31 जुलै: लोयोलाचे संत इग्नेशियस, धर्मगुरू—स्मृतिदिन
1491–1556
येशू संघ (जेसुइट), आध्यात्मिक साधना, सैनिक आणि आध्यात्मिक एकांतसाधना यांचे आश्रयदाते संत
12 मार्च 1622 रोजी पोप ग्रेगरी पंधरावे यांनी त्यांना संत घोषित केले
उपासनाविधीचा रंग: पांढरा
आवृत्ती: संपूर्ण – संक्षिप्त
पॉडकास्ट वाहिन्या:
ॲपल – स्पॉटिफाय – आयहर्ट – ऑडिबल
उद्धरण:
आपला प्रभू देव याची स्तुती करावी, त्याचा आदर करावा आणि त्याची सेवा करावी व अशा रीतीने आपल्या आत्म्याचे तारण साधावे, यासाठी मनुष्याची निर्मिती झाली आहे. पृथ्वीवरील इतर गोष्टी मनुष्यासाठी निर्माण करण्यात आल्या आहेत, जेणेकरून ज्या ध्येयासाठी त्याची निर्मिती झाली ते साधण्यास त्या त्याला मदत करतील. म्हणून त्या गोष्टी ध्येय गाठण्यास जितक्या उपयोगी पडतात तितकाच त्यांचा उपयोग करावा आणि जितक्या त्या ध्येयाच्या आड येतात तितका त्यांचा त्याग करावा. यासाठी, आपल्या स्वतंत्र इच्छेने ज्या गोष्टी निवडण्याची मुभा आहे आणि ज्यांना मनाई नाही, अशा सर्व निर्मित गोष्टींबाबत आपण मन निर्लेप ठेवले पाहिजे. म्हणजे आपल्या बाजूने आजारापेक्षा आरोग्य, गरिबीपेक्षा संपत्ती, अपमानापेक्षा मान, अल्पायुष्यापेक्षा दीर्घायुष्य यांचा आग्रह धरू नये; इतर सर्व बाबतींतही असेच वागावे. ज्या ध्येयासाठी आपली निर्मिती झाली आहे, ते साधण्यास जे सर्वांत उपकारक आहे त्याचीच इच्छा करावी आणि तेच निवडावे. ~संत इग्नेशियस यांच्या आध्यात्मिक साधनांचे तत्त्व आणि पाया
चिंतन: इन्यिगो लोपेस दे ओञास ई लोयोला (लॅटिनमध्ये इग्नेशियस) यांचा जन्म स्पेनमधील आजच्या गिपुस्कोआ प्रांतातील अस्पेइतिया नगरक्षेत्रात असलेल्या लोयोलाच्या किल्ल्यात झाला. तेरा भावंडांमध्ये ते सर्वांत धाकटे होते. त्यांच्या जन्मानंतर थोड्याच काळात त्यांच्या आईचे निधन झाले. मारिया नावाच्या एका स्थानिक स्त्रीने त्यांचा सांभाळ केला. ते सात वर्षांचे असताना त्यांच्या वडिलांचे निधन झाले. त्यानंतर त्यांना एका स्थानिक सरदार घराण्यात राहण्यास पाठवण्यात आले. तिथे त्यांनी बालपरिचराची कामे केली आणि त्यांना शिलेदारी व लष्करी सेवेची ओळख झाली. त्यातून त्यांच्या मनात मोठे लष्करी अधिकारी होण्याचे स्वप्न रुजले आणि ते त्या ध्येयाने भारावून गेले. लौकिक मानमरातब आणि कीर्ती यांच्या आकर्षणाने ते सुमारे सतराव्या वर्षी सैनिक झाले. पुढील बारा वर्षांत त्यांनी अनेक लढायांत भाग घेतला आणि त्यांना बढत्या मिळाल्या. 1521 साली, वयाच्या तिसाव्या वर्षी, इग्नेशियस लढाईत जखमी झाले. पायाची जखम बरी होत असताना अनेक महिने ते अंथरुणाला खिळून होते. कंटाळा आल्याने त्यांनी वाचण्यासाठी पुस्तके मागितली. वेळ घालवण्यासाठी शिलेदारांच्या पराक्रमांच्या आणि प्रेमाच्या कथा वाचायला मिळतील अशी त्यांना आशा होती; पण ज्या घरात ते बरे होत होते, तिथे अशी पुस्तके नव्हती. त्याऐवजी त्यांना ख्रिस्ताचे जीवन हे सॅक्सनीचे कार्थुशियन संन्यासी लुडॉल्फ यांनी लिहिलेले पुस्तक आणि संतांची जीवनपुष्पे हे पुस्तक देण्यात आले. ही दोन्ही पुस्तके पुन्हा पुन्हा वाचताना त्यांना प्रेरणा मिळू लागली आणि आपणही संतांसारखे जीवन जगू शकतो, अशी कल्पना ते करू लागले.
इग्नेशियस प्रेमकथा, वीरशौर्य आणि इतर लौकिक गोष्टींची दिवास्वप्ने पाहण्यातही बराच वेळ घालवत असे. पण त्याच्याजवळ फक्त ही दोनच पुस्तके असल्याने, त्याचे मन कधी ख्रिस्त आणि संत यांच्या विचारांत, तर कधी प्रेमकथा आणि वीरशौर्य यांच्या कल्पनांत रमत असे. पण या दोन्हींत एक फरक होता. दोन्ही प्रकारच्या विचारांनी तो सुरुवातीला उत्साहित होत असे. पण लौकिक विचारांचा उत्साह ओसरल्यावर त्याला आतून कोरडेपणा आणि उदासी जाणवत असे, तर ख्रिस्त आणि संत यांचे चिंतन संपल्यानंतरही त्यातून मिळालेली प्रेरणा आणि उत्साह बराच काळ टिकून राहत असे, हे त्याच्या लक्षात आले. या जाणिवेनेच त्याला आपले मनपरिवर्तन अधिक खोलवर नेण्यास प्रथम प्रवृत्त केले. पुढे त्याने आपल्या अनुयायांना आणि ख्रिस्तसभेला दिलेल्या आध्यात्मिक शहाणपणाचा मोठा भाग याच अंतर्दृष्टीतून उगम पावला.
बरे झाल्यावर इग्नेशियसला पवित्र भूमीची तीर्थयात्रा करावीशी वाटली. त्या यात्रेला निघण्यापूर्वी तो प्रथम मॉन्त्सेरात या गावी गेला. त्या काळात त्याच्या जीवनावर दोन गोष्टींचा खोल परिणाम झाला: त्याने केलेले प्रायश्चित्त आणि त्याने दिलेली सविस्तर पापस्वीकृती. प्रायश्चित्त म्हणून त्याने खरखरीत आणि अंगाला त्रास देणारे कपडे घातले, गुडघ्याखाली एक दोरी बांधली आणि फक्त एका पायात बूट घातला. तो बराच वेळ प्रार्थनेत घालवत असे आणि दीर्घकाळ गुडघे टेकून किंवा उभे राहून आपल्या प्रभूशी आणि आपल्या धन्य मातेशी बोलत असे. मॉन्त्सेरात येथे असताना त्याने आपल्या संपूर्ण आयुष्यातील पापांची सर्वसाधारण कबुली देण्याची तयारी तीन दिवस केली. पापस्वीकृतीच्या वेळी त्याने आपले संपूर्ण जीवन देवाच्या सेवेला अर्पण करण्याचा मनोदय प्रथमच आपली पापस्वीकृती ऐकणाऱ्या धर्मगुरूंना सांगितला. पापस्वीकृतीनंतर त्याने स्वतःला आपल्या प्रभूला आणि आपल्या धन्य मातेला समर्पित केले आणि संपूर्ण रात्र प्रार्थनेत घालवली. अशा रीतीने इग्नेशियसने संतत्वाच्या दिशेने, जीवनाला आमूलाग्र वळण देणाऱ्या प्रवासाची सुरुवात केली.
मॉन्त्सेरात येथे थोडा काळ राहिल्यानंतर इग्नेशियस मान्रेसा या गावी गेला. 25 मार्च 1522 पासून फेब्रुवारी 1523 च्या मध्यापर्यंत तो तिथे राहिला. मान्रेसातील हे महिने त्याच्यासाठी सखोल मनपरिवर्तनाचे ठरले. तो तासन्तास प्रार्थना करत असे, दररोज मिस्साबलिदानात सहभागी होत असे, कठोर प्रायश्चित्त करत असे, आध्यात्मिक मार्गदर्शन घेत असे आणि शुभवर्तमानांचा अभ्यास करत असे. तो मौनात आणि एकांतात बराच वेळ घालवत असे, विशेषतः तो नेहमी जात असे त्या गुहेत. इग्नेशियसने आपल्या बाह्य रूपाकडे लक्ष दिले नाही; त्याची धडपड केवळ आपला आत्मा सुंदर करण्यासाठी होती.
अंतःकरणाच्या जडणघडणीच्या या काळाचा इग्नेशियसवर खोल परिणाम झाला. देवाकडून त्याला सखोल आध्यात्मिक अंतर्दृष्टी आणि सांत्वन मिळू लागले. पण हे सांत्वन लाभू लागल्यानंतर थोड्याच काळात त्याला कठीण आंतरिक परीक्षांनाही सामोरे जावे लागले. त्यामुळे तो अस्वस्थ झाला आणि त्याच्या मनात संघर्ष सुरू झाला. हे जोमाचे, उत्कटतेचे आणि प्रायश्चित्ताचे जीवन तुला कधीच टिकवता येणार नाही, असे दुष्ट आत्मा त्याला सांगत आहे, असे त्याला जाणवले तेव्हा या संघर्षांना सुरुवात झाली. दुष्ट आत्म्याने त्याला संशय आणि निराशेकडे ओढण्याचा प्रयत्न केला; पण अखेरीस इग्नेशियसने त्याचा आवाज ओळखला, त्याच्या खोट्या बोलण्याचा धिक्कार केला आणि ‘तू मला मोलाचे असे काहीही देऊ शकत नाहीस,’ असे त्याला ठणकावून सांगितले. शेवटी या परीक्षा त्याच्यासाठी देणगीच ठरल्या. त्यांच्यामुळे दुष्ट आत्म्याच्या खोट्या बोलण्याला नाकारत, आपल्या जीवनासाठी देवाची इच्छा काय आहे हे शोधण्याचा आणि त्यानुसार चालण्याचा त्याचा निर्धार अधिकाधिक दृढ झाला.
या काळात इग्नेशियसला आपल्या पापांविषयीच्या अतिशय तीव्र, निराधार शंकांचाही त्रास होत असे. आपण केलेली निरनिराळी पापे त्याला वारंवार आठवत आणि त्यांची कबुली आपण कधी दिलीच नाही की काय, अशी भीती त्याला वाटत असे. या शंकांशी झुंजताना त्याला मनातून फार यातना होत असत. एकदा तर या शंका इतक्या तीव्र झाल्या की क्षणभर त्याच्या मनात आत्महत्येचाही विचार आला. अखेरीस देवाने त्याला हे ओळखण्याची दृष्टी दिली की हे अविवेकी विचार देवाकडून नव्हे, तर दुष्ट आत्म्याकडून येत होते. हे समजल्यावर इग्नेशियसने या निराधार शंकांचा आणि चुकीच्या विचारांचा धिक्कार करून ते झटकून टाकले. देवाने त्याला या ओझ्यातून मुक्त केले.
मान्रेसा येथे असताना इग्नेशियसने कठोर उपवास करणे चालू ठेवले (एकदा तर त्याने सात दिवस काहीही खाल्ले नाही किंवा प्यायले नाही). तो दररोज तीनदा स्वतःला चाबकाने फटके मारीत असे आणि दिवसाचे सात तास प्रार्थनेत घालवत असे. आपली धन्य माता आणि येशू त्याच्याशी नियमितपणे संवाद साधत आणि त्याच्या आत्म्याला गहन आध्यात्मिक सत्ये उलगडून दाखवत. ख्रिस्तसभेतील महान आध्यात्मिक ग्रंथांपैकी एक ठरलेल्या या ग्रंथाचे लेखन इग्नेशियसने मान्रेसा येथेच सुरू केले: आध्यात्मिक साधना.
आध्यात्मिक साधना हा निव्वळ वाचनाचा ग्रंथ नसून, आखीव पद्धतीने तीस दिवसांचे आध्यात्मिक शिबिर करण्यासाठीचे मार्गदर्शक आहे. हे शिबिर करण्याची आदर्श पद्धत म्हणजे साधकाने तीस दिवस मौनात आणि एकांतात राहावे आणि संत इग्नेशियस यांनी आखून दिलेल्या क्रमाने त्याला साधनेतून नेऊ शकेल अशा प्रशिक्षित आध्यात्मिक मार्गदर्शकाचे मार्गदर्शन घ्यावे. या आराखड्यात साधकाने आध्यात्मिक मार्गदर्शकाच्या मार्गदर्शनाखाली दररोज काय करावे, याच्या सूचना आहेत. तसेच देवाची इच्छा ओळखण्यासाठी साधकाला मदत करताना मार्गदर्शकाने कोणते नियम पाळावेत, हेही त्यात दिले आहे.
प्रार्थनेचा हा काळ संपल्यानंतर आणि आपल्या आध्यात्मिक साधनांचा पहिला मसुदा पूर्ण केल्यानंतर, इग्नेशियस यांनी पुढील काही वर्षे बार्सिलोना, आल्काला आणि सालामांका येथे अध्ययन केले. याच काळात त्यांनी आपले नवे विचार इतरांपर्यंत पोहोचवण्यास सुरुवात केली. मात्र, स्पॅनिश इन्क्विझिशनने त्यांच्या लिखाणाची छाननी केली. पाखंडी मतांचा आरोप फेटाळला जाण्यापूर्वी त्यांना काही वेळा थोड्या काळासाठी तुरुंगातही ठेवण्यात आले. त्यानंतर धर्मशास्त्रात पदव्युत्तर पदवी मिळवण्यासाठी ते पॅरिसला गेले. तिथेच त्यांची भेट फ्रान्सिस झेवियर आणि पीटर फाबर यांच्याशी झाली. पुढे त्या दोघांनाही संत म्हणून घोषित करण्यात आले.
1537 मध्ये इग्नेशियस आणि त्यांचे सहकारी व्हेनिसला गेले. तेथे त्यांना याजकाभिषेक देण्यात आला. त्यानंतर 1540 मध्ये इग्नेशियस, फ्रान्सिस आणि पीटर यांनी मिळून ‘येशू संघ’ म्हणजेच ‘जेसुइट संघ’ याची स्थापना केली. पुढच्याच वर्षी इग्नेशियस यांची संघाचे पहिले प्रमुख म्हणून निवड झाली. मृत्यूपर्यंत त्यांनी ही जबाबदारी सांभाळली. पुढील दोन दशकांत जेसुइट संघाची सदस्यसंख्या सुमारे 1,000 वर पोहोचली. त्यांनी स्वतः स्थापन केलेल्या सुमारे पस्तीस शाळांमध्ये सेवा केली आणि बिगरख्रिस्ती प्रदेशांत मिशनरी म्हणून कार्य केले. पुढील शतकात कॅथलिक प्रतिसुधारणा चळवळीत जेसुइटांनी महत्त्वाची भूमिका बजावली. त्यांनी चर्चच्या अधिकृत श्रद्धाशिकवणीचे आणि पोपचे ठामपणे समर्थन केले.
लोयोलाचे संत इग्नेशियस हे चर्चच्या इतिहासातील सर्वांत प्रेरणादायी व्यक्तींपैकी एक आहेत. त्यांनी आध्यात्मिक साधना हा चिरंतन महत्त्वाचा आध्यात्मिक ग्रंथ लिहिला. चर्चमधील सर्वाधिक प्रभावशाली धर्मसंघांपैकी एक ठरलेल्या जेसुइट संघाच्या स्थापनेत त्यांनी हातभार लावला. त्यांनी इतर लिखाणही मागे ठेवले; त्यात त्यांच्या शहाणपणाची साक्ष देणाऱ्या सुमारे 7,000 पत्रांचा समावेश आहे. संत इग्नेशियस यांचा सन्मान करताना, त्यांच्या जीवनाला नवी दिशा देणाऱ्या आणि इतकी चांगली फळे देणाऱ्या त्यांच्या आरंभीच्या मनपरिवर्तनावर चिंतन करा. देवाच्या इच्छेनुसार चालण्यातून मिळणारा आनंद आणि शांती टिकून राहतात, तर सांसारिक गोष्टींचा उत्साह लवकर ओसरतो आणि मनात कोरडेपणा उरतो, हे त्यांच्या लक्षात आले. या जाणिवेतून त्यांनी दाखवलेल्या मार्गाने असंख्य लोकांना आपल्या जीवनासाठी देवाची इच्छा काय आहे, हे ओळखता आले. आज आपल्या जीवनासाठी देवाची इच्छा काय आहे, यावर चिंतन करा. हे करताना संत इग्नेशियस यांच्याकडून शिका आणि जो मार्ग तुम्हाला गाढ आनंद, टिकणारी आध्यात्मिक शांती आणि सांत्वन देतो, तो शोधा.
प्रार्थना: लोयोलाचे संत इग्नेशियस, तुमच्या पायाला झालेल्या जखमेच्या वेदना तुम्ही सोसत असताना आणि त्यातून बरे होत असताना, देव तुमच्याशी बोलला. तुम्ही त्याचे ऐकले आणि निःस्वार्थ सेवेचे जीवन जगण्यासाठी तो तुम्हाला बोलावत आहे, हे ओळखले. देवाच्या आवाजाकडे माझे लक्ष राहावे आणि त्याची इच्छा कशी ओळखावी हे मला समजावे, म्हणून कृपया माझ्यासाठी प्रार्थना करा. तुमच्याप्रमाणेच मीही प्रार्थना करतो की, देवाच्या गौरवासाठी आणि आत्म्यांच्या तारणासाठी मला स्वतःला केवळ त्याच्याच सेवेला वाहून घेता यावे. लोयोलाचे संत इग्नेशियस, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
यातील काही मजकूर अंतरंगाचा शोध या ग्रंथाच्या पहिल्या भागातील पहिल्या प्रकरणातून घेतला आहे. ते प्रकरण येथे उपलब्ध आहे: www.mycatholic.life/Ignatius
संत इग्नेशियस यांच्या पद्धतीनुसार प्रार्थना करण्यास आणि देवाची इच्छा ओळखण्यास मदत करणारे एक उत्तम पुस्तक:
अंतरंगाचा शोध:
संत इग्नेशियस यांच्या पद्धतीनुसार धडे आणि चिंतन
उपासनावर्षानुसार केलेली मांडणी
अधिक वाचन:
संतांची वर्णानुक्रमे संपूर्ण यादी>>>
(संक्षिप्त आवृत्ती)
31 जुलै: लोयोलाचे संत इग्नेशियस, धर्मगुरू—स्मृतिदिन
1491–1556
येशू संघाचे (जेसुइट संघाचे), आध्यात्मिक साधनांचे, सैनिकांचे आणि आध्यात्मिक शिबिरांचे आश्रयदाता संत
12 मार्च 1622 रोजी पोप ग्रेगरी पंधरावे यांनी त्यांना संत म्हणून घोषित केले
इन्यिगो लोपेस दे ओन्यास ई लोयोला (लॅटिनमध्ये इग्नेशियस) यांचा जन्म स्पेनमधील आजच्या गिपुस्कोआ प्रांतात, आस्पेइतिया येथील लोयोला किल्ल्यात झाला. आईवडिलांच्या निधनानंतर इग्नेशियस एका सरदार कुटुंबाच्या सेवेत तरुण परिचर म्हणून रुजू झाले. त्या कामामुळे मोठे लष्करी अधिकारी होण्याचे त्यांचे स्वप्न अधिक दृढ झाले. वयाच्या सतराव्या वर्षी ते सैन्यात दाखल झाले. पुढील बारा वर्षांत त्यांनी अनेक लढायांत भाग घेतला आणि त्यांना बढत्याही मिळाल्या. 1521 मध्ये ते जखमी झाले. पायाची जखम बरी होईपर्यंत त्यांना कित्येक महिने अंथरुणाला खिळून राहावे लागले. कंटाळा घालवण्यासाठी त्यांना शौर्यकथा आणि प्रेमकथा वाचायच्या होत्या; पण त्याऐवजी त्यांना ख्रिस्ताचे जीवन आणि संतजीवनातील फुले ही पुस्तके देण्यात आली. ही दोन्ही पुस्तके पुन्हा पुन्हा वाचताना आपणही संतांसारखे जीवन जगावे, अशी कल्पना ते करू लागले. त्यांचे मन कधी ख्रिस्त आणि संत यांच्याकडे, तर कधी प्रेमकथा आणि पराक्रमाच्या गोष्टींकडे वळे. सांसारिक विचारांनंतर मनात कोरडेपणा आणि उदासी उरते, पण ख्रिस्त आणि संत यांच्याविषयीच्या विचारांतून मिळालेली प्रेरणा आणि उत्साह कल्पनाविलास संपल्यावरही बराच काळ टिकून राहतात, हे त्यांच्या लक्षात आले.
बरे झाल्यानंतर इग्नेशियस मॉन्सेरात या नगराला गेले. आपल्या संपूर्ण आयुष्यातील पापांची सविस्तर कबुली देण्यासाठी त्यांनी तीन दिवस तयारी केली. पापांची कबुली देताना त्यांनी आपले जीवन देवाच्या सेवेला वाहून घेण्याचा मनोदय व्यक्त केला. कबुलीनंतर त्यांनी स्वतःला आपल्या प्रभूला आणि आपल्या धन्य मातेला समर्पित केले आणि ती रात्र प्रार्थनेत घालवली.
त्यानंतर इग्नेशियस मान्रेसा या नगराला गेले. तेथे त्यांनी बराच काळ मौनात आणि एकांतात घालवला, अनेक तास प्रार्थना केली, दररोज मिस्साबलिदानात भाग घेतला, कठोर प्रायश्चित्ते केली, आध्यात्मिक मार्गदर्शन घेतले आणि शुभवर्तमानांचा अभ्यास केला. देवाकडून त्यांना आध्यात्मिक सत्यांची सखोल जाणीव आणि सांत्वन लाभले. त्यानंतर मात्र त्यांना अंतर्मनाच्या कठीण परीक्षांना सामोरे जावे लागले. त्यामुळे ते अस्वस्थ झाले आणि त्यांचा अंतर्मनात संघर्ष सुरू झाला. या संघर्षात, हे पवित्र जीवन तुम्हाला कधीच पुढे चालू ठेवता येणार नाही, असे सैतान आपल्याला सांगत आहे, असे त्यांना जाणवले. सैतानाने त्यांना शंकेत आणि निराशेत ढकलण्याचा प्रयत्न केला; पण शेवटी इग्नेशियस यांनी त्याचे खोटे बोलणे धिक्कारले आणि देवाच्या इच्छेनुसार चालण्याचा निश्चय केला. पापांविषयीच्या अतिशंका त्यांनाही छळत होत्या. पूर्वी केलेली पापे आठवून, त्यांची कबुली आपण कधी दिलीच नाही की काय, अशी भीती त्यांना वाटत असे. हा संघर्ष इतका तीव्र झाला की क्षणभर त्यांच्या मनात आत्महत्येचाही विचार आला. अखेरीस, हे विवेकहीन विचार सैतानाकडून येत होते, हे ओळखण्यास देवाने इग्नेशियस यांना मदत केली आणि त्या ओझ्यातून त्यांची सुटका केली.
मान्रेसा येथे इग्नेशियस उपवास करत आणि मरिया व येशू यांच्याशी नियमितपणे संवाद साधत. त्यांनी त्यांच्या आत्म्याला गहन सत्ये उलगडून दाखवली. तेथेच त्यांनी कॅथलिक चर्चमधील एका अभिजात आध्यात्मिक ग्रंथाचे लेखन सुरू केले: आध्यात्मिक साधना. आध्यात्मिक साधना हा नियोजनबद्ध आध्यात्मिक एकांतवासासाठीचा मार्गदर्शक ग्रंथ आहे. आदर्शतः, साधक तीस दिवस मौनात आणि एकांतात घालवतो. आध्यात्मिक मार्गदर्शक संत इग्नेशियस यांनी आखलेल्या पद्धतीनुसार साधकाला मार्गदर्शन करतो. या पद्धतीत देवाची इच्छा ओळखण्यास मदत करणाऱ्या दैनंदिन सूचना आणि नियम दिले आहेत.
प्रार्थनेचा हा काळ संपल्यानंतर आणि आपल्या आध्यात्मिक साधनांचा पहिला मसुदा पूर्ण केल्यानंतर, इग्नेशियस यांनी स्पेनमध्ये आणि पॅरिसमध्ये काही वर्षे अध्ययन केले. या काळात त्यांची भेट पुढे संत म्हणून ओळखले गेलेले फ्रान्सिस झेवियर आणि पीटर फेबर यांच्याशी झाली. १५३७ मध्ये इग्नेशियस आणि त्यांचे सहकारी व्हेनिसला गेले. तेथे त्यांना याजकपदाची दीक्षा मिळाली. १५४० मध्ये या तिघांनी मिळून ‘येशू संघ’ स्थापन केला. या संघाच्या सदस्यांना ‘जेसुइट’ असे म्हणतात. पुढील वर्षी इग्नेशियस यांची संघप्रमुख म्हणून निवड झाली. मृत्यूपर्यंत त्यांनी हे पद सांभाळले. पुढील दोन दशकांत जेसुइटांची सदस्यसंख्या एक हजारावर पोहोचली. त्यांनी स्वतः स्थापन केलेल्या पस्तीस शाळांमध्ये सेवा केली आणि धर्मप्रसाराचे कार्यही हाती घेतले. त्यानंतरच्या शतकात त्यांनी कॅथलिक प्रतिसुधारणा चळवळीत महत्त्वाची भूमिका बजावली आणि कॅथलिक धर्माच्या प्रमाणभूत शिकवणुकीचा व पोपचा ठामपणे बचाव केला.
लोयोलाचे संत इग्नेशियस, तुमच्या पायाची जखम बरी होत असताना देव तुमच्याशी बोलला. निःस्वार्थ सेवेचे जीवन जगण्याची त्याची हाक तुम्ही ऐकलीत. देवाच्या आवाजाकडे माझे लक्ष राहावे आणि त्याची इच्छा मला ओळखता यावी, म्हणून कृपया प्रार्थना करा. देवाच्या गौरवासाठी आणि आत्म्यांच्या तारणासाठी मी स्वतःला त्याच्या सेवेला अर्पण करावे. लोयोलाचे संत इग्नेशियस, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

