मराठी

सामान्य काळातील चौदावा आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

ॲमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतरही!

अनुक्रमणिका


पुत्रामध्ये पित्याला प्रार्थना करणे

सामान्य काळातील चौदावा रविवार (वर्ष अ)

त्या वेळी येशू उद्गारला, “हे पित्या, स्वर्गाच्या आणि पृथ्वीच्या प्रभू, मी तुझी स्तुती करतो, कारण तू या गोष्टी ज्ञानी आणि विद्वान लोकांपासून लपवून ठेवल्यास, पण त्या लहानग्यांना प्रकट केल्यास. होय पित्या, अशीच तुझी कृपामय इच्छा होती. माझ्या पित्याने सर्व काही माझ्या हाती सोपवले आहे. पित्याशिवाय कोणीही पुत्राला ओळखत नाही; आणि पुत्र व ज्याला पुत्र पित्याला प्रकट करू इच्छितो, त्यांच्याशिवाय कोणीही पित्याला ओळखत नाही.” मत्तय 11:25–27

संपूर्ण ख्रिस्ती जीवनाचे सार या उताऱ्यात सुंदर रीतीने व्यक्त झाले आहे. हे जीवन जगण्यासाठी आपल्याला पाचारण झाले आहे आणि त्यातच आपल्याला आपल्या जीवनाचा उद्देश, अर्थ आणि अंतिम परिपूर्ती सापडते. येशू सुरुवातीलाच ‘स्वर्गाच्या आणि पृथ्वीच्या प्रभूची, पित्याची’ स्तुती करतो. येशू स्वतः पूर्णपणे देव आहे; तो ‘पित्याशी एकाच दैवी तत्त्वाचा’ आहे, पित्याइतकाच सनातन आणि त्याच्याशी समतत्त्व आहे. तरीही तो पित्याची स्तुती करतो.

मूळ ग्रीक भाषेत ‘मी तुझी स्तुती करतो…’ (exomologoumai) या शब्दांतून पुत्र पित्याचे सार्वभौम प्रभुत्व आणि त्याची कृपामय इच्छा उघडपणे, सर्वांसमोर आणि पूर्णपणे मान्य करतो, असा अर्थ व्यक्त होतो. स्वर्गात आणि पृथ्वीवर जे काही अस्तित्वात आहे, त्या सर्वांचा पिता सर्वशक्तिमान प्रभू आहे. पित्याप्रती असलेली ही मूलभूत भूमिका येशू दोन कारणांसाठी व्यक्त करतो: पहिले, हे सनातन सत्य आहे; आणि दुसरे, आपण नम्र व्हावे आणि येशूच्या द्वारे, त्याच्यासोबत आणि त्याच्यामध्ये हीच प्रार्थना करावी.

या प्रार्थनेचे आणि प्रभूच्या प्रार्थनेच्या (‘हे आमच्या पित्या’) सुरुवातीचे जवळचे साम्य आहे. दोन्ही प्रार्थनांच्या प्रारंभी पित्याचे पावित्र्य आणि सार्वभौम प्रभुत्व थेट मान्य केले जाते आणि त्याची स्तुती केली जाते. प्रभूची प्रार्थना परिपूर्ण आहे, कारण ती स्वतः येशूने आपल्याला दिली आहे. पित्याला संबोधल्यानंतर या प्रार्थनेत सात विनंत्या केल्या जातात. संत थॉमस अक्विनास आणि संत ऑगस्टीन यांच्या मते, ‘तुझे नाव पवित्र मानले जावो’ आणि ‘तुझे राज्य येवो’ या पहिल्या दोन विनंत्या आपल्या जीवनाचा मुख्य उद्देश उलगडतात: देवाचा अनंतकाळ गौरव करणे आणि त्याच्या राज्याचे पूर्ण सदस्य होऊन त्या गौरवात सामावून जाणे व त्यात सक्रियपणे सहभागी होणे. आजच्या प्रार्थनेत येशू सांगतो की ‘या गोष्टी’ ‘लहानग्यांना’ प्रकट करण्यात आल्या आहेत आणि पुत्र आपल्या इच्छेनुसार कोणालाही पित्याला प्रकट करू शकतो.

येशू जेव्हा आपल्याला पित्याला प्रकट करतो, तेव्हाच तो आपल्याला आपल्या प्रार्थनेत आणि पित्याशी असलेल्या आपल्या जिव्हाळ्याच्या नात्यात सहभागी करून घेतो: “पुत्र व ज्याला पुत्र पित्याला प्रकट करू इच्छितो, त्यांच्याशिवाय कोणीही पित्याला ओळखत नाही.” आपण पित्याला ओळखावे आणि येशू ज्या प्रेमाने पित्यावर प्रेम करतो, त्याच प्रेमाने आपणही त्याच्यावर प्रेम करावे, अशी येशूची उत्कट इच्छा आहे. म्हणून आपल्या प्रार्थनेत तो पुढे आपल्याला प्रेमाने आमंत्रण देतो की, विशेषतः थकवा, दुर्बलता किंवा पाप यांच्या ओझ्याखाली आपण दबून गेलो असताना, त्याच्या दयामय सामर्थ्यापुढे आणि गौरवापुढे आपली ओझी ठेवावीत: “कष्ट करणाऱ्यांनो आणि ओझ्याखाली दबलेल्यांनो, तुम्ही सर्व माझ्याकडे या; मी तुम्हाला विसावा देईन” (मत्तय 11:28).

या प्रेमळ आमंत्रणातून आपल्यासाठी येशूच्या अंतःकरणात असलेली सर्वांत खोल इच्छा प्रकट होते: पित्यावरील त्याच्या प्रेमात आपण सामील व्हावे, पिता आणि पुत्र यांच्या ऐक्यात जिव्हाळ्याने सहभागी व्हावे आणि अशा रीतीने परमपवित्र त्र्येक देवाची महती गावी व त्याचा गौरव करावा—केवळ आपल्या पृथ्वीवरील जीवनप्रवासातच नव्हे, तर स्वर्गातही अनंतकाळ. खरोखर, किती उदात्त आणि गौरवशाली पाचारण आपल्याला लाभले आहे!

आज या सुंदर प्रार्थनेवर मनन करा. ही प्रार्थना येशूसोबत, त्याच्या द्वारे आणि त्याच्यामध्ये करण्यासाठी तो स्वतः तुम्हाला आमंत्रण देत आहे, याची जाणीव अंतःकरणात ठेवा. तुमच्या स्वरात त्याचा स्वर घुमावा, तुमच्या हृदयाच्या ठोक्यांत त्याचे प्रेम धडधडावे आणि त्याच्या पवित्र इच्छांनुसार तुमच्या इच्छांना आकार मिळावा, अशी त्याची उत्कट इच्छा आहे. ज्याच्यापासून तुमचे अस्तित्व आले आहे आणि जो तुमच्या अस्तित्वाचे अंतिम ध्येयही आहे, त्या पित्याकडे तुमची दृष्टी वळवा. त्याच्या कृपामय आणि पवित्र इच्छेनुसार सर्व काही करण्याचा प्रेमाने आणि नम्रतेने प्रयत्न करा.

हे आमच्या पित्या, तू स्वर्गात आणि ज्यांना तू पवित्र केले आहेस त्यांच्या आत्म्यांत वास करतोस. तुझे सनातन स्वरूप आणि तुझे पवित्र नाव—जो होता, जो आहे आणि जो येणार आहे, तो महान ‘मी आहे’—यांचा सदासर्वकाळ सन्मान, स्तुती आणि गौरव होवो. हा गौरव माझ्या जीवनात आणि तुझ्या सर्व विश्वासू जनांच्या जीवनात उजळून निघो. तुझा पुत्र, आमचा तारणारा येशू, गौरवाने पुन्हा येईल, याची आम्ही आनंदमय आशेने वाट पाहत आहोत. त्या वेळी तू त्याच्यासह आणि पवित्र आत्म्यासह नवे आकाश आणि नवी पृथ्वी स्थापन करशील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाची अप्रकट उपस्थिती

सामान्य काळातील चौदावा रविवार (वर्ष ब)

येशू तेथून निघून आपल्या गावी आला. त्याचे शिष्यही त्याच्यासोबत होते. शब्बाथाचा दिवस आला तेव्हा तो सभास्थानात शिकवू लागला. त्याचे बोलणे ऐकून अनेक जण थक्क झाले. ते म्हणाले, “याला हे सर्व कोठून मिळाले? याला दिलेले हे ज्ञान कसले आहे? याच्या हातून केवढी सामर्थ्यशाली कृत्ये घडतात!” मार्क 6:1–2

येशूने आपल्या नाझरेथ गावातील लोकांना स्वतःची जशी ओळख करून दिली, त्यातून तो आपल्याला किती वेगवेगळ्या प्रकारे स्वतःचे दर्शन घडवतो, हे दिसते. येशूचा सामर्थ्यशाली स्पर्श आपल्याला बदलून टाकतो, तेव्हा आपण थक्क होतो आणि आपले मन विस्मयाने व आदरयुक्त आश्चर्याने भरून जाते. त्या क्षणी आपल्याला नेमके काय समजण्याची गरज आहे, हे त्याचे सत्य आपल्या मनात खोलवर शिरून उलगडते, तेव्हा देवाचे ज्ञान पाहून आपण आनंदाने थक्क होतो. देव आपल्या अंतःकरणाला थेट स्पर्श करतो, तेव्हा त्याचे गौरव आणि सर्वशक्तिमत्त्व मान्य करून आपण प्रेमाने त्याची आराधना करावी आणि त्याचे आभार मानावेत.

पण काही वेळा देव आपल्याकडे येतो, तेव्हा आपण त्याचे स्वागत करण्यास तितकेसे तयार नसतो; कधी तर त्याला विरोधही करतो. अशा वेळी येशू आपल्याकडे अनपेक्षित रीतीने येतो. आजच्या शुभवर्तमानातील नाझरेथचे लोक याचेच उदाहरण आहेत. येशू त्यांच्या अगदी परिचयाचा होता. त्यांच्यापैकी पुष्कळांनी त्याला लहानाचा मोठा होताना पाहिले होते. ते त्याच्या आईला आणि कुटुंबातील इतरांनाही ओळखत होते. त्यांच्या दृष्टीने तो एक सामान्य माणूसच होता. पण अचानक तो दैवी अधिकाराने उपदेश करू लागला आणि आपल्या सामर्थ्याने चमत्कार करू लागला. साध्या सुताराचा मुलगा म्हणून ते ज्याला ओळखत होते, तो आणि ज्या मशीहाची ते इतकी वर्षे वाट पाहत होते, तो एकच आहे, हे त्यांना पटले नाही.

आपणही कधी नाझरेथच्या लोकांसारखे वागतो का? येशू जेव्हा नम्रपणे, रोजच्या जीवनाच्या साधेपणाआड दडून आपल्याकडे येतो, तेव्हा अनेकदा आपण तसेच वागतो. उदाहरणार्थ, आपल्या कुटुंबातील व्यक्तींमध्ये किंवा शेजाऱ्यांमध्ये असलेल्या येशूच्या उपस्थितीकडे आपण कितीदा दुर्लक्ष करतो, याचा विचार करा. विशेषतः जवळच्या ओळखीमुळे आपले लक्ष केवळ त्यांच्या दोषांवर आणि उणिवांवर जाते, तेव्हा असे घडते. देव प्रत्येक आत्म्यात उपस्थित आहे आणि प्रत्येकाला अस्तित्वात टिकवून ठेवतो. जेव्हा तो एखाद्या आत्म्यात आपल्या कृपेद्वारेही उपस्थित असतो, तेव्हा त्याची ही कृपामय उपस्थिती ओळखून त्या व्यक्तीतील ख्रिस्ताचा सन्मान करण्यास आणि त्याच्यावर प्रेम करण्यास तो आपल्याला बोलावतो.

भांडी धुणे, मुलांची काळजी घेणे किंवा अंगणातली गळलेली पाने गोळा करणे अशा रोजच्या कामांतही आपण ख्रिस्ताला ओळखू शकत नाही. ही कामे साधी असली, तरी त्यांत ख्रिस्ताला भेटण्याची आणि त्याची सेवा करण्याची कृपामय संधी मिळू शकते. उदाहरणार्थ, भांडी धुण्याचे काम आपण दोन अगदी वेगळ्या प्रकारे करू शकतो: ओझे समजून नाराजीने, किंवा ख्रिस्ताच्या प्रेमाने केलेली सेवा म्हणून. आपण ही कामे प्रेमाने करतो, तेव्हा नम्रपणे दडून राहिलेल्या येशूची उपस्थिती जाणवू लागते आणि त्याला ओळखणे आपल्याला सोपे जाते. हीच कामे आपण मनापासून भक्तिभावाने केली, तर वरवर क्षुल्लक वाटणाऱ्या कृतींमधून देवाचे प्रेम किती प्रभावीपणे आपल्याद्वारे इतरांपर्यंत पोहोचू शकते, हे पाहून आपण थक्क होऊ शकतो.

सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, पवित्र युकरिस्ताचा विचार करा. भाकर आणि द्राक्षारस यांच्या साध्या दृश्य रूपांखाली दडून येशू नम्रपणे आपल्याकडे येतो. हे इतके परिचयाचे आणि नेहमीचे झाले आहे की कितीदा आपण विचलित मनाने, घाईघाईने किंवा त्याच्या उपस्थितीच्या चमत्काराने मनाला काहीच स्पर्श न होता वेदीजवळ जातो! मिस्सामध्ये सहभागी होताना, वरवर साध्या दिसणाऱ्या गोष्टींच्या पलीकडे पाहून आपण ज्या अलौकिक वास्तवात सहभागी होतो, त्यावर दृष्टी लावण्यास आपल्याला बोलावले जाते. कालव्हरीवर काय घडले, हे आपण ओळखले पाहिजे: आत्म्यांच्या तारणासाठी देवपुत्राने क्रुसाच्या वेदीवर केलेले एकमेव, शाश्वत आत्मार्पण. त्याचप्रमाणे, स्वर्गातील शाश्वत मेजवानीतही आपण सहभागी होतो, याचे भान ठेवले पाहिजे. तिथे स्वर्गदूतांच्या श्रेणींसोबत आपण देवाच्या सिंहासनासमोर जयघोष करतो: “पवित्र, पवित्र, पवित्र!”

आज नाझरेथच्या लोकांविषयी मनन करा. देव ज्या ज्या प्रकारे आपल्याकडे येतो, त्या प्रत्येक प्रकाराकडे नम्रतेने आणि आध्यात्मिक जागरूकतेने लक्ष दिले नाही, तर परिचय आणि साधेपणाही अडथळे ठरू शकतात. या आध्यात्मिक धोक्याची आठवण नाझरेथचे लोक आपल्याला करून देतात. देव आपल्या कृपेद्वारे नकळत आपल्याकडे येतो, अशा क्षणी विशेषतः त्याला ओळखण्याची आणि त्याचे स्वागत करण्याची कृपा मागा. त्याचा मनापासून शोध घ्या. तो सापडल्यावर पवित्र विस्मयाने, आदरभावाने थक्क होऊन आनंद करा. असे केल्याने देवपुत्र दररोज ज्या साध्या आणि नम्र प्रकारे स्वतःचे दर्शन घडवतो, त्या प्रकारांत त्याला ओळखणे आपल्याला शक्य होते.

हे माझ्या प्रभू, तू दडलेला असलास तरी सदैव माझ्याजवळ आहेस. तुझी दैवी उपस्थिती आणि कृपा मला सतत वेढून असते. दररोज तुला पाहण्यास, तुझ्यावर प्रेम करण्यास आणि तुझ्या उपस्थितीसमोर आदरयुक्त विस्मयात राहण्यास मला मदत कर. तुझ्या नम्र प्रेमाला अनुसरून मला जगू दे, म्हणजे जीवनातील अगदी साध्या क्षणांतही तुझी दैवी उपस्थिती इतरांपर्यंत पोहोचवण्याचे साधन मला होता येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


आपल्या आनंदाचे सर्वांत मोठे कारण!

सामान्य काळातील चौदावा रविवार (वर्ष क)

ते बहात्तर जण आनंदाने परत आले आणि म्हणाले, “प्रभू, तुझ्या नावामुळे दुष्ट आत्मेसुद्धा आमच्या अधीन होतात.” येशू म्हणाला, “सैतान आकाशातून विजेसारखा कोसळताना मी पाहिला. पाहा, ‘सापांना’ आणि विंचवांना तुडवण्याचा व शत्रूच्या संपूर्ण सामर्थ्यावर मात करण्याचा अधिकार मी तुम्हाला दिला आहे. कशानेही तुम्हाला इजा होणार नाही. तरीही, आत्मे तुमच्या अधीन होतात म्हणून आनंद मानू नका; तुमची नावे स्वर्गात लिहिलेली आहेत म्हणून आनंद माना.” लूक 10:17–20

आजच्या शुभवर्तमानात येशू बहात्तर शिष्यांवर एक कार्य सोपवतो. तो स्वतः ज्या ज्या गावांना आणि ठिकाणांना भेट देणार होता, तिथे तो त्यांना दोघादोघांनी पाठवतो. तो त्यांना स्पष्टपणे सावध करतो: “जा; पाहा, मी तुम्हाला लांडग्यांमध्ये कोकरांसारखे पाठवत आहे” (लूक 10:3). खऱ्या अर्थाने सुवार्ता सांगताना आपण किती असुरक्षित असतो आणि त्यासाठी किती धैर्य लागते, हे यातून दिसते. आध्यात्मिक संघर्ष, सुवार्ताप्रसार आणि ख्रिस्ताचे शिष्य म्हणून जगणे हे आपल्या ख्रिस्ती जीवनाच्या पाचारणाचे अविभाज्य भाग आहेत.

सैतानाने पछाडलेली एखादी व्यक्ती तुमच्यासमोर आली आहे, अशी कल्पना करा. बहुतेकांना ही भेट भयावह वाटेल. सैतान खरोखर अस्तित्वात आहे; तो आपला पराकोटीचा द्वेष करतो आणि त्याला फक्त आपला नाश हवा आहे. आता अशी कल्पना करा की त्या व्यक्तीला भेटल्यावर, तिच्यावरील प्रेमापोटी तुम्ही येशूच्या नावाने दुष्ट आत्म्याला निघून जाण्याची आज्ञा देता—आणि तो खरोखर निघून जातो! तुमच्याद्वारे देवाचे सामर्थ्य कार्य करत आहे हे पाहून तुम्ही विस्मयचकित व्हाल आणि आनंदित व्हाल. येशूने आपल्या नावाने आणि आपल्या दैवी अधिकाराने सेवा करण्यासाठी पाठवलेल्या बहात्तर शिष्यांना नेमका हाच अनुभव आला.

बाप्तिस्म्याद्वारे आपण ख्रिस्ताच्या शरीरात, म्हणजेच ख्रिस्तसभेत, सामील होतो. दृढीकरणाच्या संस्कारात आपल्याला पवित्र आत्मा मिळतो, जेणेकरून जगात ख्रिस्ताचे कार्य आपण पुढे चालू ठेवावे. त्या पहिल्या शिष्यांना जसे रोग्यांना बरे करण्यासाठी, देवाच्या राज्याची घोषणा करण्यासाठी आणि दुष्ट आत्म्यांचा प्रतिकार करण्यासाठी पाठवले गेले, तसेच ख्रिस्ताचे कार्य आपल्यावरही सोपवले आहे.

दुष्ट आत्म्यांना हाकलून लावण्याचे विलक्षण प्रसंग आपल्याला वारंवार पाहायला मिळत नसले, तरी आपल्या रोजच्या जीवनात आपल्या आजूबाजूचे दुष्टपण दूर करण्याचे आवाहन आपल्याला दररोज केले जाते. प्रेमाने सत्य बोलून, ख्रिस्ताच्या प्रेमाची धैर्याने साक्ष देऊन आणि निःस्वार्थपणे इतरांची सेवा करून आपण देवाचे राज्य उभारतो आणि अशा रीतीने दुष्टपण दूर करतो. दैवी प्रेमापुढे दुष्ट आत्मे पळ काढतात; ख्रिस्ताचे अनुयायी धैर्याने सुवार्तेतील अस्सल सत्य जाहीर करतात, तेव्हा ते माघार घेतात.

आपल्यावर सोपवलेले कार्य पार पाडताना परीक्षा आणि विरोध यांना सामोरे जावे लागतेच. ख्रिस्ताच्या शिष्यांना जसे “लांडग्यांमध्ये कोकरांसारखे” पाठवण्यात आले, तसेच आपल्यालाही वैरभावाला सामोरे जावे लागू शकते. सैतान आणि त्याच्या प्रभावाखाली असलेले लोक सुवार्तेला तीव्र विरोध करतात. विरोध, नकार किंवा छळ यांना सामोरे जाताना आपण खचून जाऊ नये, ना त्याचे आश्चर्य मानावे. अशाच प्रसंगांना तोंड देण्यासाठी येशूने आपल्या शिष्यांना—आणि आपल्यालाही—स्पष्टपणे तयार केले. नकार मिळाल्यास त्या नगरांविरुद्ध साक्ष म्हणून आपल्या पायांची धूळ झटकून टाकावी, असे त्याने बहात्तर शिष्यांना सांगितले.

लोकांना आवडावे किंवा लोकप्रिय व्हावे म्हणून आपण सुवार्ता सांगत नाही. पश्चात्ताप, मनपरिवर्तन आणि शाश्वत जीवन यांकडे नेणारी, जीवन पालटणारी कृपा लोकांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी आपण ती सांगतो. धैर्याने, प्रामाणिकपणे आणि कोणतीही तडजोड न करता, पण नेहमी खऱ्या प्रेमाने सत्य बोलण्याचे आवाहन आपल्याला आहे. केवळ सत्यच अंतःकरणांना मुक्त करू शकते. ते जाहीर करायला आपण कधीही घाबरू नये.

शेवटी, आपला खरा आनंद मुख्यतः आध्यात्मिक संघर्षात किंवा दुष्टपणाला तोंड देताना मिळालेल्या यशात नाही. उलट, देवाशी असलेल्या आपल्या नात्याची खात्री, त्याच्या कृपेचा भरवसा आणि “आपली नावे स्वर्गात लिहिलेली आहेत” (लूक 10:20) ही जाणीव, यांत आपल्या आनंदाची मुळे आहेत. शिवाय, आपल्या विश्वासू साक्षीमुळे इतरांची नावे स्वर्गात लिहिली जातात, तेव्हा त्यांचा आनंद आपलाही होतो आणि ख्रिस्तामध्ये आपण एकत्र अनुभवत असलेला आनंद आणखी वाढतो.

येशूने पाठवलेल्या बहात्तर शिष्यांमध्ये आपले स्थान कुठे आहे, यावर आज चिंतन करा. ख्रिस्ताचे राज्य उभारण्याचे आणि आध्यात्मिक दुष्टपणाचा प्रतिकार करण्याचे बाप्तिस्म्यातून मिळालेले आवाहन तुम्ही धैर्याने स्वीकारून त्यानुसार जगता का? विरोध किंवा वैरभावाला सामोरे जाताना तुम्ही खंबीर राहता का? ख्रिस्ताच्या सुवार्तेचे संदेशवाहक म्हणून आपली भूमिका स्वीकारा: त्याचे राज्य उभारा, त्याचे बरे करणारे प्रेम इतरांपर्यंत पोहोचवा आणि त्याच्या नावाने दुष्टपणाचा प्रतिकार करा. असे करताना तुम्हाला उमगेल की तुमचा सर्वांत खोल आनंद केवळ तुमचे स्वतःचे नाव स्वर्गात लिहिलेले आहे हे जाणण्यात नाही, तर ख्रिस्ताशी तुम्ही एकनिष्ठ राहिल्यामुळे इतर अनेकांची नावेही तिथे लिहिली गेली आहेत, यात आहे.

हे माझ्या धैर्यवान प्रभू, सर्वांनी ऐकायला हवे असे सत्य तू जाहीर केलेस आणि आम्हा प्रत्येकालाही तेच करण्यासाठी बोलावतोस. दुष्टपणाचा प्रतिकार करण्यासाठी, पृथ्वीवर तुझे राज्य उभारण्यासाठी आणि विदीर्ण अंतःकरणांना बरे करण्यासाठी लागणारी कृपा मला आणि तुझ्या सर्व लेकरांना दे. हे प्रभू, माझे नाव स्वर्गात लिही आणि अनेक आत्म्यांना तुझ्या अधिक जवळ आणण्यासाठी माझा उपयोग तुझे साधन म्हणून कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


दुःखाला सामोरे जाताना

सामान्य काळातील चौदाव्या आठवड्याचा सोमवार

येशू बोलत असताना एक अधिकारी पुढे आला, त्याच्यासमोर गुडघे टेकून म्हणाला, “माझी मुलगी नुकतीच मरण पावली आहे. पण तुम्ही या, तिच्यावर हात ठेवा, म्हणजे ती जिवंत होईल.” येशू उठून त्याच्याबरोबर गेला, आणि त्याचे शिष्यही त्याच्यामागे गेले. बारा वर्षांपासून रक्तस्रावाने त्रस्त असलेली एक स्त्री मागून त्याच्याजवळ आली आणि तिने त्याच्या अंगरख्याच्या गोंड्याला स्पर्श केला. ती मनात म्हणाली, “त्याच्या अंगरख्याला नुसता स्पर्श जरी करता आला, तरी मी बरी होईन.” मत्तय 9:18–21

तुमच्या आयुष्यातील एखादा अतिशय वेदनादायक आणि कठीण प्रसंग आठवा. कदाचित तुम्ही स्वतः गंभीर आजारातून गेला असाल किंवा एखाद्या प्रिय व्यक्तीचे गंभीर आजारपण अनुभवले असेल. कदाचित तुम्हाला मोठा अपमान सहन करावा लागला असेल किंवा जवळच्या एखाद्या व्यक्तीला अशा अपमानातून जाताना तुम्ही साथ दिली असेल. कदाचित तुमची नोकरी गेली असेल, भरायची बिले वाढत गेली असतील आणि तुम्हाला असहाय वाटले असेल. दुःख अनेक रूपांनी येते. देव अशा परीक्षा येऊ देतो, ते केवळ यासाठी की, आपण आपली सारी आशा आणि सगळा भरवसा त्याच्यावर ठेवून त्या धीराने सोसल्या, तर त्यातून अधिक मोठे भले घडू शकते, हे तो आपल्या ज्ञानाने जाणतो.

आजच्या सुवार्तेत आपल्याला एकमेकांशी संबंध नसलेल्या दोन व्यक्ती भेटतात. दोघेही तीव्र दुःखाने ग्रासलेले आहेत. प्रथम, एक पिता येशूसमोर गुडघे टेकून दुःखाने सांगतो की त्याची मुलगी नुकतीच मरण पावली आहे. विलक्षण श्रद्धा दाखवत तो येशूला विनवतो की त्याने येऊन तिच्यावर हात ठेवावा; ती पुन्हा जिवंत होईल, अशी त्याला खात्री आहे. येशू त्याच्याबरोबर जात असताना, बारा वर्षे रक्तस्रावाचा त्रास मुकाट्याने सहन केलेली एक स्त्री मागून येते आणि त्याच्या अंगरख्याच्या गोंड्याला स्पर्श करते. एवढ्या साध्या कृतीनेही आपल्याला आरोग्य लाभेल, असा तिला विश्वास आहे.

लाडक्या मुलीचा अचानक झालेला मृत्यू आणि बारा वर्षांच्या शारीरिक व भावनिक यातना—हे दोन्ही जड क्रूस आहेत. आपल्या परीक्षा वेगळ्या असल्या, तरी विशेषतः कठीण प्रसंगी, या दोन्ही दुःखी जिवांमध्ये स्वतःचे प्रतिबिंब पाहण्याचे आमंत्रण आपल्याला आहे.

शोकाकुल पित्याला आपण हतबल आहोत असेही वाटले असावे. जन्मापासून आपल्या मुलीला प्रेमाने वाढवणारा, तिला खाऊ घालणारा, तिचे रक्षण करणारा आणि तिला मार्ग दाखवणारा हा पिता आता मृत्यूसमोर असहाय उभा आहे. मृत्यूवर मात करणे त्याच्या आवाक्याबाहेर आहे. निदान तसे दिसते.

रक्तस्रावाने पीडित असलेल्या त्या स्त्रीला आपल्या आजारामुळे शारीरिक त्रास तर सोसावा लागलाच, पण मोशेच्या नियमशास्त्रामुळे सामाजिक आणि आध्यात्मिक एकाकीपणाही सहन करावा लागला. लेवीय नियमांनुसार, सततच्या रक्तस्रावामुळे ती विधीच्या दृष्टीने अशुद्ध ठरत होती. त्यामुळे तिला सार्वजनिक उपासनेत आणि समाजजीवनात सहभागी होता येत नव्हते. रक्तस्राव थांबत नव्हता, म्हणून तिचे हे वेगळेपणही संपत नव्हते. जणू तो एक वेदनादायक, न संपणारा वनवासच होता. आपली स्थिती बदलण्यासाठी ती काहीच करू शकत नव्हती. पण खरेच तिच्या हातात काहीच नव्हते का?

दुःखाला सामोरे जाताना आपल्यापैकी प्रत्येकाला एक निवड करावी लागते: एकतर आपण अढळ श्रद्धेने देवाकडे वळून स्वतःला पूर्णपणे त्याच्या हाती सोपवतो, किंवा निराशा, मनातील रोष आणि बंडखोरी यांना बळी पडतो. दुःख आपल्याला क्वचितच उदासीन ठेवते; ते एकतर आपले हृदय शुद्ध करते किंवा ते कठोर बनवते. म्हणूनच प्रत्येक परीक्षा आपल्यासमोर एक प्रश्न उभा करते: मी श्रद्धेने प्रतिसाद देईन की कटुतेत गुरफटून जाईन?

या दोन्ही दुःखी जिवांनी निराशेपुढे हार मानली नाही. उलट, ते धैर्याने आणि नम्र श्रद्धेने येशूकडे वळले. पित्याने सर्वांसमोर गुडघे टेकले, तर स्त्रीने न बोलता हात पुढे केला. दोघांच्याही विश्वासाला दैवी दयेचा प्रतिसाद मिळाला.

मोशेच्या नियमशास्त्राने जिला अशुद्ध ठरवले, तिला येशूने स्वीकारले आणि पुन्हा शुद्ध केले. त्या स्त्रीच्या स्पर्शाने येशू अशुद्ध होत नाही; उलट, तो तिला शुद्ध करतो. यातून ख्रिस्त प्रकट करतो की तोच नियमशास्त्राची परिपूर्ती आहे आणि खऱ्या आरोग्यप्राप्तीचा, विशेषतः संस्कारांद्वारे मिळणाऱ्या आरोग्याचा, तोच उगम आहे. पवित्र युकरिस्त, समेटाचा संस्कार आणि आजाऱ्यांचे अभ्यंग या संस्कारांमध्ये आपणही ‘त्याच्या वस्त्राला स्पर्श’ करू शकतो आणि आपल्या जीवनात जे भग्न झाले आहे ते पुन्हा सावरणारी कृपा प्राप्त करू शकतो.

आज या दिलासादायक सत्यावर मनन करा: ख्रिस्तासाठी कोणतेही दुःख इतके खोल नाही, कोणताही वनवास इतका दीर्घ नाही आणि कोणतीही हानी इतकी अंतिम नाही की तो त्यावर मात करू शकणार नाही. तुमच्या जखमा ताज्या असोत की जुन्या, तुम्हाला मोठ्याने हाक मारता येत असो की शांततेत केवळ प्रार्थना पुटपुटता येत असो, त्याच्याकडे हात पुढे करा. त्याच्यासमोर गुडघे टेका. प्रार्थनेतून, संस्कारांतून आणि विश्वासाने स्वतःला त्याच्या हाती सोपवून, श्रद्धेने त्याच्या वस्त्राच्या काठाला स्पर्श करा. तो तुमच्याकडे पाठ फिरवणार नाही. तो तुमचे दुःख पाहतो. तुम्ही त्याला येऊ दिलेत, तर तो तुमच्या दुःखात सहभागी होईल, तुम्हाला धीर देईल आणि तुम्हाला पुन्हा उभे करील.

हे माझ्या दुःखाशी समरस होणाऱ्या प्रभू, तू तुझ्या लोकांचे दुःख पाहतोस आणि तुझे हृदय आमच्यासाठी करुणेने भरून येते. माझ्या जीवनात परीक्षा आल्या, तर त्या देणग्या आहेत हे ओळखायला मला मदत कर. त्या माझी उदासीनता सोडून तुझ्यावर पूर्ण मनाने विश्वास ठेवण्याच्या संधी आहेत. जे सहन करण्यासाठी तुझी कृपा पुरेशी ठरणार नाही, असे काहीही तू माझ्यावर येऊ देणार नाहीस, असा माझा विश्वास आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


आपण बोलतो ते शब्द

सामान्य काळातील चौदाव्या आठवड्याचा मंगळवार

बोलता न येणाऱ्या एका भूतबाधित मनुष्याला येशूकडे आणण्यात आले. त्याच्यातील भूत घालवून दिल्यावर तो बोलू लागला. जमलेले लोक आश्चर्यचकित होऊन म्हणाले, “इस्राएलमध्ये असे काही यापूर्वी कधीही पाहिले गेले नाही.” मत्तय 9:32–33

कल्पना करा की तुम्हाला बोलताच येत नाही. तुमचा दिवस कसा गेला हे तुम्हाला आपल्या प्रियजनांना सांगता येणार नाही, किंवा तुमच्या आशा, आनंद आणि दुःख त्यांच्याशी वाटून घेता येणार नाहीत. त्यामुळे तुम्हाला इतरांपासून तुटल्यासारखे वाटेल आणि घोर एकटेपणा जाणवेल. हीच व्यथा त्या भूतबाधित मनुष्याला भेडसावत होती.

रूपकाच्या दृष्टीने पाहिले, तर हा भूतबाधित मनुष्य आपलेच प्रतीक आहे. दुसऱ्या व्यक्तीसमोर किंवा देवासमोर आपल्या मनातले नीट व्यक्त करण्यासाठी कधी आपल्यालाही शब्द सापडत नाहीत. विचारांमध्ये गोंधळ असल्यामुळे देवाच्या शाश्वत सत्याच्या प्रकाशात आपण स्वतःला समजून घेऊ शकत नाही; त्यातूनच अनेकदा हे ‘मुकेपण’ येते. दैवी ज्ञानाचा आधार नसलेले पोकळ शब्द बोलणे हेही एक प्रकारचे आध्यात्मिक मुकेपण आहे. आपण पुष्कळ बोलत असलो, तरी आपले हृदय देवाशी जुळलेले नसेल, तर आपले शब्द प्रार्थना न राहता केवळ गोंगाट होतात. ते सत्य उलगडून दाखवत नाहीत, तर केवळ प्रतिक्रिया बनून राहतात. मनापासून केलेल्या संवादाऐवजी ती निव्वळ बडबड ठरते.

दुसऱ्या व्यक्तीशी खऱ्या अर्थाने संवाद साधणे म्हणजे काय? भरपूर बोलणे, दुसऱ्याचे बोलणे दडपून टाकणे, वाद जिंकणे किंवा इतरांसमोर स्वतःचे आणि आपल्या विचारांचे प्रदर्शन करणे म्हणजे संवाद नव्हे. खऱ्या संवादाची सुरुवात आपल्या अंतर्यामी जिवंत असलेल्या सत्यापासून होते—देवाच्या सत्यापासून. श्रद्धेच्या देणगीने आपल्या विचारांना उंची मिळते आणि दैवी ज्ञानाने आपली हृदये परिपूर्ण होतात, तेव्हा आपल्या शब्दांना अर्थ येतो. मग आपण थोडे बोललो किंवा पुष्कळ, तरी आपण केवळ शब्द उच्चारत नाही किंवा विचार मांडत नाही. आपण स्वतःला, देवाशी असलेले आपले ऐक्य, इतरांवरील आपले प्रेम आणि देवाने आपल्या हृदयात रुजवलेली प्रीती व्यक्त करतो.

शेवटी, आपल्या शब्दांचा उद्देश देवाचे राज्य उभारण्यास हातभार लावणे हा आहे. ‘आज रात्री जेवायला तुम्हाला काय आवडेल?’ असा रोजच्या व्यवहारातला साधा प्रश्नही आपण अशा रीतीने विचारू शकतो की त्यातून देवाचे राज्य उभे राहण्यास मदत होईल. पण शब्द जसे कृपा पोहोचवण्याचे माध्यम होऊ शकतात, तसेच ते इजा करण्याचे साधनही बनू शकतात. आपण केवळ स्वतःचाच विचार करून बोलतो, रागाच्या भरात बोलतो किंवा इतरांची निंदा करतो, तेव्हा आपले शब्द उभारण्याऐवजी उद्ध्वस्त करतात आणि देवाच्या राज्याची हानी करतात.

आजच्या शुभवर्तमानात, देवाचे वचन बोलण्याऐवजी आपण पोकळ किंवा अगदी हानिकारक शब्द बोलतो, अशा प्रसंगांचे प्रतीक म्हणून त्या भूतबाधा झालेल्या माणसाकडे पाहण्याचे आपल्याला आमंत्रण आहे. अगदी सहज गप्पांमध्येही आपण देवाचे वचन बोलतो तेव्हा आपल्या अंतरात्म्यात झळकणारे देवाचे प्रेम व्यक्त करतो. मृदू शब्दांत कुणाला धीर देणे, ‘आजचा दिवस कसा गेला?’ असे आस्थेने विचारून कुणाला दिलासा देणे, एखाद्या आनंददायी भेटीचा अनुभव सांगणे—अशा अनेक मार्गांनी आपल्या हृदयातून देवाचे प्रेम झळकू शकते. आपला संवाद असा असावा, यासाठी आपण प्रयत्न केला पाहिजे.

त्या माणसातून खरोखरच भूत घालवून येशूने आपल्या दैवी सामर्थ्याची साक्ष दिली आणि त्याला त्याच्या आध्यात्मिक क्लेशातून मुक्त केले. देहधारी वचन भूत घालवते आणि तो माणूस बोलू लागतो, तेव्हा तो केवळ वाचा परत मिळण्याचा चमत्कार नसतो—त्या माणसाला त्याची ओळखही पुन्हा मिळते. ख्रिस्त, ते सनातन वचन, मानवी भाषेला पुन्हा तिच्या पवित्र हेतूकडे वळवतो: सत्याला वाचा फोडणे, माणसांना प्रेमाने एकत्र आणणे आणि सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे देवाचा गौरव करणे.

हे रूपक पुढे नेले, तर येशूला आपल्यातले मुकेपणही घालवायचे आहे. हे मुकेपण म्हणजे आपले पाप आणि दैवी सत्य प्रेमाने व्यक्त करण्याऐवजी पोकळ किंवा घातक शब्द बोलण्याचा प्रत्येक दुष्ट मोह. जेव्हा आपल्या शब्दांतून त्या दुष्टाच्या असत्याचा आणि प्रलोभनांचा प्रतिध्वनी उमटतो, तेव्हा हे आध्यात्मिक मुकेपण सर्वांत कर्णकर्कश होते.

जेव्हा आपण ख्रिस्ताला आपले हृदय आणि मन शुद्ध करू देतो, तेव्हा तो आपली जीभही मोकळी करतो. तो आपल्याला मनापासून प्रार्थना करण्याची, स्पष्टपणे बोलण्याची आणि धैर्याने साक्ष देण्याची कृपा देतो. हेच खऱ्या मुक्तीचे फळ आहे—आपण दुष्टतेपासून मुक्त होतो आणि देवाशी व एकमेकांशी ऐक्यात जगण्याचे सामर्थ्य आपल्याला मिळते.

“इस्राएलमध्ये असे काही यापूर्वी कधीच पाहिले गेले नाही!” असे उद्गार काढणाऱ्या लोकांच्या विस्मयावर आज चिंतन करा. जेव्हा देव आपल्याला पोकळ किंवा हानिकारक बोलण्याच्या ओझ्यातून मुक्त करतो, तेव्हा आपण साहजिकच विस्मयचकित होतो आणि त्याची स्तुती करतो. प्रेम आणि सत्य व्यक्त करण्यासाठी आणि त्याच प्रेमात व सत्यात इतरांसोबत आपले जीवन वाटून घेण्यासाठी आपली निर्मिती झाली आहे. जेव्हा आपण असे जगू लागतो, तेव्हा पूर्वी कोणत्या मुकेपणाशी आपण झगडत होतो, हे आपल्याला उमगते आणि मिळालेल्या स्वातंत्र्याचा आपण आनंद घेतो.

हे पित्याच्या सनातन वचना, माझ्या हृदयाच्या शांततेत बोल. तुझ्यासमोर मला मुके करणारा सारा गोंधळ, सारी भीती आणि सर्व पाप दूर कर. माझ्या आत्म्याला बरे कर, माझी जीभ मोकळी कर आणि तुझे सत्य प्रेमाने बोलायला मला शिकव. तुझा चांगुलपणा जाहीर करण्यास, इतरांना उभारी देण्यास आणि तुझ्या पवित्र नावाचा गौरव करून तुझे राज्य बळकट करण्यास मी कधीही घाबरू नये. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


निवडले आणि पाठवले

सामान्य काळातील चौदाव्या आठवड्याचा बुधवार

येशूने आपल्या बारा शिष्यांना बोलावले आणि अशुद्ध आत्म्यांना घालवण्याचा, तसेच प्रत्येक रोग व प्रत्येक आजार बरा करण्याचा अधिकार त्यांना दिला. त्या बारा प्रेषितांची नावे अशी आहेत… मत्तय 10:1–2

आपण त्या बारा जणांपैकी एक आहोत, अशी कल्पना करा. आपल्या प्रभूशी त्यांच्यापैकी प्रत्येकाची पहिली भेट झाली, तेव्हा पुढे काय घडेल याची त्याला कल्पनाही करता आली नसती. त्यांच्यापैकी अकरा जण तो पाया बनणार होते, ज्यावर मशीहाने आपली ख्रिस्तसभा उभारली. त्यांचे शब्द आणि कृत्ये नोंदवून ठेवली गेली आहेत आणि ती जगभर जाहीर केली गेली आहेत; काळाच्या अंतापर्यंत ती जाहीर केली जातील. देवाच्या इच्छेनुसार त्यांनी दैवी अधिकाराने दूरदूरवर सुवार्ता सांगितली. त्यांनी पवित्र युखरिस्त साजरा केला; त्यात साध्या भाकरीचे आणि द्राक्षारसाचे रूपांतर देवाच्या कोकराच्या परमपवित्र शरीर, रक्त, आत्मा आणि देवत्व यात झाले. हस्तारोपणाद्वारे त्यांनी पवित्र आत्मा परिपूर्णतेने दिला. त्यांनी येशूच्या नावाने चमत्कार केले आणि त्यांच्यापैकी बहुतेकांनी स्वतःचे रक्त सांडून ख्रिस्ताला अंतिम साक्ष दिली.

देवाच्या राज्यासाठी त्यांचे जीवन इतके फलदायी ठरले, कारण देवाच्या पुत्राने त्यांना निवडले आणि पाठवले. ही कल्पना त्यांची स्वतःची नव्हती. शाश्वत तारणासाठी त्यांनी स्वतःची योजना आखली नाही. त्यांनी आपल्या भविष्याची आखणी करून स्वतःच्या इच्छेनुसार एखादे ध्येय प्रत्यक्षात आणले नाही. उलट, ज्या कार्यासाठी त्यांची निवड झाली होती, त्याचे गांभीर्य त्यांनी ओळखले आणि तारणाऱ्याने पाठवल्यावर ते कार्य केले. त्यांनी देवाची इच्छा मानल्यामुळे दैवी दयेचे दरवाजे सताड उघडले आणि जगावर कृपेचा वर्षाव झाला.

स्वतःच्या जीवनाचा विचार करता, तुमची ध्येये आणि महत्त्वाकांक्षा कोणत्या आहेत? भविष्यासाठी तुम्ही कोणत्या योजना आखल्या आहेत? आपले जीवन प्रेषितांसारखे फलदायी व्हावे असे आपल्याला वाटत असेल, तर देवाने आपल्याला कोणत्या कार्यासाठी निवडले आहे हे प्रार्थनापूर्वक ओळखण्याचे आणि तो आपल्याला पाठवेल तेव्हा उदार मनाने त्याची आज्ञा पाळण्यास तयार राहण्याचे आमंत्रण आपल्याला आहे.

जीवनासाठी स्वतःच्या योजना आखणे सोपे आहे. पैसे साठवावेत, कामात यश मिळवावे, कुटुंब असावे, मैत्रीची नाती जोडावीत, ठरावीक वयात निवृत्त व्हावे आणि अनेक चांगल्या गोष्टींचा आनंद घ्यावा, असे आपल्याला वाटू शकते. या सगळ्या गोष्टी चांगल्या असू शकतात आणि देवाच्या योजनेचाही भाग असू शकतात. तरीही, आपली योजना हीच देवाची इच्छा आहे असे आपण गृहीत धरू नये. आपण नम्रतेने सतत त्याचे मार्गदर्शन मागितले पाहिजे, त्याच्या प्रेरणांना प्रतिसाद देण्यास तयार राहिले पाहिजे आणि आपल्या योजना त्याच्या कृपामय व्यवस्थेवर सोपवल्या पाहिजेत. चिरंतन काळासाठी खरोखर काय फलदायी ठरेल, हे त्याला माहीत आहे.

येशूने बारा शिष्यांना आपल्या जीवनात आमूलाग्र बदल घडवून आणण्याचे आवाहन केले. यावर चिंतन करताना आपण स्वतःला विचारावे: येशूला आपल्या जीवनातही असा आमूलाग्र बदल हवा आहे का? आपल्या जीवनातील काही गोष्टी नक्कीच चांगल्या आणि पवित्र आहेत. आपण विवाहित असलो आणि आपल्याला मुले असली, तर आपल्या कुटुंबावर प्रेम करावे आणि त्याची काळजी घ्यावी, ही देवाची इच्छा नक्कीच आहे. तरीही, देवाने आपल्याला कोणत्याही जीवनमार्गासाठी बोलावले असले, तरी अधिक सखोल मनपरिवर्तनासाठी तो आपल्याला नव्याने बोलावू शकतो. अशा आमूलाग्र बदलातून आपण प्रेम करू, सेवा करू आणि ज्या मार्गांची आपण कधी कल्पनाही केली नव्हती अशा मार्गांनी देवाचे राज्य उभारू.

हे समजून घेण्यासाठी एक उदाहरण पाहू. गरिबीत जगणाऱ्या एखाद्या व्यक्तीला अचानक इतिहासातील सर्वांत मोठे लॉटरीचे बक्षीस मिळते, अशी कल्पना करा. ती व्यक्ती ऐहिक सुखांत फार रमणारी आहे, असेही समजा. एवढ्या संपत्तीमुळे त्या व्यक्तीच्या जीवनाची दिशा आमूलाग्र बदलेल—पण बहुधा चांगल्या दिशेने नाही.

देव आपल्याला भौतिक संपत्तीचे वचन देत नाही; पण त्याहून अनंत पटींनी मोलाचा अलौकिक खजिना तो आपल्याला देऊ इच्छितो. त्याची दया विपुल आहे. संतांनी तिचे वर्णन अथांग, अफाट महासागरासारखे केले आहे—संपूर्ण सृष्टीवर भरभरून ओतली जाण्याची जणू ती वाट पाहत आहे. प्रार्थना आणि मनपरिवर्तनाद्वारे आपण या प्रवाहाची दारे उघडतो आणि देव आपल्यावर कृपेच्या अमोल खजिन्याची उधळण करू लागतो. हे घडते तेव्हा आपले जीवन बदलते, कारण देव आपल्याला निवडतो आणि मग नवनव्या, गौरवशाली कार्यांसाठी पाठवतो.

देवाने तुम्हाला एका पवित्र कार्यासाठी निवडले आहे, या आध्यात्मिक सत्यावर आज चिंतन करा. जगाच्या दृष्टीने ते कार्य गौरवाचे नसेलही, पण स्वर्गात ते गौरवाचे ठरेल. मन खुले ठेवा. त्याच्या कृपेची याचना करा. त्याने सोपवलेले कार्य स्वीकारा. तो तुम्हाला जिथे पाठवेल तिथे जा. देवाने तुमच्यासाठी काय काय राखून ठेवले आहे, याची पूर्ण कल्पना तुम्हाला आत्ता येऊ शकत नाही, हे लक्षात ठेवा.

हे परम गौरवशाली देवा, एका निश्चित हेतूसाठी तू माझी निवड केली आहेस. तू मला नावाने बोलावले आहेस आणि पृथ्वीवर तुझे राज्य उभारण्यासाठी मला पाठवू इच्छितोस. तुझे हे बोलावणे मी स्वीकारतो आणि तू मला भरभरून देऊ इच्छित असलेली कृपा स्वीकारण्यासाठी माझे हृदय उघडतो. त्या कृपेने मला तुझी परिपूर्ण इच्छा पूर्ण करता येवो आणि येणाऱ्या तुझ्या राज्यासाठी कल्पनेपलीकडचे भले करता येवो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


अधिकाधिक सखोल होत जाणारे प्रेषितकार्य

सामान्य काळातील चौदाव्या आठवड्याचा गुरुवार

येशू आपल्या प्रेषितांना म्हणाला: “जाताना अशी घोषणा करा: ‘स्वर्गाचे राज्य जवळ आले आहे.’ आजाऱ्यांना बरे करा, मृतांना उठवा, कुष्ठरोग्यांना शुद्ध करा, भुते घालवून द्या. तुम्हाला विनामूल्य मिळाले आहे; तुम्हीही विनामूल्य द्या.” मत्तय 10:7–8

आणि ते निघाले! आपल्या शिष्यांपैकी बारांना निवडून येशूने त्यांना ‘प्रेषित’ हे नाव दिले. प्रेषित म्हणजे पाठवलेले. मग त्याने त्यांना दोघादोघांनी इस्राएलच्या नगरांत आणि गावांत पाठवले, जिथे तो स्वतः नंतर येणार होता. ते त्याच्या आधी जातात, जेणेकरून प्रभू स्वतः येईल तेव्हा सुवार्ता तिच्या पूर्णतेने स्वीकारण्यासाठी लोकांची अंतःकरणे तयार असतील.

या टप्प्यावर त्यांना केवळ “इस्राएल घराण्याच्या हरवलेल्या मेंढरांकडे” (मत्तय 10:6) पाठवले जाते. त्यांना परराष्ट्रीयांच्या किंवा शोमरोनी लोकांच्या प्रदेशांत जायचे नाही—निदान अजून तरी नाही. येशूचे दुःखसहन, त्याचे पुनरुत्थान आणि पंतकोस्ताच्या दिवशी पवित्र आत्म्याचा वर्षाव झाल्यानंतरच ते पृथ्वीच्या टोकापर्यंत जातील. तेव्हा “सर्व राष्ट्रांतील लोकांना शिष्य करा” (मत्तय 28:19) ही आज्ञा पूर्ण करण्याचे सामर्थ्य त्यांना मिळेल. म्हणून हे पहिले प्रेषितकार्य म्हणजे पुढे घडणाऱ्या कार्याची झलक आहे. सर्व राष्ट्रांपर्यंत पोहोचणाऱ्या त्या कार्याचे हे बीज प्रारंभीच्या ख्रिस्तसभेत फुलेल आणि आजही सुवार्ताप्रसाराच्या प्रयत्नांतून ते कार्य चालू आहे.

प्रथम इस्राएलकडे आणि नंतर सर्व राष्ट्रांकडे प्रेषितांना पाठवण्याच्या या दोन टप्प्यांत आपल्याला आध्यात्मिक जीवनाची वाट दिसते: देव प्रथम आपल्या अंतरंगात कार्य करतो, आपल्या आत्म्याला घडवतो आणि बरे करतो; मग इतरांवर प्रेम करण्यासाठी तो आपल्याला त्यांच्याकडे पाठवतो. आपले सुवार्ताप्रसाराचे कार्य ख्रिस्ताशी असलेल्या अंतःकरणातील ऐक्यातून उगम पावले पाहिजे. हे ऐक्य कृपेने अधिक सखोल होते आणि पवित्र आत्मा आपल्याला त्या कार्यासाठी सामर्थ्य देतो. पंतकोस्तापूर्वी प्रेषितांना जगात पाठवता आले नाही; त्याचप्रमाणे पवित्र आत्म्याने प्रथम आपलेही रूपांतर केल्याशिवाय आपल्या कार्याला टिकणारे फळ येणार नाही.

हे दोन टप्पे तुमच्या जीवनात कसे दिसतात, याचा विचार करा. प्रेषितांच्या पहिल्या कार्याची तुलना आपल्याला मिळालेल्या बोलावण्याशी करता येईल: आपल्या घरात आणि जवळच्या वर्तुळात, आपल्या जोडीदाराला, मुलांना, नातेवाइकांना आणि जिवलग मित्रांना श्रद्धेची साक्ष देणे. पण ख्रिस्ताच्या राज्याची घोषणा करण्याआधी बारा प्रेषितांना त्याच्याकडून घडवले जाणे आवश्यक होते. तसेच आपणही कृपेच्या शाळेत घडले पाहिजे. येशूने प्रेषितांना प्रथम बोलावले, त्यांना शिकवले, चिन्हे आणि चमत्कार दाखवले आणि अधिक सखोल श्रद्धेकडे नेले. त्यानंतरच त्यांना या पहिल्या कार्यासाठी तयार केले.

त्याचप्रमाणे, आपल्या कुटुंबातही आपण प्रभावीपणे सुवार्ता सांगू शकू, यासाठी प्रथम आपले स्वतःचे मनपरिवर्तन प्रामाणिक असले पाहिजे. उदाहरणार्थ, आईवडील मुलांना केवळ श्रद्धेची शिकवण देऊन ती त्यांच्यापर्यंत पोहोचवत नाहीत; तर आपल्या आचरणातून ती श्रद्धा जिवंत आहे, हे दाखवून ती त्यांच्यापर्यंत पोहोचवतात. रोजची प्रार्थना, मिस्साबलिदानाला निष्ठेने उपस्थित राहणे आणि घरात ख्रिस्ताविषयी असलेले खरे प्रेम यांमुळे कृपा फुलू शकेल असे वातावरण निर्माण होते. हे सारे अंतरंगातील परिवर्तनातून आले पाहिजे. प्रेषितांच्या बाबतीत असेच घडले: येशूचे अनुसरण करण्यासाठी त्यांनी सर्व काही सोडले आणि हळूहळू त्यांचे विचार व हृदय येशूसारखे घडत गेले.

देवाच्या राज्याची घोषणा करण्यासाठी प्रेषितांची पुरेशी तयारी झाली होती, हे त्यांना पाठवताना येशू जे बोलला त्यावरून स्पष्ट होते. “आजाऱ्यांना बरे करा, मृतांना उठवा, कुष्ठरोग्यांना शुद्ध करा, दुष्ट आत्म्यांना हाकलून द्या,” असे सांगून, त्यांना स्वतःला जे विनामूल्य मिळाले ते विनामूल्य देण्यास येशूने सांगितले. यावरून त्यांच्यावर आधीच किती मोठी जबाबदारी सोपवण्यात आली होती, हे दिसते. त्यांचे परिवर्तन अजून पूर्ण झाले नव्हते, पण ते खरोखर घडले होते. त्यांच्या दुर्बलता माहीत असूनही ख्रिस्ताने त्यांना आपले सामर्थ्य दिले, कारण त्यांची अंतःकरणे कृपेचा स्वीकार करण्यास खुली होती.

आपलेही तसेच आहे. आपण ख्रिस्ताला आपल्याला बरे करू दिले नाही, शिकवू दिले नाही आणि पवित्र करू दिले नाही, आणि दररोज त्याच्या सहवासात राहिलो नाही, तर अगदी आपल्या जवळच्या लोकांपर्यंतही श्रद्धा पोहोचवणे आपल्याला कठीण जाईल. सुवार्ताप्रसाराची सुरुवात योजना आखण्याने किंवा बोलण्याने होत नाही, तर ख्रिस्ताशी खोलवर अनुरूप झालेल्या जीवनातून होते. तेव्हाच ‘स्वर्गाचे राज्य जवळ आले आहे’ ही घोषणा आपण विश्वासार्हपणे आणि सामर्थ्याने करू शकू.

येशूने आपल्या प्रेषितांना ज्या पहिल्या कार्यासाठी पाठवले, त्यावर आज चिंतन करा. त्यांच्या उदाहरणात तुमचे स्वतःचे पाचारण ओळखा: कृपेला तुमचे अंतःकरण घडवू द्या, म्हणजे तुमच्यात असलेल्या देवाच्या राज्याचे तुम्ही जिवंत साक्षीदार व्हाल. तुमच्या सर्वांत जवळच्या लोकांपासून सुरुवात करा. तिथून सुवार्ता आणखी दूरवर नेण्यासाठी पवित्र आत्मा तुम्हाला कसे मार्गदर्शन करतो, याकडे लक्ष द्या. प्रेषितांप्रमाणे विश्वास ठेवा की कृपेला तुम्ही दिलेला प्रतिसाद फळ देईल, आणि ते कसे फळ देईल हे पूर्णपणे केवळ देवालाच माहीत आहे.

हे माझ्या प्रभू, माझ्या राजा, तुझ्या राज्याची घोषणा पृथ्वीच्या टोकापर्यंत व्हावी, अशी तुझी इच्छा आहे. प्रथम माझ्या आत्म्यात तुझे राज्य प्रस्थापित कर आणि माझे जीवन तुझ्या राजवटीला अनुरूप असे घडव. मग माझ्या सर्वांत जवळच्या लोकांसाठी आणि ज्यांच्याकडे मला पाठवण्याची तुझी इच्छा आहे, त्या सर्वांसाठी माझा तुझ्या कृपेचे साधन म्हणून उपयोग कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


सुवार्तेचे घोषक

सामान्य काळातील चौदाव्या आठवड्याचा शुक्रवार

येशू आपल्या प्रेषितांना म्हणाला: “पाहा, लांडग्यांच्या कळपात मेंढरांना पाठवावे तसे मी तुम्हाला पाठवत आहे. म्हणून सापांसारखे चतुर आणि कबुतरांसारखे निरागस असा. पण लोकांपासून सावध राहा, कारण ते तुम्हाला न्यायालयांच्या हवाली करतील आणि आपल्या सभास्थानांत तुम्हाला फटके मारतील. माझ्यामुळे तुम्हाला राज्यपालांपुढे आणि राजांपुढे नेले जाईल, म्हणजे त्यांच्यासमोर आणि परराष्ट्रीयांसमोर तुम्ही साक्ष द्याल.” मत्तय 10:16–18

छळाला सामोरे जावे असे स्वभावतः कोणालाही वाटत नाही. आपण तो टाळण्याचा प्रयत्न करतो. एकमेकांशी ऐक्यात राहण्यासाठी आपल्याला घडवले आहे. स्वर्गात, आणि काळाच्या शेवटी नवे आकाश व नवी पृथ्वी यांत, आपण सर्व जण विश्वाच्या राजाच्या आनंदमय दर्शनात एकत्र त्याला पाहू आणि त्याची आराधना करू. तेव्हा शांती, ऐक्य आणि सर्वांशी असलेला एकोपा यांचा अनुभव आपल्याला अनंतकाळ लाभेल.

पण आजही या पतित जगावर अंधाराच्या राज्याची पकड घट्ट आहे. युद्ध, हिंसा, अन्याय आणि सर्व प्रकारची फूट यांची झळ कुटुंबांना, समुदायांना आणि राष्ट्रांना बसते. कारण आपले राज्य प्रस्थापित करून ख्रिस्त जी शांती आणि सलोखा निर्माण करू पाहतो, त्यापेक्षा वैर निर्माण करणे कितीतरी सोपे असते.

छळ टाळण्याचा एक हमखास मार्ग म्हणजे कशासाठीही ठामपणे उभे न राहणे. ज्यांची कोणतीही ठाम नैतिक धारणा नाही किंवा जे श्रद्धेच्या सत्यांविषयी मौन बाळगतात, त्यांना जगाचा रोष ओढवून घेण्याची शक्यता कमी असते. पण जे सुवार्तेतील शाश्वत सत्यांविषयी स्पष्टपणे आणि प्रेमाने बोलतात, त्यांना अनेकदा नाकारले जाते.

या वास्तवाला सामोरे जाण्यासाठी येशू बारा प्रेषितांना तयार करत होता. देवाचे राज्य आले आहे, अशी घोषणा करण्यासाठी त्या बारांना दोघादोघांनी पाठवताना येशूने त्यांना सविस्तर बोध केला. त्यातील एक भाग आजच्या सुवार्तेत आहे. त्यांनी धैर्याने पुढे जायचे होते, देवाच्या देखरेखीवर विसंबून राहायचे होते, चमत्कार करायचे होते आणि ज्या नगरांत व गावांत त्यांना पाठवले गेले, तेथील लोकांना येशूच्या आगमनासाठी तयार करायचे होते.

एखाद्या यहुदी नगरात जाऊन ‘मशीहा आला आहे आणि लवकरच तो स्वतः तुमच्याकडे येणार आहे’ ही सुवार्ता सांगितली, तर लोक मोठ्या आनंदाने ती स्वीकारतील, असे प्रथमदर्शनी वाटेल. पण येशू त्यांना ज्या वास्तवासाठी तयार करत होता, ते वेगळे होते. आपण त्या बारांना “लांडग्यांच्या कळपात मेंढरांना पाठवावे तसे” पाठवत आहोत, असे तो म्हणतो. या बोलक्या प्रतिमेत त्यांच्यात दिसायला हवी असलेली निरागसता आणि त्यांना अपरिहार्यपणे सहन करावे लागणारे वैर या दोन्हींची जाणीव होते. मेंढरांप्रमाणे त्यांनी नम्रतेने वागायचे होते, स्वतःचा बचाव करण्याची धडपड न करता चांगल्या मेंढपाळाच्या काळजीवर पूर्णपणे विसंबून राहायचे होते.

आज आपला प्रभू आपल्याला आपल्या कुटुंबांत, समुदायांत आणि जगात सुवार्तेची घोषणा करण्यासाठी पाठवतो. अशा वेळी बारा प्रेषितांना जो अनुभव आला, त्याहून वेगळ्या अनुभवाची अपेक्षा आपण करू नये. उदाहरणार्थ, जे कॅथलिक चर्चच्या नैतिक शिकवणुकीचे उघडपणे समर्थन करतात, त्यांना अनेकदा तीव्र विरोधाला सामोरे जावे लागते. केवळ येशू ख्रिस्ताद्वारेच तारण मिळते, असे जाहीर केल्यानेही वैर ओढवू शकते. अशा श्रद्धाधारणा असहिष्णू आहेत किंवा त्यांतून इतरांना दोषी ठरवले जाते, असा आरोप वारंवार केला जातो. प्रत्यक्षात मात्र त्या प्रेमातून, देवाने प्रकट केलेल्या सत्याशी असलेल्या निष्ठेतून आणि प्रत्येक आत्म्याच्या कल्याणाविषयीच्या खऱ्या कळकळीतून येतात.

येशूचे राज्य स्थापन करण्याचे त्याचे कार्य आपल्याला पुढे चालू ठेवायचे असेल, तर छळाला कसा प्रतिसाद द्यायचा हे समजून घेऊन आपण त्याला सामोरे जाण्यास तयार असले पाहिजे. द्वेषाला द्वेषाने किंवा छळाला छळाने उत्तर देणे ही सुवार्तेची शिकवण नाही. उलट, सत्याचे दूत झाल्यावर आपल्याला वैरभावाला सामोरे जावे लागेल, हे आधीच ओळखून आपण त्याला सापासारख्या चातुर्याने आणि कबुतरासारख्या साधेपणाने प्रतिसाद दिला पाहिजे. धोके ओळखले पाहिजेत, सापळे टाळले पाहिजेत आणि भाबडेपणाला बळी न पडता छळाला सामोरे गेले पाहिजे. त्याचबरोबर आपण मनाचा प्रामाणिकपणा जपला पाहिजे, मनात दुर्भावना बाळगता कामा नये आणि आपली शांती ढळू देता कामा नये.

ख्रिस्तासाठी हालअपेष्टा सहन करण्याची तुमची तयारी आहे का, यावर आज चिंतन करा. प्रेमाने सत्य सांगण्यास आणि नकार शांतपणे स्वीकारण्यास तुमचे हृदय तयार आहे का? प्रेषित भयाने नव्हे, तर प्रभूवर भरवसा ठेवून पुढे गेले; त्यांचे अनुकरण करण्याची कृपा मागा. चातुर्य, साधेपणा, निष्ठा, धैर्य आणि सौम्यता यांसह अंधकारमय व वैरभावाने भरलेल्या जगात सुवार्तेचा प्रकाश नेण्याचा निश्चय करा. ज्या कार्यासाठी तुम्हाला पाठवले आहे, ते करताना तुम्ही उत्तम मेंढपाळाच्या परिपूर्ण इच्छेनुसार वागलात, तर तो सदैव तुम्हाला मार्ग दाखवील आणि तुमचे रक्षण करील, याची खात्री बाळगा.

हे परम गौरवशाली राजा, येणाऱ्या शाश्वत राज्याची तयारी करण्यासाठी तू पृथ्वीवर तुझे राज्य स्थापन करायला आलास. तुझ्या आगमनाचा मार्ग तयार करण्यासाठी मला पाठव—माझ्या कुटुंबीयांच्या व मित्रांच्या हृदयांत, अधिक व्यापक समाजात आणि जगात जिथे जिथे तू मला साक्ष देण्यास बोलावतोस तिथे तिथे. तुझ्या सत्याच्या आणि प्रेमाच्या राज्यासाठी मार्ग तयार करताना मला सापांचे चातुर्य, कबुतरांची सौम्यता, सुज्ञपणा आणि नम्रता यांसह वागता येवो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


गुरूच्या पावलांवर चालणे

सामान्य काळातील चौदाव्या आठवड्याचा शनिवार

येशू आपल्या प्रेषितांना म्हणाला: “कोणताही शिष्य आपल्या गुरूपेक्षा श्रेष्ठ नाही, आणि कोणताही गुलाम आपल्या धन्यापेक्षा श्रेष्ठ नाही. शिष्याने आपल्या गुरूसारखे आणि गुलामाने आपल्या धन्यासारखे व्हावे, एवढे पुरे आहे. त्यांनी घराच्या धन्यालाच बालजबूल म्हटले, तर त्याच्या घरच्यांना किती अधिक बोल लावतील!” मत्तय 10:24–25

जुन्या कराराच्या काळात शिष्य रब्बींकडून शिकत असत. त्यांच्यापैकी बरेच जण स्वतः गुरू होत आणि त्यांना मिळालेल्या परंपरा पुढील पिढीपर्यंत पोहोचवत व त्या अधिक विकसित करत. पण आजच्या सुवार्तेत येशू या नात्याला एक नवा आणि सखोल अर्थ देतो. इतर रब्बींप्रमाणे तो विद्वानांच्या दीर्घ परंपरेतील केवळ आणखी एक ज्ञानी गुरू नाही. तो अंतिम आणि परिपूर्ण गुरू आहे—देह धारण केलेले ज्ञान, देहधारी झालेले देवाचे स्वतःचे वचन.

ज्ञान, पवित्रता किंवा समज यांपैकी कशातही येशूचे शिष्य त्याला कधीच मागे टाकू शकत नाहीत; त्याची बरोबरीही करू शकत नाहीत. उलट, ख्रिस्तासारखे पूर्णपणे होणे हे त्यांचे आणि आपलेही पाचारण आहे. त्यासाठी त्याच्या जीवनाचे नम्रपणे अनुकरण करायचे, त्याच्या कार्यात सहभागी व्हायचे आणि त्याच्याबरोबर दुःखही सहन करायचे. ख्रिस्ताला गैरसमज, बदनामी आणि नकार यांना सामोरे जावे लागले, तर त्याच्या अनुयायांनीही त्यापेक्षा कमी अपेक्षा ठेवू नये.

येशू हा देहधारी ज्ञान असूनही इस्राएलच्या अनेक धार्मिक नेत्यांनी त्याला नाकारले. इतकेच नव्हे, तर तो बालजबूलच्या सामर्थ्याने कार्य करतो, असा आरोपही त्यांनी केला. आपल्यालाही अशीच वागणूक मिळेल, असा इशारा येशूने आपल्या शिष्यांना दिला. गुरूलाच अशा अन्याय्य आरोपांना सामोरे जावे लागले, तर त्याच्या शिष्यांना त्याहूनही अधिक विरोधाला सामोरे जावे लागणार होते.

हे गंभीर सत्य सांगण्यामागे येशूचा हेतू आपल्या प्रेषितांना निराश करणे नव्हता, तर त्यांची आध्यात्मिक तयारी करणे हा होता. आपल्या स्वर्गारोहणानंतर त्यांना किती तीव्र विरोधाला आणि कठीण परीक्षांना सामोरे जावे लागेल, हे येशूला आधीच दिसत होते. खरोखरच, पेन्टेकॉस्टनंतर ख्रिस्ताने भाकीत केल्याप्रमाणे प्रेषितांना छळ, गैरसमज आणि रक्तसाक्षित्वाला सामोरे जावे लागले. तरीही पवित्र आत्म्याने दिलेल्या बळाने ते धैर्याने टिकून राहिले आणि मृत्यूपर्यंत आपल्या गुरूचे निष्ठेने अनुकरण केले.

ख्रिस्ताशी खऱ्या अर्थाने निष्ठावान राहिल्यामुळे आपल्या जीवनातही अनेकदा विरोध, गैरसमज आणि दुःखदेखील वाट्याला येते, हे आपण स्वीकारले पाहिजे. असे घडते तेव्हा आपण कधीही निराश होऊ नये किंवा आपल्याला कोणीच साथ देत नाही असे समजू नये. ख्रिस्त स्वतः आपल्या आधी याच वाटेने चालला आहे. म्हणून नम्रतेने आणि धैर्याने आपल्या गुरूचे अनुकरण करणे हे आपले पाचारण आहे. त्याच्यासारखे होणे हेच आपले सर्वांत मोठे प्रतिफळ आहे, असा भरवसा आपण ठेवला पाहिजे. आपण आपल्या निष्ठेत अढळ राहतो, तेव्हा ख्रिस्ताचे खरे शिष्य म्हणून साक्ष देतो. अशा शिष्यांना खरा आणि खोल आनंद ख्रिस्ताला मागे टाकण्यात नव्हे, तर प्रेम, नम्रता आणि त्याग यांत त्याच्यासारखे होण्यात मिळतो.

कधीकधी आपल्याला चुकून असे वाटते की ख्रिस्ताशी आपली निष्ठा जितकी वाढेल, तितक्या आपल्या अडचणी दूर व्हायला हव्यात. अंतरंगाच्या बाबतीत हे खरे आहे: आपण ख्रिस्ताच्या जितके जवळ जातो, तितकी आपली आंतरिक शांती अधिक गहिरी होते. पण बाह्य परिस्थितीत अनेकदा तसे घडत नाही. प्रेषितांनी पत्करलेल्या रक्तसाक्षित्वात शरीराला शांती मिळाली, असे मुळीच म्हणता येणार नाही.

पृथ्वीच्या टोकापर्यंत सुवार्ता घोषित करण्याच्या ख्रिस्ताच्या कार्यात सहभागी होऊन आपण स्वतः खरे प्रेषित होण्याचा प्रयत्न करतो, तेव्हा हा फरक समजून घेणे आवश्यक आहे. आपण आंतरिक शांती शोधतो की बाह्य शांती? लोकप्रियता, वरवरचे संबंध आणि अडचणींचा अभाव यातून मिळणारी बाह्य शांती सुखद असते; पण प्रेषित म्हणून मिळालेल्या पाचारणाचा पूर्ण अर्थ त्यात सामावत नाही. सुवार्ता घोषित करताना आपण खरोखर निष्ठावान राहिलो, तर प्रसंगी नकार, वैरभाव आणि दुःख यांना सामोरे जावे लागणारच. तरीही अशा परीक्षा निष्ठेने सहन करताना आपल्याला स्वतः ख्रिस्ताची गहन आंतरिक शांती अनुभवता येते. ही शांती जग आपल्याला देऊ शकत नाही आणि आपल्याकडून हिरावूनही घेऊ शकत नाही.

आज तुमच्या श्रद्धेची परीक्षा घेणाऱ्या प्रसंगांवर चिंतन करा. बाह्य परिस्थितीत शांतता लाभावी म्हणून प्रार्थना करण्याऐवजी, प्रत्येक परीक्षेला देवाच्या कृपेने आणि धैर्याने सामोरे जाण्यासाठी आंतरिक बळ मागा. प्रेषितांच्या उत्साहाने आपण जगात वावरतो तेव्हा ख्रिस्त आपल्याला जी खोल आणि चिरस्थायी अंतःशांती देऊ इच्छितो, ती आपल्यापासून कोणीही हिरावून घेऊ शकत नाही. लोकांनी तुम्हाला नाकारले किंवा परिस्थिती तुमच्या हाताबाहेर गेली, तरी खचू नका. असे घडेल, हे येशूने आधीच सांगितले होते. त्याऐवजी येशूचे अनुकरण करा आणि त्याच्यासोबत स्वतःचे जीवन बलिदान म्हणून अर्पण करा. गुरूवर हल्ला झाला, तर त्याचे शिष्य म्हणून आपल्यावरही हल्ला होईल, हे लक्षात ठेवा.

हे सर्व गुरूंच्या गुरो, मी सदैव तुझा शिष्य आहे आणि तुझ्या ज्ञानावर व सामर्थ्यावर पूर्णपणे अवलंबून आहे. तुझे दैवी कार्य पूर्ण करण्यासाठी प्रेषितांसारखे धैर्य देऊन मला पाठव. अडचणी, विरोध किंवा छळ यांना सामोरे जाताना मला तुझी शांती आणि धीर दे. हे माझ्या गुरो, तू जे प्रेमाने सहन केलेस, त्यापेक्षा वेगळी वागणूक मिळेल अशी अपेक्षा तुझा शिष्य म्हणून मी ठेवू नये, याची मला जाणीव राहू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड पेपरबॅक & ई-पुस्तक स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

ॲमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतरही!