मराठी

एकतिसावा दिवस – “आज तू माझ्याबरोबर परादीसमध्ये असशील”


व्हिडिओ आवृत्ती

तेथे वधस्तंभावर टांगलेल्या गुन्हेगारांपैकी एकाने येशूची निंदा करत म्हटले, “तू ख्रिस्त नाहीस काय? स्वतःला आणि आम्हालाही वाचव.” पण दुसऱ्याने त्याला खडसावून उत्तर दिले, “तुलाही तीच शिक्षा झाली आहे, तरी तुला देवाचे भय नाही काय? आपल्याला झालेली शिक्षा न्याय्य आहे, कारण आपल्या गुन्ह्यांना साजेसे फळ आपल्याला मिळत आहे. पण या माणसाने कोणताही गुन्हा केलेला नाही.” मग तो म्हणाला, “येशू, तू आपल्या राज्यात येशील तेव्हा माझी आठवण ठेव.” येशूने त्याला उत्तर दिले, “आमेन, मी तुला सांगतो, आजच तू माझ्याबरोबर परादीसमध्ये असशील.” लूक 23:39-43

येशूच्या उजवीकडे आणि डावीकडे त्याच्याबरोबर वधस्तंभावर खिळलेल्या त्या दोन गुन्हेगारांचा त्याच्याशी झालेला संवाद किती हृदयस्पर्शी होता! आपली धन्य माता शांतपणे उभी राहून त्यांचे बोलणे ऐकत होती. आपल्या पुत्राचे शब्द ऐकून तिचे हृदय आनंदाने उचंबळून आले असेल, यात शंका नाही.

हा प्रसंग मनाला भिडणारा आहे. ते दोन गुन्हेगार आपल्या सर्वांचे प्रतिनिधित्व करतात: आपल्यापैकी प्रत्येक जण येशूच्या उजवीकडे किंवा डावीकडे आहे. आपल्यापैकी प्रत्येक जण येशूशी अशाच शब्दांत बोलतो. आपल्यापैकी प्रत्येकाला एकतर आपल्या प्रभूचे मौन अनुभवायला मिळेल किंवा त्याचे हे शब्द ऐकायला मिळतील: “आजच तू माझ्याबरोबर परादीसमध्ये असशील.”

या दोघांपैकी कोणत्या गुन्हेगारात तुम्हाला स्वतःचे प्रतिबिंब अधिक स्पष्ट दिसते? पहिला गुन्हेगार गर्वामुळे स्वतःलाच नीतिमान समजतो. दुसऱ्याचे अंतःकरण नम्रतेतून आलेल्या दुःखाने भरलेले आहे. दोघेही दोषी आहेत, पण क्षमा एकालाच मिळते. दोघेही येशूला ख्रिस्त म्हणून मान्य करतात, पण फक्त एक जण स्वतःच्या पापाची जबाबदारी स्वीकारतो.

पहिला गुन्हेगार म्हणतो, “स्वतःला आणि आम्हालाही वाचव.” पण नेमके तेच कार्य येशू त्या क्षणी करत आहे, हे त्याला कळत नाही. दुःख सहन करून आणि मरण पत्करून येशू पापाचा नाश करत आहे आणि जे नम्रपणे त्याची दया मागतात, त्या सर्वांसाठी तारण मिळवत आहे. त्याचे मरण हे परादीसचे प्रवेशद्वार आहे. पहिल्या गुन्हेगाराला हे उमगत नाही. उलट, वधस्तंभावरील मरणापासून आपल्याला वाचवण्याचे आव्हान तो येशूला देतो. त्याला हवे आहे ते या जगातील तात्काळ “तारण”.

पण दुसरा गुन्हेगार आपल्या प्रभूचे गौरवशाली कार्य ओळखतो. आपल्या पापांमुळे आपल्याला मिळालेली मृत्यूची शिक्षा न्याय्य आहे, हे तो मान्य करतो. “आपल्याला झालेली शिक्षा न्याय्य आहे,” असे तो कबूल करतो. पण हा “चांगला चोर” तिथेच थांबत नाही. येशू आपल्या राज्यात प्रवेश करील तेव्हा त्याने आपली आठवण ठेवावी, अशी तो नम्रपणे विनंती करतो. येशू त्याची विनंती मान्य करतो, आपल्या निकट आलेल्या मरणाद्वारे मिळवलेली कृपा त्या गुन्हेगाराला देऊ करतो आणि त्याला परादीसचे वचन देतो.

हे पाहताना आपल्या धन्य मातेचे हृदय आनंदाने आणि दुःखाने भरून आले होते. पहिल्या गुन्हेगाराने आपला दोष नम्रपणे कबूल केला नाही, याचे तिला दुःख झाले. पण दुसरा गुन्हेगार तिच्या पुत्रासमोर नम्र झाला आणि त्याला सार्वकालिक जीवन लाभले, याचा तिला आनंद झाला. आपला पुत्र क्रुसावर टांगलेला असताना, त्या गुन्हेगाराने परादीसचे वचन मागितले आणि ते त्याला मिळाले, हे मरिया मातेने पाहिले. आपल्या पुत्राला दिलेली क्रूर वागणूक पाहून तिला जे दुःख झाले, त्यात त्या गुन्हेगाराचे तारण पाहण्याचा आनंद तिला दिलासा देऊन गेला.

आपल्या धन्य मातेच्या हृदयाला आनंद देण्याचे आवाहन आपणा सर्वांना आहे. आपणही पापी आहोत आणि त्या अर्थाने आपणही “गुन्हेगार” आहोत, हे नम्रपणे कबूल करतो तेव्हा आपण तिला आनंद देतो. मृत्यू हीच आपल्या पापांना योग्य शिक्षा आहे. पण हे सत्य नम्रपणे मान्य केल्यावर, आपल्या प्रभूने आपल्यावर दया करावी आणि परादीसमध्ये आपले स्वागत करावे, अशी कळकळीने विनंती करण्याचे धैर्यही आपण दाखवले पाहिजे.

आज त्या चांगल्या चोराच्या शब्दांवर मनन करा: “येशू, तू आपल्या राज्यात येशील तेव्हा माझी आठवण ठेव.” आदामाच्या पापामुळे प्रथम बंद झालेली परादीसची दारे उघडण्यासाठी आपल्या प्रभूने मरण पत्करले. तिच्या पुत्राने क्रुसावर मिळवलेल्या कृपेसमोर तुम्ही जेव्हा जेव्हा नम्र होता, तेव्हा तेव्हा तुम्ही आपल्या धन्य मातेच्या हृदयाला जो आनंद देता, त्यावरही मनन करा.

अतिप्रिय माते, तू आपल्या पुत्रासमोर उभी होतीस आणि पश्चात्ताप केलेल्या चोराला त्याने तारणाचे वचन दिले, तेव्हा तुझे हृदय निर्मळ आनंदाने उचंबळून आले. तुझ्या पुत्राच्या क्रुसाची कृपा माझ्यावर भरभरून ओतली जाताना पाहून तुझ्या हृदयालाही आनंद व्हावा, अशी मी प्रार्थना करतो.

माझ्या प्रिय माते, सर्व पापी पश्चात्ताप करून देवाकडे वळतात तेव्हा मलाही आनंद वाटावा, म्हणून माझ्यासाठी प्रार्थना कर. कितीतरी वेळा इतरांना दोष देण्याची मला घाई असते, पण क्षमा करायला मात्र मी उशीर लावतो. तुझ्यासारखे निर्मळ प्रेम माझ्याही हृदयात असावे आणि तुझ्या पुत्राकडे वळणाऱ्या प्रत्येकाच्या मनपरिवर्तनात मला आनंद लाभावा.

हे माझ्या क्षमाशील तारणाऱ्या, माझ्या पापांबद्दल मला झालेली शिक्षा न्याय्य आहे. मी मृत्युदंडास पात्र आहे. हे प्रिय प्रभू, मला क्षमा कर आणि माझ्यावर दया कर. मी माझ्या पापांचा पश्चात्ताप करतो. तुझ्या गौरवशाली राज्यात तू माझी आठवण ठेवावी, ही कृपा मी तुझ्याकडे मागतो.

हे मरिया माते, माझ्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

बत्तिसावा दिवस – “बाई, पाहा, हा तुझा पुत्र… पाहा, ही तुझी माता”

अनुक्रमणिका


ई-पुस्तक & मऊ बांधणीच्या छापील पुस्तकाच्या स्वरूपातही उपलब्ध!