Martes ng Unang Linggo ng Kuwaresma
Hindi nilikha ang tao upang mamuhay nang nakahiwalay at hiwalay sa kapwa. Nilikha tayo para sa pakikipagkaisa sa Diyos at sa isaโt isa. Sa Langit, mamumuhay tayo sa di-malulutas na mga buklod ng pag-ibig sa Diyos, kasama ang bawat taong nasa Langit na nakikibahagi sa pag-ibig ng Diyos. Kaya bakit naghanda si Hesus para sa Kanyang hayagang ministeryo sa pag-iisa? Bakit Siya lumayo at namalagi nang mag-isa sa loob ng gayon katagal na panahon?
Ang pag-iisa ni Hesus ay isang pagkakataon upang hayaan Niyang mamahinga ang Kanyang kalikasang pantao sa espirituwal na pagkakaisang taglay Niya sa Kanyang Ama bilang Diyos. Ang Diyos Anak, sa Persona ni Hesukristong nagkatawang-tao, ay nanatili sa ganap na pagkakaisa sa Kanyang Ama sa Langit, nang walang mga gawain o gambala. Ang patikim na ito ng Langit sa Lupa ay naging posible lamang sa pamamagitan ng pag-iisa sa disyerto.
Sa iyong sariling buhay, mahalaga ang pag-iisa paminsan-minsan upang mas lubos kang makapasok sa pakikipagkaisa sa Diyos. Maaaring humantong ang pag-iisa sa higit na pakikipagkaisa at pagiging kaisa ng Diyos. Ang mas malalim na pakikipagkaisang iyon sa Diyos ang nagbibigay-daan upang mas malalim ka ring makibahagi sa tunay at banal na pakikipagkaisa sa ibang tao.
Bilang paghahambing, isipin ang taong pinakamalapit sa iyo, gaya ng iyong asawa, anak, magulang, o kaibigan. Bagaman kailangan ang pakikipag-usap sa kanila at nakatutulong ito upang tumibay ang inyong ugnayan, ang magkasamang pananahimik na malayo sa iba ay nagpapalalim din ng inyong ugnayan. Halimbawa, isipin ang mag-asawang magkatabing nakaupo sa gabi, hindi nag-uusap, basta magkasama lamang sa katahimikan. Ang magkasamang paglayo sa iba at pananahimik ay lumilikha ng isang malalim na espirituwal na buklod na hindi kayang likhain ng pag-uusap.
Gayon din sa Diyos. Kung nais mong marating ang pinakamalalim na pakikipagkaisa sa Diyos na maaari sa buhay na ito, mahalaga ang pag-iisa at pananahimik kasama Siya upang maaari kang basta โmanatiliโ sa Kanyang piling. Sa praktika, maaaring pinakamainam itong magawa sa pamamagitan ng paglalaan ng oras araw-araw upang ipikit ang iyong mga mata, pumasok sa iyong kaluluwa, kilalanin ang presensiya ng Diyos sa loob mo, at pagkatapos ay manatili lamang sa Kanyang piling, doon, sa kaibuturan ng iyong kaluluwa. Tinukoy ito ni Santa Teresa ng รvila bilang โpanalangin ng pagtitipon ng kalooban.โ
Pagnilayan ang katotohanang ang pag-iisa ay para sa pakikipagkaisa sa Diyos at sa kapwa. Binibigyang-daan tayo ng pag-iisa na makipagkaisa sa Diyos at sa kapwa sa isang napakalalim na antas. Habang iniisip mo si Hesus na nag-iisa sa disyerto, pagnilayan ang katotohanang sa Kanyang pag-iisa at pananahimik, Siya ay lubos na kaisa ng Kanyang Ama. Itinuturo sa atin ng Kanyang halimbawa na tayo rin ay dapat maghanap ng pag-ibig at pakikipagkaisa sa Diyos at sa kapwa sa pag-iisa, na hinahayaang ipahayag ng wika ng katahimikan ang pinakamalalalim na katotohanan ng pag-ibig.
Panginoon ko ng pag-iisa, sa katahimikan ng disyerto, ang Iyong banal na pag-iisa ay nagbigay-daan upang lubos Kang mamahinga sa pakikipagkaisa sa Iyong Ama ayon sa Iyong kalikasang pantao. Doon Mo patuloy na inialay ang Iyong kalikasang pantao sa Ama at namuhay bilang Iisa. Ilapit Mo po ako sa Iyo at sa Iyong Ama sa pag-iisa ng aking buhay. Tulungan Mo akong maging tapat sa paglalaan ng oras araw-araw na ang tanging gagawin ko ay manatili sa Iyong piling. Mahal Kita, Panginoon ko. Tulungan Mo akong higit Kang mahalin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Tingnan din: Ikaanim na Araw: 40 Araw sa Paanan ng Krus
