ల కింద తొక్కే ఇసుక రేణువుకూ, శిఖరం మేఘాలలో కనుమరుగయ్యే పర్వతానికీ ఎంత దూరముందో, వారికీ నాకూ అంత దూరముందని ఎప్పుడూ అనిపించేది.
నిరుత్సాహపడటానికి బదులుగా, నెరవేరలేని కోరికలను దేవుడు ప్రేరేపించడనీ, నా అల్పత్వం ఉన్నప్పటికీ నేను పవిత్రతను ఆశించవచ్చనీ నిర్ధారించుకున్నాను. నేను గొప్పదాన్ని కావడం అసాధ్యం. నన్నూ, నాలోని ఎన్నో లోపాలనూ నేను ఓపికతో భరించాలి; అయితే ఒక చిన్న మార్గంలో—చాలా పొట్టిదీ, చాలా నేరైనదీ, పూర్తిగా కొత్తదీ అయిన చిన్న మార్గంలో—పరలోకానికి చేరే ఉపాయాన్ని వెదుకుతాను. మనం ఆవిష్కరణల యుగంలో జీవిస్తున్నాం; ఈ రోజుల్లో ధనవంతులు మెట్లు ఎక్కే శ్రమ పడనవసరం లేదు, వాటికి బదులుగా వారికి పైకి తీసుకెళ్లే యంత్రాలు ఉన్నాయి. కాబట్టి, నన్ను దేవుని వద్దకు ఎత్తుకొని వెళ్లే అటువంటి యంత్రాన్ని కనుగొనడానికి ప్రయత్నించాలని అనుకుంటున్నాను; ఎందుకంటే పరిపూర్ణతకు దారితీసే ఏటవాలు మెట్లను ఎక్కడానికి నేను మరీ చిన్నదాన్ని. నేనెంతో కోరుకున్న ఈ యంత్రం ఏమై ఉంటుందో తెలిపే సూచన ఏదైనా దొరుకుతుందేమోనని పవిత్ర గ్రంథంలో వెదికాను. అప్పుడు నిత్యజ్ఞానమే పలికిన ఈ మాటలను చదివాను: “చిన్నవారెవరైనా నా దగ్గరకు రానివ్వండి.”[4] నేను వెదుకుతున్నది కనుగొన్నాననే నిశ్చయంతో దేవునికి దగ్గరయ్యాను. అయితే ఆయన ఆ చిన్నవారికి ఏమి చేస్తాడో ఇంకా తెలుసుకోవాలనుకొని నా అన్వేషణను కొనసాగించాను; అప్పుడు నాకు ఇవి కనిపించాయి: “మిమ్మల్ని రొమ్ముకు ఆనించుకొని, మోకాళ్లపై మోస్తారు; తల్లి లాలించే బిడ్డవలె మిమ్మల్ని నేను ఓదారుస్తాను.”[5]
ఇంత మృదువైన, మధురమైన మాటలతో నేనెన్నడూ ఓదార్పు పొందలేదు. కాబట్టి, ఓ యేసూ, నన్ను పరలోకం వరకు ఎత్తుకొని వెళ్లవలసిన యంత్రం నీ బాహువులే. అక్కడికి చేరడానికి నేను పెరగవలసిన అవసరం లేదు; అందుకు విరుద్ధంగా, నేను చిన్నదానిగానే ఉండాలి, ఇంకా చిన్నదాన్ని కావాలి. ఓ నా దేవా, నీవు నా అంచనాలకు మించి చేశావు, ఇక నేను . . . “నీ కరుణలను గానం చేస్తాను! ఓ ప్రభూ, నా యౌవనం నుంచీ నీవు నాకు బోధించావు; ఇప్పటివరకు నేను నీ అద్భుత కార్యాలను ప్రకటించాను; వృద్ధాప్యం వచ్చి తల నెరిసే వరకు కూడా అలాగే ప్రకటిస్తాను.”[6]
ఈ వృద్ధాప్యం నాకు ఎలా ఉండబోతోంది? అది తరువాత వచ్చినా, ఇప్పుడే వచ్చినా ఒకటేనని నాకు అనిపిస్తోంది: ప్రభువు దృష్టిలో రెండు వేల సంవత్సరాలు ఇరవై సంవత్సరాల కంటే . . . ఒక్క రోజు కంటే ఎక్కువేమీ కావు! అయితే, ప్రియమైన మాతా, మీ బిడ్డ మిమ్మల్ని విడిచి వెళ్లాలని ఆతురపడుతోందనీ, జీవితపు సాయంత్రంలో కంటే ఉదయంలో మరణించడమే గొప్ప అనుగ్రహమని భావిస్తోందనీ అనుకోకండి; యేసును సంతోషపెట్టడానికే మీ బిడ్డ నిజంగా విలువనిస్తుంది, అన్నిటికంటే ఎక్కువగా కోరుకునేది అదే. ఇప్పుడు ఆయన సమీపించి, తన పరలోక నివాసానికి ఆమెను ఆకర్షిస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది కాబట్టి ఆమె సంతోషిస్తోంది; ఈ భూమిపై మేలు చేయడానికి దేవునికి ఎవరి అవసరమూ లేదనీ, ఇతరుల కంటే తన అవసరం మరింత తక్కువనీ ఆమె గ్రహించింది. ఈలోగా, ప్రియమైన మాతా, మీ అభీష్టం నాకు తెలుసు. మీ పక్కనే ఉంటూ, మధురమైనదీ సులువైనదీ అయిన ఒక పనిని నేను నెరవేర్చాలని మీరు కోరుకుంటున్నారు.[7] ఆ పనిని నేను పరలోకంలో పూర్తి చేస్తాను. మన ప్రభువు పునీత పేతురుతో అన్నట్లే మీరు నాతో అన్నారు: “నా గొర్రెపిల్లలను మేపుము.” నేను ఎంతో చిన్నదానినని నాకు అనిపిస్తుంది కాబట్టి ఆశ్చర్యపోతున్నాను. మీ చిన్న గొర్రెపిల్లలను మీరే మేపాలనీ, నన్ను వాటి మధ్యనే ఉంచాలనీ మిమ్మల్ని వేడుకున్నాను. సమంజసమైన నా కోరికను మీరు కొంతవరకు మన్నించి, నన్ను వాటికి అధిపతిగా కాక తోడుగా పిలిచారు. అయినప్పటికీ, వాటిని పచ్చిక సమృద్ధిగా, నీడగా ఉన్న మేతభూముల గుండా నడిపించమనీ, గడ్డి ఎక్కడ అత్యంత మధురంగా, శ్రేష్ఠంగా ఉందో చూపించమనీ, ఆకర్షణీయంగా మెరిసినా విషపూరితమైన పూల గురించి వాటిని హెచ్చరించమనీ నాకు చెప్పారు; ఆ పూలను కాళ్లకింద నలిపివేయడానికి తప్ప మరెప్పుడూ తాకకూడదని వాటికి చెప్పమన్నారు.
ప్రియమైన మాతా, నా చిన్న వయసు, అనుభవరాహిత్యం మిమ్మల్ని భయపెట్టకపోవడం ఎలా సాధ్యమైంది? మీ గొర్రెపిల్లలు దూరంగా దారితప్పిపోవడానికి నేను కారణమవుతానని మీకు భయం లేదా? మీరు ఇలా వ్యవహరించినప్పుడు, చిన్నవారికి జ్ఞానాన్ని ఇవ్వడం మన ప్రభువుకు తరచుగా సంతోషాన్ని కలిగిస్తుందని బహుశా గుర్తుచేసుకొని ఉంటారు.
తమ సంకుచిత ఆలోచనలతో దేవుని సర్వశక్తిని కొలవని ఆత్మలు ఈ భూమిపై కనిపించడం నిజంగా అరుదు. ఈ లోకంలో ప్రతిచోటా మినహాయింపులను అంగీకరించడానికి ప్రపంచం ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటుంది. దేవునికి మాత్రమే ఈ స్వేచ్ఛ నిరాకరించబడుతుంది. వయస్సును బట్టి అనుభవాన్ని అంచనా వేయడం మనుషుల మధ్య ఎంతోకాలంగా ఉన్న ఆచారమే. ఎందుకంటే పునీతుడైన దావీదు రాజు తన యౌవనంలో తన ప్రభువును స్తుతిస్తూ ఇలా పాడాడు: “నేను చిన్నవాడను, తృణీకరించబడినవాడను,”[8] అయితే అదే కీర్తనలో ఇలా చెప్పడానికి ఆయన భయపడలేదు: “నీ ఆజ్ఞలను అన్వేషించినందున వృద్ధుల కంటే నాకు ఎక్కువ అవగాహన కలిగింది. నీ వాక్యం నా పాదాలకు దీపం, నా మార్గాలకు వెలుగు; నీ న్యాయబద్ధమైన తీర్పులను పాటిస్తానని నేను ప్రమాణం చేశాను, అందుకు దృఢంగా నిశ్చయించుకున్నాను.”[9]
దివ్యగురువు నా ఆత్మను ప్రకాశింపజేసి, ఎన్నో సంవత్సరాల అనుభవాన్ని నాకు ప్రసాదించారని ఒకరోజు నాకు భరోసా ఇవ్వడం అవివేకమని కూడా మీరు భావించలేదు. ఇప్పుడు నాలో అహంకారం చోటుచేసుకోలేనంత చిన్నదానిని నేను; అలాగే, గొప్పగా వినిపించే మాటలతో నా వినయాన్ని నిరూపించుకోవడానికి ప్రయత్నించలేనంత చిన్నదానిని కూడా. “సర్వశక్తిమంతుడు నాకు గొప్ప కార్యాలు చేశాడు”[10] అని పూర్తి సరళతతో ఒప్పుకోవడానికే నేను ఇష్టపడతాను—వాటన్నిటిలో గొప్పది ఏమిటంటే, నా అల్పత్వాన్నీ, ఏ మంచినైనా చేయడానికి నేను ఎంత అసమర్థురాలినో ఆయన నాకు చూపించడమే.
నా ఆత్మ ఎన్నో రకాల పరీక్షలను చవిచూసింది. ఈ భూమిపై నేను ఎంతో బాధపడ్డాను. చిన్నతనంలో దుఃఖంతో బాధలను అనుభవించాను, కానీ ఇప్పుడు అన్నిటిలోనూ మాధుర్యాన్ని కనుగొంటున్నాను. ప్రియమైన మాతా, నన్ను పూర్తిగా ఎరిగిన మీరు తప్ప మరెవరైనా ఈ పుటలను చదివితే చిరునవ్వు చిందిస్తారు; ఎందుకంటే నా ఆత్మ కంటే తక్కువ పరీక్షలకు గురైనట్లు కనిపించిన ఆత్మ మరేదైనా ఉందా? కానీ గత సంవత్సరంగా నేను భరించిన రక్తసాక్షి వేదన వంటిది అందరికీ తెలిస్తే, వారెంత ఆశ్చర్యపోతారో! అది మీ కోరిక కాబట్టి దానిని వివరించడానికి ప్రయత్నిస్తాను. అయితే ఈ విషయాలను నిజంగా వివరించగల మాటలు లేవు. మాటలు ఎప్పుడూ వాస్తవాన్ని పూర్తిగా వ్యక్తం చేయలేవు.
గత సంవత్సరం తపస్సుకాలంలో, అంతకుముందు ఎప్పటికంటే ఎంతో ఆరోగ్యంగా ఉన్నట్లు నాకు అనిపించింది. ఉపవాస నియమాలను సంపూర్ణ కఠినతతో పాటించినప్పటికీ, పవిత్ర వారంవరకు అలాగే కొనసాగింది. కానీ మహా శుక్రవారం తెల్లవారుజామున, త్వరలోనే తన సుందర నివాసంలో ఆయనను చేరుకుంటాననే ఆశను యేసు నాకు కలిగించారు. ఈ జ్ఞాపకం ఎంత మధురమైనది!
ఆ గురువారం రాత్రంతా దివ్యసత్ప్రసాద విశ్రాంతి పీఠం వద్ద జాగరణలో ఉండేందుకు నాకు అనుమతి లభించలేదు. అందువల్ల అర్ధరాత్రి మా గదికి తిరిగి వచ్చాను. తల దిండుపై పెట్టానో లేదో, వేడిగా ఉన్న ఒక ధార నా పెదవుల వరకు పొంగివస్తున్నట్లు అనిపించింది. నేను మరణించబోతున్నానని అనుకున్నాను; ఆనందంతో నా హృదయం దాదాపు పగిలిపోయినంత పనైంది. కానీ అప్పటికే మా దీపాన్ని ఆర్పివేసినందున, ఉదయం వరకు నా కుతూహలాన్ని అణచుకొని ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను. ఐదు గంటలకు, నిద్రలేవాల్సిన సమయం వచ్చినప్పుడు, తెలుసుకోవలసిన ఒక శుభవార్త ఉందని వెంటనే గుర్తుకు వచ్చింది. కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి చూడగా, నేను ఊహించినట్లే మా చేతిరుమాలు రక్తంతో తడిసిపోయి ఉంది. అత్యంత ప్రియమైన మాతా, నాలో ఎంతటి ఆశ కలిగిందో! తన మరణ వార్షికదినమైన ఈ రోజున, నా ప్రియతముడు తన ఆనందమయ ఆగమనాన్ని ప్రకటిస్తూ, దూరం నుంచి వినిపించే మధురమైన గుసగుస వంటి తన తొలి పిలుపును నాకు వినిపించారని నేను దృఢంగా నమ్మాను.
ప్రైమ్ ప్రార్థనలోను, చాప్టర్ సమావేశంలోను ఎంతో భక్తిశ్రద్ధలతో పాల్గొన్నాను. ఆ తరువాత నా మాత మోకాళ్ల వద్ద వాలిపోయి, నా సంతోషాన్ని ఆమెతో పంచుకోవడానికి త్వరగా వెళ్లాను. నాకు ఏమాత్రం నొప్పి అనిపించలేదు. అందువల్ల, తపస్సుకాలాన్ని ఎలా ప్రారంభించానో అలాగే ముగించడానికి సులభంగానే అనుమతి పొందాను. ఈ శుభశుక్రవారం నాడు ఎలాంటి సడలింపూ లేకుండా కార్మెల్ ఆశ్రమంలోని కఠిన తపశ్చర్యలన్నిటిలో పాల్గొన్నాను. ఈ తపశ్చర్యలు ఇంత మధురంగా నాకు ఎన్నడూ అనిపించలేదు; త్వరలోనే పరలోకంలో ప్రవేశిస్తాననే ఆశ నన్ను ఆనందపరవశంలో ముంచెత్తింది.
ఇంకా ఆనందంతో నిండిన హృదయంతో, ఆ సంతోషకరమైన రోజు సాయంత్రం మా గదికి తిరిగి వచ్చాను. ప్రశాంతంగా నిద్రలోకి జారుకుంటుండగా, నా మధుర యేసు, నేను త్వరలోనే నిత్యజీవంలో ప్రవేశించబోతున్నానని ముందురాత్రి ఇచ్చిన సూచననే మళ్లీ నాకు ఇచ్చాడు. నాలో విశ్వాసం ఎంత స్పష్టంగా, సజీవంగా ఉందంటే, పరలోకాన్ని గురించిన ఆలోచనే నా ఏకైక ఆనందమైంది. మనుషుల్లో విశ్వాసం పూర్తిగా లేకపోవడం సాధ్యమని నేను నమ్మలేకపోయాను. పరలోకం ఉనికిని నిరాకరించేవారు నిజానికి తమ హృదయాల్లో అబద్ధమాడుతున్నారని నాకు గట్టి నమ్మకం ఉండేది.
కానీ, వెలుగుతో నిండిన పాస్కా దినాల్లో, విశ్వాసాన్నీ నిరీక్షణనూ కోల్పోయిన ఆత్మలు నిజంగానే ఉన్నాయని మన ప్రభువు నాకు అర్థమయ్యేలా చేశాడు. కృపను దుర్వినియోగం చేయడం ద్వారా వారు ఈ అమూల్యమైన సంపదలను కోల్పోతారు; స్వచ్ఛమైన, శాశ్వతమైన ఆనందానికి ఇవే ఏకైక ఆధారం. నా ఆత్మను చీకటి ముంచెత్తడానికి ఆయన అనుమతించాడు. బాల్యపు తొలినాళ్ల నుంచీ నన్ను ఓదార్చిన పరలోకపు ఆలోచన ఇప్పుడు సంఘర్షణకు, వేదనకు కారణమైంది. ఈ పరీక్ష కేవలం కొన్ని రోజులో వారాలో మాత్రమే కొనసాగలేదు; నెలల తరబడి నేను బాధపడుతూనే ఉన్నాను, విముక్తి కోసం ఇంకా ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నాను. నా అనుభూతిని వ్యక్తపరచగలిగితే ఎంత బాగుండునని ఆశిస్తున్నాను, కానీ అది నా శక్తికి మించినది. ఈ చీకటి సొరంగం ఎంత అంధకారమయమైనదో అర్థం చేసుకోవాలంటే దాని గుండా ప్రయాణించి ఉండాలి. అయినా, ఒక పోలిక ద్వారా దాన్ని వివరించడానికి ప్రయత్నిస్తాను.
దట్టమైన పొగమంచు కమ్ముకున్న ఒక దేశంలో నేను పుట్టానని అనుకుందాం. ప్రకృతి అందాలను గానీ, ఒక్క సూర్యకిరణాన్ని గానీ ఎప్పుడూ చూడలేదు; అయితే చిన్ననాటి నుంచీ ఈ అద్భుతాల గురించి విన్నాను. నేను నివసిస్తున్న దేశం నా నిజమైన స్వదేశం కాదనీ, నేను ఎల్లప్పుడూ ఎదురుచూడవలసిన మరొక దేశం ఉందనీ నాకు తెలుసు. ఇది పొగమంచు దేశంలో నివసించే ఎవరో కల్పించిన కట్టుకథ కాదు; ఇది గంభీరమైన సత్యం. ఎందుకంటే సూర్యకాంతితో నిండిన ఆ దేశపు రాజు ఈ అంధకార దేశంలో ముప్పై మూడు సంవత్సరాలు నివసించాడు. అయ్యో!—ఆయనే లోకానికి వెలుగు అని ఆ అంధకారం గ్రహించలేదు._[11]
కానీ, ప్రియ ప్రభువా, నీవే దివ్యజ్యోతివని నీ బిడ్డ గ్రహించింది; విశ్వసించని తన సహోదరుల కోసం ఆమె నీ క్షమాపణను వేడుకుంటోంది. నీవు కోరినంత కాలం దుఃఖపు రొట్టెను తినడానికి ఆమె సిద్ధంగా ఉంది. నీపై ప్రేమతో, ఈ దయనీయులైన పాపులు భుజించే ఆ చేదు బల్ల వద్ద ఆమె కూర్చుంటుంది; నీవు సూచన ఇచ్చేవరకు అక్కడి నుంచి కదలదు. అయితే, తన పేరున, దోషులైన తన సహోదరుల పేరున ఆమె ఇలా అనకూడదా: “ఓ దేవా, పాపులమైన మమ్మల్ని కరుణించు!”[12] మమ్మల్ని నీతిమంతులుగా చేసి పంపించు. విశ్వాసపు వెలుగు ప్రసరించని వారందరూ చివరికైనా ఆ వెలుగును చూడుదురుగాక! ఓ నా దేవా, వారు అపవిత్రం చేస్తున్న ఆ బల్లను, నిన్ను ప్రేమించే ఒకరి ద్వారా శుద్ధి చేయగలిగితే, నన్ను నీ వెలుగు రాజ్యంలోకి తీసుకువెళ్లడానికి నీవు ఇష్టపడేంతవరకు, కన్నీటి రొట్టెను తింటూ అక్కడ ఒంటరిగా ఉండటానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. నేను అడిగే ఏకైక వరం ఇదే: నీకు మనస్తాపం కలిగించే పని నేనెన్నడూ చేయకుందును గాక.
ఏదో ఒక రోజు ఈ అంధకార దేశం నుంచి నాకు విముక్తి లభిస్తుందని చిన్నప్పటి నుంచీ నాకు అనిపించేది. ఇతరులు నాకు అలా చెప్పారని మాత్రమే నేను దాన్ని నమ్మలేదు. నా హృదయంలోని అత్యంత రహస్యమైన, లోతైన ఆకాంక్షలు కూడా నా కోసం మరొక సుందరమైన దేశం—శాశ్వత నివాసస్థలం—వేచి ఉందని నాకు నిశ్చయాన్ని ఇచ్చాయి. నవలోకాన్ని కనుగొనకముందే తన మేధాశక్తితో దాని ఉనికిని ఊహించిన క్రిస్టోఫర్ కొలంబస్లా నేను ఉండేదాన్ని. అయితే అకస్మాత్తుగా నా చుట్టూ ఉన్న పొగమంచు నా ఆత్మలోకే చొచ్చుకుపోయి, నన్ను ఎంత పూర్తిగా ఆవరించిందంటే, వాగ్దానం చేయబడిన ఆ దేశాన్ని నేను మనసులో ఊహించుకోలేకపోతున్నాను . . . అంతా కనుమరుగైపోయింది. చుట్టూ ఉన్న చీకటితో అలసిపోయిన నా హృదయం రాబోయే జీవితాన్ని తలచుకొని కొంత విశ్రాంతి పొందడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, నా వేదన మరింత పెరుగుతోంది. ఆ చీకటిలోంచి అవిశ్వాసి ఎగతాళి స్వరం నాకు వినిపిస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది: “వెలుగుతోనూ పరిమళంతోనూ నిండిన దేశాన్ని నీవు కలగంటున్నావు; ఈ అద్భుతాల సృష్టికర్త ఎప్పటికీ నీ వాడవుతాడని కలగంటున్నావు; ఇప్పుడు నీవు కృశించిపోతున్న ఈ పొగమంచు నుంచి ఏదో ఒక రోజు తప్పించుకుంటానని అనుకుంటున్నావు. కాదు, మరణాన్ని చూసి ఆనందించు; అది నీకు నీవు ఆశిస్తున్నదాన్ని కాదు, ఇంకా గాఢమైన రాత్రిని, సంపూర్ణ శూన్యత అనే రాత్రిని ఇస్తుంది!” . . .
ప్రియమైన మాతా, నేను అనుభవిస్తున్న బాధను గురించిన ఈ వర్ణన వాస్తవానికి ఎంత దూరంగా ఉందంటే, అది అసలు రూపానికి తొలి చిత్తురేఖ అంత దూరంగా ఉన్నట్లే. అయితే, ఇంతకంటే ఎక్కువగా రాస్తే అది దైవదూషణ అవుతుందేమోనని భయపడుతున్నాను . . . ఇప్పటికే నేను మితిమీరి చెప్పి ఉండవచ్చు. దేవుడు నన్ను క్షమించుగాక! విశ్వాసం నాకు కాస్తంత ఓదార్పు కూడా ఇవ్వకపోయినా, దాని ప్రకారం జీవించడానికి నేను ప్రయత్నిస్తున్నానని ఆయనకు తెలుసు. నా జీవితంలోని మిగిలిన కాలమంతటిలోకంటే ఈ గత ఒక్క సంవత్సరంలోనే ఎక్కువసార్లు విశ్వాసాన్ని ప్రకటించాను.
నా శత్రువు నన్ను పోరాటానికి రెచ్చగొట్టిన ప్రతిసారీ, నేను ధైర్యవంతమైన సైనికునిలా ప్రవర్తిస్తాను. ద్వంద్వయుద్ధం పిరికితనంతో కూడిన చర్య అని నాకు తెలుసు. అందుకే, ఒక్కసారి కూడా శత్రువు ముఖంలోకి చూడకుండా, అతనికి వెన్ను చూపి, వెంటనే నా రక్షకుని వద్దకు పరుగెత్తుతాను. స్వర్గంపై నాకున్న విశ్వాసానికి సాక్ష్యంగా నా రక్తాన్ని చిందించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నానని ప్రమాణం చేస్తాను. అవిశ్వాసులైన ఆ దీనుల కోసం ఆయన స్వర్గాన్ని తెరవడానికి దయచూపితే చాలు, స్వర్గాన్ని తలచుకోవడం వల్ల కలిగే ఆనందమంతటినీ జీవితాంతం త్యాగం చేయడానికి నాకు సమ్మతమేనని ఆయనతో చెబుతాను. నాకు ఓదార్పునంతటినీ దూరం చేసే ఈ పరీక్ష ఉన్నప్పటికీ, నేను ఇప్పటికీ ఇలా చెప్పగలను: “ఓ ప్రభూ, నీవు చేసే వాటన్నిటిలో నాకు ఆనందాన్ని ఇచ్చావు.”[13] ఎందుకంటే నీ ప్రేమ కోసం బాధపడటంకంటే గొప్ప ఆనందం ఇంకేముంటుంది? బాధ ఎంత ఎక్కువగా ఉండి, మనుషుల కంటికి ఎంత తక్కువగా కనిపిస్తుందో, అది నీకు అంత ఎక్కువ ఘనతను, మహిమను చేకూరుస్తుంది. నా బాధలను పట్టించుకోవడానికి నీవు దయచూపకపోయినా—అది అసాధ్యమని నాకు తెలుసు—నా కన్నీళ్ల ద్వారా విశ్వాసానికి వ్యతిరేకమైన ఒక్క పాపాన్నైనా బహుశా నివారించగలననే లేదా దానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేయగలననే ఆశతో, ఆ బాధలను సంతోషంగా భరిస్తూనే ఉంటాను.
ప్రియమైన మాతా, నా ఆత్మను కమ్ముకున్న రాత్రిని నేను కొంత అతిశయోక్తిగా వర్ణిస్తున్నానని మీరు నిస్సందేహంగా అనుకుంటారు. ఈ సంవత్సరం నేను రచించిన కవితలను బట్టి మీరు అంచనా వేస్తే, విశ్వాసపు తెర దాదాపు పూర్తిగా చీలిపోయిన ఒక చిన్నబిడ్డవలె నేను ఓదార్పుల ప్రవాహంలో మునిగిపోయినట్లు అనిపించకమానదు. అయినా అది తెర కాదు—ఆకాశమంత ఎత్తుకు లేచి, నక్షత్రాలతో నిండిన గగనం కనిపించకుండా అడ్డుపడే గోడ.
స్వర్గానందాన్ని గురించి, దేవుణ్ణి నిత్యమూ పొందియుండటం గురించి నేను పాడినప్పుడు, అందులో నాకు ఎలాంటి ఆనందమూ కలగదు. ఎందుకంటే నేను విశ్వసించాలని కోరుకునే వాటిని గురించి మాత్రమే పాడుతున్నాను. కొన్నిసార్లు ఒక చిన్న సూర్యకిరణం నా చీకటి రాత్రిని వెలిగిస్తుందనీ, క్షణకాలం నేను శాంతిని అనుభవిస్తాననీ ఒప్పుకుంటాను. కానీ తరువాత, ఆ వెలుగు కిరణం జ్ఞాపకం నాకు ఓదార్పునివ్వడానికి బదులు, చీకటిని మరింత దట్టం చేస్తుంది.
అయినప్పటికీ, ప్రభువు ఎంత మధురమైనవాడో, ఎంత కరుణామయుడో నేనింత లోతుగా ఎన్నడూ అనుభవించలేదు. ఈ బరువైన సిలువ నన్ను నిరుత్సాహపరచగల సమయంలో ఆయన దానిని నాకు పంపలేదు; దానిని నేను భరించగల సమయంలోనే పంపాడు. ఇప్పుడు, స్వర్గం కోసం నా తపనలో నాకు సహజంగా కలగగల తృప్తినంతటినీ అది కేవలం నా నుండి తీసివేస్తోంది.
ప్రియమైన మాతా, ప్రస్తుతం నేను పైకెగిరిపోవడానికి అడ్డుపడేదేదీ లేదని నాకు అనిపిస్తోంది. ఎందుకంటే మరణించే వరకు ఆయనను ప్రేమించాలనే కోరిక తప్ప మరే కోరికా నాకు ఇప్పుడు లేదు. నాకు స్వేచ్ఛ లభించింది; ఇప్పుడు నేను దేనికీ భయపడటం లేదు. అన్నిటికంటే ఎక్కువగా నేను భయపడిన దానికి కూడా—మఠసమాజానికి నన్ను భారంగా మార్చే దీర్ఘకాలిక అనారోగ్యానికి కూడా—భయపడటం లేదు. మంచివాడైన దేవునికి ఇష్టమైతే, నా శారీరక, మానసిక బాధలు ఎన్నో సంవత్సరాలు కొనసాగినా నాకు పూర్తిగా సమ్మతమే. సుదీర్ఘ జీవితానికి నేను భయపడను; పోరాటం నుండి వెనుకంజ వేయను. నేను నిలిచియున్న శిల ప్రభువే—”ఆయన నా చేతులకు పోరాడటాన్ని, నా వేళ్లకు యుద్ధం చేయటాన్ని నేర్పుతాడు. ఆయనే నా రక్షకుడు; ఆయనయందు నేను ఆశ ఉంచాను.”[14] చిన్న వయస్సులోనే నన్ను మరణించనివ్వమని దేవుణ్ణి నేనెన్నడూ అడగలేదు. నేను అలా మరణిస్తానని ఎప్పుడూ అనుకునేదాన్ని అన్నది నిజమే, కానీ ఆ అనుగ్రహాన్ని పొందడానికి నేను ప్రయత్నించలేదు.
