Tagalog

Santa Marianne Cope

Madre Marianne Cope (nakaupo sa wheelchair) kasama ang iba pang mga madre at ang mga kababaihan at batang babae ng Bishop Home sa Kalaupapa, Hawaii, bago siya pumanaw noong 1918, mula sa Sisters of Saint Francis Archive

Enero 23: Santa Marianne Cope, Birhen—Paggunita na Maaaring Ipagdiwang sa Estados Unidos

1838–1918
Patron ng mga may ketong, mga itinatakwil ng lipunan, mga may HIV/AIDS, at Hawaii
Itinanghal na santa noong Oktubre 21, 2012, ni Papa Benedicto XVI
Kulay sa Liturhiya: Puti
Bersiyon: Buong Teksto – Maikling Teksto

Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Sipi:
Sabik ako sa gawaing ito at buong puso kong ninanais na maging isa sa mga pinili na magkakaroon ng pribilehiyong ialay ang kanilang sarili para sa kaligtasan ng mga kaluluwa ng mga dukhang taga-isla…. Hindi ako natatakot sa anumang sakit, kaya magiging pinakamalaking kagalakan ko maging ang maglingkod sa mga pinabayaang “ketongin.” ~Liham ni Madre Marianne Cope

Pagninilay: Ipinanganak sa Alemanya, si Barbara Koob ay dinala ng kanyang mga magulang sa Estados Unidos bago pa siya mag-isang taong gulang. Nanirahan ang pamilyang imigrante sa Utica, New York, at naging mga kasapi ng Parokya ni San Jose, kung saan nag-aral si Barbara sa elementarya kalaunan. Pagkatapos ng elementarya, nagsimulang magtrabaho si Barbara sa isang pabrika ng tela upang tustusan ang pamilya nang hindi na makapagtrabaho ang kanyang ama dahil sa malubhang karamdaman. Sa kabila ng kanyang pananabik na pumasok sa buhay-relihiyoso, patuloy na tinustusan ni Barbara ang kanyang pamilya sa sumunod na siyam na taon.

Noong 1862, sa edad na dalawampu’t apat, natupad din ni Barbara ang kanyang hangaring pumasok sa buhay-relihiyoso nang sumapi siya sa Sisters of Saint Francis sa Syracuse, New York. Nang tanggapin niya ang abito, pinili niya ang pangalang Sister Marianne. Sa sumunod na dalawampu’t isang taon, naglingkod siya bilang guro, punong-guro, madre superyora, superyora probinsiyala, tagapagtatag ng ospital, at tagapangasiwa. Isa siyang tagapanguna na nagtuon ng kanyang gawain sa pagkalinga nang may pagmamahal at malasakit sa mga itinatakwil ng lipunan. Bagaman naging dahilan ito upang hamakin siya ng ilan, ang pagkalinga ni Barbara sa mga itinatakwil ng lipunan ay nagkamit din para sa kanya ng malaking pagmamahal at paghanga mula sa mga Katolikong nagsasalita ng Aleman sa gitnang bahagi ng New York.

Noong 1883, nang siya ay Superyora Probinsiyala na ng kanyang orden, lubusang magbabago ang buhay ni Madre Marianne. Nakatanggap siya ng isang kahilingan mula sa pamahalaan sa Hawaii na magpadala ng mga madre upang alagaan ang mga nagdurusa sa kinatatakutang sakit na ketong. Taglay ang kagalakan at sigasig na tiyak na ikagagalak ni San Francisco, ang tagapagtatag ng kanyang orden, sumagot siya ng “Oo!” “Sabik ako sa gawaing ito…” Nag-uumapaw sa pananabik ang kanyang puso nang makita niya ang dakilang pribilehiyo ng paglisan sa tahanan at pamilya upang alagaan ang mga dukhang kaluluwang ito na labis na nagdurusa. Noong panahong iyon, mahigit limampung orden relihiyoso na ang tumanggi sa gayunding kahilingan dahil sa takot na mahawa sa sakit ang kanilang mga kasapi. Agad na tumugon si Madre Marianne at siya mismo ang nagtungo roon kasama ang anim sa kanyang mga madre. Bagaman hindi niya ito alam noon, hindi na siya muling babalik sa New York. Sa halip, ginugol niya ang sumunod na tatlumpu’t limang taon sa pagtupad sa dakilang pribilehiyong pangalagaan ang katawan, isip, at kaluluwa ng mga itinatakwil na may sakit na Hansen (ketong), na mahalaga sa Diyos.

Pagdating sa Hawaii, agad na kumilos si Madre Marianne at ang kanyang mga madre, sa pakikipagtulungan sa Simbahan at sa pamahalaan upang mapabuti ang buhay ng mga dukhang ito ng Diyos. Tinulungan ni Madre Marianne at ng kanyang mga madre ang mga may ketong na mamuhay nang may dignidad sa kabila ng kanilang nakamamatay na kalagayan—tinuturuan sila, nakikipagsaya sa kanila, nananalanging kasama nila, at tinutugunan ang kanilang mga pisikal na pangangailangan. Malaking tulong ang mga kasanayan ni Madre Marianne sa pangangasiwa nang hilingan siyang magbukas ng mga bagong tahanan, magtatag ng isang tirahan at paaralan para sa mga anak ng mga may ketong, ituwid ang mga pang-aabuso ng pamahalaan sa mga dukhang kanyang kinakalinga, at pagsama-samahin ang mga pasilidad ayon sa pangangailangan.

Noong 1884, nakilala ni Madre Marianne ang magiging San Damien de Veuster, na naglaan ng kanyang buhay sa pangangalaga sa mga may ketong sa liblib na isla ng Molokai. Dalawang taon matapos silang magkakilala, nagkaroon din ng ketong si Padre Damien. Noong 1888, nagtungo si Madre Marianne sa Molokai upang alagaan siya sa huling taon ng kanyang buhay, sapagkat kabilang na rin siya ngayon sa mga itinatakwil. Nangako siyang ipagpapatuloy ang mabuting gawain nito, at nang pumanaw ito, pinangasiwaan niya ang tahanan para sa mga batang lalaki na itinatag nito.

Sa loob ng dalawampu’t pitong taon pa matapos mamatay si Padre Damien, inalagaan ni Madre Marianne ang mga itinatakwil at ang kanilang mga pamilya. Madalas niyang sabihin sa kanyang mga kapatid na madre na tungkulin at pribilehiyo nilang “gawing kaaya-aya at maginhawa hangga’t maaari ang buhay ng ating mga kapwa nilalang na pinili ng Diyos na padalhan ng kahila-hilakbot na sakit na ito…” Namatay si Madre Marianne sa likas na mga sanhi sa edad na walumpu, nang hindi kailanman nagkaroon ng sakit na iyon.

Dalawang araw matapos siyang mamatay, isinulat ng isang pahayagan sa Honolulu, “Sa buong Kapuluan, iginagalang ang alaala ni Madre Marianne, lalo na ng mga taga-Hawaii na pinag-alayan niya ng debosyong tulad ng sa isang martir…siya ay isang babaeng may kahanga-hangang mga nagawa, at may mahusay na kakayahan sa pamamahala. Nakita siya ng lahat bilang isang tunay na ‘ina’ sa mga lubhang nangangailangan ng ‘pag-aaruga ng isang ina.’”

Habang pinararangalan natin si Santa Marianne Cope, pagnilayan ang lalim ng iyong pagmamahal at tapat na malasakit sa mga “itinatakwil” ng lipunan. Ang taong lulong sa alak, ang lulong sa droga, ang kriminal, ang naghihikahos, ang dayuhan, at ang makasalanan ay pawang mga larawan ni Hesus na naghihintay sa iyong pagmamahal. Hayaan mong bigyang-inspirasyon ka ng banal na babaeng ito upang lagi mong ituring na isang pribilehiyo ang mahalin ang mga higit na nangangailangan.

Panalangin: Santa Marianne, ikaw ay isang martir sa diwa, na nag-alay ng iyong buhay para sa mga nangangailangan ng iyong pagmamahal at pagkalinga. Buong-puso mong niyakap ang mga itinatakwil nang may kagalakan at pasasalamat. Ipanalangin mo ako, upang hanapin ko rin ang mga itinatakwil sa ating mundo at tulungan silang makilala ang pag-ibig at awa ng ating maluwalhating Diyos. Santa Marianne, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang pagninilay ay hango sa:

Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat


Karagdagang Babasahin:

Lahat ng Santo para sa Araw na Ito

Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko


Beata MARIANNE COPE (1838-1918)
Birhen, Madreng Nagpanata sa Kongregasyon ni San Francisco,
misyonera sa mga may ketong
 

Si Barbara Koob (opisyal nang “Cope” ngayon) ay isinilang noong 23 Enero 1838 sa timog-silangang Hessen, Kanlurang Alemanya. Isa siya sa 10 anak ni Peter Koob, isang magsasaka, at ni Barbara Witzenbacher Koob. Nang sumunod na taon matapos isilang si Barbara, lumipat ang pamilya sa Estados Unidos.

Nanirahan ang pamilyang Koob sa Utica, sa Estado ng New York, kung saan naging mga kasapi sila ng Parokya ni San Jose at nag-aral ang mga bata sa paaralan ng parokya.

Mga Madre ni San Francisco

Bagaman nadama ni Barbara ang tawag sa buhay-relihiyoso sa murang edad, naantala nang siyam na taon ang kanyang bokasyon dahil sa mga pananagutan sa pamilya. Bilang panganay na anak sa tahanan, nagtrabaho siya sa isang pabrika matapos ang ikawalong baitang upang tustusan ang kanyang pamilya nang magkasakit ang kanyang ama.

Sa wakas, noong tag-araw ng 1862, sa edad na 24, pumasok si Barbara sa Kongregasyon ng mga Madre ni San Francisco sa Syracuse, N.Y. Noong 19 Nobyembre 1862, tinanggap niya ang abito at ang pangalang “Sister Marianne,” at nang sumunod na taon ay nagpanata siya bilang isang relihiyosa at nagsimulang maglingkod bilang guro at punong-guro sa ilang paaralang elementarya sa Estado ng New York.

Sumapi siya sa Orden sa Syracuse na may layuning magturo, ngunit di-nagtagal ay sunod-sunod na tungkulin sa pamamahala ang kanyang ginampanan.

May ibang mga plano ang Diyos

Bilang kasapi ng mga lupon ng pamamahala ng kanyang pamayanang relihiyoso noong dekada 1860, nakibahagi siya sa pagtatatag ng dalawa sa mga unang ospital sa gitnang bahagi ng New York.

Noong 1870, nagsimula siya ng bagong paglilingkod bilang nars-tagapangasiwa sa St Joseph’s sa Syracuse, N.Y., kung saan naglingkod siya bilang punong tagapangasiwa sa loob ng anim na taon. Sa panahong ito, mahusay niyang ginamit ang kanyang talino at kakayahang makitungo sa mga tao upang mapadali ang gawain, na nagpapamalas ng sigla ng isang babaeng ang tanging inspirasyon ay ang Diyos.

Bagaman madalas punahin si Madre Marianne dahil sa pagtanggap niya upang gamutin ang mga pasyenteng “itinakwil ng lipunan,” gaya ng mga lulong sa alak, nakilala at minahal siya sa gitnang bahagi ng New York dahil sa kanyang kabutihan, karunungan, at praktikal na pagharap sa mga bagay-bagay.

Noong 1883, si Madre Marianne, na noon ay ang Madre Probinsiyala sa Syracuse, ay tumanggap ng liham mula sa isang paring Katoliko na humihingi ng tulong sa pamamahala ng mga ospital at paaralan sa Kapuluan ng Hawaii, at higit sa lahat, sa pangangalaga sa mga may ketong. Naantig ang puso ni Madre Marianne sa liham at masigla siyang tumugon: “Sabik ako sa gawaing ito at buong puso kong hinahangad na mapabilang sa mga pinili, na magkakaroon ng pribilehiyong isakripisyo ang kanilang sarili para sa kaligtasan ng mga kaluluwa ng mga dukhang taga-isla…. Hindi ako natatakot sa anumang karamdaman, kaya magiging pinakamalaking kagalakan ko maging ang maglingkod sa mga pinabayaang ‘ketongin’.”

Isang ina sa mga may ketong

Dumating siya at ang anim pang Madre ni San Francisco sa Honolulu noong Nobyembre 1883. Sa ilalim ng pamamahala ni Madre Marianne, ang pangunahing tungkulin nila ay pangasiwaan ang Kaka’ako Branch Hospital sa Oahu, na nagsilbing himpilan ng pagtanggap sa mga pasyenteng may sakit na Hansen na tinipon mula sa buong kapuluan.

Agad sinimulan ng mga Madre ang paglilinis ng ospital at pag-aalaga sa 200 pasyente nito. Pagsapit ng 1885, malaki na ang naipabuti nila sa kalagayan ng pamumuhay at paggamot sa mga pasyente.

Noong Nobyembre ng taong iyon, itinatag din nila ang Kapi’olani Home sa loob ng bakuran ng ospital upang alagaan ang malulusog na anak na babae ng mga pasyenteng may sakit na Hansen sa Kaka’ako at Kalawao. Ginawa ang di-pangkaraniwang pasiyang magbukas ng tahanan para sa malulusog na bata sa bakuran ng isang ospital para sa mga may ketong sapagkat ang mga Madre lamang ang handang mag-alaga sa mga may gayon kalapit na kaugnayan sa mga taong may kinatatakutang sakit na ito.

Beato Damien at Madre Marianne

Unang nakilala ni Madre Marianne si Padre Damien de Veuster (ngayon ay kilala si Beato Damien bilang “Apostol ng mga May Ketong”) noong Enero 1884, nang tila nasa mabuti pa siyang kalusugan. Makalipas ang dalawang taon, noong 1886, matapos siyang masuring may sakit na Hansen, si Madre Marianne lamang ang magiliw na tumanggap sa itinakwil na pari nang mabalitaan niyang dahil sa karamdaman nito ay hindi ito tinatanggap bilang panauhin ng mga pinuno ng Simbahan at Pamahalaan sa Honolulu.

Noong 1887, nang manungkulan ang isang bagong Pamahalaan sa Hawaii, nagpasiya ang mga opisyal nito na isara ang Oahu Hospital at ang himpilan ng pagtanggap sa mga pasyente, at muling higpitan ang dating patakaran ng pagbubukod. Ang tanong na walang kasagutan: Sino ang mag-aalaga sa mga maysakit, na muli na namang ipapadala sa isang pamayanan para sa mga ipinatapon sa Tangway ng Kalaupapa sa isla ng Molokai?

Noong 1888, muling tumugon si Madre Marianne sa panawagan ng tulong at sinabi: “Malugod naming tatanggapin ang gawain…”. Dumating siya sa Kalaupapa kasama sina Sor Leopoldina Burns at Sor Vincentia McCormick ilang buwan bago pumanaw si Padre Damien, at naaliw niya ang maysakit na pari sa pagtiyak dito na aalagaan niya ang mga pasyente sa Boys’ Home sa Kalawao na itinatag nito.

Pagiging positibo, kapanatagan, pagtitiwala sa Diyos

Magkatuwang na pinamahalaan ng tatlong Madre ang Bishop Home para sa 103 batang babae at ang Home for Boys. Napakabigat ng gawain at kung minsan ay tila hindi na makayanan ang pasanin. Sa mga sandali ng panghihina ng loob, napagnilayan ni Sor Leopoldina: “Hanggang kailan, O Panginoon, pawang mga maysakit at nababalot ng ketong lamang ang aking makikita?”.

Ang napakahalagang halimbawa ni Madre Marianne ng di-nagmamaliw na pagiging positibo, kapanatagan, at pagtitiwala sa Diyos ay nagbigay ng pag-asa sa mga nakapaligid sa kanya at nagpawi sa takot ng mga Madre na mahawa ng ketong. Itinuro niya sa kanyang mga Madre na ang kanilang pangunahing tungkulin ay “gawing kasiya-siya at maginhawa hangga’t maaari ang buhay ng ating mga kapwa nilalang na pinili ng Diyos na magdusa sa kakila-kilabot na sakit na ito…”.

Hindi na kailanman bumalik si Madre Marianne sa Syracuse. Pumanaw siya sa Hawaii noong Agosto 9, 1918 dahil sa mga likas na sanhi at inilibing sa bakuran ng Bishop Home.

Pinagmulan: Vatican


(Maikling Bersiyon)

Enero 23: Santa Marianne Cope, Birhen—Paggunita na Maaaring Ipagdiwang sa Estados Unidos

Lumipat ang pamilya ni Barbara Koob mula sa Germany patungong Estados Unidos noong sanggol pa lamang siya. Lumaki si Barbara sa Utica, New York at nagtrabaho sa isang pabrika ng tela noong dalagita pa siya, nang lumubha ang karamdaman ng kanyang ama at hindi na ito makapagtrabaho.

Pagkaraan ng siyam na taon, natupad ni Barbara ang kanyang hangaring pumasok sa buhay-relihiyosa nang sumapi siya sa Sisters of Saint Francis sa Syracuse, New York, at tinanggap ang pangalang Sister Marianne. Sa sumunod na dalawampu’t isang taon, naglingkod siya bilang guro, punong-guro, madre superyora, superyorang panlalawigan, tagapagtatag ng ospital, at tagapangasiwa. Isa siyang tagapanguna na nagtuon ng sarili sa mapagmahal na pagkalinga sa mga itinatakwil ng lipunan, kaya naman lubos siyang minahal at hinangaan ng mga Katolikong nagsasalita ng Aleman sa gitnang bahagi ng New York.

Noong 1883, nang si Madre Marianne ay Superyorang Panlalawigan na ng kanyang orden, nakatanggap siya ng kahilingan mula sa pamahalaan ng Hawaii na magpadala ng mga madre upang alagaan ang mga nagdurusa sa kinatatakutang sakit na ketong. Mahigit limampung orden ng mga relihiyoso ang tumanggi na sa gayong kahilingan. Buong galak at sigla siyang sumagot ng “Oo!” “Sabik ako sa gawaing ito…” Agad na tumugon si Madre Marianne at siya mismo ang nagtungo roon kasama ang anim sa kanyang mga madre. Gugugulin niya ang sumunod na tatlumpu’t limang taon sa dakilang pribilehiyo ng pagkalinga sa katawan, isip, at kaluluwa ng mga itinatakwil na may sakit na Hansen (ketong), na mahalaga sa Diyos.

Sa Hawaii, agad na nagsimulang maglingkod si Madre Marianne at ang kanyang mga madre, na nakipagtulungan sa Simbahan at sa pamahalaan upang tulungan ang mga may ketong na mamuhay nang may dignidad—tinuturuan sila, nakikipagsaya sa kanila, nananalanging kasama nila, at tumutugon sa kanilang mga pisikal na pangangailangan. Malaking tulong ang kakayahan ni Madre Marianne sa pangangasiwa upang magbukas ng mga bagong tahanan, magtatag ng tirahan at paaralan para sa mga anak ng mga may ketong, ituwid ang mga pang-aabuso ng pamahalaan, at pag-isahin ang mga pasilidad.

Noong 1884, nakilala ni Madre Marianne ang magiging San Damien de Veuster, na nag-alay ng kanyang buhay sa pagkalinga sa mga may ketong sa isla ng Molokai. Dalawang taon matapos silang magkakilala, si Padre Damien mismo ay nagkaroon ng ketong. Noong 1888, nagtungo si Madre Marianne sa Molokai upang alagaan si Padre Damien sa huling taon ng buhay nito. Nang pumanaw ito, siya ang namahala sa tahanan para sa mga batang lalaki na itinatag nito.

Sa loob pa ng dalawampu’t pitong taon, kinalinga ni Madre Marianne ang mga itinatakwil at ang kanilang mga pamilya bago siya pumanaw sa edad na walumpu dahil sa likas na sanhi, nang hindi kailanman nahawahan ng sakit. Dalawang araw pagkamatay niya, isinulat ng isang pahayagan sa Honolulu ang tungkol sa paggalang ng mga taga-Hawaii kay Madre Marianne: “Nakita siya ng lahat bilang isang tunay na ‘ina’ sa mga taong lubhang nangangailangan ng ‘pag-aaruga ng isang ina.’”

Habang pinararangalan natin si Santa Marianne Cope, pagnilayan ang uri ng iyong pagmamahal at tapat na malasakit sa mga “itinatakwil” ng lipunan. Ang mga lulong sa alak, lulong sa droga, kriminal, maralita, dayuhan, at makasalanan ay pawang mga larawan ni Hesus na naghihintay ng iyong pagmamahal. Hayaan mong bigyang-inspirasyon ka ng banal na babaeng ito na ituring na isang pribilehiyo ang mahalin ang mga higit na nangangailangan.

Santa Marianne, inialay mo ang iyong buhay para sa mga nangangailangan ng iyong pagmamahal at pagkalinga, at buong-puso mong niyakap ang mga itinatakwil nang may galak at pasasalamat. Ipanalangin mo ako upang hanapin ko ang mga itinatakwil at tulungan silang makilala ang pag-ibig at awa ng ating maluwalhating Diyos. Santa Marianne, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Bumalik sa Buong Bersiyon

Ibahagi ang Pahinang Ito: