सदैव तयार राहण्याची सवय
आगमनकाळातील पहिला रविवार (वर्ष अ)
“त्याचप्रमाणे तुम्हीही तयार राहा, कारण तुम्हाला अपेक्षा नसेल अशा वेळी मानवपुत्र येईल.” मत्तय 24:44
आपण पुन्हा एकदा पवित्र आगमनकाळात प्रवेश करीत आहोत. आगमनकाळ हा मुख्यतः आध्यात्मिक तयारीचा काळ आहे. आपल्याला मिळू शकणाऱ्या सर्वांत श्रेष्ठ दानाचा, म्हणजे स्वतः ख्रिस्त येशूचा, अधिक पूर्णपणे स्वीकार करण्यासाठी आपण या काळात स्वतःला तयार करतो!
आगमनकाळातील या पहिल्या रविवारची वाचने आपल्याला आठवण करून देतात की जगाचा तारणारा एके दिवशी पृथ्वीवर परत येईल. तो आपल्या संपूर्ण तेजाने आणि गौरवाने परत येईल आणि त्याचे हे आगमन “तुम्हाला अपेक्षा नसेल अशा वेळी…” होईल, याचीही आपल्याला आठवण करून दिली जाते.
अंतिम न्याय करण्यासाठी आणि स्वर्ग व पृथ्वी नव्याने निर्माण करण्यासाठी आपला प्रभू कोणत्याही क्षणी पृथ्वीवर परत येऊ शकतो, हे खरे आहे. तरीही, असे लवकरच घडेल अशी बहुतेक लोकांना अपेक्षा नसते. तसे असले, तरी या अंतिम आगमनासाठी आपण नेहमी तयार राहावे म्हणून आपला प्रभू आपल्याला आवर्जून प्रोत्साहन देतो. तो अगदी स्पष्टपणे सांगतो की हे खरोखरच कोणत्याही क्षणी घडू शकते.
तो दिवस आजच असेल, तर तुम्ही कितपत तयार आहात? ‘बहुधा तो दिवस आज नसेल’ अशी स्वतःची समजूत घालण्याऐवजी, त्या निर्णायक क्षणासाठी तुम्ही किती तयार आहात, याचा विचार करा. पवित्र जीवन जगण्यासाठी ही तयारी अत्यंत महत्त्वाची आहे. आजचा दिवस आणि यापुढचा प्रत्येक दिवस हाच आपल्या प्रभूच्या परत येण्याचा दिवस आहे असे मानून आपण जगलो, तर अशा सततच्या प्रतीक्षेने आणि तयारीने आपल्या जीवनातील पावित्र्य निःसंशयपणे खूप वाढेल.
दिवसेंदिवस, वर्षानुवर्षे सतत तयार राहण्याचा एक परिणाम असा की, आपला प्रभू खरोखरच आज परत आला तर आपण तयार असूच; पण तितकेच महत्त्वाचे म्हणजे, तो दररोज असंख्य मार्गांनी आपल्याकडे येतो, याकडेही आपले सतत लक्ष राहते. अशा प्रकारे सदैव तयार राहिल्याने देवाचा आवाज ऐकण्याची आणि त्याला व तो दररोज आपल्याला देत असलेल्या असंख्य कृपादानांना प्रतिसाद देण्याची आध्यात्मिक सवय आपल्याला लागते. सदैव तयार राहण्याची ही सवय एक सद्गुण आहे. या सद्गुणामुळे ख्रिस्ताचे आगमन इथे आणि आत्ताच आपल्याला अंतर्यामी बदलते. त्यामुळे ख्रिस्त आपल्यामध्ये अधिक पूर्णपणे जगू शकतो आणि आपल्यामध्ये व आपल्या माध्यमातून जगाच्या उद्धाराचे आपले कार्य पूर्ण करू शकतो.
आपण सदैव त्याच्याकडे लक्ष देण्याची पवित्र सवय लावून घ्यावी आणि आपल्या जीवनात त्याच्या पवित्र सान्निध्याचा स्वीकार करण्यास सतत तयार राहावे, अशी ख्रिस्ताच्या हृदयात उत्कट इच्छा आहे. आज त्या इच्छेवर मनन करा. त्याला आज, आत्ताच, तुमच्याकडे येऊ द्या; वाट पाहू नका. आज तुमची दृष्टी त्याच्यावर ठेवा. येशू आज तुमच्याकडून जे मागत आहे, ते उद्यावर ढकलू नका. असे केल्याने जगाच्या अंतकाळी होणाऱ्या त्याच्या अंतिम आणि गौरवशाली आगमनासाठीच नव्हे, तर तुमच्या जीवनाच्या दररोज होणाऱ्या संपूर्ण परिवर्तनासाठीही तुम्ही तयार व्हाल.
हे सदैव माझ्यासोबत असणाऱ्या प्रभू, माझ्या जीवनात तुझी कृपा आणि दया विपुलपणे ओतण्यासाठी तू मला अनपेक्षित वेळी वारंवार भेटायला येतोस. सदैव तयार राहण्याची सवय माझ्यात रुजवायला मला मदत कर, जेणेकरून मी तुझा आणि माझ्या जीवनासाठी असलेल्या तुझ्या परिपूर्ण इच्छेचा सतत खुल्या मनाने स्वीकार करीन. या आगमनकाळात तुला भेटण्याची माझी तयारी खरोखर शंभरपटीने वाढो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आगमनकाळातील जागरूकता
आगमनकाळातील पहिला रविवार (वर्ष ब)
“मी तुम्हाला जे सांगतो ते सर्वांनाच सांगतो: ‘जागे राहा!’” मार्क 13:37
तुमचे लक्ष ख्रिस्ताकडे आहे का? हा प्रश्न अत्यंत महत्त्वाचा आहे, तरी त्याचा नेमका अर्थ काय, हेही अनेकांना पूर्णपणे समजलेले नसेल. वरवर पाहता अर्थ स्पष्ट आहे: ‘लक्ष असणे’ म्हणजे आपल्या जीवनात आणि आपल्या सभोवतालच्या जगात प्रभूच्या उपस्थितीचे भान असणे. तर मग, तुमचे लक्ष त्याच्याकडे आहे का? तुम्ही जागरूक आहात का? ख्रिस्ताच्या येण्याकडे तुमचे डोळे लागले आहेत का? तुम्ही त्याचा शोध घेत आहात का, त्याची वाट पाहत आहात का, त्याच्या येण्याची आतुरतेने अपेक्षा करत आहात का आणि त्यासाठी तयारी करत आहात का? येशू 2,000 हून अधिक वर्षांपूर्वी एका लहान बाळाच्या रूपात पृथ्वीवर आला, तरी आजही तो आपल्याकडे येत राहतो. त्याच्या गहन उपस्थितीचे भान तुम्हाला दररोज राहत नसेल, तर आध्यात्मिक दृष्टीने तुम्ही कदाचित आधीच काहीसे झोपी गेला आहात.
या जगातील क्षणभंगुर, क्षुल्लक आणि अगदी पापमय गोष्टींकडे आपली अंतर्दृष्टी वळते, तेव्हा प्रत्येक वेळी आपण आध्यात्मिकदृष्ट्या ‘झोपी जातो’. असे झाले की आपल्याला खुद्द ख्रिस्तही दिसेनासा होतो. खेदाची गोष्ट म्हणजे, असे होणे दिवसेंदिवस अधिकच सोपे होत चालले आहे. हिंसा, आजारपण, द्वेष, फूट, घोटाळे आणि अशा कितीतरी गोष्टी आपल्याला रोज सतावत असतात. जास्तीत जास्त धक्कादायक आणि खळबळजनक बातम्या आपल्यासमोर आणण्यासाठी वृत्तमाध्यमे रोज एकमेकांशी स्पर्धा करतात. आपले लक्ष फार काळ टिकत नाही, आणि समाजमाध्यमे रोज क्षणभरच समाधान देणाऱ्या छोट्या छोट्या वक्तव्यांनी आणि चित्रांनी ते व्यापून टाकण्याचा प्रयत्न करतात. त्यामुळे आपल्या आत्म्याचे डोळे, म्हणजे आपल्या श्रद्धेची अंतर्दृष्टी, अंधुक होतात; आपण त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करतो, त्यांना विसरतो आणि त्यांना महत्त्व देत नाही. परिणामी, या वाढत्या गोंधळाच्या कोलाहलातून जगाच्या तारणाऱ्याची सौम्य, स्पष्ट आणि गहन वाणी ओळखणे आज अनेकांना जमत नाही, असे दिसते.
आगमनकाळ सुरू होत असताना आपला प्रभू तुमच्या आत्म्याच्या अगदी गाभ्यात तुमच्याशी बोलत आहे. तो हळुवारपणे म्हणतो, “जागे व्हा.” “ऐका.” “जागे राहा.” तो मोठ्याने बोलणार नाही; तो कुजबुजेल, म्हणून तुम्हाला त्याच्याकडे पूर्ण लक्ष द्यावे लागेल. तो तुम्हाला दिसतो का? त्याची वाणी तुम्हाला ऐकू येते का? तुम्ही त्याचे म्हणणे लक्ष देऊन ऐकता का? तो काय सांगतो, हे तुम्हाला समजते का? तुम्ही त्याची वाणी ओळखता का? की तुमच्या भोवतालचे असंख्य आवाज, तो तुम्हाला सांगू इच्छित असलेल्या गहन आणि जीवन बदलून टाकणाऱ्या सत्यांपासून तुम्हाला दूर नेतात?
देव दररोज तुमच्या आत्म्याच्या गाभ्यात बोलतो, या सत्यावर आज मनन करा. तो आत्ताही तुमच्याशी बोलत आहे. आणि तो जे सांगतो, तेच जीवनात खरोखर महत्त्वाचे आहे. त्याचे ऐकण्याचा, त्याच्याकडे लक्ष देण्याचा आणि त्याला प्रतिसाद देण्याचा आपला निश्चय पुन्हा दृढ करण्यासाठी आगमनकाळासारखा दुसरा काळ नाही. झोपून राहू नका. जागे व्हा आणि आपल्या प्रभूच्या गहन वाणीकडे मन लावून लक्ष द्या.
ये, प्रभू येशू! ये! हे प्रिय प्रभू, हा आगमनकाळ माझ्या जीवनात खोलवर नवचैतन्य आणणारा ठरो. या काळात तुझी सौम्य आणि गहन वाणी ऐकण्यासाठी मी मनापासून प्रयत्न करावा. हे प्रिय प्रभू, माझे लक्ष वेधून घेण्यासाठी स्पर्धा करणाऱ्या जगातील असंख्य आवाजांकडून पाठ फिरवून फक्त तुझ्याकडे आणि तू जे काही सांगू इच्छितोस त्याकडे लक्ष देण्याची कृपा मला दे. ये, प्रभू येशू, या आगमनकाळात माझ्या जीवनाच्या आणखी खोलवर ये. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आगमनकाळ सुरू झाला!
आगमनकाळातील पहिला रविवार (वर्ष क)
“सदैव जागरूक राहा आणि प्रार्थना करा.” लूक 21:36a
वरील वचनात दिसते त्याप्रमाणे, आगमनकाळाची सुरुवात जागरूक राहण्याच्या आवाहनाने होते. जागरूक राहून प्रभूच्या येण्याची आतुरतेने वाट पाहण्यास पवित्र शास्त्रातील अनेक उतारे आपल्याला सांगतात. जागरूक राहणे म्हणजे तयार असणेही. ऐन वेळी आपण गाफील सापडत नाही. कल्पना करा, नाताळच्या सकाळी जाग आल्यावर अचानक तुमच्या लक्षात आले की तयारी करायचीच राहून गेली! कल्पना करा, तुमच्याकडे भेटवस्तू नाहीत, खाण्यापिण्याचे सामान आणलेले नाही आणि काहीही बेत आखलेला नाही. अर्थात, तुम्ही असे होऊ देणार नाही; पण आध्यात्मिक बाबतीत मात्र आपण कधी कधी असे होऊ देतो. आपल्या अंतःकरणात ख्रिस्ताचा जन्म साजरा करण्यासाठी आपण अनेकदा तयार नसतो.
आगमनकाळाचा पहिला आठवडा आपले लक्ष ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनाकडेही वेधतो. जिवंतांचा व मृतांचा न्याय करण्यासाठी येशू पूर्ण वैभवाने आणि गौरवाने पुन्हा येईल. दर रविवारी आपल्या विश्वासघोषणेत आपण हे सत्य जाहीर करतो. म्हणूनच, देहधारी येशूच्या पहिल्या आगमनाचा उत्सव साजरा करण्याची तयारी आपण या काळात करतो, तसेच त्याच्या अंतिम, गौरवशाली आगमनात त्याचे पहिले आगमन परिपूर्णतेस पोहोचेल, हेही आपण या काळात मान्य करतो.
आगमनकाळ सुरू होत असताना, येशूच्या येण्यासाठी तुम्ही किती तयार आहात, यावर मनन करा. खरेदी, स्वयंपाक, सजावट वगैरे करून तुम्ही जितक्या उत्साहाने नाताळची तयारी करता, तितक्याच उत्साहाने त्याच्या येण्याची तयारी करत आहात का? तो पुन्हा येईल त्या दिवसाची तुम्ही आतुरतेने वाट पाहत आहात का? त्याचा जन्म आध्यात्मिक रीतीने साजरा करण्यासाठी तुम्ही तयारी करत आहात का? देव दररोज कितीतरी मार्गांनी तुमच्याशी बोलतो; ते ओळखण्यासाठी तुम्ही जागे आणि सावध आहात का?
प्रभूच्या गौरवशाली पुनरागमनासाठी आपली तयारी हवी तितकी झालेली नाही असे तुम्हाला वाटत असेल, तर या आगमनकाळात आपले अंतःकरण तयार करा. प्रार्थना, आध्यात्मिक साधना आणि चिंतन यांसाठी स्वतःला बांधून घ्या आणि त्याच्या सौम्य व गौरवशाली वाणीकडे लक्ष द्या.
हे प्रभू, आगमनकाळ सुरू होत असताना माझी नजर तुझ्यावर स्थिर ठेवायला मला मदत कर. तुझी वाणी ऐकण्यासाठी माझे कान उघडायला मला मदत कर. आणि तुझ्या गौरवशाली उपस्थितीचा स्वीकार करण्यासाठी माझे अंतःकरण उघडायला मला मदत कर. ज्या ज्या मार्गांनी तू माझ्याकडे येऊ इच्छितोस, त्या त्या मार्गांनी तुझ्या येण्याचे भान मला राहो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
परमपवित्र युखारिस्तावरील विश्वास
आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील सोमवार
“प्रभू, तू माझ्या घरी यावेस इतकी माझी पात्रता नाही; पण तू फक्त एक शब्द बोल, म्हणजे माझा सेवक बरा होईल.” मत्तय 8:8
ही परिचित ओळ एका रोमन शताधिपतीच्या विश्वासातून आली आहे. त्याने येशूला आपल्या सेवकाला बरे करण्याची विनंती केली. येशू त्याला बरे करण्यासाठी यायला तयार झाला, तेव्हा त्या शताधिपतीने दोन गोष्टी सांगून येशूवरील आपला गाढ विश्वास व्यक्त केला: 1) येशूने आपल्या घरी यावे इतकी आपली पात्रता नाही; आणि 2) येशूने केवळ शब्द उच्चारला तरी तो आपल्या सेवकाला बरे करू शकतो, अशी त्याला खात्री होती.
या माणसाच्या विश्वासाचे येशूला खूप कौतुक वाटते. तो त्याची विनंती मान्य करतो आणि तिथूनच त्याच्या सेवकाचा शारीरिक आजार बरा करतो. पण येशू केवळ त्याला बरे करून थांबत नाही. तो या माणसाचा विश्वास सर्वांसमोर आदर्श म्हणून ठेवतो.
शताधिपतीने इतक्या सुंदर रीतीने व्यक्त केलेल्या या विश्वासाचे शब्द मिस्साबलिदानात आपण उच्चारतो. हे शब्द युखारिस्ताविषयीच्या आपल्या विश्वासातील दोन गोष्टी व्यक्त करतात: 1) पवित्र परमप्रसाद स्वीकारण्यास आपण पात्र नाही आणि 2) तरीही आपण येशूला येऊन आपल्या आत्म्यांना बरे करण्याची विनंती करतो.
आगमनकाळात आपण देहधारणेच्या महान रहस्यावर विशेष चिंतन करतो. देव देह धारण करून आपल्यामध्ये राहायला आला, या रहस्यावर आपण या काळात विशेष लक्ष देतो. हे दोन हजार वर्षांहून अधिक काळापूर्वी घडले, तरी प्रत्येक मिस्साबलिदानात ते आजही घडत असते. आणि प्रत्येक मिस्साबलिदानात त्या रोमी शताधिपतीसारखाच विश्वास व्यक्त करण्याचे आवाहन आपल्याला केले जाते.
आज परमपवित्र युखारिस्तात ख्रिस्त येतो, या तुमच्या विश्वासावर चिंतन करा. आपल्यामध्ये आणि आपल्या अंतर्यामी वास करण्यासाठी आलेला देवमानव प्रत्येक मिस्साबलिदानात प्रकट होतो. त्या शताधिपतीसारखा विश्वास आपल्यात असेल, तर आपला देव आपल्यालाही अपार आशीर्वाद देईल.
हे प्रभू, माझा विश्वास आहे. माझ्या अविश्वासावर मात करायला मला मदत कर. पवित्र परमप्रसाद ग्रहण करण्याची तयारी करताना प्रत्येक वेळी माझी अपात्रता मला जाणवू दे. ती नम्रपणे मान्य करताना, आरोग्य देणाऱ्या तुझ्या उपस्थितीलाही माझ्या जीवनात आमंत्रण देता येऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
विश्वासाच्या रहस्यासमोर नम्रता
आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील मंगळवार
“हे पित्या, स्वर्गाच्या आणि पृथ्वीच्या प्रभू, मी तुझी स्तुती करतो; कारण तू या गोष्टी ज्ञानी आणि विद्वान लोकांपासून लपवून ठेवल्या असल्या, तरी बालकांसारख्या असणाऱ्यांना त्या प्रकट केल्या आहेत.” लूक 10:21b
तर तुम्ही ‘ज्ञानी व विद्वान’ आहात की ‘बालकांसारखे’ आहात? यांपैकी कोणते वर्णन तुमच्या जीवनाला अधिक लागू पडते? सुरुवातीला या प्रश्नाचे उत्तर देणे कठीण वाटेल. येशूने बालकांसारखे असण्याला महत्त्व दिले, हे आपल्याला माहीत नसते, तर स्वतःला ज्ञानी व विद्वान म्हणण्याकडे आपला कल असता.
ज्ञानी किंवा विद्वान असण्यात अर्थातच काही गैर नाही. प्रश्न असा आहे की येशू इथे या शब्दांचा वापर कोणासाठी करतो. जे स्वतःला फार मोठे समजतात, थोडा तोरा मिरवतात आणि ज्यांना ‘आपल्याला सगळेच माहीत आहे’ असे वाटते, अशा लोकांना उद्देशून येशू हे शब्द वापरतो.
दुःखाची गोष्ट अशी की, ‘मला सगळे माहीत आहे’ असे म्हणणाऱ्यांना खरोखर सगळेच माहीत नसते. खरे तर ते स्वतःचीच फसवणूक करतात. आपण बालकांसारखे असावे. बालके बहुतेक वेळा नम्रपणे शिकायला तयार असतात. बालकांसारखी ही नम्रता आणि शिकण्याची तयारी आपल्याला वरून येणारे खरे ज्ञान स्वीकारण्यास सिद्ध करते.
पित्याने श्रद्धेची रहस्ये ज्ञानी व विद्वान लोकांपासून लपवून ती बालकांसारख्या मनाच्या लोकांना उलगडून दाखवली, म्हणून येशू पित्याची स्तुती करतो. आगमनकाळात प्रवेश करताना यावर चिंतन करणे विशेष महत्त्वाचे आहे. देहधारणेची सुंदर रहस्ये समजून घेण्यासाठी आणि त्यांचा गाभा जाणून घेण्यासाठी या काळात आपल्याला बालकासारखी श्रद्धा आणि मोकळे मन हवे. अशा नम्र, मोकळ्या मनाशिवाय या नाताळात देवाने दिलेली अद्भुत देणगी आपल्याला कधीच पूर्णपणे समजणार नाही.
आज तुमचे अंतःकरण किती खुले आहे, यावर चिंतन करा. आपल्यामध्ये आणि आपल्या अंतःकरणात वस्ती करायला आलेल्या देवाची महान रहस्ये मनात खोलवर रुजवून घ्यायला तुम्ही तयार आहात का? आपल्या श्रद्धेच्या महान रहस्यांचा गाभा जाणून घेण्यासाठी जी बालकासारखी श्रद्धा आवश्यक आहे, ती स्वीकारण्याची तुमची इच्छा आहे का? असे असेल, तर तुमचा आगमनकाळ आणि नाताळ आनंदमय होतील.
हे प्रभू, मला बालकासारखा साधा आणि नम्र विश्वास दे. तू जसा आहेस तसा मला तुला पाहता येऊ दे आणि आपल्या जगातील तुझी उपस्थिती माझ्या जीवनाच्या गाभ्यापर्यंत पोहोचू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
येशू लहानसहान गोष्टींचीही काळजी घेतो
आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील बुधवार
येशूने आपल्या शिष्यांना बोलावून म्हटले, “या लोकसमुदायाची मला मनापासून दया येते. गेले तीन दिवस ते माझ्याबरोबर आहेत आणि त्यांच्याजवळ खायला काहीच नाही. त्यांना उपाशीपोटी पाठवून द्यायचे नाही, कारण वाटेत ते कोसळतील अशी मला भीती वाटते.” मत्तय 15:32
या उताऱ्यातून सर्वप्रथम दिसणारी गोष्ट सहज नजरेआड होऊ शकते: जमलेल्या लोकांबद्दल येशूला मनापासून काळजी वाटते. त्याने केवळ त्यांच्या आत्म्यांचीच नव्हे, तर त्यांच्या शरीरांचीही काळजी घेतली. म्हणूनच त्यांना उपाशीपोटी पाठवून देण्याची त्याची इच्छा नव्हती. यावरून दिसते की येशू आपल्या अनुयायांची सर्व प्रकारे काळजी घेतो.
पुढे काय घडते हे आपल्याला माहीत आहे. येशू भाकऱ्या आणि मासे वाढवून सर्व जमलेल्या लोकांना खाऊ घालतो. शरीराची भूक भागवण्याच्या दृष्टीने हा अविश्वसनीय चमत्कार आहेच; पण वैयक्तिक आणि आध्यात्मिक पातळीवरही तो तितकाच अद्भुत आहे.
वैयक्तिक दृष्टीने पाहता, यातला चमत्कार असा की सर्वशक्तिमान देवाला त्या लोकांच्या पुढच्या जेवणाची सोय करण्यासारख्या लहानशा गोष्टीचीही मनापासून काळजी आहे. यावरून दिसते की देवाला केवळ आपल्या शाश्वत तारणाचीच नव्हे, तर आपल्या रोजच्या गरजांचीही काळजी आहे.
या उताऱ्यात येशू म्हणतो, “या लोकसमुदायाची मला मनापासून दया येते…” आणि “त्यांना उपाशीपोटी परत पाठवण्याची माझी इच्छा नाही…” येशूची ही इतकी आपुलकीची आणि मानवी काळजी पाहून आपल्याला मोठा दिलासा मिळायला हवा, कारण तो आपली किती मनापासून आणि सर्व बाबतींत काळजी घेतो, हे यातून कळते.
आपल्या अनुयायांच्या शरीराला अन्नाची गरज आहे, याची येशूला वाटणारी काळजी त्यांच्या आत्म्यांच्या आध्यात्मिक गरजांचीही त्याला काळजी आहे, हे दाखवते. जर तो शरीराची इतकी काळजी घेतो, तर आत्म्याची किती अधिक काळजी घेत असेल! शाश्वत जीवनाच्या अन्नाने त्यांच्या आत्म्यांचे पोषण करावे, अशी त्याची मनापासून इच्छा आहे.
आज येशू तुमची किती मनापासून आणि सर्व बाबतींत काळजी घेतो, यावर चिंतन करा. तुमच्या जीवनातील एकही लहानसहान गोष्ट त्याच्या नजरेतून सुटत नाही, हे लक्षात ठेवा. कधीकधी यावर विश्वास ठेवणे कठीण वाटेल, पण हे अगदी खरे आहे! विश्वासाने सर्व काही त्याच्यावर सोपवा आणि लक्षात ठेवा की तुमच्या प्रत्येक गरजेच्या वेळी तो तुम्हाला मदतीचा हात देण्यासाठी तुमच्याजवळ आहे.
हे प्रभू, माझ्या जीवनातील प्रत्येक लहानसहान गोष्टीची तू न चुकता आणि परिपूर्णपणे काळजी घेतोस, याबद्दल तुझे आभार. माझ्या प्रत्येक गरजेकडे तू पूर्ण लक्ष देतोस, याबद्दल तुझे आभार. तू माझी घेत असलेल्या परिपूर्ण काळजीवर मी सदैव भरवसा ठेवावा आणि तुझ्या प्रेमळ दैवी व्यवस्थेला स्वतःला सोपवावे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
ऐका, समजून घ्या, कृती करा
आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील गुरुवार
“जो कोणी माझी ही वचने ऐकतो आणि त्याप्रमाणे वागतो, तो खडकावर आपले घर बांधणाऱ्या शहाण्या माणसासारखा आहे. पाऊस पडला, पूर आला आणि वाऱ्याचे जोरदार तडाखे घराला बसले. पण ते कोसळले नाही, कारण त्याचा पाया भक्कम खडकावर होता.” मत्तय 7:24–25
दुसऱ्याचे म्हणणे नीट ऐकून घेणे ही कदाचित जीवनातल्या सर्वांत कठीण गोष्टींपैकी एक आहे. तुम्ही इतरांचे म्हणणे लक्षपूर्वक ऐकता का? खऱ्या अर्थाने ऐकून कसे घ्यावे, हे तुम्हाला माहीत आहे का? बहुतेक लोकांना हे कठीण जाते, त्यामुळे तुम्हालाही ते कठीण जात असावे.
कानावर शब्द पडणे आणि लक्षपूर्वक ऐकणे यात फरक आहे. लक्षपूर्वक ऐकणे म्हणजे शब्द ऐकणे आणि त्यांचा अर्थ समजून घेणे. पण पवित्र शास्त्राच्या या उताऱ्यात येशू स्पष्ट करतो की ‘ऐकणे’ एवढेच पुरेसे नाही. ऐकल्यावर आणि समजून घेतल्यावर आपण त्याप्रमाणे वागले पाहिजे. देवाच्या वचनाप्रमाणे वागणे म्हणजे त्याचे वचन व त्याची इच्छा मनापासून स्वीकारून त्यांना पूर्णपणे शरण जाणे. म्हणजेच आपल्या कृतींना दिशा देण्याचे आणि आपले पाय ‘भक्कम खडकावर’ रोवण्याचे काम देवाच्या वचनाला करू देणे.
येशूने वापरलेले चित्र किती बोलके आहे! वाळूवर बांधलेले घर आणि भक्कम खडकावर बांधलेले घर यांत मोठा फरक आहे. वाळूवर बांधलेल्या घराला कोणकोणत्या संकटांना तोंड द्यावे लागेल, याची आपण कल्पनाच करू शकतो. प्रत्येक वादळाबरोबर मोठी चिंता आणि काळजी निर्माण होईल. वाळूचा पाया हळूहळू खचत असताना भीती कायम राहील. पण घर भक्कम खडकावर बांधलेले असेल, तर ऐन वादळातही मोठा भरवसा वाटतो.
आज आपल्या जीवनाच्या पायाविषयी चिंतन करा. आपल्या जीवनाचा पाया येशू आहे की नाही, हे तपासण्याचा काळ म्हणजे आगमनकाळ. आपल्या जीवनाचा भक्कम पाया होण्यासाठी तो आपल्या जगात आला आणि त्याने मानवी देह धारण केला. त्या खडकापर्यंत पोहोचण्याचा मार्ग म्हणजे त्याचे वचन ऐकणे, समजून घेणे आणि त्याप्रमाणे वागणे. अशा रीतीने आपले ‘घर’ त्याच्यावर बांधा, म्हणजे कोणतेही वादळ तुमच्या जीवनाचा पाया ढासळवू शकणार नाही.
हे प्रभू, तुझे मानवी जीवन माझ्या जीवनाचा पाया होऊ दे. तूच तो भक्कम खडक आहेस; तुझ्यावरच माझे जीवन उभारले जाऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
मला पाहायचे आहे
आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील शुक्रवार
“तुमच्या विश्वासाप्रमाणे तुमच्यासाठी घडो.” आणि त्यांचे डोळे उघडले. येशूने त्यांना सक्त ताकीद दिली, “याविषयी कोणालाही कळू देऊ नका.” पण त्यांनी बाहेर जाऊन त्या साऱ्या प्रदेशात त्याची वार्ता पसरवली. मत्तय 9:29b–31
येशूचे हे शब्द त्या दोन आंधळ्या माणसांना उद्देशून आहेत. ते त्याच्याकडे येतात, दयेची आणि दृष्टी मिळण्याची याचना करतात, येशू आपल्याला बरे करील अशी श्रद्धा ठेवतात आणि त्यांना दृष्टी मिळते. पण विशेष लक्ष वेधून घेणारी गोष्ट म्हणजे, आपल्याला दृष्टी मिळाल्याचे इतरांना सांगू नका, असे येशू त्यांना सांगतो. तो असे का म्हणाला असेल?
सर्वप्रथम, येशूचे हे सांगणे पाळणे त्यांना शक्यच नव्हते. या दोघांना ओळखणाऱ्या प्रत्येकाला माहीत होते की ते आंधळे होते. आणि मग अचानक त्यांना दिसू लागले. अशी गोष्ट लपून कशी राहणार?
हा चमत्कार त्यांना लपवता येणार नाही, हे येशूला नक्कीच माहीत होते. तरीही त्याने त्या दोघांना हे शब्द सांगितले. येशू असे का म्हणाला हे समजून घेण्यासाठी, त्याने त्यांना दृष्टी का दिली हे आपण समजून घेतले पाहिजे.
येशूने केवळ त्या दोघांवर असलेल्या प्रेमापोटी त्यांना दृष्टी दिली. त्यांनी दयेसाठी धावा केला आणि येशूला त्यांच्यावर दया करायची होती. लोकांकडून प्रशंसा मिळावी किंवा आपली प्रसिद्धी व्हावी म्हणून त्याने हे केले नाही. त्या दोन आंधळ्या माणसांवरील प्रेमापोटी त्याने हे केले.
आपल्या अंतःकरणाचे अंधत्वही तो दूर करू शकतो, हे शिकवण्यासाठी त्याने हा चमत्कार केला. त्या दोघांनी त्याच्यावर श्रद्धा ठेवावी आणि तो खरोखर कोण आहे हे ‘पाहावे’, अशी त्याची इच्छा होती. म्हणून हा चमत्कार त्या दोघांसाठी अत्यंत वैयक्तिक होता. त्यांची काळजी असल्यामुळे आणि त्यांची श्रद्धा बळकट व्हावी म्हणून येशूने तो केला.
पण लक्षात घेण्यासारखी गोष्ट अशी की, आपल्या प्रभूकडून ही देणगी मिळाल्याचा आनंद त्या दोघांना मनात मावेनासा झाला. त्यांनी कृतज्ञता उघडपणे व्यक्त केली आणि आपल्याला आलेला अनुभव इतरांना सांगितला. येशूला याचा राग आला नाही, याची आपण खात्री बाळगू शकतो. उलट, त्यांच्या श्रद्धेतून हे घडणे स्वाभाविकच होते, असे त्याने पाहिले.
तुमचे काय? देव तुमच्या जीवनात कार्य करत आहे हे तुम्हाला दिसते का? त्याच्या कार्यामुळे तुम्हाला मिळालेला आनंद तुम्ही इतरांपर्यंत पोहोचवण्याचा प्रयत्न करता का? त्याच्या कार्याची आणि त्याच्याकडून मिळालेल्या आरोग्यदानाची साक्ष तुम्ही नियमितपणे देता का? देवाने तुमच्यासाठी जे काही केले आहे, ते इतरांनाही दिसावे म्हणून तुम्ही प्रयत्न करता का?
दृष्टी मिळाल्यावर त्या दोन आंधळ्या माणसांच्या अंतःकरणात जो आनंद दाटून आला, त्यावर आज चिंतन करा. देव तुमच्या जीवनात जे कार्य करतो, त्यातून तुम्हाला मिळणाऱ्या आनंदाचाही विचार करा. तुमचा आनंद ओसंडून वाहत नसेल, तर कदाचित आजचा दिवस गाढ श्रद्धेने प्रभूकडे ‘मला पाहायला मदत कर!’ अशी विनंती करण्यासाठी योग्य असेल.
हे प्रभू, मला पाहता येऊ दे आणि तुला पाहण्याचा आनंद इतरांनाही वाटता येऊ दे. तो आनंद माझ्या जीवनातून असा ओसंडून वाहू दे की तो सर्वांना दिसेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
देवाची देणगी
आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील शनिवार
“तुम्हाला विनामूल्य मिळाले आहे; तुम्हीही विनामूल्य द्या.” मत्तय 10:8b
आपल्याला ‘विनामूल्य’ काय मिळाले आहे? प्रत्येक चांगली गोष्ट आपल्याला विनामूल्य मिळाली आहे. हे खरे आहे! जे काही चांगले आहे, ते सर्व देवाची देणगी आहे. आणि ही देणगी तो आपल्याला विनामूल्य देतो. आपल्या जीवनात त्याचे आशीर्वाद मिळवून देईल असे कोणतेही काम आपण करू शकत नाही. यावर तुमचा विश्वास आहे का?
वर दिलेले पवित्र शास्त्रातील वचन हा येशूने आपल्या बारा प्रेषितांना केलेल्या उपदेशाचा एक भाग आहे. आपल्या नावाने सुवार्ता सांगण्यासाठी, रोग्यांना बरे करण्यासाठी आणि भुते घालवण्यासाठी तो त्यांना पाठवतो. त्याच्याकडून त्यांना जे काही मिळाले, ते सर्व विनामूल्य मिळालेले दान आहे, आणि त्यांनीही सर्वांना विनामूल्य सुवार्ता द्यावी, याची तो त्यांना आठवण करून देतो.
आगमनकाळात आपण नाताळच्या दानाचा येणारा उत्सव साजरा करण्याकडे विशेष लक्ष द्यायला हवे. नाताळात आपण भेटवस्तू देतो आणि घेतो, पण ‘दान’ आणि ‘भेटवस्तू’ यांतला फरक समजून घेणे महत्त्वाचे आहे. भेटवस्तू मिळण्याची अपेक्षा असते. उदाहरणार्थ, तुमच्या जोडीदाराला किंवा मुलाला वाढदिवशी किंवा नाताळात भेटवस्तू मिळावी अशी अपेक्षा असते. पण दान म्हणजे त्याहून कितीतरी अधिक. ते स्वतःच्या कर्तृत्वाने मिळवलेले नसते, ना ते मिळण्याचा आपला काही हक्क असतो. ते प्रेमाने, कोणतीही अट न घालता, दिले जाते. देहधारणेचा गाभा हाच आहे.
आपली कोणतीही पात्रता नसताना देव पृथ्वीवर आला आणि त्याने स्वतःला विनामूल्य आपल्याला दिले, या सत्यावर मनन करण्याचा काळ म्हणजे आगमनकाळ. त्याचे जीवन ही आपल्याला पूर्णपणे विनामूल्य मिळालेली देणगी आहे; आजवर आपल्याला मिळालेली ती सर्वांत मोठी देणगी आहे. ख्रिस्त येशूची ही देणगी इतरांपर्यंत पोहोचवण्याचे जे पाचारण आपल्याला मिळाले आहे, त्यावरही आपण आगमनकाळात मनन केले पाहिजे.
आज तुमच्या जीवनात येशूचा स्वीकार करण्यावर आणि त्याला इतरांना देण्यावर मनन करा. या आगमनकाळात तुमचे हृदय कृतज्ञतेने भरून जाऊ द्या, म्हणजे तुम्हालाही येशूचे दान इतरांना देता येईल.
हे प्रभू, तुझ्या जीवनाच्या देणगीबद्दल तुझे आभार. माझ्या जीवनात येण्यासाठी तू पृथ्वीवर आलास, याबद्दल तुझे आभार. तुला ओळखण्याचा आणि तुझ्यावर प्रेम करण्याचा आनंद मला दिलास, याबद्दल तुझे आभार. या आनंदाने माझे जीवन असे बदलू दे की तुला इतरांपर्यंत पोहोचवण्याचा मी सतत प्रयत्न करीन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
मऊ बांधणीच्या पुस्तकाच्या स्वरूपात & ई-पुस्तक म्हणूनही उपलब्ध
ॲमेझॉन.कॉम – गुगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल

