प्रायश्चित्तकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील मंगळवार
माणूस एकाकीपणे, इतरांपासून तुटून राहण्यासाठी निर्माण झालेला नाही. देवाशी आणि एकमेकांशी सहभागितेत जगण्यासाठी आपली निर्मिती झाली आहे. स्वर्गातील जीवन देवाशी जुळलेल्या प्रेमाच्या अतूट नात्यात असेल आणि स्वर्गातील प्रत्येक जण देवाच्या प्रेमात सहभागी होईल. मग येशूने आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्याची तयारी एकांतात का केली? इतका दीर्घ काळ तो एकटाच का गेला?
येशू देव असल्याने आपल्या पित्याशी आध्यात्मिक ऐक्यात होता. त्या ऐक्यात आपल्या मानवी स्वभावाला विसावा देण्याची संधी त्याला एकांतात मिळाली. देहधारी येशू ख्रिस्ताच्या व्यक्तीत देवपुत्र आपल्या स्वर्गातील पित्याशी परिपूर्ण ऐक्यात राहिला. तिथे कोणत्याही कामाची धावपळ नव्हती, ना त्याचे लक्ष विचलित करणारी कोणतीही गोष्ट होती. पृथ्वीवर स्वर्गाची ही गोडी त्याला वाळवंटातील एकांतामुळेच चाखता आली.
तुमच्या स्वतःच्या जीवनातही, देवाशी अधिक पूर्णपणे सहभागितेत जगता यावे म्हणून अधूनमधून एकांत आवश्यक असतो. एकांतामुळे देवाशी तुमची सहभागिता अधिक गहिरी होऊ शकते आणि त्याच्याशी तुमचे ऐक्य वाढू शकते. देवाशी असलेल्या या अधिक गहिऱ्या सहभागितेमुळे इतरांशीही खऱ्या आणि पवित्र सहभागितेत अधिक खोलवर जगणे तुम्हाला शक्य होते.
हे समजून घेण्यासाठी तुमच्या सर्वांत जवळच्या व्यक्तीचा विचार करा—जोडीदार, मूल, आई किंवा वडील, किंवा एखादी मैत्रीण वा मित्र. त्या व्यक्तीशी बोलणे आवश्यक आहे आणि त्यामुळे जवळीक वाढते. पण दोघांनी एकांतात एकत्र वेळ घालवल्यानेही नाते अधिक गहिरे होते. उदाहरणार्थ, संध्याकाळी पती-पत्नी शेजारी बसले आहेत, अशी कल्पना करा. ते काही बोलत नाहीत; शांतपणे केवळ एकमेकांच्या सहवासात आहेत. दोघांनी अनुभवलेल्या या एकांतातून आणि मौनातून असे गहिरे आध्यात्मिक नाते जुळते, जे केवळ बोलण्यातून जुळू शकत नाही.
देवाच्या बाबतीतही असेच आहे. या जीवनात शक्य तितक्या गहिऱ्या ऐक्यात देवाशी एकरूप व्हायचे असेल, तर त्याच्यासोबत एकांतात आणि मौनात वेळ घालवणे आवश्यक आहे. अशा वेळी तुम्ही त्याच्यासोबत नुसते ‘असू’ शकता. यासाठी एक उत्तम मार्ग म्हणजे दररोज थोडा वेळ काढून डोळे मिटणे, आपल्या आत्म्यात खोलवर जाणे, आपल्यामध्ये देव उपस्थित आहे याची जाणीव करून घेणे आणि मग तिथे, आपल्या आत्म्याच्या गाभ्यात, केवळ त्याच्या सहवासात राहणे. आविलाच्या संत तेरेसा यांनी याला ‘अंतर्मुख प्रार्थना’ असे म्हटले.
देवाशी आणि इतरांशी सहभागिता साधण्यासाठी एकांत असतो, या गोष्टीवर चिंतन करा. एकांतामुळे आपल्याला देवाशी आणि इतरांशी अगदी खोलवर एकरूप होता येते. वाळवंटात एकट्या असलेल्या येशूचा विचार करताना, त्या एकांतात आणि मौनात तो आपल्या पित्याशी किती गहिऱ्या ऐक्यात होता, यावर मनन करा. त्याच्या उदाहरणावरून आपण शिकतो की आपणही एकांतात देवाशी आणि इतरांशी प्रेमाचे नाते व ऐक्य शोधले पाहिजे आणि प्रेमाची गहनतम सत्ये मौनाच्या भाषेतून व्यक्त होऊ दिली पाहिजेत.
हे माझ्या प्रभू, वाळवंटातील मौनात तुझ्या पवित्र एकांतामुळे तुला तुझ्या मानवतेत पित्याशी असलेल्या सहभागितेत पूर्ण विसावा घेता आला. तिथे तू आपली मानवता पित्याला अर्पण करत राहिलास आणि त्याच्याशी एकरूप होऊन जगत राहिलास. माझ्या जीवनातील एकांतात मला तुझ्या आणि तुझ्या पित्याच्या अधिक जवळ ने. दररोज केवळ तुझ्या सहवासात राहण्यासाठी वेळ राखून ठेवण्याच्या माझ्या निश्चयात मला दृढ कर. माझ्या प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे. तुझ्यावर अधिक प्रेम करण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
हेही पाहा: सहावा दिवस: क्रुसाच्या पायथ्याशी 40 दिवस
प्रायश्चित्तकाळासाठी आणखी साहित्य
