4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மேலும் பல!
மகனில் தந்தையிடம் செபித்தல்
பொதுக்காலம் பதினான்காம் ஞாயிறு (ஆண்டு A)
அவ்வேளையில் இயேசு உரக்கக் கூறினார்: “விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் ஆண்டவராகிய தந்தையே, உம்மைப் போற்றுகிறேன். ஏனெனில், ஞானிகளுக்கும் அறிஞர்களுக்கும் இவற்றை மறைத்துச் சிறியோருக்கு வெளிப்படுத்தினீர். ஆம், தந்தையே, இதுவே உமது அருள்நிறைந்த திருவுளம். என் தந்தை எல்லாவற்றையும் என்னிடம் ஒப்படைத்துள்ளார். தந்தையைத் தவிர வேறு எவரும் மகனை அறியார்; மகனும், மகன் எவருக்குத் தந்தையை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறாரோ அவரும் அன்றி வேறு எவரும் தந்தையை அறியார்.” மத்தேயு 11:25–27
நாம் வாழ அழைக்கப்பட்டதும், நம் வாழ்வின் நோக்கத்தையும் பொருளையும் இறுதி நிறைவையும் நாம் கண்டடைவதுமான கிறிஸ்தவ வாழ்வு முழுவதையும் இப்பகுதி அழகாகத் தொகுத்துரைக்கிறது. “விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் ஆண்டவராகிய தந்தையைப்” போற்றுவதுடன் இயேசு தொடங்குகிறார். இயேசுவே முழுமையான கடவுளாகவும், “தந்தையோடு ஒரே பொருளானவராகவும்”—தந்தையோடு நித்தியமும் ஒரே இறைத்தன்மையும் கொண்டவராகவும்—இருந்தாலும், அவர் தந்தையைப் போற்றுகிறார்.
மூலக் கிரேக்க மொழியில், “உம்மைப் போற்றுகிறேன்…” என்ற சொற்றொடர் (exomologoumai), தந்தையின் மேலாட்சியையும் அருள்நிறைந்த திருவுளத்தையும் மகன் வெளிப்படையாகவும் பொதுவாகவும் முழுமையாகவும் ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கிறது. விண்ணிலும் மண்ணிலும் இருப்பவை அனைத்திற்கும் தந்தையே எல்லாம் வல்ல ஆண்டவர். தந்தையிடம் தாம் கொண்டுள்ள இந்த அடிப்படை மனநிலையை இயேசு இரண்டு காரணங்களுக்காக வெளிப்படுத்துகிறார்: முதலாவது, இது என்றென்றும் உண்மையானது என்பதால்; இரண்டாவது, நாம் நம்மையே தாழ்த்தி, இயேசு வழியாகவும், அவரோடும், அவரிலும் இதே செபத்தைச் செபிப்பதில் அவருடன் இணைய வேண்டும் என்பதால்.
இந்தச் செபம் ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தின் (“எங்கள் தந்தையே”) தொடக்கத்துடன் நெருங்கிய ஒற்றுமை கொண்டுள்ளது. ஏனெனில், இரண்டுமே தந்தையின் தூய்மையையும் மேலாட்சியையும் நேரடியாக ஏற்றுக்கொண்டு போற்றுவதுடன் தொடங்குகின்றன. இயேசுவே நமக்கு அளித்ததால், ஆண்டவர் கற்பித்த செபம் நிறைவான செபமாகத் திகழ்கிறது. தந்தையை அழைத்தபின், அது ஏழு வேண்டுதல்களை முன்வைக்கிறது. புனிதர்கள் தாமஸ் அக்குவினாவும் அகுஸ்தினாரும் கூறுவதன்படி, முதல் இரு வேண்டுதல்களான “உமது பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெறுக”, “உமது ஆட்சி வருக” ஆகியவை நம் வாழ்வின் மைய நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன: கடவுளை என்றென்றும் மாட்சிப்படுத்துவதும், அவருடைய அரசின் முழுமையான உறுப்பினர்களாக மாறுவதன் வழியாக அந்த மாட்சிக்குள் ஈர்க்கப்பட்டு, அதில் செயலூக்கத்துடன் பங்கேற்பதுமே அந்த நோக்கம். இன்றைய செபத்தில், “இவை” “சிறியோருக்கு” வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்றும், மகன் தாம் விரும்பும் எவருக்கும் தந்தையை வெளிப்படுத்தத் தேர்ந்துகொள்ள முடியும் என்றும் இயேசு கூறுகிறார்.
இயேசு நமக்குத் தந்தையை வெளிப்படுத்தும்போதுதான், நாம் இயேசுவின் செபத்திற்குள்ளும் தந்தையுடன் அவருக்குள்ள நெருக்கமான உறவிற்குள்ளும் ஈர்க்கப்படுகிறோம்: “மகனும், மகன் எவருக்குத் தந்தையை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறாரோ அவரும் அன்றி வேறு எவரும் தந்தையை அறியார்.” தாம் தந்தையிடம் கொண்டுள்ள அதே அன்புடன் நாமும் தந்தையை அறிந்து அன்புகூர வேண்டும் என்று இயேசு ஆழமாக விரும்புகிறார். எனவே, குறிப்பாகச் சோர்வு, பலவீனம் அல்லது பாவத்தால் நாம் சுமையுற்றிருக்கும்போது, நம் சுமைகளை அவரது இரக்கமிக்க வல்லமைக்கும் மாட்சிக்கும் முன்பாக இறக்கி வைக்குமாறு நம்மை மென்மையாக அழைப்பதுடன் அவரது செபம் தொடர்கிறது: “உழைத்துச் சுமை சுமந்து சோர்ந்திருப்பவர்களே, நீங்கள் எல்லாரும் என்னிடம் வாருங்கள்; நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்” (மத்தேயு 11:28).
இந்தக் கனிவான அழைப்பு, நமக்காக இயேசு கொண்டுள்ள ஆழ்ந்த விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: தந்தையிடம் அவர் கொண்டுள்ள அன்பிற்குள் நாம் நுழைந்து, தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான ஒன்றிப்பில் நெருக்கமாகப் பங்குபெற்று, அதன் வழியாக மிகப் புனிதமான மூவொரு கடவுளைப் போற்றி மாட்சிப்படுத்த வேண்டும் என்பதே அந்த விருப்பம். இது நமது மண்ணகப் பயணத்தில் மட்டுமல்ல, விண்ணகத்தில் என்றென்றும் தொடர வேண்டும். உண்மையில், எத்துணை மேன்மையும் மாட்சியும் நிறைந்த அழைப்பை நாம் பெற்றுள்ளோம்!
இயேசுவே இந்தச் செபத்தை அவரோடும், அவர் வழியாகவும், அவரிலும் செபிக்க உங்களை அழைக்கிறார் என்பதை உங்கள் உள்ளத்தில் உணர்ந்து, இன்று இந்த அழகிய செபத்தைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்கள் குரலில் தமது குரல் ஒலிக்கவும், உங்கள் இதயத்தில் தமது அன்பு துடிக்கவும், தமது தூய விருப்பங்கள் உங்கள் விருப்பங்களை வடிவமைக்கவும் அவர் ஏங்குகிறார். உங்கள் வாழ்வின் ஊற்றும் இறுதி இலக்குமாக இருப்பவரான தந்தையை நோக்கி உங்கள் பார்வையைத் திருப்புங்கள். அவருடைய அருள்நிறைந்த, தூய திருவுளத்தின்படி அனைத்தையும் நிறைவேற்ற அன்புடனும் தாழ்ச்சியுடனும் முயலுங்கள்.
விண்ணுலகிலும், நீர் புனிதப்படுத்தியவர்களின் ஆன்மாக்களிலும் வாழும் எங்கள் தந்தையே, இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரவிருக்கிறவரும், ‘இருக்கிறவர் நானே’ என்னும் மாபெரும் இறைவனுமாகிய உமது நித்திய இறையியல்பும் தூய பெயரும் என்றென்றும் மதித்துப் போற்றப்பட்டு மாட்சிப்படுத்தப்படுவனவாக. எங்கள் மீட்பரான உமது மகன் இயேசு மாட்சியுடன் மீண்டும் வருவதை நாங்கள் மகிழ்ச்சிமிக்க நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்த்திருக்கையில், இந்த மாட்சிப்படுத்துதல் என் வாழ்விலும் உமது நம்பிக்கையாளர்கள் அனைவரின் வாழ்விலும் ஒளிர்வதாக. அப்போது நீர் அவரோடும் தூய ஆவியாரோடும் இணைந்து புதிய விண்ணையும் புதிய மண்ணையும் நிறுவுவீர். இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
கடவுளின் மறைந்திருக்கும் பிரசன்னம்
பொதுக்காலம் பதினான்காம் ஞாயிறு (ஆண்டு B)
இயேசு அங்கிருந்து புறப்பட்டுத் தமது சொந்த ஊருக்கு வந்தார். அவருடைய சீடர்களும் அவருடன் சென்றனர். ஓய்வுநாள் வந்தபோது அவர் தொழுகைக்கூடத்தில் கற்பிக்கத் தொடங்கினார். அவருக்குச் செவிகொடுத்த பலர் வியப்புற்றனர். அவர்கள், “இவருக்கு இவையெல்லாம் எங்கிருந்து வந்தன? இவருக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள ஞானம் எத்தகையது? இவருடைய கைகளால் எத்துணை வல்ல செயல்கள் நிகழ்கின்றன!” என்றனர். மாற்கு 6:1–2
இயேசு தமது சொந்த ஊராகிய நாசரேத்து மக்களுக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்திய விதம், அவர் நமக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்தும் பல்வேறு வழிகளுக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது. ஒருபுறம், இயேசு வல்லமையோடு நம்மைத் தொட்டு உருமாற்றும்போது, நாம் வியப்பும் அதிசயமும் பிரமிப்பும் அடையலாம். ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் நாம் அறிய வேண்டியது என்ன என்பதைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்தி, அவரது உண்மை நம் மனங்களில் ஊடுருவும்போது, கடவுளின் ஞானத்தைக் கண்டு மகிழ்ச்சியோடு வியக்கிறோம். கடவுள் நம் இதயங்களை நேரடியாகத் தொடும்போது, அவரது மகிமையையும் எல்லாம் வல்ல ஆற்றலையும் ஏற்றுக்கொண்டு, அன்பான ஆராதனையாலும் நன்றியாலும் அவருக்குப் பதிலளிப்பதே சிறந்தது.
ஆனால், கடவுள் நம்மிடம் வரும் வேறு சில வேளைகளில், அவரை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனத்திறப்பு நம்மிடம் குறைந்திருக்கலாம்; நாம் அவரை எதிர்க்கவும் கூடும். இவை, நாம் எதிர்பாராத வழிகளில் இயேசு நம்மை அணுகும் தருணங்கள். இன்றைய நற்செய்தியில் நாசரேத்து மக்கள் இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக இருக்கிறார்கள். இயேசு அவர்களுக்கு மிகவும் பழக்கமானவராக இருந்தார். பலர் அவர் வளர்வதைப் பார்த்திருந்தார்கள்; அவரது தாய் உட்பட அவரது குடும்பத்தினரை அறிந்திருந்தார்கள்; அவரை ஒரு சாதாரண மனிதராக மட்டுமே பார்த்தார்கள். திடீரென அவர் இறை அதிகாரத்தோடு போதிக்கவும் அற்புத வல்லமையோடு செயல்படவும் தொடங்கியபோது, எளிய தச்சரின் மகனாக முன்பு அவரை அறிந்திருந்த அனுபவத்தையும், நீண்டகாலமாக எதிர்பார்த்திருந்த மெசியாவைப் பற்றிய தங்கள் எதிர்பார்ப்புகளையும் அவர்களால் பொருத்திப் பார்க்க முடியவில்லை.
சில வேளைகளில் நாம் எவ்வாறு நாசரேத்து மக்களைப் போல் நடந்துகொள்கிறோம்? இயேசு தாழ்மையிலும் அன்றாட வாழ்வின் சாதாரணத் தோற்றத்திலும் மறைந்தவராக நம்மிடம் வரும்போதெல்லாம் நாம் அவ்வாறு நடந்துகொள்கிறோம். எடுத்துக்காட்டாக, நம் குடும்பத்தினரிடமோ அண்டை வீட்டாரிடமோ இயேசுவின் பிரசன்னத்தை எத்தனை முறை கவனிக்கத் தவறுகிறோம் என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். குறிப்பாக, அவர்களோடு நமக்குள்ள நெருங்கிய பழக்கம் அவர்களது குறைகளையும் பலவீனங்களையும் மட்டுமே பார்க்கச் செய்யும்போது இவ்வாறு நிகழ்கிறது. கடவுள் ஒவ்வோர் ஆன்மாவிலும் பிரசன்னமாக இருந்து, ஒவ்வொருவரையும் நிலைத்திருக்கச் செய்கிறார். அவர் ஓர் ஆன்மாவில் அருளின் வழியாகவும் பிரசன்னமாக இருக்கும்போது, அந்த அருள்நிறைந்த பிரசன்னத்தை உணர்ந்து, அந்த நபரில் கிறிஸ்துவை மதித்து அன்பு செய்ய நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.
மேலும், பாத்திரங்களைக் கழுவுதல், குழந்தைகளைப் பராமரித்தல், உதிர்ந்த இலைகளை வாரிச் சேர்த்தல் போன்ற அன்றாடப் பணிகளில் கிறிஸ்துவை அடையாளம் காண நாம் தவறலாம். இப்பணிகள் எளியவையாக இருந்தாலும், கிறிஸ்துவைச் சந்தித்து அவருக்குப் பணிவிடை செய்யும் அருளின் வாய்ப்புகளாக மாறக்கூடும். எடுத்துக்காட்டாக, பாத்திரங்களைக் கழுவுவதை முற்றிலும் வேறுபட்ட இரு விதங்களில் அணுகலாம்: மனமின்றிச் செய்யும் ஒரு சுமையாகவோ, கிறிஸ்துவின் பிறரன்போடு ஆற்றும் அன்புப் பணியாகவோ அணுகலாம். அன்போடு செய்யும்போது, இயேசுவின் தாழ்மையான, மறைவான பிரசன்னம் தெளிவாகிறது; அவரை அடையாளம் காண்பதும் நமக்கு எளிதாகிறது. இப்பணிகளை ஆழ்ந்த பக்தியுடன் செய்யும்போது, பார்ப்பதற்குச் சிறியதாகவும் முக்கியமற்றதாகவும் தோன்றும் செயல்கள், கடவுளின் அன்பு நம் வழியாகப் பிறருக்கு வெளிப்படும் வல்லமையான வழிகளாக மாறுவதைக் கண்டு நாம் வியக்கவும் கூடும்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நற்கருணையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அப்பம், இரசம் ஆகியவற்றின் சாதாரணத் தோற்றங்களுக்குள் மறைந்து, இயேசு தாழ்மையோடு நம்மிடம் வருகிறார். இது மிகவும் பழக்கமான, வழக்கமான ஒன்றாகிவிட்டது என்ற ஒரே காரணத்தால், எத்தனை முறை கவனச்சிதறலோடும் அவசரத்தோடும், அல்லது அவரது பிரசன்னத்தின் அற்புதத்தால் உள்ளம் நெகிழாமலும் பலிபீடத்தை அணுகுகிறோம்? திருப்பலியில் பங்கேற்கும்போது, சாதாரணத் தோற்றங்களைக் கடந்து, நாம் பங்குபெறும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட உண்மையை உற்றுநோக்க அழைக்கப்படுகிறோம். கல்வாரியை நாம் அடையாளம் காண வேண்டும்: ஆன்மாக்களின் மீட்பிற்காகச் சிலுவை என்னும் பலிபீடத்தில் இறைமகன் தம்மையே ஒப்புக்கொடுக்கும் ஒரே நித்தியப் பலி அது. அவ்வாறே, விண்ணகத்தின் நித்திய விருந்தையும் நாம் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். அதில் நாம் விண்ணகத் தூதர்களின் அணிகளோடு இணைந்து, கடவுளின் அரியணைக்கு முன்பாக, “தூயவர், தூயவர், தூயவர்!” என்று ஆர்ப்பரிக்கிறோம்.
இன்று நாசரேத்து மக்களைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். கடவுள் நம்மிடம் வரும் ஒவ்வொரு வழியிலும் அவரை உணர்வதற்கான தாழ்மையையும் ஆன்மிகக் கவனத்தையும் நாம் வளர்த்துக்கொள்ளாவிட்டால், பழகிப்போன தன்மையும் சாதாரணத் தோற்றமும் தடைகளாக மாற அனுமதிப்பதில் உள்ள ஆன்மிக ஆபத்தை அவர்கள் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்கள். குறிப்பாக, அருளின் வழியாக அவர் மறைவாக வரும் தருணங்களில், அவரை அடையாளம் கண்டு வரவேற்கும் அருளுக்காக மன்றாடுங்கள். அவரை ஆர்வத்தோடு தேடுங்கள்; அவரைக் கண்டடையும்போது, தூய வியப்போடும் பிரமிப்போடும் — புனிதமான மலைப்போடும் — மகிழுங்கள். இவ்வாறு செய்வது, இறைமகன் ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்தும் சாதாரணமான, தாழ்மையான வழிகளில் அவரை உணர்ந்துகொள்ள நமக்கு உதவுகிறது.
மறைந்திருந்தாலும் என்றும் என்னோடு பிரசன்னமாயிருக்கும் என் ஆண்டவரே, உமது தெய்வீகப் பிரசன்னத்தாலும் அருளாலும் நீர் இடையறாது என்னைச் சூழ்ந்திருக்கிறீர். ஒவ்வொரு நாளும் உம்மைக் காணவும், உம்மை அன்பு செய்யவும், உமது பிரசன்னத்தைக் கண்டு பிரமிப்புடன் நிலைத்திருக்கவும் எனக்கு உதவியருளும். வாழ்வின் மிகச் சாதாரணமான தருணங்களில்கூட உமது தெய்வீகப் பிரசன்னத்தின் கருவியாக மாறி, உமது தாழ்மையான அன்பின்படி நான் வாழ்வேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
நமது மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி!
