Wskrzeszenie Łazarza – za pośrednictwem Shutterstock
29 lipca: Świętych Marty, Marii i Łazarza — wspomnienie
I wiek
Marta — patronka kucharzy, kamerdynerów, dietetyków, osób prowadzących dom, właścicieli gospód, służących, niezamężnych kobiet świeckich, kelnerów i podróżnych
Maria — patronka studiów nad duchowością i lektorów
Łazarz — patron grabarzy
Kanonizacja przed ustanowieniem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych
Kolor liturgiczny: biały
Wersja: Pełna – Skrócona
Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Cytat:
W domu w Betanii Pan Jezus doświadczył rodzinnej atmosfery i przyjaźni Marty, Marii i Łazarza, dlatego Ewangelia według św. Jana stwierdza, że ich miłował. Marta wielkodusznie okazywała Mu gościnność, Maria uważnie słuchała Jego słów, a Łazarz natychmiast wyszedł z grobu na rozkaz Tego, który poniżył śmierć. ~Kongregacja ds. Kultu Bożego, 2 lutego 2021
Rozważanie: „Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza” (J 11:5). Tak Ewangelia według św. Jana opisuje więź Jezusa z tym rodzeństwem, które dziś wspólnie czcimy. Oczywiście Jezus kocha wszystkich ludzi jednakowo, doskonałą miłością Bożą. Dlaczego więc Ewangelia według św. Jana wyróżnia w ten sposób tę trójkę? W tym fragmencie Ewangelii słowo „miłość” nie oznacza jedynie doskonałej miłości obecnej w Sercu Chrystusa do wszystkich ludzi. Wskazuje również na to, że Jezus pozostawał z nimi w szczególnej zażyłości, być może przez całe swoje życie, a przynajmniej w czasie swojej publicznej działalności. Warto rozważyć ten fakt, ponieważ pozwala nam on dostrzec prawdziwe człowieczeństwo Jezusa. Nawiązywał przyjaźnie. Lubił spędzać czas ze swoimi przyjaciółmi. Jako Bóg i człowiek jadł z nimi, śmiał się z nimi, słuchał ich i kochał. Teraz, z Nieba, Jezus pragnie objąć każdego tą ludzką i Boską miłością, którą ofiarowuje w sposób doskonały.
W Ewangelii według św. Łukasza Jezus, rozpocząwszy swoją publiczną działalność w Galilei, na północy Izraela, udaje się z uczniami do Jerozolimy i kontynuuje swoją posługę. Właśnie podczas tej podróży pojawiają się Marta i Maria. Fragment Łk 10:38–42 opowiada znaną historię o tym, jak Jezus przychodzi do ich domu w Betanii, zaledwie kilka mil na wschód od Jerozolimy, gdzie zostaje ugoszczony posiłkiem. Gdy Jezus spoczywa w pozycji półleżącej, Maria również spoczywa przy Nim, u Jego stóp, słuchając Go. Marta, zajęta przygotowaniem posiłku, upomina siostrę, prosząc Jezusa, by polecił Marii pomóc jej w przygotowaniach. „Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy posługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła”. Jezus odpowiada: „Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele rzeczy. Potrzeba tylko jednego. Maria obrała lepszą cząstkę i nie zostanie jej ona odebrana”.
Ten fragment daje nam wiele do rozważenia na modlitwie. Po pierwsze, wyraźnie widać, że Jezus bardzo dobrze zna Martę i Marię. Marta nie mówiłaby tak bezpośrednio, niemal krytycznie wobec Jezusa, gdyby dobrze Go nie znała. Fragment ten podkreśla więc bardzo rzeczywiste ludzkie przyjaźnie, którymi Jezus się cieszył. Po drugie, pracę Marty przy przygotowywaniu posiłku należy postrzegać jako trud podejmowany z miłości. Choć Marta jest sfrustrowana, nie zmienia to faktu, że jej posługa jest posługą miłości i ma wielkie znaczenie dla umacniania przyjaźni rodzeństwa z Jezusem. Po trzecie, obraz Marii siedzącej u stóp Jezusa jest często przedstawiany jako obraz życia kontemplacyjnego, w którym wszyscy jesteśmy powołani, by siedzieć u Jego stóp na adoracji. Ta „lepsza cząstka” musi nam przypominać, że nic nie jest lepsze ani ważniejsze od modlitwy. Nasza aktywność i dobre uczynki zawsze bledną w porównaniu z aktem adoracji Boga. Co więcej, dopiero gdy adoracja i uwielbienie Boga zajmują pierwsze miejsce, następują dobre uczynki.
Marta, Maria i Łazarz pojawiają się po raz pierwszy w Ewangelii według św. Jana pod koniec publicznej działalności Jezusa, tuż przed pierwszym Wielkim Tygodniem (zob. J 11:1–44). Kontekst opowiadania jasno wskazuje, że Jezus i Jego Apostołowie bardzo dobrze znają to rodzeństwo z Betanii. Łazarz choruje i jest bliski śmierci, a Marta i Maria wzywają Jezusa. Jezus czeka dwa dni, aż Łazarz umrze, zanim wyruszy do Betanii, porozmawia z Marią i Martą, a następnie wskrzesi Łazarza z martwych. W tym fragmencie to Marta, a nie Maria, staje się świadkiem wiary. W rozmowie z Jezusem Marta wyznaje: „Uwierzyłam, że Ty jesteś Mesjaszem, Synem Bożym, który przychodzi na świat”. To prawdziwa wiara w obliczu bolesnej sytuacji, jaką jest śmierć ukochanego brata.
W przeciwieństwie do Marty, która wybiegła na spotkanie Jezusowi, gdy przybył, Maria pozostała w domu, pogrążona w smutku, być może się dąsając. Kiedy Marta powiedziała Marii, że Jezus chce ją zobaczyć, Maria wyszła Mu na spotkanie, najwyraźniej zrozpaczona. Ewangelia mówi, że Jezus „wzruszył się w duchu” na widok płaczu Marii i „Żydów, którzy z nią przyszli”. Greckie słowo dosłownie oznacza „parsknął w duchu”, co zdaje się być odpowiedzią na brak nadziei Marii. Następnie Jezus wskrzesza Łazarza z martwych.
W następnym rozdziale Ewangelii św. Jana, J 12:1–8, Jezus znów jest na wieczerzy w Betanii z Martą, Marią i Łazarzem, zaledwie sześć dni przed Paschą, sześć dni przed swoją śmiercią. Wtedy Maria wchodzi do pomieszczenia z „litrem drogocennego olejku z prawdziwego, wonnego nardu” i wylewa go na stopy Jezusa, wycierając je swoimi włosami. Choć niektórzy wiązali ten czyn z grzeszną kobietą z Łk 7:36–39, która przyszła zapłakana do stóp Jezusa, mogła to być ta sama osoba, ale nie musiała. Jasne jest jednak, że namaszczenie Jezusa w Betanii nie jest tym samym wydarzeniem co namaszczenie w domu Szymona faryzeusza opisane w Łk 7, które miało miejsce na północy, w Galilei. Czy Maria z Betanii była ową grzeszną kobietą? Czy najpierw namaściła Go w Galilei, a później ponownie w Betanii? Nigdy nie będziemy tego wiedzieć z pewnością, ale większość współczesnych badaczy zgadza się, że nie jest ona tą samą osobą co Maria Magdalena. Mogą więc istnieć dwie, a nawet trzy kobiety, które tradycyjnie błędnie utożsamiano: Maria Magdalena, Maria z Betanii i bezimienna grzeszna kobieta z Łk 7.
Cała trójka dzisiejszych świętych znalazła się w wydaniu z 1749 roku (zaktualizowanym w 1916 roku) Martyrologium Rzymskiego, oficjalnego wykazu świętych Kościoła. Czytamy w nim o nich: „W Tarascon we Francji święta Marta, dziewica, która gościła naszego Zbawiciela, siostra błogosławionej Marii Magdaleny i świętego Łazarza”. Jednak w Ogólnym kalendarzu rzymskim jedynie święta Marta miała swoje wspomnienie aż do 2021 roku, kiedy papież Franciszek dołączył świętą Marię i świętego Łazarza do wspomnienia przypadającego 29 lipca oraz wyjaśnił, że Maria z Betanii nie była tą samą osobą co Maria Magdalena, choć każda z nich mogła być ową grzeszną kobietą.
Oddając cześć temu świętemu rodzeństwu, rozważ prawdziwą, osobistą i ludzką przyjaźń, jaka łączyła z nimi Zbawiciela świata. Kochał ich jako Bóg i jako człowiek miłością czystą, doskonałą i świętą. Pod wieloma względami właśnie takiej relacji Jezus pragnie z tobą. Chce, byś Go poznawał, spędzał z Nim czas, rozmawiał z Nim, oddawał Mu cześć i ufał Mu w dobrych i złych chwilach. Dzisiejsze święte rodzeństwo niewiele różni się od ciebie. Staraj się ich naśladować, ucz się z ich świętego świadectwa, a nawet z ich błędów. Zaprzyjaźnij się z naszym Panem, zapraszając Go na wieczerzę do domu swojej duszy.
Modlitwa: Święci Marto, Mario i Łazarzu, zaprzyjaźniliście się z Jezusem jako waszym Panem i Bogiem oraz jako Synem Człowieczym, przed którym otworzyliście swój dom i swoje życie. Proszę, módlcie się za mnie, abym także otworzył dom mojej duszy i zaprzyjaźnił się z Tym, który jest moim Bogiem, Zmartwychwstaniem i Życiem. Święci Marto, Mario i Łazarzu, módlcie się za mną. Jezu, ufam Tobie.
Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV
Dalsza lektura:
Święci i święta katolickie & uroczystości
Wszyscy święci dzisiejszego dnia
Wszyscy święci roku liturgicznego
(Wersja skrócona)
29 lipca: Świętych Marty, Marii i Łazarza — wspomnienie
I wiek
Marta — patronka kucharzy, kamerdynerów, dietetyków, osób prowadzących dom, właścicieli gospód, służących, niezamężnych kobiet świeckich, kelnerów i podróżnych
Maria — patronka studiów nad duchowością i lektorów
Łazarz — patron grabarzy
Kanonizacja przed ustanowieniem Kongregacji do spraw Kanonizacyjnych
„Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza” — tak Ewangelia św. Jana opisuje szczególną więź Jezusa z trojgiem rodzeństwa, któremu dziś oddajemy cześć (J 11:5). Prawdziwe człowieczeństwo Jezusa obejmowało nawiązywanie przyjaźni i spędzanie czasu z przyjaciółmi. Jadł z nimi i śmiał się, słuchał ich i ich kochał. Z nieba Jezus ogarnia wszystkich swoją doskonałą ludzką i Boską miłością.
Podróż Jezusa i Jego uczniów z Galilei do Jerozolimy wprowadza nas w historię Marty i Marii. Łk 10:38–42 opowiada znaną historię Jezusa, który przychodzi do ich domu w Betanii jako gość na posiłek. Gdy Jezus spoczywa przy stole, Maria słucha Go u Jego stóp. Marta, zajęta przygotowywaniem posiłku, prosi Jezusa, by powiedział Marii, żeby jej pomogła. Jezus odpowiada: „Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba tylko jednego. Maria obrała lepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona”.
Marta nie odezwałaby się do Jezusa tak bezpośrednio, niemal krytycznie, gdyby nie znała Go dobrze. Choć jest rozdrażniona, przygotowywanie posiłku jest z jej strony posługą miłości, ważną dla przyjaźni rodzeństwa z Jezusem. Obraz Marii siedzącej u stóp Jezusa przedstawia życie kontemplacyjne, do którego wszyscy jesteśmy powołani. „Lepsza cząstka” przypomina nam, że modlitwa jest najważniejsza. Nasza aktywność i dobre uczynki bledną w porównaniu z nią. Dopiero gdy adoracja Boga zajmuje pierwsze miejsce, za nią idą dobre uczynki.
W Ewangelii św. Jana rodzeństwo pojawia się po raz pierwszy pod koniec publicznej działalności Jezusa, tuż przed pierwszym Wielkim Tygodniem (zob. J 11:1–44). Opowiadanie jasno pokazuje, że Jezus i Jego apostołowie dobrze znają troje rodzeństwa z Betanii. Łazarz jest bliski śmierci, gdy Marta i Maria wzywają Jezusa. Jezus czeka dwa dni, aż Łazarz umrze, zanim udaje się do Betanii, rozmawia z Marią i Martą i wskrzesza Łazarza z martwych. W rozmowie z Jezusem Marta daje świadectwo wiary: „Uwierzyłam, że Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży, który przychodzi na świat”.
Maria natomiast pozostała w domu, pogrążona w smutku, być może dąsając się. Gdy Marta mówi Marii, że Jezus chce się z nią zobaczyć, ta idzie do Niego, najwyraźniej zrozpaczona. Ewangelia mówi, że Jezus „wzburzył się” na widok płaczącej Marii. Greckie słowo oznacza: „Prychnął w duchu”, co być może było odpowiedzią na brak nadziei u Marii. Następnie Jezus wskrzesza Łazarza z martwych.
W J 12:1–8 Jezus jest na wieczerzy w Betanii z Martą, Marią i wskrzeszonym Łazarzem, zaledwie sześć dni przed Paschą i swoją śmiercią. Maria wylewa „litr kosztownego wonnego olejku” na stopy Jezusa i wyciera je swoimi włosami. Choć niektórzy łączyli ten gest z zapłakaną grzeszną kobietą z Łk 7:36–39, obie kobiety mogły, ale nie musiały być tą samą osobą. Jest jasne, że namaszczenie Jezusa w Betanii nie jest tym samym namaszczeniem co to opisane w Łk 7, w domu Szymona faryzeusza w Galilei. Czy Maria z Betanii była ową grzeszną kobietą? Czy namaściła Go w Galilei, a potem ponownie w Betanii? Większość współczesnych badaczy zgadza się, że nie jest ona Marią Magdaleną. Możliwe więc, że chodzi o dwie, a nawet trzy kobiety, które mylono ze sobą: Marię Magdalenę, Marię z Betanii i grzeszną kobietę z Łk 7.
Święci Marto, Mario i Łazarzu, zaprzyjaźniliście się z Jezusem jako waszym Panem i Bogiem, a także jako Synem Człowieczym, któremu otworzyliście swój dom i swoje życie. Proszę, módlcie się, abym otworzył dom mojej duszy i zaprzyjaźnił się z Tym, który jest moim Bogiem oraz Zmartwychwstaniem i Życiem. Święci Marto, Mario i Łazarzu, módlcie się za mną. Jezu, ufam Tobie.

