செப்டம்பர்—முதுமை குறித்த சிந்தனைகள்

மின்னூல் & மென் அட்டை நூல் வடிவங்களிலும் கிடைக்கிறது!

செப்டம்பர் 1

புனித இரண்டாம் யோவான் பவுல், 1999-ஆம் ஆண்டு எழுதிய தமது முதியோருக்கான கடிதத்தில் இவ்வாறு கூறினார்: “வாழ்வை முழுமையாகக் காணும் சரியான கண்ணோட்டத்தை மீண்டும் பெறுவது அவசரத் தேவையாக உள்ளது. அந்தச் சரியான கண்ணோட்டம் நித்திய வாழ்வை நோக்கியதாகும்; வாழ்வின் ஒவ்வொரு பருவமும் அதற்கான அர்த்தமுள்ள தயாரிப்பே. நித்திய வாழ்வை நோக்கிய பாதையில் படிப்படியாக முதிர்ச்சியடையும் இந்த நிகழ்வில் முதுமைக்கும் உரிய பங்கு உண்டு” (#10). இது உண்மைதான்—நித்திய வாழ்வுக்காக நம்மைத் தயாரித்துக்கொள்ளும் முக்கியமான ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்கிறோம்.

செப்டம்பர் 2

நாசியான்சு நகர்ப் புனித கிரகோரி தமது நாட்டுப்புறத்திலிருந்து திரும்பியபோது ஆற்றிய உரையில் பகிர்ந்த ஓர் அழகிய சிந்தனையைப் புனித இரண்டாம் யோவான் பவுல் மேற்கோள் காட்டுகிறார்: ஒருவர் “ஆவியில் முதுமையடைய மாட்டார்; மாறாக, உடலின் அழிவை, வரவிருக்கும் விடுதலைக்கெனக் குறிக்கப்பட்ட தருணமாக ஏற்றுக்கொள்வார். அவர் அமைதியாக மறுவாழ்வுக்குள் கடந்து செல்வார்; அங்கே இளமையும் இல்லை, முதுமையும் இல்லை; அனைவரும் ஆன்மிக முதிர்ச்சியில் நிறைவடைந்திருப்பார்கள்” (முதியோருக்கான கடிதம், #12).

செப்டம்பர் 3

எனது குருத்துவப் பணிக்காலத்தில், ஆயர் எனக்குப் புதிய பணிப்பொறுப்பு அளிக்கும்போதெல்லாம், நான் அன்புகூர்ந்தவர்களிடமிருந்து விடைபெற்று, அதுவரை எனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு பங்கிற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கும். அப்படிச் செல்லும்போது திருத்தூதர் பணிகள் 18:10 எனக்குப் பெரும் ஆறுதலாக இருந்தது. பவுல் மற்றொரு துறைமுகத்திற்குச் செல்வதை அது விவரிக்கிறது; அப்போது இயேசு அவருக்கு ஊக்கமளிக்கும் வகையில், “…ஏனெனில் இந்த நகரத்தில் எனக்கு மக்கள் பலர் உள்ளனர்” என்று கூறுகிறார். எனது புதிய பங்கில் அதுவரை எனக்கு யாரையும் தெரியாது; ஆனால் கடவுளுடைய மக்கள் ஏற்கெனவே அங்கு எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள் என்பதற்குக் கடவுளின் சொந்த வார்த்தையே எனக்கு உறுதியாக இருந்தது. விண்ணகத்திற்கும் அந்த வார்த்தைகளைப் பொருத்திப் பார்க்கலாம், தெரியுமா?

செப்டம்பர் 4

வயதாக ஆக, உயர்வையும் அதிகாரத்தையும் நாடும் நமது உந்துதல் மறைந்துவிடுகிறது; அல்லது குறைந்தபட்சம் பெரிதும் குறைந்துவிடுகிறது. அவற்றின் இடத்தில் அமைதி குடிகொள்கிறது. இது பொதுவான ஓர் அனுபவம். அதிகாரத்தையும் மதிப்பையும் நாடும் அந்த உந்துதல்களை விட்டுவிடுவதால் கிடைக்கும் “நிம்மதியாக மூச்சுவிடும் இடைவெளியை” இப்போது அனுபவிக்கும் பலர், முன்பு அவற்றுக்காக எவ்வளவு நேரத்தையும் முயற்சியையும் செலவிட்டிருக்கிறோம் என்று வியக்கிறார்கள்.

செப்டம்பர் 5

முதுமையின் ஆசிகள் முக்கியமானவை, ஆழமானவை, உண்மையானவை. முதுமையில் வாழ்வை முழுமையாகப் பார்க்க முடியும் என்று நம்பலாம். நமது இலக்குகளில் எவற்றுக்கு உண்மையாக முன்னுரிமை தர வேண்டும் என்பதை நம்மால் கண்டறிய முடிகிறது. வரலாற்றைப் பற்றிய ஒரு புரிதலை நாம் பெறுகிறோம்; இளைஞர்களும் அதை நம்மிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். உண்மையில் முக்கியமானது எது என்பதைக் கண்டறிய மக்களுக்கு நம்மால் உதவ முடியும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல ஞானமும் வாழ்வின் பொருளைப் பற்றிய புரிதலும் நமக்குக் கிடைக்கலாம்; அவை இளைஞர்களுக்கும் நடுத்தர வயதினருக்கும்கூட ஓர் ஆசியாக அமையும்.

செப்டம்பர் 6

வாழ்க்கைப் பயணத்தில், நம் ஒவ்வொருவருக்குமான கடவுளின் அன்புத் திட்டத்தை நாம் எவ்வளவு அதிகமாக உணர்ந்திருக்கிறோமோ, முதுமையில் கடந்ததை நினைத்து வருந்திப் போராட வேண்டிய வாய்ப்பு அவ்வளவு குறையும்.

செப்டம்பர் 7

முதுமையடைவதில் உள்ள அசாதாரண அருளைப் பற்றிப் புனித இரண்டாம் யோவான் பவுல் பேசுகிறார்: “…அவர்கள் (முதுமையடைபவர்கள்), இறைவேண்டலுக்கும் கடவுளோடு ஒன்றிப்பதற்குமான புதிய வாய்ப்புகளைக் கொண்ட அசாதாரண அருளின் ஒரு காலகட்டத்திற்குள் நுழைந்திருக்கிறார்கள்… பிறருக்குப் பணிபுரியவும், ஆண்டவரும் உயிரளிப்பவருமானவருக்குத் தங்கள் வாழ்வை ஆர்வமிக்க காணிக்கையாக ஒப்புக்கொடுக்கவும் அவர்களுக்கு புதிய ஆன்மிக ஆற்றல்கள் (சாய்வெழுத்து என்னுடையது) வழங்கப்பட்டுள்ளன” (முதுமையிலும் செயலூக்கத்துடன் வாழ்வது குறித்த பன்னாட்டு மன்றத்தில் பங்கேற்றவர்களுக்கு இரண்டாம் யோவான் பவுல் ஆற்றிய உரை, #4).

செப்டம்பர் 8

அண்மையில் ஒரு சுவையான கருத்தைக் கேட்டேன்: வயதாக ஆக, ஒருவர் “நான் எப்படி அவரைச் சகித்துக்கொண்டேன்?” என்று கேட்பதிலிருந்து, “அவர் (கடவுளும்கூட) எப்படி என்னைச் சகித்துக்கொண்டார்?” என்று கேட்கும் நிலைக்கு மாறுகிறார்.

செப்டம்பர் 9

வயதாக ஆக, வாழ்வின் முந்தைய பருவங்களில் நாம் பற்றுக்கொண்டிருந்தவற்றிலிருந்து விலக வேண்டும் என்ற ஓர் உணர்வு எழுகிறது. கடந்த காலத்திலிருந்து நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கும் கோபத்தையும் மன்னிக்காத மனநிலையையும் விட்டுவிடுவது, நாம் செய்ய வேண்டிய மிக முக்கியமான காரியங்களில் ஒன்று. நம்மையே நாம் மன்னிக்க வேண்டியிருக்கலாம்; பிறரை மன்னிக்க வேண்டியிருக்கலாம்; கடவுளைக்கூட “மன்னிக்க” வேண்டும் என்று சிலர் உணரக்கூடும். நாம் திட்டமிட்டபடியே நம் யாருடைய வாழ்வும் முழுமையாக அமைந்ததில்லை என்பது உறுதி. வயதாக ஆக, மன்னிப்பது ஒரு முக்கியமான பணியாகிறது.

செப்டம்பர் 10

வயதாக ஆக, நம்மில் தாழ்ச்சி வளர்கிறது என்று நம்பலாம். இனியும் அனைவரது கவனமும் நம்மீதே இருக்க வேண்டியதில்லை. நமக்குப் பின்வரும் தலைமுறைகளின் மகிழ்ச்சியையும் ஆற்றலையும் நற்பண்புகளையும் நாம் மகிழ்வுடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாம்.

செப்டம்பர் 11

வயதாக ஆக, நாம் மேலும் எளிமையானவர்களாக மாறுவோம் என்று நம்பலாம். நம்மைப் பண்பட்டவர்களாகக் காட்டிக்கொள்ளும் எந்தப் போலித்தனத்தையும் விட்டுவிடுகிறோம். வாழ்வின் மிக ஆழமான உண்மைகளை எளிமையுடனும் குழந்தையைப் போன்ற நேர்மையுடனும் அணுகுவதே சிறந்தது.

செப்டம்பர் 12

மைஸ்டர் எக்கார்ட் ஒருமுறை, “மௌனத்தைப் போல் வேறெதுவும் கடவுளை இவ்வளவு நெருக்கமாக ஒத்திருப்பதில்லை” என்று கூறினார். வயதாக ஆக, அந்த மௌன மொழிக்குள் இன்னும் ஆழமாக நுழைய நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.

செப்டம்பர் 13

துடிப்பான முதுமைக்கான வழிமுறைகள்: நன்றியுணர்வும் வியப்புணர்வும்; வாழ்வின் அருமையை உணர்தல்; கற்கவும் வளரவும் விருப்பம்; நம்பிக்கையான மனப்பான்மை.

செப்டம்பர் 14

முதுமையில், நமக்கு இன்னும் சிறிது காலம் எஞ்சியிருப்பதற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லலாம்; அதே வேளையில், அந்தக் காலம் முடிவில்லாமல் நீண்டுகொண்டே போகாது என்பதற்காகவும் அவருக்கு நன்றி சொல்லலாம். நாம் என்றென்றும் இவ்வுலகில் வாழப்போவதில்லை என்ற உணர்வு, நம் மனதைத் தெளிவுபடுத்துவதிலும், தேவையான இடங்களில் சில திருத்தங்களைச் செய்துகொள்வதிலும் வியத்தகு பங்காற்றுகிறது.

செப்டம்பர் 15

நல்மரணத்திற்காகச் செபியுங்கள். இந்தச் சொற்களில் முரண்பாடு ஏதுமில்லை. நாம் ஆயத்தமாக இருந்து, நம் ஆண்டவர் இயேசுவோடு இணைந்து எதிர்கொள்ளும் மரணம் உண்மையிலேயே நல்மரணம்தான்.

செப்டம்பர் 16

“ஆன்மப் பெருந்தன்மை” என்ற சொற்றொடரை நீங்கள் எப்போதாவது கேட்டிருக்கிறீர்களா? ஆன்மப் பெருந்தன்மை கொண்டவர் அன்பு செய்வதில் முன்வருவார்; மன்னிக்க ஆயத்தமாக இருப்பார்; வாழ்வின் அழகுகளைக் கண்டு வியப்பால் நிறைந்திருப்பார்; தம் கடவுள்மீது ஆழ்ந்த அன்பு கொண்டிருப்பார். நாம் அடைய விரும்பத்தக்க அற்புதமான நிலை இது.

செப்டம்பர் 17

கத்தோலிக்க மரபு “இறுதி நான்கு காரியங்கள்” பற்றிப் பேசுகிறது. அவை இறப்பு, தீர்ப்பு, விண்ணகம், நரகம் ஆகியவை. இந்தப் பட்டியலை நினைத்துப் பார்ப்பதே, இந்த உண்மைகள் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

செப்டம்பர் 18

“முதுமைக்கென்றே உரிய இன்பங்கள்” என்னும் பட்டியலை நீங்களே உருவாக்குங்கள். அதில் சில ஆச்சரியங்கள் நிச்சயம் இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். “முதுமையின் சிலுவைகள்” என்னும் பட்டியல் நமக்குப் பழக்கமானது; அவை நிச்சயமாக உண்மையானவைதான். ஆனால் இன்பங்களும் இருக்கின்றன. அவற்றைப் பற்றிய தெளிவான விழிப்புணர்வுடன் இருப்பது நல்லது.

செப்டம்பர் 19

முதுமையில் நாம் கொண்டிருக்க வேண்டுமெனப் புனிதர்கள் பரிந்துரைக்கும் மனப்பாங்குகளின் பட்டியல் ஒன்றைக் கத்தோலிக்க எழுத்தாளர் தாமஸ் ஹோவர்ட் மேற்கோள் காட்டுகிறார்: இறைத்திருவுளத்தை ஏற்றல், உள்மன ஒருமைப்பாடு, துறவு, பற்றின்மை, மௌனம், காத்திருத்தல், பொறுமை, ஒதுங்கியிருத்தல், எளிமை, அமைதி, மனநிறைவு. எத்தகைய பட்டியல், இல்லையா? (Howard 2007)

செப்டம்பர் 20

இயேசு சபை இறையியலாளரான பியர் தேயார் தெ ஷார்தேன் தமது இறைச் சூழல் என்னும் நூலில் மரணத்தைப் பற்றிய அழகிய செபச் சிந்தனை ஒன்றை நமக்கு விட்டுச் சென்றுள்ளார். அதன் ஒரு பகுதியில் அவர் இவ்வாறு செபித்தார்: “…என்மீதான பிடிப்பை நான் இழந்துகொண்டிருப்பதாகவும், என்னை உருவாக்கிய, நான் அறியாத மாபெரும் ஆற்றல்களின் கைகளில் முற்றிலும் செயலற்று இருப்பதாகவும் உணரும் அந்த இறுதித் தருணத்தில்; அந்த இருண்ட தருணங்கள் அனைத்திலும், கடவுளே, என் இருப்பின் ஆழமான உட்கருவரை ஊடுருவி, என்னை உமக்குள் எடுத்துச் செல்வதற்காக, என் இருப்பின் இழைகளை வேதனையோடு பிரிப்பவர் நீரே… என்பதை நான் புரிந்துகொள்ள அருள்புரியும்” (Teilhard de Chardin, 89-90).

செப்டம்பர் 21

இயேசுவைப் பற்றித் திருமுழுக்கு யோவான் கூறிய சொற்கள் நமக்கும் நன்றாகப் பொருந்துகின்றன, அல்லவா? “அவர் வளர வேண்டும்; நான் குறைய வேண்டும்” என்று அவர் உரக்கக் கூறினார். நம் வாழ்வுக்கும் அது ஒரு நல்ல செபமாகும்.

செப்டம்பர் 22

நமக்கு வயதாகும்போது, நாம் குறைந்து, அவர் வளர வேண்டிய ஒரு புதிய உலகிற்குள் நுழைகிறோம் என்று சொல்வதில் உண்மை இருக்கிறது. முன்பு விரைவாகச் செய்து முடித்த வேலைகளுக்கு இப்போது நாள் முழுவதும் தேவைப்படலாம்; நினைத்தவுடன் நினைவுக்குக் கொண்டுவர முடிந்த சொற்கள் இப்போது நினைவுக்கு வர மறுக்கின்றன; நம் உடல்நலம் பாதிக்கப்படுகிறது; செபத்தில் கவனச்சிதறல் அதிகமாகிறது; வேலைகள் முடிக்கப்படாமல் இருக்கின்றன; நாம் மேற்கொள்ளலாம் என்று நம்பிய சில குறைகள் இன்னும் பிடிவாதமாக நீடிக்கின்றன; வாழ்க்கையின் வேகம் குறையும்போது கிடைக்கும் என்று நினைத்திருந்த தூக்கம் நம்மை விட்டு விலகிச் செல்கிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், நாம் குறைந்துகொண்டிருக்கிறோம்—அன்பு ஆண்டவரே, தயவுசெய்து எனக்குள் நீர் வளர்ந்தருளும்!

செப்டம்பர் 23

லொயோலா புனித இஞ்ஞாசியாரின் “ஏற்றருளும்” செபம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்: “ஆண்டவரே, என் சுதந்திரம் முழுவதையும், என் நினைவாற்றலையும், என் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றலையும், என் விருப்பம் முழுவதையும் எடுத்துக்கொள்ளும், ஏற்றருளும்…இவை அனைத்தையும் நீரே எனக்குத் தந்தீர்; இவற்றை நான் உமக்கே திருப்பித் தருகிறேன்.” நம் கடவுளின் கரங்களில் அமைதியுடன் நம்மை முழுமையாக ஒப்படைக்கும் செபம் இது.

செப்டம்பர் 24

புனித பவுல், “இந்தச் செல்வத்தை நாம் மண்பாண்டங்களில் கொண்டிருக்கிறோம்” என்கிறார் (2 கொரிந்தியர் 4:7). இந்த ஒப்புமையின் இரு பக்கங்களையும் சிந்தித்துப் பார்ப்பது நல்லது. நாம் உண்மையிலேயே என்றென்றும் நிலைத்திருக்காத மண்பாண்டங்கள்தான். ஆனால், என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் செல்வமும் நமக்குள் இருக்கிறது—நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவும் அவரோடு நாம் வாழும் வாழ்வுமே அது.

செப்டம்பர் 25

புனித பேதுருவை நோக்கிய ஓர் அழகிய செபம்: “மாட்சிமைமிக்க திருத்தூதரே, நாங்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டுக் கடவுளின் அருளில் வாழ்ந்து இறக்கும்படி எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்…வாழ்வின் முடிவை நாங்கள் நெருங்கிவரும்போது, இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய அறிவிலும் அவர்மீதான அன்பிலும் நாள்தோறும் வளர்வோமாக…இப்பொழுதும் எங்கள் இறப்பின் வேளையிலும் எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். அப்போது, பேறுபெற்ற திருத்தூதரே, வந்து எங்களை இயேசுவிடம் அழைத்துச் செல்லும்; நாங்களும் என்றென்றும் அன்பு செய்வோமாக. ஆமென்.”

செப்டம்பர் 26

2008, செப்டம்பர் 15 அன்று லூர்துக்குச் சென்றபோது, திருத்தந்தை பதினாறாம் பெனடிக்ட் இந்த அழகிய செபத்தை நமக்கு வழங்கினார்: “துன்புறுவோரே, போராடுவோரே, வாழ்வைப் புறக்கணிக்கும் சோதனைக்கு உள்ளாவோரே: மரியாவை நோக்கித் திரும்புங்கள்!…அதேபோல், கடவுள் தேர்ந்தெடுக்கும் வேளையில் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிவதை அச்சமோ கசப்போ இன்றி ஏற்றுக்கொள்வதற்கான அருளும் அவரிடம் கிடைக்கிறது.”

செப்டம்பர் 27

முதுமையைப் பற்றித் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் கூறுவது: “நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்! அது அமைதியான மகிழ்ச்சி. ஏனெனில், இந்த வயதில் ஒருவருக்கு இளமையில் இருந்த அதே மகிழ்ச்சி இருப்பதில்லை; ஒரு வேறுபாடு உண்டு. வயதோடு ஒருவித உள்ளமைதியும், ஆழ்ந்த அமைதி உணர்வும் மகிழ்ச்சி உணர்வும் வருகின்றன…என்னைப் பொறுத்தவரை, இது உண்மையிலேயே கடவுளிடமிருந்து வரும் ஓர் அருள்” (வத்திக்கானின் உள்ளே, ஏப்ரல் 2014).

செப்டம்பர் 28

1999-ஆம் ஆண்டில் வெளியான தமது முதியோருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் (#13), புனித இரண்டாம் யோவான் பவுல் ஊக்கமளிக்கும் இந்தச் சொற்களைக் கூறுகிறார்: “நோய், தனிமை அல்லது முதுமையோடு தொடர்புடைய பிற காரணங்களால் நாம் துன்புறுவதைக் கடவுள் அனுமதிக்கும்போது, தம் மகனின் பலியோடு இன்னும் மிகுந்த அன்புடன் நம்மையே இணைத்துக்கொள்வதற்கான அருளையும் வலிமையையும் அவர் எப்போதும் நமக்குத் தருகிறார்…இதில் நாம் உறுதியாக இருப்போமாக: அவர் நம் தந்தை; அன்பும் இரக்கமும் நிறைந்த தந்தை!”

செப்டம்பர் 29

விண்ணக வாழ்வு என்பது மிக உயர்ந்த உயிர்த்துடிப்பும் பேறுபெற்ற நிலையும் கொண்ட வாழ்வு—இத்தகைய பேறுபெற்ற நிலையை நாம் மண்ணுலகில் காண்பதில்லை.

செப்டம்பர் 30

விண்ணகம் என்பது அன்பின் முடிவில்லாத தருணம்.  நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நம் ஆன்மாக்கள் தேடிய கடவுளிடமிருந்து நம்மைப் பிரிப்பது எதுவுமில்லை.  கடவுளை நேருக்கு நேர் காண்பது, ஒருபோதும் முடிவுறாத அன்பின் தருணம்.

பொருளடக்கம்

அக்டோபர்

Amazon தளத்தில் மின்னூலாகவோ மென்மையான அட்டையுள்ள அச்சு நூலாகவோ கிடைக்கிறது!