Polski

Dzień trzydziesty trzeci – „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?”


Wersja wideo

Od południa mrok ogarnął całą ziemię aż do trzeciej po południu. Około godziny trzeciej Jezus zawołał donośnym głosem: „Eli, Eli, lema sabachthani?”, co znaczy: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?”. Mateusz 27:45-46

Te słowa Jezusa musiały głęboko przeszyć serce naszej Najświętszej Matki. Stała blisko Niego, wpatrując się w Niego z miłością, adorując Jego poranione ciało wydane za świat, i słyszała ten krzyk wydobywający się z głębi Jego istoty.

„Boże mój, Boże mój…” — zaczyna. Gdy nasza Najświętsza Matka słuchała, jak Jej Syn przemawia do swego Ojca w niebie, zapewne znajdowała wielką pociechę w świadomości Jego zażyłej więzi z Ojcem. Wiedziała lepiej niż ktokolwiek inny, że Jezus i Ojciec są jedno. Wielokrotnie słyszała, jak mówił w ten sposób podczas swojej publicznej działalności, a dzięki matczynej intuicji i wierze wiedziała też, że Jej Syn jest Synem Ojca. I oto na Jej oczach Jezus wołał do Niego.

Lecz Jezus pytał dalej: „…czemuś Mnie opuścił?”. Zapewne natychmiast poczuła przeszywający ból serca, wyczuwając wewnętrzne cierpienie swego Syna. Wiedziała, że doświadcza On bólu o wiele większego niż ten, który mogłaby zadać jakakolwiek rana ciała. Wiedziała, że doświadcza głębokiej wewnętrznej ciemności. Jego słowa wypowiedziane z krzyża potwierdzały wszystkie Jej matczyne obawy.

Gdy nasza Najświętsza Matka raz po raz rozważała w sercu te słowa swojego Syna, zapewne dochodziła do zrozumienia, że wewnętrzne cierpienie Jezusa, Jego doświadczenie osamotnienia i duchowej utraty Ojca, było darem dla świata. Jej doskonała wiara zapewne pozwalała Jej zrozumieć, że Jezus wkraczał w doświadczenie samego grzechu. Choć był doskonały i pod każdym względem bezgrzeszny, pozwalał się wciągnąć w ludzkie doświadczenie będące skutkiem grzechu: oddzielenie od Ojca. Chociaż Jezus nigdy nie był oddzielony od Ojca, wszedł w ludzkie doświadczenie tego oddzielenia, aby przywrócić upadłą ludzkość Ojcu Miłosierdzia w niebie.

Gdy rozważamy to wołanie bólu, które wydobywa się z ust naszego Pana, wszyscy musimy starać się przeżyć je jako własne. Nasze wołanie, w przeciwieństwie do wołania naszego Pana, jest skutkiem naszych grzechów. Kiedy grzeszymy, zamykamy się w sobie i pogrążamy w osamotnieniu i rozpaczy. Jezus przyszedł, aby zniweczyć te skutki i przywrócić nas Ojcu w niebie.

Rozważ dziś głęboką miłość naszego Pana do nas wszystkich, która sprawiła, że był gotów doświadczyć skutków naszych grzechów. Nasza Najświętsza Matka, jako najdoskonalsza z matek, była ze swoim Synem na każdym kroku, dzieląc Jego ból i wewnętrzne cierpienia. Odczuwała to, co On, a Jej miłość bardziej niż cokolwiek innego wyrażała i uobecniała stałą i niezachwianą obecność Ojca w niebie. Miłość Ojca objawiała się przez Jej serce, gdy z miłością wpatrywała się w swojego cierpiącego Syna.

Moja najukochańsza Matko, Twoje serce przeszywał ból, gdy uczestniczyłaś w wewnętrznym cierpieniu swojego Syna. Jego wołanie w opuszczeniu wyrażało Jego doskonałą miłość. Jego słowa ukazywały, że wkraczał w same skutki grzechu i pozwalał swojej ludzkiej naturze ich doświadczyć i je odkupić.

Droga Matko, stój przy mnie, gdy idę przez życie i odczuwam skutki własnego grzechu. Choć Twój Syn był doskonały, mnie brakuje doskonałości. Mój grzech pozostawia mnie w osamotnieniu i smutku. Niech Twoja matczyna obecność w moim życiu zawsze przypomina mi, że Ojciec nigdy mnie nie opuszcza i nieustannie zaprasza mnie, by zwracać się ku Jego miłosiernemu Sercu.

Mój opuszczony Panie, wszedłeś w największą udrękę, jakiej może doświadczyć człowiek. Pozwoliłeś sobie doświadczyć skutków mojego własnego grzechu. Udziel mi łaski zwracania się do Twojego Ojca za każdym razem, gdy grzeszę, abym mógł zasłużyć na przybrane synostwo, wysłużone mi przez Twój Krzyż.

Matko Maryjo, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Dzień trzydziesty czwarty – „Pragnę”

Spis treści


Dostępne również jako e-book & wydanie w miękkiej oprawie!

Udostępnij tę stronę: