తెలుగు

పునీత మరియాన్ కోప్

1918లో మరణించడానికి కొద్దికాలం ముందు, హవాయిలోని కలౌపపాలో బిషప్ హోమ్‌కు చెందిన మహిళలు, బాలికలు, ఇతర మఠకన్యలతో మదర్ మరియాన్ కోప్ (చక్రాల కుర్చీలో), సిస్టర్స్ ఆఫ్ సెయింట్ ఫ్రాన్సిస్ దస్త్రభాండాగారం సౌజన్యంతో

జనవరి 23: పునీత మరియాన్ కోప్, కన్య—అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలో ఐచ్ఛిక స్మరణ

1838–1918
కుష్ఠురోగులకు, సమాజం వెలివేసినవారికి, హెచ్‌ఐవీ/ఎయిడ్స్ ఉన్నవారికి, హవాయికి పాలక పునీతురాలు
అక్టోబర్ 21, 2012న పోప్ బెనెడిక్ట్ XVI ద్వారా పునీతురాలిగా ప్రకటించబడ్డారు
ఆరాధనా వస్త్రాల రంగు: తెలుపు
రూపం: పూర్తి – సంక్షిప్తం

ఆంగ్లంలో వినండి

పాడ్‌కాస్ట్ ఛానళ్లు:
యాపిల్ – స్పాటిఫై – ఐహార్ట్ – ఆడిబుల్

సూక్తి:
ఈ సేవ చేయాలని నేను పరితపిస్తున్నాను. పేద ద్వీపవాసుల ఆత్మల రక్షణ కోసం తమను తాము త్యాగం చేసుకునే భాగ్యం పొందే ఎంపికైనవారిలో ఉండాలని నా హృదయపూర్వక కోరిక…. నాకు ఏ వ్యాధి గురించీ భయం లేదు. అందువల్ల, అందరూ విడిచిపెట్టిన “కుష్ఠురోగులకు” సైతం సేవ చేయడం నాకు అత్యంత ఆనందాన్ని కలిగిస్తుంది. ~మదర్ మరియాన్ కోప్ లేఖ

ధ్యానం: జర్మనీలో జన్మించిన బార్బరా కూబ్‌కు ఒక సంవత్సరం నిండకముందే ఆమె తల్లిదండ్రులు ఆమెను అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలకు తీసుకువచ్చారు. వలసవచ్చిన ఆ కుటుంబం న్యూయార్క్ రాష్ట్రంలోని యూటికాలో స్థిరపడి, పునీత యోసేపు విచారణలో చేరింది. తరువాత బార్బరా అక్కడే ప్రాథమిక పాఠశాలలో చదువుకుంది. ప్రాథమిక విద్య పూర్తయిన తరువాత, తండ్రి పనిచేయలేనంత అనారోగ్యానికి గురికావడంతో, కుటుంబాన్ని పోషించడానికి బార్బరా ఒక వస్త్ర కర్మాగారంలో పని చేయడం ప్రారంభించింది. సన్యాస జీవితంలో ప్రవేశించాలని ఎంతో ఆశించినప్పటికీ, బార్బరా తరువాతి తొమ్మిది సంవత్సరాలపాటు తన కుటుంబానికి ఆర్థికంగా తోడ్పడుతూనే ఉంది.

1862లో, ఇరవై నాలుగేళ్ల వయస్సులో, న్యూయార్క్ రాష్ట్రంలోని సిరక్యూస్‌లో సిస్టర్స్ ఆఫ్ సెయింట్ ఫ్రాన్సిస్ సభలో చేరడం ద్వారా బార్బరా చివరకు తన సన్యాస జీవిత ఆకాంక్షను నెరవేర్చుకుంది. సన్యాస వస్త్రాన్ని స్వీకరించినప్పుడు ఆమె సిస్టర్ మరియాన్ అనే పేరును తీసుకుంది. తరువాతి ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాలపాటు ఆమె ఉపాధ్యాయినిగా, ప్రధానోపాధ్యాయినిగా, మఠాధిపతిగా, ప్రాంతీయ అధిపతిగా, ఆసుపత్రి స్థాపకురాలిగా, నిర్వాహకురాలిగా సేవచేసింది. సమాజం వెలివేసినవారిని ప్రేమానురాగాలతో ఆదరించడంలో ఆమె మార్గదర్శకురాలిగా నిలిచింది. దీనివల్ల కొందరు ఆమెను చిన్నచూపు చూసినప్పటికీ, సమాజం వెలివేసినవారి పట్ల బార్బరా చూపిన ఆదరణ, మధ్య న్యూయార్క్ ప్రాంతంలోని జర్మన్ భాష మాట్లాడే కతోలికుల నుంచి ఆమెకు ఎంతో ప్రేమాభిమానాలను కూడా తెచ్చిపెట్టింది.

1883లో, తన సన్యాస సభకు ప్రాంతీయ అధిపతిగా ఉన్న మదర్ మరియాన్ జీవితంలో శాశ్వతమైన మార్పు రాబోతోంది. భయంకరమైన కుష్ఠువ్యాధితో బాధపడుతున్నవారి సంరక్షణ కోసం సోదరీమణులను పంపమని కోరుతూ హవాయి ప్రభుత్వం నుంచి ఆమెకు ఒక అభ్యర్థన వచ్చింది. తన సభ స్థాపకుడైన పునీత ఫ్రాన్సిస్‌ను ఎంతో సంతోషపెట్టి ఉండే ఆనందోత్సాహాలతో ఆమె “అవును!” అని సమాధానమిచ్చింది. “ఈ సేవ చేయాలని నేను పరితపిస్తున్నాను…” ఇంత తీవ్రంగా బాధపడుతున్న ఈ దీనుల సంరక్షణ కోసం ఇంటినీ కుటుంబాన్నీ విడిచివెళ్లడాన్ని గొప్ప భాగ్యంగా భావించినప్పుడు, ఆమె హృదయం ఆ కోరికతో నిండిపోయింది. అప్పటికే యాభైకి పైగా సన్యాస సభలు తమ సభ్యులకు ఆ వ్యాధి సోకుతుందనే భయంతో ఇదే అభ్యర్థనను తిరస్కరించాయి. మదర్ మరియాన్ వెంటనే స్పందించి, తన సోదరీమణులలో ఆరుగురితో కలిసి స్వయంగా బయలుదేరింది. ఆ సమయంలో ఆమెకు తెలియకపోయినా, ఆమె మళ్లీ ఎన్నడూ న్యూయార్క్‌కు తిరిగి రాలేదు. దానికి బదులుగా, హాన్సెన్స్ వ్యాధి (కుష్ఠువ్యాధి)తో బాధపడుతూ సమాజం వెలివేసిన, దేవునికి ఎంతో ప్రియమైనవారి శరీరాలను, మనస్సులను, ఆత్మలను సంరక్షించే గొప్ప భాగ్యంతో తరువాతి ముప్పై ఐదు సంవత్సరాలు గడిపింది.

హవాయి చేరుకున్న వెంటనే మదర్ మరియాన్, ఆమె సోదరీమణులు సేవ ప్రారంభించారు. దేవునికి చెందిన ఈ దీనుల జీవితాలను మెరుగుపరచడానికి కతోలిక సభతోనూ ప్రభుత్వంతోనూ సహకరించారు. కుష్ఠువ్యాధిగ్రస్తుల పరిస్థితి ప్రాణాంతకమైనప్పటికీ, వారు గౌరవప్రదంగా జీవించేందుకు మదర్ మరియాన్, ఆమె సోదరీమణులు తోడ్పడ్డారు—వారికి బోధిస్తూ, వారితో సరదాగా గడుపుతూ, వారితో ప్రార్థిస్తూ, వారి శారీరక అవసరాలను తీరుస్తూ సేవచేశారు. కొత్త ఆశ్రయ గృహాలను తెరవడానికి, కుష్ఠువ్యాధిగ్రస్తుల పిల్లల కోసం వసతి గృహాన్ని, పాఠశాలను స్థాపించడానికి, తన సంరక్షణలోని దీనుల పట్ల ప్రభుత్వ దుర్వ్యవహారాలను సరిదిద్దడానికి, అవసరాన్ని బట్టి సేవా కేంద్రాలను సమీకరించడానికి పిలుపు వచ్చినప్పుడు, మదర్ మరియాన్ నిర్వహణ నైపుణ్యాలు ఎంతో ఉపయోగపడ్డాయి.

1884లో, మదర్ మరియాన్, ఆ తరువాత పునీతుడిగా ప్రకటించబడబోయే డామియన్ డె వూస్టర్‌ను కలిసింది. ఆయన ఏకాంతంగా ఉన్న మొలోకై ద్వీపంలోని కుష్ఠువ్యాధిగ్రస్తుల సంరక్షణకు తన జీవితాన్ని అంకితం చేశారు. వారు కలుసుకున్న రెండు సంవత్సరాల తరువాత ఫాదర్ డామియన్‌కు కూడా కుష్ఠువ్యాధి సోకింది. ఇప్పుడు ఆయన కూడా వెలివేయబడినవారిలో ఒకరయ్యారు కాబట్టి, 1888లో మదర్ మరియాన్ ఆయన జీవితపు చివరి సంవత్సరంలో ఆయనను సంరక్షించడానికి మొలోకై వెళ్లింది. ఆయన చేస్తున్న మంచి పనిని కొనసాగిస్తానని ఆమె మాట ఇచ్చింది. ఆయన మరణించిన తరువాత, ఆయన స్థాపించిన బాలుర ఆశ్రయ గృహ బాధ్యతలను ఆమె స్వీకరించింది.

ఫాదర్ డామియన్ మరణించిన తరువాత మరో ఇరవై ఏడు సంవత్సరాలపాటు మదర్ మరియాన్ సమాజం వెలివేసినవారినీ వారి కుటుంబాలనూ సంరక్షించింది. “ఈ భయంకరమైన వ్యాధితో బాధపడటానికి దేవుడు ఎంచుకున్న మన తోటి మానవుల జీవితాలను సాధ్యమైనంత ఆహ్లాదకరంగా, సౌకర్యవంతంగా చేయడం…” తమ కర్తవ్యమూ భాగ్యమూ అని ఆమె తన సోదరీమణులతో తరచూ చెప్పేది. మదర్ మరియాన్‌కు ఆ వ్యాధి ఎన్నడూ సోకలేదు. ఎనభై ఏళ్ల వయస్సులో ఆమె సహజ కారణాలతో మరణించింది.

ఆమె మరణించిన రెండు రోజుల తరువాత, హోనోలూలూలోని ఒక వార్తాపత్రిక ఇలా రాసింది: “ద్వీపాలన్నిటా మదర్ మరియాన్ జ్ఞాపకాన్ని భక్తిగౌరవాలతో స్మరించుకుంటున్నారు. ముఖ్యంగా, ఎవరి కోసం ఆమె హతసాక్షిని తలపించేంత అంకితభావం చూపిందో ఆ హవాయి ప్రజల మధ్య ఆమె జ్ఞాపకం విశేషంగా గౌరవించబడుతోంది… ఆమె అద్భుతమైన కార్యాలను సాధించిన మహిళ, చక్కని కార్యనిర్వహణ సామర్థ్యం కలిగినవారు. తల్లి ఆదరణ ఎంతో అవసరమైనవారికి ఆమె నిజమైన ‘తల్లి’ అని అందరికీ అనిపించేది.”

మనం పునీత మరియాన్నే కోప్‌ను గౌరవిస్తున్న ఈ వేళ, సమాజంలోని “వెలివేయబడినవారి” పట్ల మీకున్న ఆప్యాయత, నిజమైన శ్రద్ధ ఎలాంటివో ఆలోచించండి. మద్యానికి బానిసలైనవారు, మాదకద్రవ్యాలకు బానిసలైనవారు, నేరస్థులు, నిరుపేదలు, విదేశీయులు, పాపులు—వీరందరూ మీ ప్రేమ కోసం ఎదురుచూస్తున్న యేసు ప్రతిరూపాలే. అత్యంత అవసరంలో ఉన్నవారిని ప్రేమించడం ఒక భాగ్యమని ఎల్లప్పుడూ భావించేలా ఈ పునీతురాలి జీవితం నుంచి స్ఫూర్తి పొందండి.

ప్రార్థన: పునీత మరియాన్నే, నీ ప్రేమ, ఆప్యాయత అవసరమైనవారి కోసం నీ జీవితాన్ని అర్పించి, నీవు ఆత్మలో వేదసాక్షివయ్యావు. వెలివేయబడినవారిని నీవు ఆనందంతోను కృతజ్ఞతతోను హృదయపూర్వకంగా అక్కున చేర్చుకున్నావు. నేను కూడా మన లోకంలో వెలివేయబడినవారిని వెదకి, మహిమాన్వితుడైన మన దేవుని ప్రేమను, కరుణను వారు తెలుసుకునేలా సహాయపడటానికి నా కోసం ప్రార్థించు. పునీత మరియాన్నే, నా కోసం ప్రార్థించు. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.

ఈ ధ్యానం తీసుకున్న మూలం:

ఆరాధనా సంవత్సరంలోని పునీతులు, పండుగలు
మొదటి–నాలుగవ సంపుటాలు


మరింత చదవడానికి:

నేడు స్మరించుకునే పరిశుద్ధులందరూ

ఆరాధనా సంవత్సరంలోని పరిశుద్ధులందరూ


ధన్య మరియాన్నే కోప్ (1838-1918)
కన్య, పునీత ఫ్రాన్సిస్ సభలో ప్రతిజ్ఞలు చేసిన సన్యాసిని,
కుష్ఠువ్యాధిగ్రస్తుల మధ్య సేవచేసిన మిషనరీ
 

బార్బరా కూబ్ (ఇప్పుడు అధికారికంగా “కోప్”) 23 జనవరి 1838న పశ్చిమ జర్మనీలోని ఆగ్నేయ హెస్సెన్‌లో జన్మించారు. రైతు అయిన పీటర్ కూబ్, బార్బరా విట్జెన్‌బాఖర్ కూబ్ దంపతుల 10 మంది పిల్లలలో ఆమె ఒకరు. బార్బరా పుట్టిన మరుసటి సంవత్సరం ఆ కుటుంబం అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలకు వలస వెళ్లింది.

కూబ్ కుటుంబం న్యూయార్క్ రాష్ట్రంలోని యూటికాలో స్థిరపడింది. అక్కడ వారు పునీత జోజప్ప విచారణలో సభ్యులయ్యారు; పిల్లలు ఆ విచారణ పాఠశాలలో చదువుకున్నారు.

పునీత ఫ్రాన్సిస్ సోదరీమణులు

చిన్న వయసులోనే సన్యాస జీవితానికి పిలుపు ఉందని బార్బరా భావించినప్పటికీ, కుటుంబ బాధ్యతల వల్ల ఆ పిలుపును అనుసరించడం తొమ్మిది సంవత్సరాలు ఆలస్యమైంది. ఇంట్లో పిల్లలందరిలో పెద్దవారైన ఆమె, తండ్రి అనారోగ్యం పాలైనప్పుడు కుటుంబాన్ని పోషించేందుకు ఎనిమిదవ తరగతి పూర్తిచేసిన తరువాత ఒక కర్మాగారంలో పనికి వెళ్లారు.

చివరకు, 1862 వేసవిలో, 24 సంవత్సరాల వయసులో బార్బరా న్యూయార్క్‌లోని సిరక్యూస్‌లో పునీత ఫ్రాన్సిస్ సోదరీమణుల సభలో చేరారు. 19 నవంబరు 1862న ఆమె సన్యాస వస్త్రాన్ని, “సిస్టర్ మరియాన్నే” అనే పేరును స్వీకరించారు. మరుసటి సంవత్సరం సన్యాస ప్రతిజ్ఞలు చేసి, న్యూయార్క్ రాష్ట్రంలోని పలు ప్రాథమిక పాఠశాలల్లో ఉపాధ్యాయినిగా, ప్రధానోపాధ్యాయినిగా సేవచేయడం ప్రారంభించారు.

బోధించాలనే ఉద్దేశంతో ఆమె సిరక్యూస్‌లోని ఆ సన్యాస సభలో చేరారు. అయితే కొద్దికాలంలోనే ఆమె జీవితంలో ఒకదాని తరువాత మరొకటిగా పరిపాలనా బాధ్యతలు వచ్చిచేరాయి.

దేవునికి వేరే ప్రణాళికలు ఉన్నాయి

1860లలో తన సన్యాస సమాజపు పాలక మండళ్లలో సభ్యురాలిగా ఉన్న ఆమె, మధ్య న్యూయార్క్ ప్రాంతంలోని తొలి ఆసుపత్రులలో రెండింటి స్థాపనలో పాల్గొన్నారు.

1870లో ఆమె న్యూయార్క్‌లోని సిరక్యూస్‌లో ఉన్న పునీత జోజప్ప ఆసుపత్రిలో నర్సుగా, నిర్వాహకురాలిగా కొత్త సేవను ప్రారంభించి, ఆరు సంవత్సరాలు ప్రధాన నిర్వాహకురాలిగా పనిచేశారు. ఈ కాలంలో ఆమె సమన్వయకర్తగా తన మేధస్సును, ప్రజలతో మెలిగే నైపుణ్యాలను చక్కగా ఉపయోగించి, దేవుని ప్రేరణతో మాత్రమే నడిచే స్త్రీలోని ఉత్సాహాన్ని చాటిచెప్పారు.

మద్యానికి బానిసలైనవారి వంటి “వెలివేయబడిన” రోగులను చికిత్సకు చేర్చుకున్నందుకు మదర్ మరియాన్నే తరచూ విమర్శలను ఎదుర్కొన్నప్పటికీ, ఆమె దయ, వివేకం, వాస్తవ పరిస్థితులకు తగిన ఆచరణాత్మక దృక్పథం వల్ల మధ్య న్యూయార్క్ ప్రాంతంలో ఎంతో పేరుపొంది, ప్రజల ప్రేమకు పాత్రులయ్యారు.

1883లో, అప్పటికి సిరక్యూస్‌లో ప్రాదేశిక అధిపతిగా ఉన్న మదర్ మరియాన్నేకు ఒక కతోలిక గురువు నుంచి ఉత్తరం వచ్చింది. హవాయి దీవులలో ఆసుపత్రులు, పాఠశాలల నిర్వహణకు, ముఖ్యంగా కుష్ఠువ్యాధిగ్రస్తులకు సేవచేయడానికి సహాయం కోరుతూ ఆయన ఆ ఉత్తరం రాశారు. అది మదర్ మరియాన్నే హృదయాన్ని తాకింది. ఆమె ఉత్సాహంగా ఇలా ప్రత్యుత్తరమిచ్చారు: “ఆ సేవ చేయాలని నేను తపిస్తున్నాను. ఆ పేద ద్వీపవాసుల ఆత్మల రక్షణ కోసం తమను తాము అర్పించుకునే భాగ్యం పొందే ఎన్నుకోబడినవారిలో ఒకరిగా ఉండాలని హృదయపూర్వకంగా కోరుకుంటున్నాను…. నాకు ఏ వ్యాధి గురించీ భయం లేదు. అందువల్ల అందరూ విడిచిపెట్టిన ‘కుష్ఠువ్యాధిగ్రస్తులకు’ సైతం సేవచేయడం నాకు అత్యంత ఆనందాన్ని ఇస్తుంది”.

కుష్ఠువ్యాధిగ్రస్తులకు ఒక తల్లి

ఆమెతోపాటు పునీత ఫ్రాన్సిస్ సభకు చెందిన మరో ఆరుగురు సోదరీమణులు నవంబరు 1883లో హొనొలూలూ చేరుకున్నారు. మదర్ మరియాన్నే పర్యవేక్షణలో, ఓఆహూలోని కాకాఆకో శాఖ ఆసుపత్రిని నిర్వహించడం వారి ప్రధాన బాధ్యత అయింది. దీవుల నలుమూలల నుంచి తీసుకువచ్చిన హాన్సెన్ వ్యాధిగ్రస్తులను చేర్చుకునే కేంద్రంగా ఆ ఆసుపత్రి పనిచేసేది.

సోదరీమణులు వెంటనే ఆసుపత్రిని శుభ్రపరచడం, అక్కడి 200 మంది రోగులకు సేవచేయడం ప్రారంభించారు. 1885 నాటికి వారు రోగుల జీవన పరిస్థితులను, చికిత్సను ఎంతో మెరుగుపరిచారు.

అదే సంవత్సరం నవంబరులో, వారు ఆసుపత్రి ప్రాంగణంలో కాపిఓలానీ గృహాన్ని కూడా స్థాపించారు. కాకాఆకో, కలవావోలలోని హాన్సెన్ వ్యాధిగ్రస్తుల ఆరోగ్యవంతులైన కుమార్తెల సంరక్షణ కోసం దీనిని ఏర్పాటు చేశారు. భయంకరంగా భావించే ఆ వ్యాధితో బాధపడేవారికి అంత సన్నిహిత బంధువులైన ఆ పిల్లలను చూసుకోవడానికి సోదరీమణులు తప్ప మరెవరూ ముందుకు రానందున, కుష్ఠువ్యాధి ఆసుపత్రి ప్రాంగణంలో ఆరోగ్యవంతులైన పిల్లల కోసం ఒక గృహాన్ని తెరవాలనే అసాధారణ నిర్ణయం తీసుకున్నారు.

ధన్య డామియన్ మరియు మదర్ మరియాన్నే

మదర్ మరియాన్నే జనవరి 1884లో ఫాదర్ డామియన్ డె వూస్టర్‌ను మొదటిసారి కలుసుకున్నారు. (నేడు ధన్య డామియన్ “కుష్ఠువ్యాధిగ్రస్తుల అపొస్తలుడు”గా ప్రసిద్ధులు.) అప్పటికి ఆయన చూడటానికి పూర్తి ఆరోగ్యంగా ఉన్నారు. రెండు సంవత్సరాల తరువాత, 1886లో, ఆయనకు హాన్సెన్ వ్యాధి ఉన్నట్లు నిర్ధారణ అయింది. ఆ అనారోగ్యం కారణంగా హొనొలూలూలోని సభాధికారులు, ప్రభుత్వ నాయకులు ఆయన రాకను స్వాగతించడం లేదని విన్న మదర్ మరియాన్నే ఒక్కరే, వెలివేయబడిన ఆ గురువుకు ఆతిథ్యమిచ్చారు.

1887లో హవాయిలో కొత్త ప్రభుత్వం అధికారంలోకి వచ్చినప్పుడు, ఓహూ ఆసుపత్రిని, రోగులను చేర్చుకునే కేంద్రాన్ని మూసివేసి, గతంలో అమలులో ఉన్న వేరుచేసే విధానాన్ని మరింత కఠినంగా అమలు చేయాలని అధికారులు నిర్ణయించారు. సమాధానం దొరకని ప్రశ్న ఇది: మొలోకాయ్ ద్వీపంలోని కలౌపాపా ద్వీపకల్పంలో వెలివేయబడినవారి నివాసానికి మరోసారి పంపబడబోయే ఈ రోగుల సంరక్షణను ఎవరు చూసుకుంటారు?

1888లో మదర్ మేరియాన్ సహాయం కోసం వచ్చిన విజ్ఞప్తికి మళ్లీ స్పందిస్తూ, “మేము ఈ పనిని సంతోషంగా స్వీకరిస్తాము…” అని అన్నారు. ఫాదర్ డామియన్ మరణానికి కొన్ని నెలల ముందు, సిస్టర్ లియోపోల్డినా బర్న్స్, సిస్టర్ విన్సెన్షియా మెక్‌కార్మిక్‌లతో కలిసి ఆమె కలౌపాపాకు చేరుకున్నారు. ఆయన స్థాపించిన కలవావో బాలుర గృహంలోని రోగుల సంరక్షణను తాను చూసుకుంటానని హామీ ఇచ్చి, అనారోగ్యంతో ఉన్న ఆ గురువుకు ఆమె ఓదార్పునివ్వగలిగారు.

ఆశావాదం, ప్రశాంతత, దేవునిపై నమ్మకం

ఆ ముగ్గురు సిస్టర్లు కలిసి 103 మంది బాలికల కోసం ఉన్న బిషప్ హోమ్‌ను, బాలుర గృహాన్ని నిర్వహించారు. పని భారం విపరీతంగా ఉండేది; కొన్నిసార్లు ఆ భారం మోయలేనంతగా అనిపించేది. నిరాశకు లోనైన క్షణాల్లో సిస్టర్ లియోపోల్డినా ఇలా ఆలోచించేవారు: “ఓ ప్రభూ, అనారోగ్యంతో, కుష్ఠు వ్యాధితో నిండిపోయినవారినే నేను ఇంకా ఎంతకాలం చూడాలి?”

ఎన్నడూ సడలని ఆశావాదం, ప్రశాంతత, దేవునిపై నమ్మకం విషయంలో మదర్ మేరియాన్ చూపిన అమూల్యమైన ఆదర్శం, ఆమె చుట్టూ ఉన్నవారిలో ఆశను రేకెత్తించింది; కుష్ఠు వ్యాధి సోకుతుందేమోనన్న సిస్టర్ల భయాన్ని తగ్గించింది. “ఈ భయంకరమైన వ్యాధితో బాధపడేందుకు దేవుడు ఎంచుకున్న మన తోటి మానవుల జీవితాన్ని సాధ్యమైనంత ఆహ్లాదకరంగా, సౌకర్యవంతంగా చేయడమే…” తమ ప్రధాన కర్తవ్యమని ఆమె తన సిస్టర్లకు నేర్పించారు.

మదర్ మేరియాన్ మళ్లీ సిరక్యూస్‌కు తిరిగి వెళ్లలేదు. ఆమె 9 ఆగస్టు 1918న హవాయిలో సహజ కారణాల వల్ల మరణించారు. ఆమెను బిషప్ హోమ్ ప్రాంగణంలో సమాధి చేశారు.

మూలం: వాటికన్


(సంక్షిప్త రూపం)

జనవరి 23: పునీత మరియాన్ కోప్, కన్య—అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలో ఐచ్ఛిక స్మరణ

బార్బరా కూబ్ పసిబిడ్డగా ఉన్నప్పుడే ఆమె కుటుంబం జర్మనీ నుంచి అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలకు వలస వచ్చింది. బార్బరా న్యూయార్క్‌లోని యూటికాలో పెరిగారు. ఆమె తండ్రి పని చేయలేనంతగా అనారోగ్యానికి గురైనప్పుడు, యుక్తవయస్సులో ఉన్న ఆమె ఒక వస్త్ర కర్మాగారంలో పనిచేశారు. 

తొమ్మిది సంవత్సరాల తర్వాత, న్యూయార్క్‌లోని సిరక్యూస్‌లో సిస్టర్స్ ఆఫ్ సెయింట్ ఫ్రాన్సిస్ సభలో చేరి, సిస్టర్ మేరియాన్ అనే పేరును స్వీకరించడం ద్వారా సన్యాస జీవితంలో ప్రవేశించాలన్న తన తపనను బార్బరా నెరవేర్చుకోగలిగారు. ఆ తర్వాతి ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాలపాటు ఆమె ఉపాధ్యాయినిగా, ప్రధానోపాధ్యాయినిగా, మఠాధిపతిగా, ప్రాదేశిక అధిపతిగా, ఆసుపత్రి స్థాపకురాలిగా, నిర్వాహకురాలిగా సేవలందించారు. సమాజం వెలివేసినవారిని ప్రేమతో సంరక్షించడంలో ఆమె మార్గదర్శకురాలిగా నిలిచారు. న్యూయార్క్ మధ్య ప్రాంతంలోని జర్మన్ మాట్లాడే కతోలికుల ప్రేమాభిమానాలను ఎంతో పొందారు.

1883లో, తన సన్యాస సభకు ప్రాదేశిక అధిపతిగా ఉన్న మదర్ మేరియాన్‌కు హవాయి ప్రభుత్వం నుంచి ఒక అభ్యర్థన వచ్చింది. భయంకరమైన కుష్ఠు వ్యాధితో బాధపడుతున్నవారిని సంరక్షించేందుకు సిస్టర్లను పంపమని అందులో కోరారు. యాభైకి పైగా సన్యాస సభలు అప్పటికే ఇదే అభ్యర్థనను తిరస్కరించాయి. ఆమె ఆనందోత్సాహాలతో “అవును!” అని స్పందించారు. “ఈ సేవ చేయాలని నేను ఎంతో తపిస్తున్నాను…” అంటూ మదర్ మేరియాన్ వెంటనే స్పందించి, తన సిస్టర్లలో ఆరుగురితో కలిసి స్వయంగా వెళ్లారు. హాన్సెన్ వ్యాధి (కుష్ఠు వ్యాధి) కారణంగా వెలివేయబడినా దేవునికి అమూల్యులైనవారి శరీరాలను, మనస్సులను, ఆత్మలను సంరక్షించే గొప్ప భాగ్యాన్ని వినియోగించుకుంటూ ఆమె తరువాతి ముప్పై ఐదు సంవత్సరాలు గడిపారు.

హవాయిలో మదర్ మేరియాన్, ఆమె సిస్టర్లు వెంటనే పని ప్రారంభించారు. కుష్ఠు వ్యాధితో ఉన్నవారు గౌరవప్రదమైన జీవితం గడపడానికి సహాయం చేస్తూ, కతోలిక సభతోనూ ప్రభుత్వంతోనూ సహకరించారు. వారికి బోధిస్తూ, వారితో సరదాగా గడుపుతూ, వారితో కలిసి ప్రార్థిస్తూ, వారి శారీరక అవసరాలను తీర్చారు. కొత్త గృహాలను తెరవడంలో, కుష్ఠు వ్యాధితో ఉన్నవారి పిల్లల కోసం వసతిగృహాన్ని, పాఠశాలను స్థాపించడంలో, ప్రభుత్వ అక్రమాలను సరిదిద్దడంలో, సేవా కేంద్రాలను ఏకీకృతం చేయడంలో మదర్ మేరియాన్ పరిపాలనా నైపుణ్యాలు ఎంతో ఉపయోగపడ్డాయి.

1884లో మదర్ మేరియాన్, తరువాత పునీతులుగా ప్రకటించబడబోయే డామియన్ డి వూస్టర్‌ను కలుసుకున్నారు. ఆయన మొలోకాయ్ ద్వీపంలోని కుష్ఠు వ్యాధిగ్రస్తుల సంరక్షణకు తన జీవితాన్ని అంకితం చేశారు. వారు కలుసుకున్న రెండు సంవత్సరాల తర్వాత ఫాదర్ డామియన్‌కు కూడా కుష్ఠు వ్యాధి సోకింది. 1888లో, ఫాదర్ డామియన్ జీవితపు చివరి సంవత్సరంలో ఆయనకు సేవ చేయడానికి మదర్ మేరియాన్ మొలోకాయ్‌కు వెళ్లారు. ఆయన మరణించిన తర్వాత, ఆయన స్థాపించిన బాలుర గృహ బాధ్యతలను ఆమె స్వీకరించారు.

మదర్ మేరియాన్ ఎనభై ఏళ్ల వయస్సులో సహజ కారణాల వల్ల మరణించే వరకు, మరో ఇరవై ఏడు సంవత్సరాలపాటు వెలివేయబడినవారిని, వారి కుటుంబాలను సంరక్షించారు. ఆమెకు మాత్రం ఆ వ్యాధి ఎన్నడూ సోకలేదు. ఆమె మరణించిన రెండు రోజుల తర్వాత, హవాయి ప్రజలకు మదర్ మేరియాన్ పట్ల ఉన్న గౌరవభక్తుల గురించి హోనోలూలూలోని ఒక వార్తాపత్రిక ఇలా రాసింది: “‘తల్లి ఆదరణ’ ఎంతో అవసరమైనవారికి నిజమైన ‘తల్లి’గా ఆమె అందరి మనస్సుల్లో నిలిచిపోయారు.”

మనం పునీత మేరియాన్ కోప్‌ను గౌరవిస్తున్న ఈ సమయంలో, సమాజం “వెలివేసినవారి” పట్ల మీకున్న ఆప్యాయత, నిజమైన శ్రద్ధ ఎలాంటివో ఆలోచించండి. మద్యానికి బానిసలైనవారు, మాదకద్రవ్యాలకు బానిసలైనవారు, నేరస్థులు, నిరుపేదలు, విదేశీయులు, పాపులు—వీరందరూ మీ ప్రేమ కోసం ఎదురుచూస్తున్న యేసు ప్రతిరూపాలే. అత్యంత అవసరంలో ఉన్నవారిని ప్రేమించడం ఒక భాగ్యంగా భావించేలా ఈ పునీతురాలు మీకు ప్రేరణనివ్వనివ్వండి.

పునీత మేరియాన్, నీ ప్రేమ, ఆప్యాయత అవసరమైనవారి కోసం నీ జీవితాన్ని అర్పించావు. వెలివేయబడినవారిని ఆనందంతో, కృతజ్ఞతతో హృదయపూర్వకంగా స్వీకరించావు. వెలివేయబడినవారిని వెదకి, మహిమగల మన దేవుని ప్రేమను, కారుణ్యాన్ని వారు తెలుసుకునేందుకు నేను తోడ్పడేలా దయచేసి నా కోసం ప్రార్థించు. పునీత మేరియాన్, నా కోసం ప్రార్థించు. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.

పూర్తి రూపానికి తిరిగి వెళ్లండి