
येशू मोठ्याने उद्गारला, “हे पित्या, मी माझा आत्मा तुझ्या हाती सोपवतो”; आणि असे म्हटल्यावर त्याने अखेरचा श्वास घेतला. लूक 23:46
आपल्या प्रभूच्या हृदयाच्या गाभ्यातून उमटलेली ही परिपूर्ण प्रार्थना जीवनाच्या मुळाशी जाऊन भिडते. या प्रार्थनेत सारे काही सामावले आहे. ही पित्यापुढे पूर्ण शरणागतीची, स्वतःला सर्वस्वी त्याच्या हाती सोपवण्याची आणि त्याच्यावर अढळ भरवसा ठेवण्याची प्रार्थना आहे.
आपली धन्य माता क्रूसाच्या पायथ्याशी उभी होती, तेव्हा पूर्ण शरणागतीच्या या प्रार्थनेत ती आपल्या पुत्राबरोबर सहभागी झाली, यात शंका नाही. तिने पुन्हा एकदा केवळ स्वतःचे जीवनच पित्याला अर्पण केले असे नव्हे, तर आपल्या पुत्रालाही अर्पण केले असणार.
पूर्ण आत्मसमर्पणाने स्वतःला पित्याच्या हाती सोपवणे हे आपले रोजचे ध्येय झाले पाहिजे. जीवनात याहून महत्त्वाचे काहीही नाही. संत लूकने नोंद केल्याप्रमाणे, वधस्तंभावरून उच्चारलेले शेवटचे शब्द म्हणून येशूने ही समर्पणाची प्रार्थना निवडली. संत योहानाच्या शुभवर्तमानात येशू म्हणतो, “पूर्ण झाले.” आपल्या प्रभूच्या या दोन्ही उद्गारांवरून स्पष्ट होते की वधस्तंभावरील आपल्या शेवटच्या क्षणी येशू पित्याशी पूर्णपणे एकरूप होता.
याचा विचार करा. वधस्तंभावर खिळलेल्या येशूने अपमान आणि असह्य वेदना सोसत असतानाही आपल्यासमोर आत्मसमर्पणाचा तेजस्वी आदर्श ठेवला. सर्व बाबतींत परिपूर्ण असलेला येशू स्वतःच्याच दुःखात गुरफटला नाही, स्वतःची कीव करत बसला नाही, किंवा रागात वा पश्चात्तापात बुडून गेला नाही. इतक्या लोकांनी त्याच्याशी क्रूरपणे वागूनही त्याने आपले जीवन पित्याला आणि त्याच्या पवित्र इच्छेला अखंडपणे समर्पित करणे सोडले नाही. उलट, छळाच्या या अत्यंत यातनामय अवस्थेतच त्याने पित्याशी असलेले आपले अखंड ऐक्य जाहीर केले.
आपल्या वाट्याला जीवनात वधस्तंभ येतात, तेव्हा अनेकदा पित्यावरील आपला भरवसा आणि त्याच्याकडून असलेली आशा कमी होऊ लागते. आपण आपल्या जखजा निरखत बसतो आणि आपल्यावर झालेल्या अन्यायाचा विचार करत राहतो. आपल्या वेदना आणि दुःख यांमुळे आपण देवाकडून नजर हटवतो आणि स्वतःकडेच पाहत राहतो.
आपल्या प्रभूने उच्चारलेली ही प्रार्थना आपल्या धन्य मातेच्या हृदयातही प्रतिध्वनित झाली. आपल्यापैकी प्रत्येकाला त्यातून बोध मिळावा, हाही ती उच्चारण्यामागचा एक हेतू होता. सर्वप्रथम, येशू कोण होता, हे या प्रार्थनेतून परिपूर्णपणे व्यक्त होत होते, म्हणून त्याने ती केली. पण आपणही त्याचे अनुकरण करावे, म्हणून त्याने ती उच्चारली.
स्वर्गातील पित्याप्रती तुमचे आत्मसमर्पण किती खोल आहे? तुम्ही ही प्रार्थना किती वेळा करता? आणि जेव्हा तुम्ही ती करता, तेव्हा ती तुमच्या जीवनात कितपत कृतीत उतरते? समर्पण करणे म्हणजे कृती करणे. तो केवळ एक निर्णय नाही; आपल्या इच्छेने आपण सतत करत राहिलेली ती कृती आहे. तिच्यामुळे आपले समर्पण अधिकाधिक खोल होत जाते आणि अखेर ते संपूर्ण व निःशेष होते.
आज आपल्या प्रभूच्या या परिपूर्ण प्रार्थनेवर चिंतन करा. “हे पित्या, तुझ्या हाती मी माझा आत्मा सोपवतो.” ही प्रार्थना पुन्हा पुन्हा करा. शक्य असेल तर आपल्या प्रभूसमोर गुडघे टेका किंवा साष्टांग दंडवत घाला. आपल्या धन्य मातेनेही ही प्रार्थना आपल्या अंतःकरणाच्या गाभ्यातून कशी उच्चारली असेल, यावर चिंतन करा. तिने आपले जीवन सतत अर्पण केले आणि पित्याला केलेल्या या परिपूर्ण आणि अंतिम अर्पणात ती आपल्या पुत्राशी एकरूप झाली. आपल्या पुत्राकडे मातेच्या प्रेमाने पाहत उभी असतानाच तिने हे केले.
हे माझ्या परमप्रिय माते, तू आपल्या पुत्रासमोर उभी होतीस आणि त्याच्या मुखातून हे पवित्र शब्द ऐकलेस, तेव्हा ते शब्द तू आपलेसे केलेस. तू स्वेच्छेने आणि पूर्ण अंतःकरणाने आपल्या दैवी पुत्राला पित्याला अर्पण केलेस. आपल्या पुत्राच्या बलिदानाशी एकरूप होऊन तू पुन्हा एकदा स्वतःचे जीवनही अर्पण केलेस.
हे माझ्या प्रेमळ माते, माझे जीवन स्वर्गातील पित्याला परिपूर्ण अर्पण म्हणून वाहता यावे, यासाठी माझ्यासाठी प्रार्थना कर. तुझ्या प्रार्थनेने आणि आदर्शाने, स्वतःसाठी काहीही राखून न ठेवण्यास मला मदत कर. हे प्रिय माते, मी माझे सर्वस्व तुला देतो, जेणेकरून तू आपल्या पुत्राच्या अर्पणाशी एकरूप होऊन मला पित्याला अर्पण करावेस.
हे प्राण सोडणाऱ्या माझ्या प्रभू, तुझ्या हाती मी माझे जीवन सोपवतो. तुझ्या परिपूर्ण बलिदानाशी एकरूप होऊन माझे जीवन पित्याला अर्पण व्हावे, म्हणून मी माझे सर्वस्व तुला समर्पित करतो. हे प्रिय प्रभू, मला घे, माझा स्वीकार कर आणि तुझ्या इच्छेप्रमाणे माझे कर.
हे मरिया माते, माझ्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
ई-पुस्तक & मऊ बांधणीच्या छापील पुस्तकाच्या स्वरूपातही उपलब्ध!

