
दुपारपासून तीन वाजेपर्यंत साऱ्या प्रदेशावर अंधार पसरला. दुपारी सुमारे तीन वाजता येशू मोठ्या आवाजात ओरडला, “एली, एली, लेमा सबखथानी?” याचा अर्थ, “माझ्या देवा, माझ्या देवा, तू माझा त्याग का केलास?” मत्तय 27:45-46
येशूचे हे शब्द आपल्या धन्य मातेच्या हृदयाला खोलवर भिडले असतील. ती त्याच्या जवळ उभी होती. जगासाठी अर्पण केलेल्या त्याच्या घायाळ देहाकडे ती प्रेमाने पाहत होती आणि भक्तिभावाने त्याची आराधना करत होती. त्याच्या अंतरंगातून उमटलेली ही आर्त हाक तिने ऐकली.
“माझ्या देवा, माझ्या देवा…” असे म्हणून येशू बोलू लागला. आपला पुत्र स्वर्गातील पित्याशी बोलत असताना तो आणि पिता यांच्यात किती जिव्हाळ्याचे नाते आहे, या जाणिवेने आपल्या धन्य मातेला मोठा दिलासा मिळाला असेल. येशू आणि पिता एक आहेत, हे तिच्याइतके चांगले दुसऱ्या कोणालाही माहीत नव्हते. येशू लोकांमध्ये सेवा करत असताना त्याला अशा प्रकारे बोलताना तिने अनेकदा ऐकले होते. आपल्या मातृहृदयाच्या जाणिवेने आणि श्रद्धेनेही तिला माहीत होते की तिचा पुत्र हा पित्याचा पुत्र आहे. आणि तिच्या डोळ्यांसमोर येशू त्यालाच हाक मारत होता.
पण येशूने पुढे विचारले, “…तू माझा त्याग का केलास?” आपल्या पुत्राच्या अंतरीची वेदना जाणवताच तिच्या हृदयाला चटका बसला असेल. शरीरावरची कोणतीही जखम देऊ शकेल त्याहून कितीतरी अधिक वेदना तो भोगत आहे, हे तिला माहीत होते. त्याच्या अंतःकरणात दाट अंधार पसरला आहे, हेही तिला माहीत होते. वधस्तंभावरून त्याने उच्चारलेल्या शब्दांनी तिच्या मातृहृदयाला वाटत असलेली सारी चिंता खरी ठरली.
आपल्या पुत्राच्या या शब्दांवर आपल्या धन्य मातेने अंतःकरणात पुन्हा पुन्हा चिंतन केले, तेव्हा तिला उमगले असेल की येशूची अंतरीची वेदना, त्याला जाणवलेला एकाकीपणा आणि आध्यात्मिक जीवनात भासलेली पित्याची उणीव, ही जगाला दिलेली देणगी होती. आपल्या परिपूर्ण श्रद्धेमुळे तिला हेही उमगले असेल की येशू स्वतः पापाचा परिणाम अनुभवत होता. सर्व प्रकारे परिपूर्ण आणि निष्पाप असूनही, पापामुळे माणसाच्या वाट्याला येणारा पित्यापासून दुरावल्याचा अनुभव त्याने स्वेच्छेने स्वीकारला. येशू पित्यापासून कधीही विभक्त झाला नव्हता. तरीही पतित मानवजातीला स्वर्गातील दयाळू पित्याकडे परत आणण्यासाठी त्याने त्या दुराव्याचा मानवी अनुभव घेतला.
आपल्या प्रभूच्या मुखातून निघालेल्या या वेदनेच्या आक्रोशावर चिंतन करताना, तो आपलाच आक्रोश आहे असे अनुभवण्याचा आपण सर्वांनी प्रयत्न केला पाहिजे. आपल्या प्रभूच्या आक्रोशापेक्षा आपला आक्रोश वेगळा आहे: तो आपल्या पापांतून उद्भवतो. जेव्हा आपण पाप करतो, तेव्हा आपण स्वतःतच गुरफटतो आणि एकाकीपणात व निराशेत बुडतो. पापाचे हे परिणाम नाहीसे करून आपल्याला स्वर्गातील पित्याकडे परत आणण्यासाठी येशू आला.
आपल्या प्रभूचे आपल्या सर्वांवर किती गाढ प्रेम होते, यावर आज चिंतन करा. आपल्या पापांचे परिणाम अनुभवायलाही तो तयार होता. आपली धन्य माता ही सर्वांत परिपूर्ण माता होती. ती आपल्या पुत्राबरोबर प्रत्येक पावलावर होती आणि त्याच्या वेदनेत व अंतरीच्या दुःखात सहभागी झाली. त्याला जे जाणवले ते तिलाही जाणवले. इतर कशाहीपेक्षा तिच्या प्रेमानेच स्वर्गातील पित्याची अढळ आणि अविचल उपस्थिती व्यक्त केली आणि त्या उपस्थितीची जाणीव करून दिली. आपल्या दुःख भोगणाऱ्या पुत्राकडे ती प्रेमाने पाहत असताना, तिच्या हृदयातून पित्याचे प्रेम प्रकट झाले.
हे माझ्या परम प्रेमळ माते, तुझ्या पुत्राच्या अंतरीच्या दुःखात सहभागी होताना तुझे हृदय वेदनेने विदीर्ण झाले. आपला त्याग झाला आहे असे व्यक्त करणाऱ्या त्याच्या आक्रोशातून त्याचे परिपूर्ण प्रेम प्रकट झाले. त्याच्या शब्दांतून हे दिसून आले की तो पापाचे परिणाम स्वतःवर घेत होता आणि ते आपल्या मानवी स्वभावात अनुभवून त्यांपासून मुक्ती घडवून आणत होता.
हे प्रिय माते, जीवनाच्या वाटेवर चालताना आणि माझ्या स्वतःच्या पापाचे परिणाम भोगताना माझ्या पाठीशी उभी राहा. तुझा पुत्र परिपूर्ण होता, पण मी परिपूर्ण नाही. माझ्या पापामुळे माझ्या वाट्याला एकाकीपणा आणि दुःख येते. माझ्या जीवनातील तुझ्या मायेच्या सहवासाने मला सतत याची आठवण होऊ दे की पिता मला कधीही सोडत नाही आणि आपल्या दयाळू हृदयाकडे वळण्यास मला सदैव बोलावतो.
हे माझ्या प्रभू, त्याग झाल्याची जी अत्यंत वेदना कोणत्याही मानवाला भोगावी लागू शकते, ती तू सोसलीस. माझ्या स्वतःच्या पापाचे परिणाम तू स्वेच्छेने अनुभवलेस. प्रत्येक वेळी माझ्या हातून पाप घडेल तेव्हा तुझ्या पित्याकडे वळण्याची कृपा मला दे, जेणेकरून तुझ्या वधस्तंभाद्वारे तू माझ्यासाठी मिळवून दिलेल्या दत्तक संततीच्या नात्यास मी पात्र ठरावे.
हे मरिया माते, माझ्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चौतीसावा दिवस – “मला तहान लागली आहे”
ई-पुस्तक & मऊ बांधणीच्या छापील पुस्तकाच्या स्वरूपातही उपलब्ध!