తన మహిమ కోసం ఏదైనా చేయాలనే కోరికతోనే మన ప్రభువు తరచూ సంతృప్తి చెందుతాడు. నా కోరికలు ఎంత అపారమైనవో మీకు తెలుసు. నాకు అత్యంత ప్రియమైన నా సోదరీమణుల ద్వారా యేసు నాకు ఒకటి కంటే ఎక్కువ చేదు పాత్రలను అందించాడని కూడా మీకు తెలుసు. పవిత్రుడైన దావీదు రాజు ఇలా పాడినప్పుడు నిజమే పలికాడు: “ఇదిగో, సహోదరులు ఐక్యంగా కలిసి నివసించడం ఎంత మంచిది, ఎంత మనోహరమైనది!”[15] అయితే ఈ భూమిపై అలాంటి ఐక్యత త్యాగం మధ్యలో మాత్రమే ఉండగలదు. నా సోదరీమణులతో కలిసి ఉండటానికి నేను ఈ పవిత్ర కర్మేలుకు రాలేదు; అందుకు విరుద్ధంగా, నా సహజమైన మమకారాన్ని అదుపులో ఉంచుకోవడంలో నేను ఎంతో బాధపడవలసి ఉంటుందని నాకు బాగా తెలుసు.
ఇంటికీ, స్నేహితులకూ దూరంగా ఉండటమే మరింత పరిపూర్ణమైనదని ఎలా చెప్పగలం? పక్కపక్కనే నిలిచి పోరాడే సహోదరులను గానీ, కలిసి వేదసాక్షిత్వపు విజయతాళశాఖను గెలుచుకునే సహోదరులను గానీ ఎవరైనా ఎప్పుడైనా తప్పుపట్టారా? నిస్సందేహంగా వారు ఒకరినొకరు ప్రోత్సహించుకుంటారన్నది నిజమే; అయితే వారిలో ఒక్కొక్కరి వేదసాక్షిత్వం వారందరికీ ఒక వేదసాక్షిత్వం అవుతుందన్నది కూడా నిజమే.
మఠజీవితంలోనూ ఇలాగే ఉంటుంది; వేదాంతులు దీనిని రక్తసాక్షిత్వం అంటారు. దేవునికి సమర్పించుకున్న హృదయం తన సహజ అనురాగాన్ని ఏమాత్రం కోల్పోదు—అందుకు విరుద్ధంగా, ఆ అనురాగం మరింత పవిత్రమై, మరింత ఆధ్యాత్మికంగా మారడం ద్వారా ఇంకా బలపడుతుంది. ప్రియమైన మాతా, ఈ ప్రేమతోనే నేను మిమ్మల్నీ, నా సహోదరీలనూ ప్రేమిస్తున్నాను. పరలోక రాజు మహిమ కోసం మీ పక్కన పోరాడటం నాకు ఆనందంగా ఉంది; అయితే ఆ దివ్య సేనాధిపతి కేవలం తన కోరికను వ్యక్తం చేస్తే చాలు, మరో యుద్ధరంగానికి వెళ్లడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. ఆజ్ఞ కూడా అవసరం లేదు: ఒక్క చూపు, ఒక సైగ చాలు.
నేను కర్మేలు మఠానికి వచ్చినప్పటి నుంచీ ఇలా అనుకుంటున్నాను: మన ప్రభువు నన్ను త్వరగా పరలోకానికి తీసుకువెళ్లకపోతే, నా గతి నోవా పావురం వంటిదే అవుతుందని; ఏదో ఒక రోజు ఆయన ఓడ కిటికీని తెరిచి, ఒలీవు కొమ్మను తీసుకొని అన్యమత దేశాలకు ఎగిరి వెళ్లమని నన్ను ఆదేశిస్తారని. ఈ ఆలోచన సృష్టింపబడిన సమస్తానికీ అతీతంగా ఎగిరి ఎదగడానికి నాకు తోడ్పడింది.
కర్మేలు మఠంలో కూడా విడిపోవడాలు తప్పవని తెలుసుకొని, పరలోకంలో నా నివాసాన్ని ఏర్పరచుకోవడానికి ప్రయత్నించాను. తెలియని ప్రజల మధ్య ప్రవాసాన్ని మాత్రమే కాక, దానికంటే ఎంతో చేదైనదాన్ని—నా సహోదరీలు ప్రవాసానికి వెళ్లడాన్ని కూడా—అంగీకరించాను. నిజంగానే, మేమే స్థాపించిన సైగాన్ కర్మేలు మఠం నా సహోదరీలలో ఇద్దరిని పంపమని కోరింది. కొంతకాలం వారిని పంపే విషయం గంభీరంగా పరిశీలించబడింది. వారికి ఎదురుకాబోయే కష్టాలను తలచుకొని నా హృదయం వేదన చెందినా, వారిని ఆపడానికి నేను ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. ఇప్పుడు అదంతా ముగిసిపోయింది; వారు వెళ్లడాన్ని అధిపతులు పూర్తిగా వ్యతిరేకించారు. ఆ పాత్రలోని చేదును రుచి చూడటానికి సరిపడినంత సేపు మాత్రమే నేను దానిని నా పెదవులతో తాకాను.
ప్రియమైన మాతా, మన మరియమాత నన్ను స్వస్థపరిస్తే, హనోయిలోని మన మాతల పిలుపుకు నేను ఎందుకు స్పందించాలనుకుంటున్నానో మీకు చెప్పనివ్వండి. విదేశాలలోని కర్మేలు మఠాల్లో జీవించడానికి ఎంతో ప్రత్యేకమైన పిలుపు అవసరమని తెలుస్తోంది. వాస్తవానికి ఆ పిలుపు లేకపోయినా, తమకు అది ఉందని అనేక ఆత్మలు భావిస్తాయి. నాకు ఈ పిలుపు ఉందనీ, నా ఆరోగ్యం ఒక్కటే అడ్డుగా ఉందనీ మీరు నాతో చెప్పారు. అయితే ఏదో ఒక రోజు ఈ కర్మేలు మఠాన్ని విడిచివెళ్లవలసి వస్తే, అది నాకు వేదన కలిగించకుండా ఉండదు. నా హృదయం సహజంగానే సున్నితమైనది. దీనివల్ల ఎంతో బాధ కలుగుతుంది కాబట్టి, అది భరించగలిగినదంతా యేసుకు అర్పించాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. ఇక్కడ మీరూ, సహోదరీలందరూ నన్ను ప్రేమిస్తున్నారు. ఈ ప్రేమ నాకు ఎంతో మధురమైనది. అయినా, నేనెవరో తెలియని ఒక మఠంలో ఉండాలని, అక్కడ ప్రవాసపు చేదును రుచి చూడాలని కలలు కంటున్నాను. నేనెంత నిరుపయోగమో నాకు బాగా తెలుసు. అందుచేత హనోయి కర్మేలు మఠానికి నేను అందించగల సేవల కోసం నాకు అత్యంత ప్రియమైనవాటన్నిటినీ విడిచిపెట్టను—దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చడం, ఆయన కోసం నన్ను నేను బలిగా అర్పించుకోవడం మాత్రమే నా ఏకైక కారణంగా ఉంటుంది.
అప్పుడు నాకు ఎలాంటి నిరాశా కలగదు. ఎందుకంటే బాధను తప్ప మరేమీ ఆశించనప్పుడు, అతి చిన్న ఆనందం కూడా ఆశ్చర్యాన్ని కలిగిస్తుంది. ఆ తరువాత, బాధను అమూల్యమైన నిధిగా వెదకినప్పుడు, ఆ బాధయే అన్ని ఆనందాలకంటే గొప్ప ఆనందంగా మారుతుంది.
కానీ ఈ వ్యాధి నుంచి నేను ఎన్నటికీ కోలుకోనని నాకు తెలుసు; అయినా నేను శాంతితో ఉన్నాను. ఎన్నో సంవత్సరాలుగా నేను నాకు చెందినదానిని కాను; నన్ను నేను పూర్తిగా యేసుకు సమర్పించుకున్నాను. నాతో తనకు ఇష్టమైనదంతా చేయడానికి ఆయనకు స్వేచ్ఛ ఉంది. ఆయన నాతో ప్రవాసం గురించి మాట్లాడి, ఆ పానపాత్ర నుంచి త్రాగడానికి నేను సమ్మతిస్తానా అని అడిగారు. వెంటనే దానిని అందుకోవడానికి నేను ప్రయత్నించాను. కానీ ఆయన తన చేతిని వెనక్కి తీసుకొని, తాను కోరుకున్నది నా సమ్మతి మాత్రమేనని నాకు చూపించారు.
ఓ నా దేవా! విధేయతా వ్రతం ద్వారా మేము ఎంతటి కలవరాల నుంచి విముక్తి పొందుతామో! సరళ హృదయంతో జీవించే సన్యాసిని ధన్యురాలు. తన అధిపతుల చిత్తమే తనకు ఏకైక మార్గదర్శి కనుక, తాను సరైన మార్గంలోనే నడుస్తున్నానన్న నిశ్చయం ఆమెకు ఎల్లప్పుడూ ఉంటుంది. తన అధిపతులు పొరపాటు చేస్తున్నట్లు అనిపించినప్పుడు కూడా, తాను తప్పుదారి పడతాననే భయం ఆమెకు ఉండదు. కానీ ఆమె ఆ తప్పుదారి చూపని దిక్సూచిని సంప్రదించడం మానేస్తే, వెంటనే ఆమె ఆత్మ నిస్సారమైన బీడు ప్రదేశాలలో దారి తప్పుతుంది; అక్కడ కృపాజలాలు త్వరగానే ఇంకిపోతాయి. ప్రియమైన మాతా, నన్ను నిత్యత్వపు తీరానికి సురక్షితంగా నడిపించడానికి యేసు నాకు ఇచ్చిన దిక్సూచి మీరే. మీపై నా చూపు నిలిపి, ఆ విధంగా నా ప్రభువు చిత్తాన్ని నెరవేర్చడం నాకు ఎంతో మధురంగా అనిపిస్తుంది. విశ్వాసానికి విరుద్ధమైన ఈ శోధనలను నేను అనుభవించడానికి అనుమతించడం ద్వారా, ఆయన నాలో విశ్వాస స్ఫూర్తిని ఎంతో అధికం చేశారు. ఆ విశ్వాసమే మీ ఆత్మలో ఆయన జీవిస్తున్నారనీ, మీ ద్వారా తన పవిత్ర ఆజ్ఞలను తెలియజేస్తున్నారనీ నేను చూడగలిగేలా చేస్తుంది.
మీరు నాకు విధేయతా భారాన్ని తేలిక చేస్తున్నారని నాకు బాగా తెలుసు. అయితే మీరు నాతో కఠినంగా వ్యవహరించినా, నా వైఖరి మారదనీ, మీ పట్ల నాకున్న బిడ్డవంటి ప్రేమ తగ్గదనీ నా హృదయాంతరాళంలో అనిపిస్తోంది. ఎందుకంటే అప్పుడు కూడా, నా ఆత్మకు మరింత మేలు కలిగించడానికి దేవుని చిత్తం మరో విధంగా వ్యక్తమవుతోందని నేను చూడగలుగుతాను.
ఈ సంవత్సరం నేను పొందిన లెక్కలేనన్ని కృపలలో, ప్రేమ ఆజ్ఞ ఎంత విస్తృతమైనదో గ్రహించడం కూడా ఎంతో ముఖ్యమైన కృప. మన ప్రభువు పలికిన ఈ మాటల లోతును ఇంతకుముందెన్నడూ నేను గ్రహించలేదు: “రెండవ ఆజ్ఞ మొదటిదానిని పోలినదే: నిన్ను నీవు ప్రేమించుకున్నట్లే నీ పొరుగువారిని ప్రేమించాలి.”[16] అన్నిటికంటే మిన్నగా దేవుణ్ణి ప్రేమించాలని నేను నిశ్చయించుకున్నాను. ఆయనను ప్రేమించడంలోనే ఈ ఇతర మాటల అంతరార్థాన్ని కనుగొన్నాను: “ప్రభువా, ప్రభువా! అని పలికేవారు పరలోక రాజ్యంలో ప్రవేశించరు; నా తండ్రి చిత్తాన్ని నెరవేర్చేవారే ప్రవేశిస్తారు.”[17]
చివరి భోజన సమయంలో యేసు తన అపొస్తలులతో, తాను వారిని ప్రేమించినట్లే వారు ఒకరినొకరు ప్రేమించుకోవాలని[18] తన నూతన ఆజ్ఞను ఇచ్చినప్పుడు, ఈ చిత్తాన్ని నాకు వెల్లడించాడు. ఆయన తన అపొస్తలులను ఎలా ప్రేమించాడో తెలుసుకోవడానికి నేను ప్రయత్నించాను. వారి సహజ గుణాలను బట్టి ఆయన వారిని ప్రేమించలేదని నాకు అర్థమైంది; ఎందుకంటే వారు అజ్ఞానులు, ఐహిక భావాలతో నిండినవారు. అయినప్పటికీ ఆయన వారిని తన స్నేహితులని, తన సోదరులని పిలుస్తాడు. తన తండ్రి రాజ్యంలో వారు తన సమీపంలో ఉండాలని ఆయన కోరుకుంటాడు. వారిని ఈ రాజ్యంలోకి చేర్చుకోవడానికి సిలువపై మరణించడానికి ఆయన సంకల్పిస్తూ ఇలా అంటాడు: “తన స్నేహితుల కోసం తన ప్రాణాన్ని అర్పించడం కంటే గొప్ప ప్రేమ ఎవరికీ లేదు.”[19]
ఈ దివ్య వాక్యాలను ధ్యానిస్తున్నప్పుడు, నా మఠసహోదరీమణుల పట్ల నాకున్న ప్రేమ ఎంత అపరిపూర్ణమైనదో నాకు తెలిసింది. మన ప్రభువు వారిని ప్రేమించినట్లు నేను వారిని ప్రేమించడం లేదని గ్రహించాను. మన పొరుగువారి లోపాలన్నిటినీ భరించడంలోనే నిజమైన ప్రేమ ఉందని ఇప్పుడు నాకు తెలుసు—వారి బలహీనతను చూసి ఆశ్చర్యపడకుండా, వారిలోని అతి చిన్న సుగుణాలను చూసి కూడా ఆధ్యాత్మిక ప్రేరణ పొందాలి. అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, ప్రేమ హృదయంలోనే బందీగా ఉండిపోకూడదని నాకు తెలుసు. ఎందుకంటే, “ఎవరూ దీపం వెలిగించి దానిని రహస్య ప్రదేశంలోనో, కొలమానపు పాత్ర కిందనో ఉంచరు; లోపలికి వచ్చేవారికి వెలుగు కనిపించేలా దీపస్తంభంపై ఉంచుతారు.”[20]
ప్రియమైన మాతా, ఈ దీపం మనకు ప్రియమైనవారికే కాక, ఇంటివారందరికీ వెలుగును, ఆనందాన్ని పంచే ప్రేమకు ప్రతీకగా నాకు అనిపిస్తుంది.
పూర్వ ధర్మశాస్త్రంలో, దేవుడు తన ప్రజలకు తమను తాము ప్రేమించుకున్నట్లే తమ పొరుగువారిని ప్రేమించాలని చెప్పినప్పుడు, ఆయన ఇంకా భూమిపైకి దిగిరాలేదు. మనిషి తనను తాను ఎలా ప్రేమించుకుంటాడో పూర్తిగా తెలిసిన ఆయన, అంతకంటే గొప్పదేదీ అడగలేకపోయాడు. కానీ మన ప్రభువు తన అపొస్తలులకు ఒక నూతన ఆజ్ఞను—”తన సొంత ఆజ్ఞను”[21]—ఇచ్చినప్పుడు, “నిన్ను నీవు ప్రేమించుకున్నట్లే నీ పొరుగువారిని ప్రేమించాలి” అని చెప్పడంతోనే సంతృప్తి చెందలేదు. తాను ప్రేమించినట్లే, కాలాంతం వరకు ప్రేమించబోతున్నట్లే, వారు కూడా ప్రేమించాలని ఆయన కోరుకున్నాడు.
ఓ నా యేసూ! అసాధ్యమైనదేదీ నీవు ఎన్నడూ అడగవు; నేను ఎంత బలహీనతతో, అపరిపూర్ణతతో ఉన్నానో నాకంటే నీకే బాగా తెలుసు. ప్రియ ప్రభువా, నాలో ఉండి నీవే నా సహోదరీమణులను ప్రేమిస్తే తప్ప, నీవు వారిని ప్రేమించినట్లు నేను ఎన్నటికీ ప్రేమించలేనని నీకు తెలుసు! ఈ కృపను నాకు అనుగ్రహించాలని నీవు కోరుకుంటున్నందుకే నూతన ఆజ్ఞను ఇచ్చావు. ఆ ఆజ్ఞను నేనెంతగా ప్రేమిస్తున్నానో! ఎందుకంటే, ఎవరినైతే ప్రేమించమని నీవు నన్ను ఆజ్ఞాపిస్తున్నావో, వారందరినీ నాలో ఉండి ప్రేమించడమే నీ చిత్తమని ఆ ఆజ్ఞ నాకు నిశ్చయాన్ని ఇస్తోంది!
అవును, నేను ఇతరుల పట్ల ప్రేమ చూపినప్పుడు, అది నాలో యేసు స్వయంగా చేసే కార్యమేనని నాకు తెలుసు. నేను ఆయనతో ఎంత సన్నిహితంగా ఏకమైతే, నా సహోదరీమణులను అంత ఆప్యాయంగా ప్రేమిస్తాను. నా హృదయంలో ఈ ప్రేమను పెంచుకోవాలని నేను కోరుకున్నప్పుడు, అపవాది ఒక సహోదరి లోపాలను నా ముందుకు తీసుకురావడానికి ప్రయత్నిస్తే, నేను వెంటనే ఆమెలోని సుగుణాలను, ఆమె మంచి ఉద్దేశాలను వెదకడం మొదలుపెడతాను. ఆమె ఒకసారి పడిపోవడాన్ని నేను చూసి ఉండవచ్చు; అయినా ఆమె తనపై తాను నిస్సందేహంగా ఎన్నో విజయాలు సాధించి ఉంటుందని, తన వినయంతో వాటిని దాచిపెట్టి ఉంటుందని గుర్తుచేసుకుంటాను. నాకు తప్పుగా కనిపించేది కూడా, ఆమె మంచి ఉద్దేశం కారణంగా, నిజానికి సుగుణంతో చేసిన కార్యమై ఉండే అవకాశం ఎంతో ఉంది. ఇదే అనుభవం నాకూ కలిగింది కాబట్టి, ఈ విషయాన్ని నమ్మడానికి నాకు కష్టమేమీ లేదు. ఒక రోజు, వినోద సమయంలో, ద్వారపాలక సహోదరి తనకు సహాయం చేయడానికి ఒక సహోదరిని అడగడానికి వచ్చింది. ఈ పని చేయాలని నాలో చిన్నపిల్లల వంటి ఆరాటం కలిగింది; ఆ అవకాశం నాకే వచ్చింది. అందుకని నేను మా కుట్టుపనిని సర్దడం మొదలుపెట్టాను. కానీ ఎంతో నెమ్మదిగా చేయడంతో, నా స్థానంలో వెళ్లాలని కోరుకుంటుందని నాకు తెలిసిన నా పక్కనున్న సహోదరి నాకంటే ముందే సిద్ధమైంది. సహాయం అడిగిన సహోదరి, నేను ఎంత నిదానంగా చేస్తున్నానో చూసి, నవ్వుతూ ఇలా అంది: “మీ కిరీటానికి ఈ ముత్యాన్ని మీరు జోడించుకోరేమో అనుకున్నాను; మీరు అంత విపరీతంగా నెమ్మదిగా ఉన్నారు.” సహజంగా కలిగే విముఖతకు నేను లొంగిపోయానని మఠసమాజమంతా భావించింది. ఈ సంఘటన వల్ల నేను ఎంత మేలు పొందానో మీకు చెప్పలేను. ఇది ఇతరుల పట్ల నన్ను మరింత సహనంతో మెలిగేలా చేసింది. ఎవరైనా నన్ను ప్రశంసించినప్పుడు, ఇది ఇప్పటికీ నాలో కలిగే గర్వభావాలను అదుపు చేస్తుంది. ఎందుకంటే నేను ఇలా ఆలోచిస్తాను: సుగుణంతో నేను చేసే చిన్న పనులను లోపాలుగా పొరబడే అవకాశం ఉన్నప్పుడు, నా లోపాలను సుగుణాలుగా ఎందుకు పొరబడకూడదు? అందుకే పునీత పౌలుతో కలిసి నేనిలా అంటాను: “మీరు గానీ, మానవ న్యాయదినం గానీ నాకు తీర్పు చెప్పడం నాకు చాలా చిన్న విషయం. నన్ను నేను కూడా తీర్పు తీర్చుకోను. నాకు తీర్పు చెప్పేవాడు ప్రభువే.”[22]
నాకు తీర్పు తీర్చేది ప్రభువే, యేసే. అందువల్ల, ఆయన నాకు సౌమ్యంగా తీర్పు తీర్చేలా, లేదా అసలు తీర్పే తీర్చకుండా ఉండేలా, ఇతరుల గురించి ఎల్లప్పుడూ సౌమ్యంగా ఆలోచించడానికి ప్రయత్నిస్తాను. ఎందుకంటే ఆయన ఇలా అంటున్నారు: “తీర్పు తీర్చకండి, అప్పుడు మీకూ తీర్పు తీర్చబడదు.”[23]
అయితే, తన నూతన ఆజ్ఞ ఏమిటో మన ప్రభువు నాకు స్పష్టంగా వివరించే పవిత్ర సువార్తకు తిరిగి వస్తే, పునీత మత్తయి సువార్తలో నేను ఇలా చదువుతాను: “నీ పొరుగువారిని ప్రేమించు, నీ శత్రువును ద్వేషించు అని చెప్పబడినట్లు మీరు విన్నారు. కానీ నేను మీతో చెప్పేదేమిటంటే, మీ శత్రువులను ప్రేమించండి, మిమ్మల్ని హింసించేవారి కోసం ప్రార్థించండి.”[24]
నిజానికి, కార్మెల్ మఠంలో శత్రువులెవరూ లేరు; అయినా, మాకూ సహజమైన ఇష్టాయిష్టాలు ఉంటాయి. ఒక సహోదరి పట్ల మాకు ఆకర్షణ కలగవచ్చు; మరొక సహోదరి ఎదురుపడకుండా ఉండటానికి ఎంతో దూరం చుట్టూ తిరిగి వెళ్లాలనిపించవచ్చు. అయితే, ఆ సహోదరి ప్రవర్తనను బట్టి ఆమెకు నేనంటే పట్టింపు లేదని నాకు అనిపించినా, నేను ప్రేమించవలసింది, ఎవరి కోసం ప్రార్థించవలసింది ఈ సహోదరి కోసమేనని మన ప్రభువు నాకు చెబుతున్నారు. “మిమ్మల్ని ప్రేమించేవారినే మీరు ప్రేమిస్తే, అందులో మీకు మెప్పు ఏముంది? పాపులు కూడా తమను ప్రేమించేవారిని ప్రేమిస్తారు కదా.”[25] ప్రేమించడం మాత్రమే చాలదు; మన ప్రేమను చేతల్లో చూపాలి. సహజంగా మన స్నేహితులను సంతోషపెట్టాలని అనుకుంటాం; కానీ అది క్రైస్తవ ప్రేమ కాదు, ఎందుకంటే పాపులు కూడా అలాగే చేస్తారు.
మన ప్రభువు నాకు ఇలా కూడా బోధించారు: “నిన్ను అడిగే ప్రతి ఒక్కరికీ ఇవ్వు; నీ వస్తువులను తీసుకుపోయినవారిని వాటిని తిరిగి ఇవ్వమని అడగకు.”[26] మనంతట మనమే ఇవ్వడంలో ఉన్న ఆనందం, అడిగిన ప్రతి ఒక్కరికీ ఇవ్వడంలో ఉండదు. ఎవరైనా మర్యాదగా అడిగితే ఇవ్వడం సులభమే; కానీ అమర్యాదగా అడిగితే, మనం క్రైస్తవ ప్రేమలో పరిపూర్ణులమైతే తప్ప, మనలో తిరుగుబాటు తలెత్తుతుంది; నిరాకరించడానికి అంతులేని సాకులు వెతుకుతాం. బహుశా, మొదట వారు ఎంత అమర్యాదగా అడిగారో ఎత్తిచూపి, ఆ తరువాత ఒప్పుకోవడమే ఏదో గొప్ప ఉపకారం చేస్తున్నట్లు ప్రవర్తిస్తాం. దాంతో ఆ చిన్న సేవ చేయడానికి పట్టే సమయం కంటే, దాని గురించి వాదించడంలో వృథా చేసిన సమయమే ఎంతో ఎక్కువ అవుతుంది. అడిగిన ప్రతి ఒక్కరికీ ఇవ్వడమే కష్టమైతే, మనకు చెందినదాన్ని ఎవరైనా తీసుకుపోయినప్పుడు తిరిగి అడగకుండా ఉండటం మరింత కష్టం. ప్రియమైన మాతా, ఇది కష్టమని అంటున్నాను; అయితే, కష్టంగా అనిపిస్తుందని అనడమే సరైనది. ఎందుకంటే, “ప్రభువు కాడి మధురమైనది, ఆయన భారం తేలికైనది.”[27] మనం ఆ కాడికి లోబడిన వెంటనే దాని మాధుర్యాన్ని అనుభవిస్తాం.
నాకు చెందినదాన్ని తిరిగి అడగాలని యేసు కోరుకోవడం లేదని చెప్పాను. నిజానికి ఏదీ నాది కాదు కాబట్టి, ఇది ఎంతో సులభంగా అనిపించాలి. కాబట్టి, నేను వ్రతం చేసిన పేదరికాన్ని నాకు స్పష్టంగా గుర్తుచేసే సందర్భం వచ్చినప్పుడు నేను సంతోషించాలి. నాకు దేనిపైనా మమకారం లేదని ఇంతకు ముందు అనుకునేదాన్ని; కానీ మన ప్రభువు మాటలు స్పష్టంగా అర్థమైనప్పటి నుంచి, నాలో నిజంగా ఇంకా ఎంతో అపరిపూర్ణత ఉందని గ్రహిస్తున్నాను.
ఉదాహరణకు, చిత్రలేఖనం మొదలుపెట్టేటప్పుడు కుంచెలు అస్తవ్యస్తంగా ఉండి, కొలబద్దగానీ చిన్న కత్తిగానీ కనిపించకపోతే, నాకు సహనం కోల్పోయేలా అనిపిస్తుంది. నా భావాలు బయటపడకుండా నన్ను నేను గట్టిగా అదుపులో ఉంచుకోవలసి వస్తుంది. అవసరమైన ఈ వస్తువులను నేను అడగవచ్చు; వినయంగా అడిగితే, మన ప్రభువు ఆజ్ఞను మీరినట్లు కాదు. అప్పుడు నేను జీవితావసరాల కోసం చేతులు చాచే పేదవారిలా ఉంటాను. తమకు ఎవరూ ఏమీ బాకీ లేరు కాబట్టి, ఎవరైనా నిరాకరించినా వారు ఆశ్చర్యపోరు. కేవలం సహజ భావాలకు అతీతంగా ఆత్మ పైకి ఎదిగినప్పుడు, గాఢమైన శాంతి దానిని ముంచెత్తుతుంది. ఆత్మలో నిజంగా పేదవారైనవారు పొందే ఆనందానికి సాటియైన ఆనందం లేదు. అవసరమైన దేనినైనా వారు మమకారం లేకుండా అడిగినప్పుడు, అది నిరాకరించబడటమే కాక, అప్పటికే వారి దగ్గర ఉన్నదాన్ని కూడా తీసివేసే ప్రయత్నం జరిగినా, వారు గురువు ఇచ్చిన ఈ సలహాను అనుసరిస్తారు: “ఎవరైనా నీ అంగీని తీసుకోవాలనుకుంటే, నీ పైవస్త్రాన్ని కూడా అతనికి ఇచ్చివేయి.”[28] పైవస్త్రాన్ని ఇచ్చివేయడం అంటే, నాకు అనిపించేదేమిటంటే, ప్రతి హక్కునూ వదులుకొని, అందరికీ సేవ చేసే స్థితిని, అందరికీ దాస్యాన్ని స్వీకరించడమే. పైవస్త్రం లేకుండా నడవడం లేదా పరుగెత్తడం మరింత సులభం. అందుకే గురువు ఇంకా ఇలా అంటున్నారు: “ఎవరైనా నిన్ను ఒక మైలు దూరం రమ్మని బలవంతం చేస్తే, అతనితో మరో రెండు మైళ్లు వెళ్లు.”[29]
అందువల్ల, అడిగినవారికి ఇవ్వడం మాత్రమే నాకు సరిపోదు—వారి కోరికను ముందుగానే గ్రహించి, సేవ చేయడం నాకు సంతోషమని నా ప్రవర్తనలో చూపాలి; నా వస్తువేదైనా తీసుకుపోతే, అది నా దగ్గర నుంచి పోయినందుకు సంతోషిస్తున్నట్లు ఉండాలి. సువార్త వాక్యాలను నేను ఎల్లప్పుడూ అక్షరాలా పాటించలేను, ఎందుకంటే కొన్ని సందర్భాలలో ఏదైనా అభ్యర్థనను నిరాకరించక తప్పదు. అయినా, ప్రేమ ఆత్మలో లోతుగా వేళ్లూనుకున్నప్పుడు అది బాహ్య ప్రవర్తనలో కనిపిస్తుంది. ఇవ్వలేనిదాన్ని కూడా ఎంతో ఆదరంతో నిరాకరించవచ్చు; అప్పుడు ఆ నిరాకరణ, కానుక ఇచ్చినంత సంతోషాన్నే కలిగిస్తుంది. అడిగిన వెంటనే సహాయపడేవారిని అడగడానికి ప్రజలు వెనుకాడరన్నది నిజమే. అయినప్పటికీ, నిరాకరించవలసి వస్తుందనే సాకుతో పదేపదే అడిగే సోదరీమణులను నేను తప్పించుకోకూడదు. దివ్య బోధకుడు ఇలా అన్నాడు: “నీ దగ్గర అప్పు తీసుకోవాలని కోరేవాని నుంచి ముఖం తిప్పుకోకు.”[30] అలాగే, దయగలదానిగా కనిపించాలనో, ఆ సోదరి తిరిగి నాకు సేవ చేస్తుందనే ఆశతోనో నేను దయ చూపకూడదు. ఎందుకంటే, మరొకచోట ఇలా వ్రాయబడి ఉంది: “తిరిగి పొందగలమని మీరు ఆశించేవారికే అప్పు ఇస్తే, అందులో మీకు మెప్పు ఏముంది? పాపులు కూడా తాము ఇచ్చినంత తిరిగి పొందడానికి పాపులకు అప్పు ఇస్తారు. అయితే మీరు మేలు చేయండి; ప్రతిఫలమేమీ ఆశించకుండా అప్పు ఇవ్వండి. అప్పుడు మీ ప్రతిఫలం గొప్పదిగా ఉంటుంది.”[31]
నిజంగా, ఈ భూమిపైనే ఆ ప్రతిఫలం గొప్పది. ఈ మార్గంలో కష్టమైనది మొదటి అడుగు మాత్రమే. తిరిగి చెల్లిస్తారనే ఆశ లేకుండా అప్పు ఇవ్వడం కష్టంగా అనిపిస్తుంది; దానికన్నా పూర్తిగా ఇచ్చివేయడమే మేలనిపిస్తుంది, ఎందుకంటే ఇచ్చివేసినది ఇక మనది కాదు. ఒక సోదరి ధీమాగా, “కొన్ని గంటలపాటు నాకు మీ సహాయం కావాలి—మన మాతగారి అనుమతి తీసుకున్నాను. ఆ తరువాత నేను కూడా మీకు అంతే సహాయం చేస్తానని నమ్మండి” అని చెప్పినప్పుడు, ఇలా అరువిచ్చిన గంటలు తిరిగి రావని మనకు బాగా తెలిసి ఉండవచ్చు. అప్పుడు, “ఈ గంటలను ఇచ్చివేయడానికే నేను ఇష్టపడతాను” అని చెప్పాలనే బలమైన శోధన కలగవచ్చు. కానీ అలా చెప్పడం స్వీయప్రేమను తృప్తిపరచడమే కాక, ఆ సోదరి వాగ్దానంపై మనకు పెద్దగా నమ్మకం లేదని ఆమెకు అనిపించేలా చేస్తుంది. దైవాజ్ఞలు మన సహజ ప్రవృత్తులకు విరుద్ధంగా ఉంటాయి. కృప సహాయం లేకుండా వాటిని అర్థం చేసుకోవడమే అసాధ్యం; ఇక వాటిని ఆచరించడం మరింత అసాధ్యం.
ప్రియమైన మాతా, మామూలుకన్నా మరింత గందరగోళంగా నా భావాలను వ్యక్తపరిచానని నాకు అనిపిస్తోంది. ఒకదానినుంచి మరొకదానికి సాగిపోయే ఈ పుటల్లో మీకు ఆసక్తి కలిగించేది ఏమి దొరుకుతుందో నాకు తెలియదు. అయితే ఒక గొప్ప సాహిత్యకృతిని రచించడం నా లక్ష్యం కాదు. ప్రేమ గురించి ఈ చర్చతో మీకు విసుగు కలిగిస్తే, కనీసం మీ బిడ్డకున్న సదుద్దేశానికి అది నిదర్శనమవుతుంది. నా ఆదర్శానికి తగినట్లు జీవించడానికి నేను ఇంకా ఎంతో దూరంలో ఉన్నానని ఒప్పుకోవాలి. అయినా అలా జీవించాలనే కోరికే నాకు శాంతిని కలిగిస్తోంది. ఏదైనా తప్పులో పడితే వెంటనే మళ్లీ లేస్తాను—గత కొన్ని నెలలుగా పోరాడవలసిన అవసరం కూడా నాకు కలగలేదు. మన పవిత్ర తండ్రియైన పునీత సిలువ యోహానుతో కలిసి, “నా ఇల్లు సంపూర్ణ శాంతితో ఉంది” అని నేను చెప్పగలిగాను. నాపై నేను సాధించిన ఒక విజయమే ఈ అంతరంగ శాంతికి కారణమని భావిస్తున్నాను. ఆ విజయం తరువాత పరలోక సైన్యాలు నా సహాయానికి పరుగెత్తుకొచ్చాయి. ఎందుకంటే, అంత ధైర్యంగా పోరాడిన నన్ను ఇక గాయపడనివ్వవు.
మా సమాజంలోని ఒక పవిత్ర సన్యాసిని ఏది చేసినా నాకు చిరాకు కలిగించేది. ఇందులో అపవాది ప్రమేయం ఏదో ఉండి ఉండాలి; ఆమెలో అంతగా నచ్చని విషయాలు నాకు కనిపించేలా చేసింది నిస్సందేహంగా వాడే. నాలో సహజంగా కలిగిన ఈ అయిష్టతకు లొంగిపోవాలని నేను అనుకోలేదు. ఎందుకంటే ప్రేమ కేవలం భావాలకే పరిమితం కాకుండా, చేతల్లో వ్యక్తం కావాలని నాకు గుర్తుండేది. అందువల్ల, నేను అత్యంత ప్రేమించే సోదరికి ఏమేమి చేస్తానో అవన్నీ ఈ సోదరికి చేయాలని నిశ్చయించుకున్నాను. ఆమెను కలుసుకున్న ప్రతిసారీ ఆమె కోసం ప్రార్థించి, ఆమె సద్గుణాలను, పుణ్యఫలాలను దేవునికి అర్పించాను. ఇది మన ప్రభువుకు ఎంతో ప్రీతికరమని నాకు అనిపించింది. ఎందుకంటే తన కళాకృతులను ప్రశంసించినప్పుడు సంతోషించని కళాకారుడు ఉండడు. అలాగే, మనం బాహ్యరూపం దగ్గరే ఆగిపోకుండా, ఆత్మల దివ్య కళాకారుడు తాను ఎన్నుకున్న అంతరంగ మందిరంలోకి ప్రవేశించి, దాని సౌందర్యాన్ని మెచ్చుకున్నప్పుడు ఆయన సంతోషిస్తాడు.
ఆత్మనిగ్రహాన్ని అభ్యసించడానికి నాకు ఇన్ని అవకాశాలు కలిగించిన ఈ సోదరి కోసం ప్రార్థించడంతోనే నేను తృప్తిపడలేదు. నాకు చేతనైనన్ని సేవలు ఆమెకు చేయడానికి ప్రయత్నించాను. ఆమెకు కటువుగా సమాధానం చెప్పాలనే శోధన కలిగినప్పుడు, వెంటనే చిరునవ్వు చిందించి మాట మార్చేదాన్ని. ఎందుకంటే క్రీస్తు అనుకరణం ఇలా చెబుతుంది: “వాదవివాదాలకు తావివ్వడం కంటే, ప్రతి ఒక్కరినీ వారి ఆలోచనలతో ఉండనివ్వడమే మరింత ప్రయోజనకరం.” కొన్నిసార్లు శోధన మరీ తీవ్రమైనప్పుడు, నా అంతరంగ పోరాటాన్ని ఆ సోదరి పసిగట్టకుండా వెళ్లిపోవడం సాధ్యమైతే, యుద్ధరంగం నుంచి పారిపోయే సైనికునిలా అక్కడినుంచి పరుగెత్తేదాన్ని.
ఒకరోజు ఆమె ముఖం వెలిగిపోతుండగా నాతో ఇలా అంది: “నా ప్రియమైన సోదరి తెరేస్, నాలో మీకు ఏ ఆకర్షణ కనిపిస్తుందో చెప్పండి. ఎందుకంటే మనం కలుసుకున్న ప్రతిసారీ అంత మధురమైన చిరునవ్వుతో నన్ను పలకరిస్తారు.” ఆహా! నన్ను ఆకర్షించింది ఆమె ఆత్మలోని లోతుల్లో దాగివున్న యేసే—అత్యంత చేదైనదాన్ని కూడా మధురంగా చేసే యేసు.
ప్రియమైన మాతా, ఓటమిని తప్పించుకోవడానికి నాకు మిగిలిన చివరి మార్గమైన పారిపోవడం గురించి ఇప్పుడే చెప్పాను. అది గౌరవప్రదమైనది కాదని ఒప్పుకుంటాను; అయినా నా నవశిష్య దశలో ఈ మార్గాన్ని ఆశ్రయించిన ప్రతిసారీ అది తప్పక ఫలించింది. మీకు తప్పకుండా నవ్వు తెప్పిస్తుందని నేను నమ్ముతున్న ఒక విశేషమైన ఉదాహరణ చెబుతాను. మీరు చాలా రోజులుగా శ్వాసనాళాల వాపుతో బాధపడుతున్నారు; మేమంతా మీ గురించి ఆందోళన చెందుతున్నాము. ఒక ఉదయం, సక్రిస్తీ బాధ్యతల్లో భాగంగా, దివ్యసత్ప్రసాదం అందించే జాలరి తలుపు తాళంచెవులను తిరిగి పెట్టడానికి వచ్చాను. అది నా పని. మిమ్మల్ని చూసే అవకాశం దొరికినందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది; అయితే అది బయటపడకుండా ఎంతో జాగ్రత్తపడ్డాను. మీ పట్ల ఎంతో శ్రద్ధగల ఒక సోదరి, నా వల్ల మీకు మెలకువ వస్తుందేమోనని భయపడి, నా దగ్గరున్న తాళంచెవులను తీసుకోవడానికి ప్రయత్నించారు. శబ్దం కాకూడదనే విషయంలో ఆమెకు ఎంత శ్రద్ధ ఉందో నాకూ అంతే ఉందని, నాకు సాధ్యమైనంత మర్యాదగా ఆమెతో చెప్పాను; వాటిని తిరిగి పెట్టడం నా హక్కు అని కూడా అన్నాను. ఊరికే ఒప్పుకుని పక్కకు తప్పుకుంటే మరింత పరిపూర్ణంగా ప్రవర్తించినట్లయ్యేదని ఇప్పుడు నాకు అర్థమవుతోంది; కానీ అప్పుడు అది నాకు అర్థం కాలేదు. అందుకే ఆమె వెనుకే గదిలోకి వెళ్లాను. కొద్దిసేపట్లోనే ఆమె భయపడినదే జరిగింది: ఆ శబ్దానికి మీకు మెలకువ వచ్చింది. నిందంతా నాపైనే పడింది; నేను వాదించిన సోదరి సుదీర్ఘంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు. ఆమె చెప్పినదంతా ఒక్కటే: శబ్దమంతా సోదరి తెరేసే చేశారు. నన్ను నేను సమర్థించుకోవాలనే ఆత్రుతతో రగిలిపోయాను; కానీ కృప వల్ల ఒక మంచి ప్రేరణ నాకు కలిగింది. నన్ను నేను సమర్థించుకోవడం మొదలుపెడితే తప్పకుండా మనశ్శాంతిని కోల్పోతానని అనుకున్నాను. అన్యాయంగా నాపై నిందలు పడుతున్నా జవాబు చెప్పకుండా ఉండగలిగేంత సద్గుణం నాలో లేదు కాబట్టి, సురక్షితంగా ఉండటానికి నాకున్న చివరి అవకాశం అక్కడి నుంచి పారిపోవడమే. అలా అనుకున్న వెంటనే చేసేశాను. నేను త్వరగా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాను; అయితే నా గుండె ఎంత బలంగా కొట్టుకుందంటే, ఎక్కువ దూరం వెళ్లలేకపోయాను. నా విజయఫలాన్ని ప్రశాంతంగా ఆస్వాదించడానికి మెట్లపై కూర్చోక తప్పలేదు. ఇది నిస్సందేహంగా ఒక విచిత్రమైన ధైర్యమే; అయినా ఓటమి తప్పదని తెలిసినప్పుడు ఆ ప్రమాదానికి ఎదురెళ్లకపోవడమే మేలని నా అభిప్రాయం.
నా నవశిష్య దశలోని ఈ రోజులను తలచుకున్నప్పుడు, నేను పరిపూర్ణతకు ఎంత దూరంలో ఉన్నానో అర్థమవుతుంది; కొన్ని విషయాలు గుర్తుకు వస్తే నాకు నవ్వు వస్తుంది. నా ఆత్మకు శిక్షణనిచ్చి, దానికి రెక్కలను ప్రసాదించిన దేవుడు ఎంత మంచివాడు! వేటగాడి ఉచ్చులన్నీ ఇక నన్ను భయపెట్టలేవు; ఎందుకంటే, “రెక్కలున్న వాటి కళ్లముందు వల పన్నడం వ్యర్థం.”[32]
ఏదో ఒకరోజు నా ప్రస్తుత స్థితి లోపాలతో నిండినదిగా నాకు కనిపించవచ్చు. కానీ ఇప్పుడు ఏదీ నన్ను ఆశ్చర్యపరచదు; నేను ఇంత బలహీనంగా ఉన్నానని బాధపడను కూడా. అందుకు విరుద్ధంగా, నా బలహీనతలోనే అతిశయిస్తాను; ప్రతిరోజూ నాలో కొత్త అపరిపూర్ణతలు బయటపడతాయని ఎదురుచూస్తాను. నిజానికి, నేను ఒప్పుకోవాలి: నా శూన్యత గురించి నాకు కలిగే ఈ జ్ఞానోదయాలు, విశ్వాస విషయాల గురించి కలిగే జ్ఞానోదయాలకంటే నా ఆత్మకు ఎక్కువ మేలు చేస్తాయి. “ప్రేమ అనేక పాపాలను కప్పివేస్తుంది”[33] అని గుర్తుచేసుకుంటూ, మన రక్షకుడు సువార్తలలో మన కోసం తెరిచిన ఈ సమృద్ధిగల గని నుంచి సంపదను పొందుతాను. ఆరాధనీయమైన ఆయన మాటల లోతులను అన్వేషిస్తూ, దావీదుతో కలిసి ఇలా ఎలుగెత్తి పలుకుతాను: “నీవు నా హృదయాన్ని విశాలపరచావు కాబట్టి, నీ ఆజ్ఞల మార్గంలో నేను పరుగెత్తాను.”[34] ప్రేమ మాత్రమే హృదయాన్ని విశాలపరచగలదు. ఓ యేసూ! దాని మధురమైన జ్వాల నా హృదయాన్ని దహిస్తోంది కాబట్టి, నీ నూతన ఆజ్ఞ మార్గంలో ఆనందంగా పరుగెత్తుతున్నాను. నీ కన్యల సమూహంతో కలిసి, నీ నూతన గీతమైన ప్రేమగీతాన్ని ఆలపిస్తూ, నీ అనంత రాజ్యమంతటా నిన్ను అనుసరించే ఆ ధన్యమైన రోజు వరకు ఆ మార్గంలోనే పరుగెత్తాలని కోరుకుంటున్నాను. ______________________________
[1] 1 రాజులు 16:7.
[2] తోబీతు 12:7.
[3] చూడండి: యెషయా 3:10.
[4] సామెతలు 9:4.
[5] యెషయా 66:12, 13.
[6] చూడండి: కీర్తనలు 70[71]:17, 18.
[7] నవశిష్యురాళ్ల శిక్షణాధికారిణి అనే హోదా ఇవ్వకుండానే సోదరి తెరేస్కు నవశిష్యురాళ్ల బాధ్యత అప్పగించారు.
[8] కీర్తనలు 118[119]:141.
[9] కీర్తనలు 118[119]:100, 105, 106.
[10] లూకా 1:49.
[11] చూడండి: యోహాను 1:5.
[12] చూడండి: లూకా 18:13.
[13] కీర్తనలు 91[92]:5.
[14] కీర్తనలు 143[144]:1, 2.
[15] కీర్తనలు 132[133]:1.
[16] మత్తయి 22:39.
[17] చూడండి: మత్తయి 7:21.
[18] చూడండి: యోహాను 13:34.
[19] యోహాను 15:12.
[20] లూకా 11:33.
[21] యోహాను 15:12.
[22] 1 కొరింథీయులు 4:3,4.
[23] లూకా 6:37.
[24] మత్తయి 5:43, 44.
[25] లూకా 6:32.
[26] లూకా 6:30.
[27] మత్తయి 11:30.
[28] మత్తయి 5:40.
[29] మత్తయి 5:41.
[30] మత్తయి 5:42.
[31] లూకా 6:34, 35.
[32] సామెతలు 1:27.
[33] సామెతలు 10:12.
[34] కీర్తనలు 118[119]:32.
పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక