मराठी

संत मॅरिअॅन कोप

हवाईतील कलाउपापा येथील बिशप होममधील महिला व मुली आणि इतर धर्मभगिनी यांच्यासोबत मदर मॅरिअॅन कोप (चाकाच्या खुर्चीत). हे छायाचित्र 1918 मध्ये त्यांच्या निधनाच्या थोडे आधीचे आहे. छायाचित्र: संत फ्रान्सिसच्या धर्मभगिनींचे अभिलेखागार

23 जानेवारी: संत मॅरिअॅन कोप, कुमारी — अमेरिकेतील ऐच्छिक स्मरणदिन

1838–1918
कुष्ठरोगग्रस्त, समाजाने वाळीत टाकलेले लोक, एचआयव्ही/एड्सग्रस्त आणि हवाई यांची आश्रयदात्री संत
21 ऑक्टोबर 2012 रोजी पोप बेनेडिक्ट सोळावे यांनी त्यांना संत घोषित केले
उपासनेचा रंग: पांढरा
आवृत्ती: संपूर्ण – संक्षिप्त

पॉडकास्ट वाहिन्या:
ॲपल – स्पॉटिफाय – आयहर्ट – ऑडिबल

उद्धरण:
या कामाची मला तीव्र ओढ आहे. बेटांवरील त्या गरीब लोकांच्या आत्म्यांच्या तारणासाठी स्वतःचे बलिदान देण्याचे सौभाग्य ज्या निवडक व्यक्तींना लाभेल, त्यांच्यापैकी एक होण्याची माझी मनापासून इच्छा आहे…. मला कोणत्याही रोगाची भीती नाही. त्यामुळे सर्वांनी सोडून दिलेल्या त्या ‘कुष्ठरोग्यांची’ सेवाही मला करता आली, तर तो माझ्यासाठी सर्वांत मोठा आनंद असेल. ~मदर मॅरिअॅन कोप यांच्या पत्रातून

चिंतन: बार्बरा कूब यांचा जन्म जर्मनीत झाला. त्या एक वर्षाच्याही नव्हत्या, तेव्हा त्यांच्या आईवडिलांनी त्यांना अमेरिकेत आणले. स्थलांतरित झालेले हे कुटुंब न्यूयॉर्क राज्यातील युटिका येथे स्थायिक झाले आणि संत योसेफ धर्मपरिषदेचे सदस्य झाले. पुढे बार्बरा यांनी तिथेच प्राथमिक शिक्षण घेतले. प्राथमिक शिक्षण संपल्यानंतर, वडील इतके आजारी पडले की त्यांना काम करणे शक्य राहिले नाही. त्यामुळे कुटुंबाचा उदरनिर्वाह चालवण्यासाठी बार्बरा एका कापड गिरणीत काम करू लागल्या. समर्पित धार्मिक जीवनात प्रवेश करण्याची ओढ असूनही, पुढील नऊ वर्षे त्यांनी आपल्या कमाईतून कुटुंबाचा सांभाळ केला.

1862 मध्ये, वयाच्या चोविसाव्या वर्षी, बार्बरा यांनी न्यूयॉर्क राज्यातील सिरॅक्यूज येथे संत फ्रान्सिसच्या धर्मभगिनींच्या संघात प्रवेश केला. अशा रीतीने समर्पित धार्मिक जीवन जगण्याची त्यांची इच्छा अखेर पूर्ण झाली. संघाचा धर्मवेष स्वीकारताना त्यांनी ‘सिस्टर मॅरिअॅन’ हे नाव घेतले. पुढील एकवीस वर्षांत त्यांनी शिक्षिका, मुख्याध्यापिका, संघगृहाच्या प्रमुख, प्रांतीय प्रमुख, रुग्णालयाच्या संस्थापिका आणि प्रशासिका अशा विविध भूमिका पार पाडल्या. समाजाने वाळीत टाकलेल्या लोकांची प्रेमाने आणि मायेने काळजी घेण्यात त्यांनी नवी वाट दाखवली. यामुळे काही जण त्यांना कमी लेखत असले, तरी त्यांच्या या सेवेमुळे न्यूयॉर्क राज्याच्या मध्यवर्ती भागातील जर्मनभाषक कॅथलिकांचे अपार प्रेम आणि आदर त्यांना लाभला.

1883 मध्ये मदर मॅरिअॅन आपल्या संघाच्या प्रांतीय प्रमुख होत्या. त्या वर्षी त्यांच्या आयुष्याला कायमचे वळण देणारी एक विनंती आली. कुष्ठरोग या भयावह रोगाने ग्रस्त असलेल्या लोकांची काळजी घेण्यासाठी धर्मभगिनींना पाठवावे, अशी विनंती हवाईच्या सरकारने त्यांना केली. आपल्या संघाचे संस्थापक संत फ्रान्सिस यांनाही आनंद झाला असता, अशा आनंदाने आणि उत्साहाने त्यांनी ‘हो!’ म्हटले. ‘या कामाची मला तीव्र ओढ आहे…’ घर आणि कुटुंब सोडून इतक्या यातना भोगणाऱ्या त्या गरीब जीवांची सेवा करणे हे मोठे सौभाग्य आहे, या जाणिवेने त्यांचे मन सेवेसाठी आसुसले. तोवर पन्नासहून अधिक धार्मिक संघांनी आपल्या सदस्यांना रोगाची लागण होईल या भीतीने हीच विनंती नाकारली होती. मदर मॅरिअॅन यांनी मात्र क्षणाचाही विलंब न करता सहा धर्मभगिनींना सोबत घेतले आणि त्या स्वतः हवाईला गेल्या. आपण पुन्हा कधीच न्यूयॉर्कला परतणार नाही, याची त्यांना तेव्हा कल्पना नव्हती. पुढील पस्तीस वर्षे त्यांनी हॅन्सनचा रोग (कुष्ठरोग) झाल्यामुळे समाजाने वाळीत टाकलेल्या, पण देवाला अतिशय प्रिय असलेल्या या लोकांच्या शरीराची, मनाची आणि आत्म्याची काळजी घेतली. ही सेवा करण्याचे मोठे सौभाग्य त्यांना लाभले.

हवाईला पोहोचताच मदर मॅरिअॅन आणि त्यांच्या सहकारी धर्मभगिनी कामाला लागल्या. देवाच्या या गरीब लेकरांचे जीवन सुधारण्यासाठी त्यांनी कॅथलिक चर्च आणि सरकार यांच्या सहकार्याने काम केले. कुष्ठरोगग्रस्तांची अवस्था जीवघेणी असली, तरी त्यांना सन्मानाने जगता यावे म्हणून मदर मॅरिअॅन आणि त्यांच्या सहकारी धर्मभगिनींनी मदत केली. त्यांनी या लोकांना शिकवले, त्यांच्यासोबत आनंदाचे क्षण घालवले, त्यांच्यासोबत प्रार्थना केली आणि त्यांच्या शारीरिक गरजांकडे लक्ष दिले. नवीन निवासगृहे सुरू करणे, कुष्ठरोगग्रस्तांच्या मुलांसाठी वसतिगृह आणि शाळा स्थापन करणे, या गरीब लोकांवर सरकारी यंत्रणेकडून होणारे अन्याय दूर करणे आणि गरजेनुसार सेवा केंद्रे एकत्र आणणे, अशा जबाबदाऱ्यांसाठी मदर मॅरिअॅन यांचे प्रशासकीय कौशल्य फार उपयोगी पडले.

1884 मध्ये मदर मॅरिअॅन यांची भेट फादर डॅमियन द व्ह्यूस्टर यांच्याशी झाली. पुढे संत म्हणून घोषित झालेल्या फादर डॅमियन यांनी मोलोकाई या एकाकी बेटावरील कुष्ठरोगग्रस्तांची सेवा करण्यासाठी आपले जीवन अर्पण केले होते. या भेटीनंतर दोन वर्षांनी फादर डॅमियन यांनाही कुष्ठरोग झाला. समाजाने आता त्यांनाही वाळीत टाकले होते. त्यांच्या आयुष्याच्या शेवटच्या वर्षात त्यांची काळजी घेण्यासाठी मदर मॅरिअॅन 1888 मध्ये मोलोकाईला गेल्या. त्यांचे सेवाकार्य पुढे चालू ठेवण्याचे वचन त्यांनी दिले. त्यांच्या निधनानंतर त्यांनी स्थापन केलेल्या मुलांच्या आश्रमाची जबाबदारी मदर मॅरिअॅन यांनी स्वीकारली.

फादर डॅमियन यांच्या निधनानंतर आणखी सत्तावीस वर्षे मदर मॅरिअॅन यांनी समाजाने वाळीत टाकलेल्या लोकांची आणि त्यांच्या कुटुंबीयांची काळजी घेतली. त्या आपल्या सहकारी धर्मभगिनींना अनेकदा म्हणत, “आपल्यासारख्याच या जीवांपैकी ज्यांच्या वाट्याला हा भयंकर रोग यावा असे देवाने ठरवले, त्यांचे जीवन शक्य तितके आनंददायी आणि आरामदायी करणे हे आपले कर्तव्य आणि सौभाग्य आहे…” मदर मॅरिअॅन यांचे वयाच्या ऐंशीव्या वर्षी नैसर्गिक कारणांनी निधन झाले. त्यांना स्वतःला या रोगाची लागण कधीही झाली नाही.

त्यांच्या निधनानंतर दोन दिवसांनी होनोलुलूच्या एका वृत्तपत्राने लिहिले, “सर्व बेटांवर मदर मॅरिअॅन यांच्या स्मृतीचा आदर केला जातो. विशेषतः हवाईच्या लोकांच्या मनात त्यांच्याबद्दल आदर आहे, कारण त्या लोकांच्या सेवेत त्यांनी एखाद्या हुतात्म्यासारखी निष्ठा दाखवली… त्यांनी उल्लेखनीय कार्य केले आणि त्यांच्याकडे उत्तम प्रशासकीय कौशल्य होते. ज्यांना आईच्या मायेची इतकी नितांत गरज होती, त्यांच्यासाठी त्या खऱ्या अर्थाने ‘आई’ होत्या, असे सर्वांनाच वाटले.”

संत मॅरिअन कोप यांचा सन्मान करताना, समाजाने ‘दूर लोटलेल्या’ लोकांबद्दल तुम्हाला किती आपुलकी आणि मनापासून कळकळ वाटते, याचा विचार करा. दारूच्या आहारी गेलेले, इतर व्यसनांच्या आहारी गेलेले, गुन्हेगार, गरीब, परदेशी आणि पापी या सर्वांमध्ये तुमच्या प्रेमाची वाट पाहणाऱ्या येशूचे रूप दिसते. ज्यांना प्रेमाची सर्वाधिक गरज आहे, त्यांच्यावर प्रेम करणे हा आपल्याला लाभलेला विशेष मान आहे, असे नेहमी समजण्याची प्रेरणा या पवित्र स्त्रीकडून घ्या.

प्रार्थना: हे संत मॅरिअन, तुम्ही आत्म्याने हुतात्मा होतात; ज्यांना तुमच्या प्रेमाची आणि मायेची गरज होती, त्यांच्यासाठी तुम्ही आपले जीवन अर्पण केले. समाजाने दूर लोटलेल्यांना तुम्ही आनंदाने व कृतज्ञतेने मनापासून जवळ केले. कृपया माझ्यासाठी प्रार्थना करा, जेणेकरून मीही आपल्या जगात समाजाने दूर लोटलेल्या लोकांना शोधून त्यांच्यापर्यंत पोहोचावे आणि आपल्या गौरवशाली देवाच्या प्रेमाची व दयेची ओळख त्यांना व्हावी यासाठी मदत करावी. हे संत मॅरिअन, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

हे चिंतन या ग्रंथातून घेतले आहे:

उपासना वर्षातील संत आणि सण
खंड एक ते चार


अधिक वाचन:

आजचे सर्व संत

उपासना वर्षातील सर्व संत


धन्य मॅरिअन कोप (1838-1918)
कुमारी, संत फ्रान्सिस यांच्या व्रतबद्ध धर्मभगिनी,
कुष्ठरुग्णांच्या सेवेसाठी कार्य करणाऱ्या मिशनरी
 

बार्बरा कूब (आता अधिकृत आडनाव ‘कोप’) यांचा जन्म 23 जानेवारी 1838 रोजी पश्चिम जर्मनीतील हेसेन प्रदेशाच्या आग्नेय भागात झाला. शेतकरी पीटर कूब आणि बार्बरा विट्झेनबाखर कूब यांच्या 10 मुलांपैकी त्या एक होत्या. बार्बरा यांच्या जन्मानंतरच्या वर्षी त्यांचे कुटुंब अमेरिकेत स्थलांतरित झाले.

कूब कुटुंब न्यूयॉर्क राज्यातील युटिका येथे स्थायिक झाले. तेथे ते संत योसेफ धर्मपरिशचे सदस्य झाले आणि त्यांची मुले धर्मपरिशच्या शाळेत शिकली.

संत फ्रान्सिस यांच्या धर्मभगिनी

बार्बरा यांना लहानपणीच समर्पित धार्मिक जीवनाचे पाचारण जाणवले, पण कौटुंबिक जबाबदाऱ्यांमुळे त्यांना त्या पाचारणाला प्रतिसाद देण्यासाठी नऊ वर्षे थांबावे लागले. वडील आजारी पडले तेव्हा घरातील सर्वांत मोठे अपत्य म्हणून त्यांनी आठवी पूर्ण केल्यावर कुटुंबाला आधार देण्यासाठी एका कारखान्यात काम सुरू केले.

अखेर 1862 च्या उन्हाळ्यात, वयाच्या 24 व्या वर्षी, बार्बरा यांनी न्यूयॉर्क राज्यातील सिरॅक्यूज येथे संत फ्रान्सिस यांच्या धर्मभगिनींच्या संघात प्रवेश केला. 19 नोव्हेंबर 1862 रोजी त्यांना संघाचा धार्मिक पोशाख आणि ‘सिस्टर मॅरिअन’ हे नाव देण्यात आले. पुढच्या वर्षी त्यांनी धार्मिक व्रते घेतली आणि न्यूयॉर्क राज्यातील अनेक प्राथमिक शाळांमध्ये शिक्षिका व मुख्याध्यापिका म्हणून सेवा सुरू केली.

अध्यापन करण्याच्या हेतूने त्यांनी सिरॅक्यूज येथे या संघात प्रवेश केला; पण लवकरच त्यांच्याकडे एकामागून एक प्रशासकीय पदांची जबाबदारी येऊ लागली.

देवाची योजना वेगळी होती

1860 च्या दशकात आपल्या धार्मिक संघाच्या नियामक मंडळांच्या सदस्य म्हणून त्यांनी न्यूयॉर्क राज्याच्या मध्यवर्ती भागातील सुरुवातीच्या रुग्णालयांपैकी दोन रुग्णालये स्थापन करण्यात सहभाग घेतला.

1870 मध्ये त्यांनी न्यूयॉर्क राज्यातील सिरॅक्यूज येथील संत योसेफ रुग्णालयात परिचारिका आणि प्रशासक म्हणून नवीन सेवाकार्य सुरू केले. तेथे त्यांनी सहा वर्षे मुख्य प्रशासक म्हणून काम केले. या काळात त्यांनी आपली बुद्धिमत्ता आणि लोकांशी जुळवून घेण्याचे कौशल्य समन्वय साधण्यासाठी उत्तम रीतीने वापरले. केवळ देवाच्या प्रेरणेने कार्य करणाऱ्या या स्त्रीचा उत्साह त्यांच्या कामातून दिसून आला.

मद्याच्या आहारी गेलेल्या व्यक्तींसारख्या समाजाने ‘दूर लोटलेल्या’ रुग्णांना उपचारासाठी दाखल करून घेतल्याबद्दल मदर मॅरिअन यांच्यावर अनेकदा टीका झाली. तरीही आपल्या दयाळूपणामुळे, सुज्ञपणामुळे आणि व्यावहारिक दृष्टिकोनामुळे त्या न्यूयॉर्क राज्याच्या मध्यवर्ती भागात सर्वपरिचित झाल्या आणि त्यांनी लोकांचे प्रेम मिळवले.

1883 मध्ये मदर मॅरिअन सिरॅक्यूज येथे आपल्या संघाच्या प्रांतीय प्रमुख होत्या. त्या वेळी एका कॅथलिक धर्मगुरूचे पत्र त्यांना आले. हवाई बेटांवरील रुग्णालये व शाळा चालवण्यासाठी आणि मुख्यतः कुष्ठरुग्णांची सेवा करण्यासाठी त्यांनी मदत मागितली होती. त्या पत्राने मदर मॅरिअन यांचे हृदय हेलावले आणि त्यांनी उत्साहाने उत्तर दिले: “हे काम करण्याची मला तीव्र ओढ आहे. या बेटांवरील गरीब लोकांच्या आत्म्यांच्या तारणासाठी स्वतःचे जीवन अर्पण करण्याचा विशेष मान ज्या निवडक व्यक्तींना मिळेल, त्यांच्यापैकी एक व्हावे, अशी माझी मनापासून इच्छा आहे…. मला कोणत्याही रोगाची भीती नाही. म्हणून, ज्यांना ‘कुष्ठरोगी’ म्हणून टाकून दिले आहे, त्यांचीही सेवा करण्यात मला सर्वांत मोठा आनंद वाटेल.”

कुष्ठरुग्णांची आई

त्या आणि संत फ्रान्सिस यांच्या संघातील इतर सहा धर्मभगिनी नोव्हेंबर 1883 मध्ये होनोलुलूला पोहोचल्या. मदर मॅरिअन यांच्या देखरेखीखाली ओआहू बेटावरील काकाआको शाखा रुग्णालय चालवणे हे त्यांचे मुख्य काम होते. सर्व बेटांवरून आणलेल्या हॅन्सन रोगाच्या रुग्णांना दाखल करून घेण्याचे केंद्र म्हणून हे रुग्णालय काम करत होते.

धर्मभगिनींनी लगेच रुग्णालयाची स्वच्छता करायला आणि तेथील 200 रुग्णांची काळजी घ्यायला सुरुवात केली. 1885 पर्यंत त्यांनी रुग्णांच्या राहणीमानात आणि उपचारांत मोठी सुधारणा घडवून आणली.

त्याच वर्षी नोव्हेंबरमध्ये त्यांनी रुग्णालयाच्या आवारात कापिओलानी गृहही स्थापन केले. काकाआको आणि कालावाओ येथील हॅन्सन रोगाच्या रुग्णांच्या निरोगी मुलींची काळजी घेण्यासाठी हे गृह सुरू करण्यात आले. कुष्ठरुग्णालयाच्या आवारात निरोगी मुलांसाठी गृह सुरू करण्याचा हा निर्णय अनोखा होता. लोकांना ज्याची धास्ती वाटत होती, त्या रोगाने ग्रस्त असलेल्या व्यक्तींच्या इतक्या जवळच्या नात्यातील मुलांची काळजी घेण्यास केवळ या धर्मभगिनीच तयार होत्या.

धन्य डेमियन आणि मदर मॅरिअन

जानेवारी 1884 मध्ये मदर मॅरिअन यांची फादर डेमियन दे व्ह्यूस्टर यांच्याशी पहिल्यांदा भेट झाली. त्या वेळी त्यांची प्रकृती वरकरणी चांगली दिसत होती. (आज धन्य डेमियन ‘कुष्ठरुग्णांचे प्रेषित’ म्हणून ओळखले जातात.) दोन वर्षांनी, 1886 मध्ये, त्यांना हॅन्सन रोग झाल्याचे निदान झाले. त्यांच्या आजारामुळे होनोलुलूतील कॅथलिक धर्मसंस्थेचे आणि सरकारचे नेते त्यांना भेटू इच्छित नव्हते. हे कळल्यावर, दूर लोटलेल्या त्या धर्मगुरूचे आदरातिथ्य एकट्या मदर मॅरिअन यांनीच केले.

१८८७ मध्ये हवाईमध्ये नव्या सरकारने कारभार हाती घेतला. त्याच्या अधिकाऱ्यांनी ओआहूचे रुग्णालय आणि रुग्णांना दाखल करून घेणारे केंद्र बंद करण्याचा आणि रुग्णांना समाजापासून वेगळे ठेवण्याचे जुने धोरण अधिक कडकपणे राबवण्याचा निर्णय घेतला. पण एक प्रश्न अनुत्तरितच राहिला: मोलोकाई बेटावरील कालाउपापा द्वीपकल्पात हद्दपार केलेल्यांच्या वसाहतीत ज्या रुग्णांना पुन्हा पाठवले जाणार होते, त्यांची काळजी कोण घेणार?

१८८८ मध्ये मदर मॅरिअॅन यांनी पुन्हा एकदा मदतीच्या विनंतीला प्रतिसाद दिला. त्या म्हणाल्या, “आम्ही हे काम आनंदाने स्वीकारू…” फादर डेमियन यांच्या मृत्यूच्या काही महिने आधी त्या सिस्टर लिओपोल्डिना बर्न्स आणि सिस्टर व्हिन्सेन्शिया मॅककॉर्मिक यांच्यासह कालाउपापा येथे पोहोचल्या. फादरांनी कालावाओ येथे स्थापन केलेल्या मुलांच्या निवासगृहातील रुग्णांची आपण काळजी घेऊ, असे आश्वासन देऊन त्यांनी त्या आजारी धर्मगुरूंना दिलासा दिला.

आशावाद, मनःशांती आणि देवावरील विश्वास

तिन्ही सिस्टर्स मिळून १०३ मुलींसाठी असलेले बिशप निवासगृह आणि मुलांचे निवासगृह चालवत होत्या. कामाचा व्याप प्रचंड होता आणि कधीकधी तो भार पेलणे अशक्य वाटे. अशाच निराशेच्या क्षणी सिस्टर लिओपोल्डिना यांच्या मनात विचार आला, “हे प्रभू, कुष्ठरोगाने ज्यांचे सारे अंग ग्रासले आहे, असे रुग्णच आणखी किती काळ माझ्या डोळ्यांसमोर असणार?”

मदर मॅरिअॅन यांचा कधीही न ढळणारा आशावाद, त्यांची मनःशांती आणि देवावरील विश्वास यांचा अमूल्य आदर्श त्यांच्या आसपासच्या लोकांच्या मनात आशा जागवत असे. त्यामुळे आपल्यालाही कुष्ठरोग होईल, ही सिस्टर्सच्या मनातील भीती कमी झाली. मदर मॅरिअॅन आपल्या सिस्टर्सना शिकवत की त्यांचे सर्वांत महत्त्वाचे कर्तव्य हे आहे: “आपल्या ज्या बांधवांना देवाने या भयंकर रोगाची पीडा भोगण्यासाठी निवडले आहे, त्यांचे जीवन शक्य तितके आनंददायी आणि सुखकर करणे…”

मदर मॅरिअॅन पुन्हा सिरॅक्यूजला परतल्या नाहीत. ९ ऑगस्ट १९१८ रोजी हवाईमध्ये नैसर्गिक कारणांनी त्यांचे निधन झाले. बिशप निवासगृहाच्या आवारात त्यांचे दफन करण्यात आले.

स्रोत: व्हॅटिकन


(संक्षिप्त आवृत्ती)

23 जानेवारी: संत मॅरिअॅन कोप, कुमारी — अमेरिकेतील ऐच्छिक स्मरणदिन

बार्बरा कूब अगदी तान्ही असताना तिचे कुटुंब जर्मनीहून अमेरिकेत स्थलांतरित झाले. न्यूयॉर्क राज्यातील युटिका येथे बार्बरा लहानाची मोठी झाली. तिचे वडील आजारपणामुळे काम करू शकत नव्हते, तेव्हा किशोरवयीन बार्बरा एका कापड गिरणीत काम करू लागली.

नऊ वर्षांनंतर बार्बराची व्रतस्थ जीवनात प्रवेश करण्याची ओढ पूर्ण झाली. न्यूयॉर्क राज्यातील सिरॅक्यूज येथे त्या संत फ्रान्सिस यांच्या धर्मभगिनींच्या संघात दाखल झाल्या आणि त्यांनी सिस्टर मॅरिअॅन हे नाव घेतले. पुढील एकवीस वर्षांत त्यांनी शिक्षिका, मुख्याध्यापिका, संघप्रमुख, प्रांतप्रमुख, रुग्णालयाच्या संस्थापिका आणि प्रशासिका अशा विविध भूमिकांत सेवा केली. समाजाने दूर लोटलेल्या लोकांची प्रेमाने काळजी घेण्यात त्यांनी नवी वाट दाखवली. त्यामुळे मध्य न्यूयॉर्कमधील जर्मनभाषक कॅथलिकांचे प्रेम आणि आदर त्यांना लाभला.

१८८३ मध्ये मदर मॅरिअॅन आपल्या धर्मसंघाच्या प्रांतप्रमुख होत्या. कुष्ठरोगासारख्या भयावह आजाराने ग्रस्त असलेल्या लोकांची काळजी घेण्यासाठी धर्मभगिनींना पाठवावे, अशी विनंती हवाईच्या सरकारने त्यांना केली. पन्नासहून अधिक धार्मिक संघांनी ही विनंती आधीच नाकारली होती. पण मदर मॅरिअॅन यांनी आनंदाने आणि उत्साहाने “हो!” म्हटले. “हे काम करण्याची मला फार ओढ आहे…” असे म्हणत त्या तातडीने आपल्या सहा धर्मभगिनींना घेऊन स्वतः निघाल्या. पुढील पस्तीस वर्षे त्यांनी हॅन्सनचा रोग (कुष्ठरोग) झालेल्या आणि समाजाने दूर लोटलेल्या, पण देवाला अनमोल असलेल्या या लोकांच्या शरीराची, मनाची आणि आत्म्याची काळजी घेतली. ही सेवा करण्याची संधी त्यांच्यासाठी मोठा सन्मान होता.

हवाईत पोहोचताच मदर मॅरिअॅन आणि त्यांच्या धर्मभगिनी कामाला लागल्या. कुष्ठरोग असलेल्या लोकांना सन्मानाने जगता यावे म्हणून त्यांनी चर्च आणि सरकार यांच्यासोबत काम केले. त्या रुग्णांना शिकवत, त्यांच्यासोबत हसत-खेळत, प्रार्थना करत आणि त्यांच्या शारीरिक गरजांची काळजी घेत. नवीन निवासगृहे उघडणे, कुष्ठरोग असलेल्या लोकांच्या मुलांसाठी निवासाची आणि शिक्षणाची सोय करणे, सरकारी यंत्रणेकडून होणारे गैरप्रकार दुरुस्त करणे आणि विखुरलेल्या सुविधा एकत्र आणणे यासाठी मदर मॅरिअॅन यांचे प्रशासकीय कौशल्य फार उपयोगी पडले.

१८८४ मध्ये मदर मॅरिअॅन यांची भेट पुढे संत म्हणून गौरवले गेलेले फादर डेमियन द व्ह्यूस्टर यांच्याशी झाली. मोलोकाई बेटावरील कुष्ठरुग्णांच्या सेवेला त्यांनी आपले जीवन वाहिले होते. या भेटीनंतर दोन वर्षांनी फादर डेमियन यांनाही कुष्ठरोग झाला. त्यांच्या आयुष्याच्या शेवटच्या वर्षात त्यांची काळजी घेण्यासाठी मदर मॅरिअॅन १८८८ मध्ये मोलोकाईला गेल्या. फादरांच्या निधनानंतर त्यांनी स्थापन केलेल्या मुलांच्या निवासगृहाची जबाबदारी मदर मॅरिअॅन यांनी घेतली.

मदर मॅरिअॅन यांनी आणखी सत्तावीस वर्षे समाजाने दूर लोटलेल्या लोकांची आणि त्यांच्या कुटुंबांची काळजी घेतली. त्यांना स्वतःला कधीही कुष्ठरोग झाला नाही. वयाच्या ऐंशीव्या वर्षी नैसर्गिक कारणांनी त्यांचे निधन झाले. त्यांच्या निधनानंतर दोन दिवसांनी होनोलुलूच्या एका वृत्तपत्राने हवाईच्या लोकांना त्यांच्याबद्दल वाटणाऱ्या आदराविषयी लिहिले: “ज्यांना ‘आईच्या मायेची’ इतकी नितांत गरज होती, त्यांच्यासाठी त्या खऱ्या अर्थाने ‘आई’ होत्या, असे सर्वांनाच वाटत असे.”

संत मॅरिअॅन कोप यांचा सन्मान करताना, समाजाने ‘दूर लोटलेल्या’ लोकांबद्दल आपल्याला किती आपुलकी वाटते आणि आपण किती मनापासून त्यांची काळजी करतो, याचा विचार करा. दारूच्या आहारी गेलेले, इतर व्यसनांच्या विळख्यात अडकलेले, गुन्हा केलेले, गरिबीत जगणारे, परदेशातून आलेले आणि पापी लोक या सर्वांमध्ये येशूचे प्रतिबिंब आहे. ते तुमच्या प्रेमाची वाट पाहत आहेत. ज्यांना प्रेमाची सर्वाधिक गरज आहे, त्यांच्यावर प्रेम करण्याची संधी हा एक सन्मान आहे, हे ओळखण्याची प्रेरणा या पवित्र स्त्रीकडून घ्या.

हे संत मॅरिअॅन, ज्यांना तुमच्या प्रेमाची आणि मायेची गरज होती, त्यांच्यासाठी तुम्ही आपले जीवन वेचले. समाजाने दूर लोटलेल्यांना तुम्ही आनंदाने आणि कृतज्ञतेने मनापासून जवळ केले. मी अशा लोकांना शोधून त्यांच्यापर्यंत जावे आणि आपल्या गौरवशाली देवाचे प्रेम व दया त्यांना अनुभवता यावी म्हणून त्यांना मदत करावी, यासाठी कृपया माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे संत मॅरिअॅन, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

संपूर्ण आवृत्तीकडे परत जा