பொதுக்காலம் பதினான்காம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)
எழுபத்திரண்டு பேரும் மகிழ்ச்சியோடு திரும்பி வந்து, “ஆண்டவரே, உமது பெயரால் பேய்கள்கூட எங்களுக்கு அடிபணிகின்றன” என்றார்கள். இயேசு, “சாத்தான் வானத்திலிருந்து மின்னலைப்போல் விழுவதைக் கண்டேன். இதோ, ‘பாம்புகளை மிதிக்கவும்’, தேள்களையும் பகைவனின் முழு வலிமையையும் மிதிக்கவும் உங்களுக்கு அதிகாரம் கொடுத்திருக்கிறேன்; எதுவும் உங்களுக்குத் தீங்கு செய்யாது. இருப்பினும், தீய ஆவிகள் உங்களுக்கு அடிபணிகின்றன என்பதற்காக மகிழாதீர்கள்; மாறாக, உங்கள் பெயர்கள் விண்ணகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன என்பதற்காக மகிழுங்கள்” என்றார். லூக்கா 10:17–20
இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு எழுபத்திரண்டு சீடர்களுக்குப் பணிப் பொறுப்பளித்து, தாம் செல்லவிருந்த ஒவ்வோர் ஊருக்கும் இடத்திற்கும் அவர்களை இருவர் இருவராக அனுப்புகிறார். “புறப்பட்டுச் செல்லுங்கள்; இதோ, ஓநாய்களிடையே ஆட்டுக்குட்டிகளைப் போல உங்களை அனுப்புகிறேன்” (லூக்கா 10:3) என்று தெளிவாக எச்சரிக்கிறார். உண்மையான நற்செய்திப் பணியில் எதிர்கொள்ள வேண்டிய பாதுகாப்பின்மையையும், அதற்குத் தேவையான துணிவையும் இது எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஆன்மிகப் போராட்டம், நற்செய்தி அறிவித்தல், சீடராக வாழ்தல் ஆகியவை உண்மையில் நமது கிறிஸ்தவ அழைப்பில் ஒன்றிலிருந்து ஒன்றைப் பிரிக்க முடியாத எதார்த்தங்களாகும்.
அலகையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஒருவரை நீங்கள் நேருக்கு நேர் சந்திப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். பெரும்பாலானோருக்கு இது அச்சமூட்டும் சந்திப்பாகவே இருக்கும். தீயவன் உண்மையிலேயே இருக்கிறான்; அவன் நம்மை முழுமையாக வெறுக்கிறான்; நமது அழிவை மட்டுமே நாடுகிறான். இவ்வாறு ஆட்கொள்ளப்பட்டவரைச் சந்திக்கும்போது, இயேசுவின் பெயரால் வெளியேறுமாறு அந்தப் பேய்க்கு நீங்கள் அன்போடு கட்டளையிடுகிறீர்கள் என்றும், அதுவும் அவ்வாறே வெளியேறுகிறது என்றும் மேலும் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்! உங்கள் வழியாகச் செயல்படும் கடவுளின் வல்லமையைக் கண்டு நீங்கள் வியந்து நின்று மகிழ்வீர்கள். தமது பெயராலும் தமது இறை அதிகாரத்தாலும் பணியாற்ற இயேசு அனுப்பிய எழுபத்திரண்டு சீடர்களின் அனுபவம் இதுவே.
திருமுழுக்கின் வழியாக, கிறிஸ்துவின் உடலாகிய திருஅவையில் நாம் இணைக்கப்படுகிறோம். உறுதிப்பூசுதலில், உலகில் கிறிஸ்துவின் பணியைத் தொடர நாம் தூய ஆவியாரைப் பெறுகிறோம். நலமளிக்கவும், இறையாட்சியை அறிவிக்கவும், பேய்களை எதிர்த்துப் போராடவும் அந்தத் தொடக்ககாலச் சீடர்கள் அனுப்பப்பட்டதுபோலவே, நம்மிடமும் கிறிஸ்துவின் பணி ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது.
வியப்பூட்டும் பேயோட்டுதல்களை நாம் அடிக்கடி காண்பதில்லை என்றாலும், நமது அன்றாடச் சூழல்களில் தீமையை விரட்டியடிக்க நாள்தோறும் அழைக்கப்படுகிறோம். அன்போடு உண்மையைப் பேசுவதன் வழியாகவும், கிறிஸ்துவின் அன்புக்குத் துணிவுடன் சான்று பகர்வதன் வழியாகவும், தன்னலமற்ற சேவைச் செயல்களைச் செய்வதன் வழியாகவும் கடவுளின் அரசைக் கட்டியெழுப்புவதில் முனைப்புடன் ஈடுபடும்போது, நாம் இதை நிறைவேற்றுகிறோம். இறையன்பின் முன்னிலையில் பேய்கள் ஓடிவிடுகின்றன; கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவோர் துணிவுடன் அறிவிக்கும் நற்செய்தியின் மெய்யான உண்மைக்கு முன் அவை பின்வாங்குகின்றன.
நமது பணியை நிறைவேற்றும்போது சோதனைகளும் எதிர்ப்புகளும் தவிர்க்க முடியாமல் வருகின்றன. கிறிஸ்துவின் சீடர்கள் “ஓநாய்களிடையே ஆட்டுக்குட்டிகளைப்போல” அனுப்பப்பட்டதுபோலவே, நாமும் பகைமையை எதிர்பார்க்கலாம். தீயவனும் அவனது தாக்கத்திற்கு உட்பட்டவர்களும் நற்செய்தியைக் கடுமையாக எதிர்க்கிறார்கள். எதிர்ப்பையோ, புறக்கணிப்பையோ, துன்புறுத்தலையோ சந்திக்கும்போது, நாம் மனந்தளரவோ வியப்படையவோ கூடாது. இத்தகைய சூழ்நிலைகளுக்காகவே இயேசு தம் சீடர்களையும் நம்மையும் தெளிவாகத் தயார்படுத்தினார். புறக்கணிப்பைச் சந்திக்கும்போது, அந்த ஊர்களுக்கு எதிரான சான்றாகத் தங்கள் கால்களில் படிந்த தூசியை உதறிவிடுமாறு அவர் எழுபத்திரண்டு சீடர்களுக்கும் அறிவுறுத்தினார்.
மற்றவர்களின் விருப்பத்திற்கு ஏற்றவர்களாக இருப்பதற்காகவோ, செல்வாக்குப் பெறுவதற்காகவோ மட்டும் நாம் நற்செய்தியைப் பகிர்வதில்லை; மாறாக, மனவருத்தம், மனமாற்றம், நிலைவாழ்வு ஆகியவற்றின் வழியாக வாழ்வை மாற்றியமைக்கும் அருளை வழங்குவதற்காகவே பகிர்கிறோம். துணிவோடும், உண்மைத்தன்மையோடும், சமரசமின்றியும் உண்மையைப் பேச நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்; எனினும், எப்போதும் மெய்யான அன்போடு பேச வேண்டும். உண்மையால் மட்டுமே இதயங்களுக்கு விடுதலை அளிக்க முடியும். அதை அறிவிக்க நாம் ஒருபோதும் அஞ்சக்கூடாது.
இறுதியில், ஆன்மிகப் போராட்டத்திலோ தீமையை எதிர்கொள்வதிலோ நாம் பெறும் வெற்றியில் நமது மகிழ்ச்சி முதன்மையாக அமைவதில்லை. மாறாக, கடவுளோடுள்ள நமது உறவின் உறுதியிலும், அவரது அருளின் நிச்சயத்திலும், நமது “பெயர்கள் விண்ணகத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளன” (லூக்கா 10:20) என்பதை அறிவதிலுமே நமது மகிழ்ச்சி வேரூன்றியுள்ளது. மேலும், நாம் உண்மையுடன் சான்று பகர்வதால் மற்றவர்களின் பெயர்கள் விண்ணகத்தில் எழுதப்படும்போது, அவர்களது மகிழ்ச்சி நமக்கும் உரியதாகிறது; கிறிஸ்துவில் நாம் பகிர்ந்துகொள்ளும் மகிழ்ச்சியை அது பெருக்குகிறது.
இயேசுவால் அனுப்பப்பட்ட எழுபத்திரண்டு சீடர்களிடையே உங்களுக்குள்ள இடத்தைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். கிறிஸ்துவின் அரசைக் கட்டியெழுப்பவும் ஆன்மிகத் தீமையை எதிர்த்துப் போராடவும் திருமுழுக்கின் வழியாக நீங்கள் பெற்ற அழைப்பைத் துணிவுடன் நிறைவேற்றுகிறீர்களா? எதிர்ப்பையோ பகைமையையோ சந்திக்கும்போது உறுதியுடன் நிலைத்திருக்கிறீர்களா? கிறிஸ்துவுக்காக நற்செய்தி அறிவிப்பவர் என்ற உங்கள் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, அவரது அரசைக் கட்டியெழுப்புங்கள்; நலமளிக்கும் அவரது அன்பைக் கொண்டு செல்லுங்கள்; அவரது பெயரால் தீமையை எதிர்த்துப் போராடுங்கள். இவ்வாறு செய்யும்போது, உங்கள் பெயர் விண்ணகத்தில் எழுதப்பட்டிருப்பதைக் கண்டறிவதில் மட்டுமல்ல, கிறிஸ்துவிடம் நீங்கள் கொண்ட பிரமாணிக்கத்தால் அங்கே எழுதப்பட்டுள்ள பலரது பெயர்களைக் குறித்து மகிழ்வதிலும் உங்கள் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சி அடங்கியுள்ளது என்பதை உணர்வீர்கள்.
துணிவுமிக்க என் ஆண்டவரே, மக்கள் அனைவரும் கேட்க வேண்டிய உண்மையை நீர் போதித்தீர்; அவ்வாறே செய்ய எங்கள் ஒவ்வொருவரையும் அழைக்கிறீர். தீமையை எதிர்த்துப் போராடவும், மண்ணுலகில் உமது அரசைக் கட்டியெழுப்பவும், நொறுங்கிய இதயங்களைக் குணப்படுத்தவும் தேவையான அருளால் என்னையும் உமது பிள்ளைகள் அனைவரையும் வலுப்படுத்தும். ஆண்டவரே, என் பெயரை விண்ணகத்தில் எழுதியருளும்; பல ஆன்மாக்களை உமக்கு இன்னும் நெருக்கமாக ஈர்க்க, என்னை உமது கருவியாகப் பயன்படுத்தும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
துன்பத்தை எதிர்கொள்ளுதல்
பொதுக்காலத்தின் பதினான்காம் வாரம் — திங்கள்
இயேசு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அதிகாரி ஒருவர் வந்து அவர்முன் முழந்தாளிட்டு, “என் மகள் இப்போதுதான் இறந்துவிட்டாள். ஆனால் நீர் வந்து அவள்மீது உமது கையை வையும்; அவள் உயிர்பெறுவாள்” என்றார். இயேசு எழுந்து அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்; அவருடைய சீடர்களும் அவ்வாறே சென்றார்கள். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக இரத்தப்போக்கினால் துன்புற்ற ஒரு பெண் அவருக்குப் பின்னால் வந்து, அவரது மேலாடையின் தொங்கலைத் தொட்டார். “நான் அவரது மேலாடையைத் தொட்டாலே போதும், நலம்பெறுவேன்” என்று அவர் தமக்குள் சொல்லிக்கொண்டார். மத்தேயு 9:18–21
உங்கள் வாழ்வில் மிகுந்த வேதனையும் கடினமும் நிறைந்த தருணங்களில் ஒன்றை நினைவுகூருங்கள். ஒருவேளை நீங்கள் கடுமையான நோயினால் துன்புற்றிருக்கலாம் அல்லது உங்கள் அன்புக்குரிய ஒருவர் நோயுற்றதால் வேதனைப்பட்டிருக்கலாம். ஒருவேளை நீங்கள் பெரும் அவமானத்தை அனுபவித்திருக்கலாம் அல்லது உங்களுக்கு நெருக்கமான ஒருவர் அவமானத்தை எதிர்கொண்டபோது அவருக்குத் துணையாக நடந்திருக்கலாம். ஒருவேளை வேலையை இழந்து, அதிகரித்துக்கொண்டே சென்ற கட்டணங்களைச் செலுத்த முடியாமல், கையறுநிலையில் இருப்பதாக உணர்ந்திருக்கலாம். துன்பம் பல வடிவங்களில் வருகிறது. நமது நம்பிக்கையையும் பற்றுறுதியையும் முழுமையாகக் கடவுளிடம் வைத்தால், நாம் பொறுமையுடன் துன்பங்களைத் தாங்குவதன் வழியாக இன்னும் பெரியதொரு நன்மை விளைய முடியும் என்பதை அவர் தமது ஞானத்தில் காண்கிறார்; அதன் காரணமாக மட்டுமே இத்தகைய சோதனைகளை அவர் அனுமதிக்கிறார்.
இன்றைய நற்செய்தியில், ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பில்லாத இருவரைச் சந்திக்கிறோம்; இருவருமே கடுமையான துன்பத்தின் சுமையைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். முதலில், ஒரு தந்தை இயேசுவின் முன் முழந்தாளிட்டு, தம் மகள் இப்போதுதான் இறந்துவிட்டாள் என்று துயரத்தோடு தெரிவிக்கிறார். வியக்கத்தக்க நம்பிக்கையுடன், அவள் மீண்டும் உயிர்பெறுவாள் என்ற உறுதியோடு, இயேசு வந்து அவள்மீது தமது கையை வைக்குமாறு மன்றாடுகிறார். இயேசு அவருடன் சென்றுகொண்டிருக்கும்போது, பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக இரத்தப்போக்கினால் அமைதியாகத் துன்புற்றுவந்த ஒரு பெண் பின்னால் வந்து, அவரது மேலாடையின் தொங்கலைத் தொடுகிறார்; இத்தகைய எளிய செயல்கூட தமக்கு நலமளிக்கும் என்று அவர் நம்புகிறார்.
அன்பு மகளின் திடீர் மரணமும், பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக உடலிலும் உள்ளத்திலும் அனுபவித்த வேதனையும் பாரமான சிலுவைகள். நம் சொந்தச் சோதனைகள் வேறுபட்டிருக்கலாம். ஆயினும், குறிப்பாகப் பெரும் துன்பங்களை எதிர்கொள்ளும் வேளைகளில், துயருறும் இந்த இருவரிலும் நம்மையே காண நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.
துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அந்தத் தந்தையும் தம்மால் எதுவும் செய்ய இயலாத நிலையை உணர்ந்திருக்கக்கூடும். பிறந்தது முதல் தம் மகளுக்கு உணவளித்து, பாதுகாத்து, வழிநடத்தி, அன்போடு அவளுடைய தேவைகளை நிறைவேற்றிய அவர், இப்போது தம்மால் வெல்ல முடியாத மரணத்தின் முன் உதவியற்றவராக நிற்கிறார். குறைந்தபட்சம், அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.
இரத்தப்போக்கினால் வருந்திய அந்தப் பெண், தன் நோயால் ஏற்பட்ட உடல் வேதனையை மட்டுமல்லாமல், மோசேயின் திருச்சட்டம் விதித்த சமூக மற்றும் ஆன்மிகத் தனிமையையும் அனுபவித்தாள். லேவியர் சட்டத்தின்படி, அவளது தொடர் இரத்தப்போக்கு அவளைச் சடங்குமுறைப்படி தீட்டுள்ளவளாக்கி, பொதுவழிபாட்டிலிருந்தும் சமூக வாழ்விலிருந்தும் விலக்கி வைத்தது. அவளது இரத்தப்போக்கு தொடர்ந்து இருந்ததால், அவளது ஒதுக்கப்பட்ட நிலையும் தொடர்ந்தது—அது வேதனைமிக்க, முடிவில்லாத நாடுகடத்தல் போன்றிருந்தது. தன் நிலையைச் சரிசெய்ய அவளால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. உண்மையிலேயே எந்த வழியும் இல்லையா?
துன்பத்தை எதிர்கொள்ளும்போது, நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டும்: முழுமையான நம்பிக்கையுடனும் சரணடைதலுடனும் கடவுளை நாட வேண்டும்; அல்லது நம்பிக்கையின்மை, மனக்கசப்பு, எதிர்ப்பு ஆகியவற்றில் விழுந்துவிடுவோம். துன்பம் நம்மை அக்கறையற்றவர்களாக விட்டுவிடுவது அரிது—அது இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் அல்லது கடினப்படுத்தும். அதனால்தான் ஒவ்வொரு சோதனையும் நம்மிடம் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: நான் நம்பிக்கையுடன் செயல்படுவேனா, அல்லது கசப்புணர்வுக்குள் பின்வாங்குவேனா?
துயருற்ற இந்த இருவரும் நம்பிக்கையின்மைக்கு அடிபணிய மறுத்தனர். மாறாக, துணிவும் தாழ்மையும் நிறைந்த நம்பிக்கையுடன் இயேசுவை நாடினர்—ஒருவர் எல்லார் முன்னிலையிலும் முழந்தாளிட்டார்; மற்றவர் அமைதியாகக் கையை நீட்டினார். இருவருடைய நம்பிக்கைக்கும் இறை இரக்கம் பதிலளித்தது.
மோசேயின் திருச்சட்டம் தீட்டுள்ளதாகக் கருதியதை இயேசு ஏற்றுக்கொண்டு மீட்டளித்தார். அந்தப் பெண்ணின் தொடுதலால் அவர் தீட்டுப்படவில்லை—அவர் அவளைத் தூய்மையாக்குகிறார். இதன் வழியாக, தாமே திருச்சட்டத்தின் நிறைவும், உண்மையான ஒவ்வொரு குணமாகுதலுக்கும், குறிப்பாக அருளடையாளங்கள் வழியாக வரும் குணமாகுதலுக்கும் ஊற்றாக இருப்பதை கிறிஸ்து வெளிப்படுத்துகிறார். நற்கருணை, பாவசங்கீர்த்தனம், நோயில் பூசுதல் ஆகிய அருளடையாளங்களில் நாமும் “அவரது ஆடையைத் தொட்டு”, சிதைந்ததை மீண்டும் சீராக்கும் அருளைப் பெறலாம்.
கிறிஸ்துவால் அணுக முடியாத அளவுக்கு எந்தத் துன்பமும் ஆழமானதல்ல; அவர் முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியாத அளவுக்கு எந்த நாடுகடத்தலும் நீண்டதல்ல; அவர் மீட்டளிக்க முடியாத அளவுக்கு எந்த இழப்பும் இறுதியானதல்ல என்ற ஆறுதலளிக்கும் உண்மையை இன்று சிந்தியுங்கள். உங்கள் காயங்கள் புதியவையாயினும் பழையவையாயினும், உங்களால் கதறி அழைக்க முடிந்தாலும் அல்லது அமைதியில் மெல்லிய குரலில் மட்டுமே செபிக்க முடிந்தாலும், அவரை நோக்கிக் கையை நீட்டுங்கள். அவர் முன் முழந்தாளிடுங்கள். செபம், அருளடையாளங்கள், நம்பிக்கையுடன் கூடிய சரணடைதல் ஆகியவற்றின் வழியாக, நம்பிக்கையோடு அவரது ஆடையின் விளிம்பைத் தொடுங்கள். அவர் உங்களை விட்டு விலகமாட்டார். அவர் உங்கள் வேதனையைக் காண்கிறார்; நீங்கள் அவரை அனுமதித்தால், அவர் அந்த வேதனைக்குள் வந்து, துணிவூட்டும் வார்த்தைகளைப் பேசி, உங்களை எழுப்புவார்.
என் துயரை உணர்ந்துகொள்ளும் ஆண்டவரே, உம் மக்களின் துன்பங்களை நீர் காண்கிறீர்; உமது இதயம் எங்கள்மீது பரிவுகொள்கிறது. என் வாழ்வில் சோதனைகள் எழும்போது, அவற்றைக் கொடைகளாக—என் அக்கறையின்மையிலிருந்து வெளியேறி, முழு இதயத்தோடு உம்மில் நம்பிக்கை வைப்பதற்கான வாய்ப்புகளாக—காண எனக்கு உதவியருளும். உமது அருள் போதுமானதாக இல்லாத எதையும் நான் தாங்கிக்கொள்ள நீர் ஒருபோதும் அனுமதிக்கமாட்டீர் என்று நம்புகிறேன். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
நாம் பேசும் வார்த்தைகள்
பொதுக்காலத்தின் பதினான்காம் வாரம் — செவ்வாய்
பேச முடியாத, பேய் பிடித்த ஒருவர் இயேசுவிடம் கொண்டுவரப்பட்டார். பேய் விரட்டப்பட்டதும், பேச்சற்றிருந்த அவர் பேசினார். மக்கள் கூட்டத்தினர் வியப்புற்று, “இஸ்ரயேலில் இதுபோன்ற ஒன்றை இதுவரை கண்டதே இல்லை” என்றனர். மத்தேயு 9:32–33
உங்களால் பேச முடியாத நிலையைச் சற்றுக் கற்பனை செய்துபாருங்கள். உங்கள் நாள் எப்படிக் கழிந்தது என்பதை உங்கள் அன்புக்குரியவர்களிடம் சொல்லவோ, உங்கள் எதிர்பார்ப்புகள், மகிழ்ச்சிகள் அல்லது துயரங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளவோ முடியாது. அதன் விளைவாக ஆழ்ந்த தனிமைப்படுதலும் தனிமை உணர்வும் ஏற்படும். பேய் பிடித்திருந்த இவரை வாட்டிய கொடுமையும் இதுவே.
உருவகமாகச் சொல்வதானால், மற்றொருவரிடமோ கடவுளிடமோ நம்மைச் சரியாக வெளிப்படுத்த வார்த்தைகள் இல்லாமல் இருக்கும்போது, பேய் பிடித்திருந்த இவர் நம்மையே குறிக்கிறார். கடவுளின் நித்திய உண்மையின் ஒளியில் நம்மைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறச் செய்யும் குழப்பமான சிந்தனையே பெரும்பாலும் நமது “பேச்சின்மைக்குக்” காரணமாகிறது. ஆன்மிகப் பேச்சின்மை என்பது இறை ஞானத்தில் வேரூன்றாத வெற்று வார்த்தைகளைப் பேசுவதற்கு ஒப்பானது. நாம் அதிகமாகப் பேசலாம். ஆனால் நம் இதயங்கள் கடவுளோடு இசைந்திருக்காவிட்டால், நம் வார்த்தைகள் செபமாக அல்லாமல் இரைச்சலாகவும், உண்மையை வெளிப்படுத்துவதாக அல்லாமல் வெறும் எதிர்வினையாகவும், நம் இதயங்களை நேர்மையாகப் பகிர்ந்துகொள்வதாக அல்லாமல் தொடர்பற்ற பேச்சாகவும் மாறிவிடுகின்றன.
மற்றொருவருடன் உண்மையாக உரையாடுவது என்றால் என்ன? அது வார்த்தைகளைப் பெருக்குவதோ, மற்றவர் பேசும்போது குறுக்கிட்டுப் பேசுவதோ, வாதத்தில் வெல்வதோ, மற்றவர்கள் பார்க்கும்படி உங்களையும் உங்கள் கருத்துகளையும் காட்சிப்படுத்துவதோ அல்ல. உண்மையான உரையாடல், நம் ஆன்மாக்களுக்குள் உண்மை—கடவுளின் உண்மை—உயிரோட்டமாக இருப்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது. இவ்வாறு நிகழும்போது, நம்பிக்கை என்னும் கொடையால் நம் மனங்கள் உயர்த்தப்பட்டு, இறை ஞானத்தால் நம் இதயங்கள் நிறைவுபெறும்போது, நம் வார்த்தைகள் பொருளுள்ளவையாகின்றன. நாம் அதிகமாகப் பேசினாலும் குறைவாகப் பேசினாலும், வெறும் வார்த்தைகளையோ கருத்துகளையோ வெளிப்படுத்துவதற்கும் மேலாகச் செயல்படுகிறோம்—நம்மையும், கடவுளோடு நமக்குள்ள ஒன்றிப்பையும், பிறர்மீது நமக்குள்ள அன்பையும், கடவுள் நமக்குள் வைக்கும் பிறரன்பையும் வெளிப்படுத்துகிறோம்.
இறுதியில், வார்த்தைகள் கடவுளின் அரசைக் கட்டியெழுப்ப உதவுவதற்காகவே உள்ளன. “இன்று இரவு உணவுக்கு உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?” போன்ற சாதாரண உரையாடல்களைக்கூட கடவுளின் அரசைக் கட்டியெழுப்பும் விதத்தில் பேசலாம். ஆனால் வார்த்தைகள் அருளைத் தாங்கும் கலன்களாக இருக்க முடிவதுபோலவே, தீங்கு விளைவிக்கும் கருவிகளாகவும் மாறக்கூடும். தன்னலத்துடனோ கோபத்துடனோ புறங்கூறும் நோக்கத்துடனோ பேசப்படும் வார்த்தைகள் கட்டியெழுப்புவதற்குப் பதிலாக இடித்தழித்து, கடவுளின் அரசுக்குச் சேதம் விளைவிக்கின்றன.
இன்றைய நற்செய்தியில் வரும் பேய்பிடித்த மனிதனை, நாம் கடவுளின் வார்த்தைக்குப் பதிலாக வெற்று வார்த்தைகளையோ தீங்கு விளைவிக்கும் வார்த்தைகளையோகூடப் பேசும் நேரங்களின் அடையாளமாகக் காண அழைக்கப்படுகிறோம். சாதாரண உரையாடலில்கூட நாம் கடவுளின் வார்த்தையைப் பேசும்போது, நம் ஆன்மாக்களுக்குள் ஒளிரும் கடவுளின் அன்பை வெளிப்படுத்துகிறோம். கனிவான ஊக்கமொழி, மற்றவரின் நாள் எப்படிக் கழிந்தது என்று ஆறுதலாகக் கேட்கும் கேள்வி, மகிழ்ச்சியான ஒரு சந்திப்பைப் பற்றிய பகிர்வு, அல்லது நமது மனித இதயத்தின் வழியாக ஒளிரும் கடவுளின் அன்பை வெளிப்படுத்தும் வேறு எந்தச் சொல்லாக இருந்தாலும், இத்தகைய உரையாடலுக்காகவே நாம் முயல வேண்டும்.
அந்த மனிதனிடமிருந்து பேயை உண்மையாகவே விரட்டியதன் வழியாக, இயேசு தமது இறைவல்லமைக்குச் சான்று பகர்ந்து, அவனை அவனது ஆன்மிகத் துன்பத்திலிருந்து விடுவித்தார். மனிதரான வாக்கு பேயை விரட்டியதும் அந்த மனிதன் பேசத் தொடங்குவது, பேச்சுத் திறனை அளிக்கும் புதுமை என்பதையும் தாண்டியது—அது அவனது அடையாளத்தை மீட்டளிப்பதாகும். நித்திய வாக்காகிய கிறிஸ்து, மனித மொழியை அதன் புனித நோக்கத்திற்கு மீண்டும் கொண்டுவருகிறார்: உண்மைக்குக் குரல் கொடுப்பது, மனிதர்களை அன்பில் ஒன்றிணைப்பது, அனைத்திற்கும் மேலாகக் கடவுளை மாட்சிப்படுத்துவது.
இந்த உருவகத்தைத் தொடர்ந்து நோக்கினால், நமக்குள் இருக்கும் ஊமைநிலையையும் இயேசு அகற்ற விரும்புகிறார்—அதாவது, நமது பாவத்தையும், இறை உண்மையை அன்போடு வெளிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக வெற்று வார்த்தைகளையோ தீங்கு விளைவிக்கும் வார்த்தைகளையோ பேசத் தூண்டும் ஒவ்வொரு தீய சோதனையையும் அகற்ற விரும்புகிறார். நமது வார்த்தைகள் தீயோனின் பொய்களையும் சோதனைகளையும் எதிரொலிக்கும்போதுதான், ஆன்மிக ஊமைநிலை காதைச் செவிடாக்கும் அளவுக்கு ஓங்கி ஒலிக்கிறது.
நமது இதயங்களையும் மனங்களையும் தூய்மைப்படுத்தக் கிறிஸ்துவை நாம் அனுமதிக்கும்போது, அவர் நமது நாவுகளின் கட்டுகளையும் அவிழ்க்கிறார். உள்ளார்ந்த உண்மையோடு செபிக்கவும், தெளிவாகப் பேசவும், துணிவோடு சான்று பகரவும் அவர் நமக்கு அருள் அளிக்கிறார். இதுவே உண்மையான விடுதலையின் கனி—நாம் தீமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, ஒன்றிப்பில் வாழ வலிமை பெறுகிறோம்.
“இஸ்ரயேலில் இதுபோன்ற எதுவும் இதுவரை காணப்பட்டதில்லை!” என்று வியந்து முழங்கிய மக்கள் கூட்டத்தைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். வெற்றுப் பேச்சு அல்லது தீங்கு விளைவிக்கும் பேச்சு என்னும் சுமையிலிருந்து கடவுள் நம்மை விடுவிக்கும்போது, வியப்பும் புகழ்ச்சியுமே நமது இயல்பான பதிலாக இருக்கும். அன்பையும் உண்மையையும் வெளிப்படுத்தவும், அந்த அன்பிலும் உண்மையிலும் நமது வாழ்வைப் பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ளவுமே நாம் படைக்கப்பட்டுள்ளோம். இது நிகழும்போது, முன்பு நாம் போராடிக்கொண்டிருந்த ஊமைநிலையை உணர்ந்து, இப்போது அடைந்துள்ள விடுதலையில் மகிழ்கிறோம்.
தந்தையின் நித்திய வாக்கே, என் இதயத்தின் அமைதியில் பேசும். உமக்கு முன் என்னை ஊமையாக்கும் குழப்பம், அச்சம், பாவம் அனைத்தையும் விரட்டியருளும். என் ஆன்மாவைக் குணமாக்கி, என் நாவின் கட்டை அவிழ்த்து, உமது உண்மையை அன்போடு பேச எனக்குக் கற்றுத்தாரும். உமது நன்மைத்தனத்தைப் பறைசாற்றவும், பிறரை வளர்த்தெழுப்பவும், உமது திருப்பெயருக்கு மாட்சி அளிப்பதன் வழியாக உமது அரசை வலுப்படுத்தவும் நான் ஒருபோதும் அஞ்சாதிருப்பேனாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு அனுப்பப்பட்டவர்கள்
பொதுக்காலம் பதினான்காம் வாரம் புதன்கிழமை
இயேசு தமது பன்னிரு சீடர்களையும் அழைத்து, தீய ஆவிகளை விரட்டவும், எல்லா நோய்களையும் எல்லாப் பிணிகளையும் குணமாக்கவும் அவர்களுக்கு அதிகாரம் அளித்தார். பன்னிரு திருத்தூதர்களின் பெயர்கள் இவை… மத்தேயு 10:1–2
நீங்கள் பன்னிருவரில் ஒருவராக இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் முதன்முதலில் நம் ஆண்டவரைச் சந்தித்தபோது, பின்னர் என்னென்ன நிகழப்போகின்றன என்பதை நினைத்துக்கூடப் பார்த்திருக்க முடியாது. அவர்களில் பதினொருவர், மெசியா தமது திருஅவையைக் கட்டியெழுப்பிய அடித்தளமாக ஆவார்கள். அவர்களுடைய சொற்களும் செயல்களும் பதிவு செய்யப்பட்டு, உலகெங்கும் பறைசாற்றப்பட்டுள்ளன; காலத்தின் முடிவுவரை அவை தொடர்ந்து பறைசாற்றப்படும். கடவுளின் திருவுளப்படி, அவர்கள் இறை அதிகாரத்தோடு எங்கும் சென்று போதித்தார்கள். அவர்கள் திருப்பலி நிறைவேற்றி, வெறும் அப்பத்தையும் திராட்சை இரசத்தையும் இறைவனின் செம்மறியின் அதிபுனித திருவுடலும் திருஇரத்தமும் ஆன்மாவும் இறைத்தன்மையுமாக மாற்றினார்கள். கைகளை விரித்து வைப்பதன் வழியாக, தூய ஆவியாரை நிறைவாக வழங்கினார்கள். இயேசுவின் பெயரால் புதுமைகளைச் செய்தார்கள்; அவர்களில் பெரும்பாலோர் தங்கள் இரத்தத்தைச் சிந்திக் கிறிஸ்துவுக்கு இறுதிச் சான்று பகர்ந்தார்கள்.
இறையாட்சிக்காக அவர்களுடைய வாழ்வு இவ்வளவு கனிதந்ததற்குக் காரணம், அவர்கள் இறைமகனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதும் அத்துடன் அனுப்பப்பட்டதும் ஆகும். அது அவர்களுடைய சொந்த எண்ணம் அல்ல. நிலைவாழ்வின் மீட்புக்காக அவர்கள் தாங்களாகவே ஒரு திட்டத்தை உருவாக்கவில்லை. தங்கள் எதிர்காலத்தைத் தாங்களே வகுத்துக்கொண்டு, தங்கள் சொந்த விருப்பத்திற்கேற்ப ஒரு இலக்கைச் செயல்படுத்தவில்லை. மாறாக, தாங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பணியின் பொறுப்புணர்வை அவர்கள் ஆழமாக உணர்ந்தார்கள்; மீட்பர் தங்களை அனுப்பியபோது செயல்பட்டார்கள். இறைத்திருவுளத்திற்கு அவர்கள் காட்டிய கீழ்ப்படிதல் இறை இரக்கத்தின் மதகுகளைத் திறந்தது; உலகின்மீது அருள் பொழிந்தது.
உங்கள் சொந்த வாழ்வை எண்ணிப் பார்க்கும்போது, உங்கள் இலக்குகளும் உயர்விருப்பங்களும் என்ன? எதிர்காலத்திற்காக என்ன திட்டங்களை வகுத்திருக்கிறீர்கள்? திருத்தூதர்களைப் போல நாமும் கனிதர விரும்பினால், கடவுள் நம்மை எதற்காகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார் என்பதைப் பகுத்தறியவும், அவர் நம்மை அனுப்பும்போது தாராள மனத்துடனும் கீழ்ப்படிதலுடனும் பதிலளிக்கத் தயாராக இருக்கவும் அழைக்கப்படுகிறோம்.
வாழ்வில் நமது சொந்தத் திட்டங்களை வகுப்பது எளிது. பணம் சேமிக்கவும், வேலையில் வெற்றிபெறவும், குடும்பம் அமைக்கவும், நட்புகளை உருவாக்கவும், ஒரு குறிப்பிட்ட வயதில் ஓய்வுபெறவும், பல நல்லவற்றை அனுபவிக்கவும் நாம் விரும்பலாம். இவை அனைத்தும் நல்லவையாக இருக்கலாம்; கடவுளின் திட்டத்தில் இடம் பெற்றவையாகவும் இருக்கலாம். ஆயினும், அவருடைய திருவுளம் இதுதான் என்று நாம் தானாகவே எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. தாழ்மையுடன் நாம் தொடர்ந்து அவரது வழிகாட்டுதலை நாட வேண்டும்; அவரது உள்தூண்டுதல்களை ஏற்கத் திறந்த மனத்துடன் இருக்க வேண்டும்; நிலைவாழ்வுக்காக எது உண்மையில் கனிதரும் என்பதை அறிந்திருப்பவரின் பராமரிப்பில் நமது திட்டங்களை ஒப்படைக்க வேண்டும்.
பன்னிருவரையும் இயேசு அழைத்த அந்த அடிப்படையான வாழ்க்கை மாற்றத்தைக் குறித்து சிந்திப்பது, நம் சொந்த வாழ்விலும் அத்தகைய அடிப்படையான மாற்றத்தை இயேசு விரும்புகிறாரா என்று எண்ணிப் பார்க்க நம்மை அழைக்கிறது. நிச்சயமாக, நம் வாழ்வின் சில அம்சங்கள் நல்லவையாகவும் புனிதமானவையாகவும் உள்ளன. திருமணமாகிப் பிள்ளைகள் இருந்தால், குடும்பத்தை அன்பு செய்து பராமரிப்பது இறைவனின் திருவுளத்தில் நிச்சயமாக அடங்கும். இருப்பினும், ஒவ்வோர் அழைப்பிலும், இன்னும் ஆழமான மனமாற்றத்திற்கு நாம் அழைக்கப்படக்கூடிய வழிகள் உள்ளன. அவை, சாத்தியமென்று நாம் ஒருபோதும் நினைத்திராத வழிகளில் அன்பு செய்வதும், பணிபுரிவதும், இறையாட்சியைக் கட்டியெழுப்புவதுமான முற்றிலும் புதிய வாழ்விற்கு நம்மை அழைக்கின்றன.
இதற்கு ஓர் ஒப்புமையாக, வறுமையில் வாழும் ஒருவர் திடீரென வரலாற்றிலேயே மிகப்பெரிய பரிசுத்தொகையைச் சீட்டுக் குலுக்கலில் வெல்வதைக் கற்பனை செய்யுங்கள். மேலும், அவர் உலகப் பற்றுகளில் மிகவும் மூழ்கியிருப்பவர் என்றும் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அத்தகைய பெருஞ்செல்வம் அவரது வாழ்க்கையின் போக்கை அடியோடு மாற்றிவிடும்; பெரும்பாலும் அது நல்ல மாற்றமாக இருக்காது.
இறைவன் நமக்கு உலகச் செல்வத்தை வாக்களிக்கவில்லை என்றாலும், அதைவிட அளவிட முடியாத உயர்ந்த மதிப்புடைய இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட பொக்கிஷத்தை நமக்கு அளிக்க விரும்புகிறார். அவரது இரக்கம் அளவற்றது. பரந்து விரிந்த, ஆழம் காண முடியாத பெருங்கடலாகப் புனிதர்கள் அதை விவரிக்கிறார்கள்; படைப்பனைத்தின் மீதும் தனது முழுமையில் பொழியப்பட அது காத்திருக்கிறது. செபத்தாலும் மனமாற்றத்தாலும் நாம் மதகுகளைத் திறக்கிறோம்; இறைவனும் விலைமதிப்பற்ற அருள் பொக்கிஷத்தை நம்மீது தாராளமாகப் பொழியத் தொடங்குகிறார். இவ்வாறு நிகழும்போது நம் வாழ்க்கை மாறுகிறது. ஏனெனில், இறைவன் நம்மைத் தேர்ந்தெடுத்து, பின்னர் மேலும் மேலும் புதிய, மாட்சிமைமிக்க பணிகளுக்காக நம்மை அனுப்புகிறார்.
புனிதமான, இறைசார்ந்த ஒரு பணிக்காக இறைவன் உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார் என்ற ஆன்மிக உண்மையை இன்று சிந்தியுங்கள். உலகின் பார்வையில் அது மாட்சிமைமிக்கதாகத் தோன்றாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் விண்ணகத்தில் அது மாட்சிமைமிக்கதாக இருக்கும். திறந்த உள்ளத்துடன் இருங்கள். அவரது அருளை மன்றாடிக் கேளுங்கள். உங்களுக்குரிய பணியை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். இறைவன் உங்களுக்காக ஆயத்தப்படுத்தியுள்ள அனைத்தையும் இப்போது உங்களால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை அறிந்து, அவர் உங்களை அனுப்பும் இடமெல்லாம் செல்லுங்கள்.
மாட்சிமைமிக்க இறைவா, ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக நீர் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளீர். நீர் என்னைப் பெயர் சொல்லி அழைத்துள்ளீர்; இவ்வுலகில் உமது ஆட்சியைக் கட்டியெழுப்ப என்னை அனுப்ப விரும்புகிறீர். உமது அழைப்பை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். உமது ஆட்சி வருவதற்காக அளவிட முடியாத நன்மைகளைச் செய்து, உமது நிறைவான திருவுளத்தை நான் நிறைவேற்றும்படி, நீர் எனக்கு அளிக்க விரும்பும் அருள் வளத்திற்கு என் உள்ளத்தைத் திறக்கிறேன். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
மேலும் மேலும் ஆழமடையும் பணி
பொதுக்காலம் பதினான்காம் வாரம் வியாழக்கிழமை
இயேசு தம் திருத்தூதர்களிடம் கூறினார்: “நீங்கள் செல்லும்போது, ‘விண்ணரசு நெருங்கி வந்துவிட்டது’ என்று பறைசாற்றுங்கள். நோயாளர்களைக் குணமாக்குங்கள்; இறந்தோரை உயிர்த்தெழச் செய்யுங்கள்; தொழுநோயாளர்களைத் தூய்மையாக்குங்கள்; பேய்களை ஓட்டுங்கள். கொடையாகப் பெற்றீர்கள்; கொடையாகவே கொடுங்கள்.” மத்தேயு 10:7–8
அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்! தம் சீடர்களில் பன்னிருவரைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களுக்குத் திருத்தூதர்கள்—அதாவது, அனுப்பப்பட்டவர்கள்—என்று பெயரிட்டபின், இயேசு அவர்களை இருவர் இருவராக இஸ்ரயேலின் நகரங்களுக்கும் ஊர்களுக்கும் அனுப்புகிறார். பின்னர் அவரே செல்லவிருந்த இடங்கள் அவை. ஆண்டவர் தாமே வரும்போது நற்செய்தியின் முழுமையை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி மக்களின் உள்ளங்களைத் தயாரித்து, அவர்கள் அவருக்கு முன்னே செல்கிறார்கள்.
இந்த நிலையில், அவர்களுடைய பணி “இஸ்ரயேல் வீட்டாருள் வழிதவறிப்போன ஆடுகளிடம்” மட்டுமே செலுத்தப்படுகிறது (மத்தேயு 10:6). பிற இனத்தவர் வாழும் பகுதிகளுக்கோ சமாரியப் பகுதிகளுக்கோ அவர்கள் செல்லக்கூடாது—அதற்கான நேரம் இன்னும் வரவில்லை. பாடுகள், உயிர்ப்பு, பெந்தக்கோஸ்து நாளில் தூய ஆவியார் பொழியப்படுதல் ஆகியவற்றிற்குப் பின்னரே, “எல்லா மக்களினத்தாரையும் சீடராக்க” வல்லமை பெற்றவர்களாக அவர்கள் உலகின் கடையெல்லைவரை செல்வார்கள் (மத்தேயு 28:19). ஆகவே, இந்த முதல் பணி ஒரு முன்சுவையாகும்; தொடக்கத் திருஅவையில் மலர்ந்து, இன்றும் மறைப்பணிகள் வழியாகத் தொடரும் உலகளாவிய பணியின் விதையாகும்.
முதலில் இஸ்ரயேலுக்கும், பின்னர் எல்லா மக்களினத்தாருக்கும் அனுப்பப்படுகின்ற இந்த இருநிலைப் பணியில், ஆன்மிக வாழ்வின் போக்கை நாம் காண்கிறோம்: இறைவன் முதலில் உள்ளத்தில் செயலாற்றி, ஆன்மாவை உருவாக்கிக் குணப்படுத்துகிறார்; பின்னர் அன்புடன் வெளியே சென்று பணியாற்ற அதை அனுப்புகிறார். நாம் நற்செய்தி அறிவிப்பது, அருளால் ஆழப்படுத்தப்பட்டு, தூய ஆவியாரால் வலிமையூட்டப்பட்ட கிறிஸ்துவுடனான உள்ளார்ந்த ஒன்றிப்பிலிருந்து எழ வேண்டும். பெந்தக்கோஸ்து நிகழ்வுக்கு முன் திருத்தூதர்கள் உலகிற்கு அனுப்பப்பட முடியாதிருந்ததுபோல, நாமும் முதலில் அவரது ஆவியாரால் மாற்றம் பெறாவிட்டால் நிலைத்திருக்கும் கனியைத் தர முடியாது.
உங்கள் வாழ்வில் நடைபெறும் இந்த இருநிலைச் செயல்முறையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். திருத்தூதர்களின் முதல் பணியை, நம் இல்லங்களில்—வாழ்க்கைத்துணை, பிள்ளைகள், உறவினர்கள், நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆகியோரிடம்—நம்பிக்கைக்குச் சான்று பகர நாம் பெற்றுள்ள அழைப்புடன் ஒப்பிடலாம். ஆனால், பன்னிருவரும் கிறிஸ்துவின் ஆட்சியைப் பறைசாற்றுவதற்கு முன்பு அவரால் உருவாக்கப்பட வேண்டியிருந்ததுபோல, நாமும் அருள் என்னும் பள்ளியில் உருவாக்கப்பட வேண்டும். திருத்தூதர்கள் முதலில் அழைக்கப்பட்டார்கள்; அவர்களுக்குப் போதிக்கப்பட்டது; அடையாளங்களும் அருஞ்செயல்களும் காட்டப்பட்டன; இன்னும் ஆழமான நம்பிக்கைக்குள் அவர்கள் ஈர்க்கப்பட்டார்கள். அதன் பின்னரே இந்த முதல் பணிக்காக அவர்கள் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டார்கள்.
அவ்வாறே, நம் குடும்பங்களுக்குள்ளேயே பயனுள்ள முறையில் நற்செய்தி அறிவிப்பதற்கும், முதலில் நம் சொந்த மனமாற்றம் உண்மையானதாக இருக்க வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு மறைக்கோட்பாடுகளைக் கற்பிப்பதால் மட்டுமல்ல, உயிரோட்டம் வெளிப்படையாகத் தெரியும் நம்பிக்கையை வாழ்ந்து காட்டுவதாலும் நம்பிக்கையை வழிவழியாக வழங்குகிறார்கள். அன்றாடச் செபம், தவறாமல் திருப்பலியில் பங்கேற்பது, இல்லத்தில் கிறிஸ்துவின்மீது கொண்டுள்ள உண்மையான அன்பு ஆகியவை அருள் செழித்து வளர்வதற்கான சூழலை உருவாக்குகின்றன. இவை அனைத்தும் உள்ளார்ந்த மாற்றத்திலிருந்து வழிந்தோட வேண்டும். எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு இயேசுவைப் பின்பற்றி, படிப்படியாக அவரது சிந்தனைக்கும் உள்ளத்திற்கும் ஒத்தவர்களாக மாற்றப்பட்ட திருத்தூதர்களைப் போல நாமும் மாற வேண்டும்.
இறையாட்சியை அறிவிப்பதற்குத் திருத்தூதர்கள் போதிய அளவு தயாராகியிருந்தார்கள் என்பது, இயேசு அவர்களை அனுப்பும்போது கூறிய சொற்களிலிருந்து தெளிவாகிறது. “நோயாளிகளைக் குணமாக்குங்கள், இறந்தோரை உயிர்ப்பியுங்கள், தொழுநோயாளர்களைத் தூய்மையாக்குங்கள், பேய்களை ஓட்டுங்கள்” என்றும், தாங்கள் பெற்றுக்கொண்டதை இலவசமாகவே வழங்குங்கள் என்றும் அவர் கூறுவது, ஏற்கெனவே அவர்களிடம் பல பொறுப்புகள் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்ததை வெளிப்படுத்துகிறது. அவர்களது உள்ளார்ந்த மாற்றம் இன்னும் நிறைவடையவில்லை; எனினும், அது உண்மையான மாற்றமாக இருந்தது. அவர்களது பலவீனங்களை அறிந்திருந்தும், கிறிஸ்து தமது வல்லமையை அவர்களிடம் ஒப்படைத்தார்—ஏனெனில், அவர்களது இதயங்கள் இறையருளுக்குத் திறந்தவையாகவும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள ஆயத்தமாகவும் இருந்தன.
நமக்கும் இதுவே பொருந்தும். கிறிஸ்து நம்மைக் குணப்படுத்தவும், நமக்குக் கற்பிக்கவும், நம்மைப் புனிதப்படுத்தவும் நாம் அனுமதிக்காவிட்டால்—நாள்தோறும் அவரோடு ஒன்றித்து வாழாவிட்டால்—நமக்கு மிக நெருக்கமானவர்களிடம்கூட நம்பிக்கையைப் பகிர்ந்தளிக்க நாம் போராட வேண்டியிருக்கும். நற்செய்தி அறிவிப்பு என்பது திட்டங்களிலோ சொற்களிலோ தொடங்குவதில்லை; மாறாக, கிறிஸ்துவுக்கு ஆழமாக ஒத்தமைந்த வாழ்விலேயே தொடங்குகிறது. அப்போதுதான் விண்ணரசு நெருங்கி வந்துவிட்டது என்பதை நம்பகத்தன்மையுடனும் வல்லமையுடனும் நம்மால் அறிவிக்க முடியும்.
இயேசு தமது திருத்தூதர்களை அனுப்பிய இந்த முதல் பணியைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். அவர்களது முன்மாதிரியில் உங்கள் சொந்த அழைப்பைக் காணுங்கள்: உங்களுக்குள் இருக்கும் இறையாட்சிக்கு நீங்கள் வாழும் சாட்சியாக மாறும்படி, இறையருளால் உங்கள் உள்ளம் உருவாக்கப்பட வேண்டும். உங்களுக்கு மிக நெருக்கமானவர்களிடமிருந்து தொடங்குங்கள்; அங்கிருந்து நற்செய்தியை இன்னும் தொலைவுக்குக் கொண்டுசெல்லத் தூய ஆவியார் உங்களை வழிநடத்தும் வழிகளுக்குத் தொடர்ந்து செவிமடுங்கள். திருத்தூதர்களைப் போலவே, இறையருளுக்கு நீங்கள் அளிக்கும் பதில், கடவுள் மட்டுமே முழுமையாக அறிந்திருக்கும் வழிகளில் கனிதரும் என்று நம்புங்கள்.
என் ஆண்டவரும் அரசருமானவரே, பூமியின் எல்லைகள் வரை உமது அரசு அறிவிக்கப்பட வேண்டும் என்று நீர் விரும்புகிறீர். முதலில் என் ஆன்மாவில் உமது அரசை நிறுவி, உமது ஆட்சிக்கு ஏற்றவாறு என்னை உருவாக்கியருளும். அங்கிருந்து, எனக்கு மிக நெருக்கமானவர்களுக்கும், நீர் என்னை அனுப்ப விரும்பும் அனைவருக்கும் உமது அருளின் கருவியாக என்னைப் பயன்படுத்தியருளும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
நற்செய்தியின் அறிவிப்பாளர்கள்
பொதுக்காலம் பதினான்காம் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை
இயேசு தம் திருத்தூதர்களிடம் கூறினார்: “இதோ, ஓநாய்களிடையே ஆடுகளைப் போல நான் உங்களை அனுப்புகிறேன்; ஆகவே, பாம்புகளைப் போல விவேகமுள்ளவர்களாகவும் புறாக்களைப் போலக் கள்ளமற்றவர்களாகவும் இருங்கள். மனிதர்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள்; ஏனெனில், அவர்கள் உங்களை நீதிமன்றங்களில் ஒப்படைப்பார்கள்; தங்கள் தொழுகைக்கூடங்களில் உங்களைச் சாட்டையால் அடிப்பார்கள். என் பொருட்டு ஆளுநர்கள் முன்னும் அரசர்கள் முன்னும் நீங்கள் கொண்டுசெல்லப்படுவீர்கள்; அவர்களுக்கும் பிற இனத்தவருக்கும் சான்று பகர்வீர்கள்.” மத்தேயு 10:16–18
இயல்பாகவே எவரும் துன்புறுத்தலை நாடுவதில்லை. நாம் அதிலிருந்து விலகி ஓடுகிறோம். ஒருவரோடு ஒருவர் ஒன்றித்து வாழ்வதற்காகவே நாம் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். விண்ணகத்திலும், காலத்தின் முடிவில் தோன்றும் புதிய விண்ணகத்திலும் புதிய மண்ணகத்திலும், நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து அண்டத்தின் அரசரைப் பேரின்பக் காட்சியில் கண்டு ஆராதிக்கும்போது, அமைதியும் ஒற்றுமையும் அனைவரோடுமான ஒருமைப்பாடுமே நமது நிலைவாழ்வின் அனுபவமாக இருக்கும்.
ஆனால் இன்று, பாவத்தில் வீழ்ந்த இவ்வுலகின்மீது இருளின் ஆட்சி இன்னும் வலுவான பிடியைக் கொண்டுள்ளது. போர், வன்முறை, அநீதி, எல்லா வகையான பிளவுகள் ஆகியவை குடும்பங்களையும் சமூகங்களையும் நாடுகளையும் பாதிக்கின்றன. ஏனெனில், கிறிஸ்து தமது அரசைத் தொடங்கிவைப்பதன் வழியாக நிலைநாட்ட விரும்பும் அமைதியையும் நல்லிணக்கத்தையும் உருவாக்குவதைவிடப் பகைமையை உருவாக்குவது மிகவும் எளிதாக இருக்கிறது.
துன்புறுத்தலைத் தவிர்ப்பதற்கான மிக உறுதியான வழிகளில் ஒன்று, எதற்காகவும் நிலைப்பாடு எடுக்காமல் இருப்பதாகும். அறநெறி சார்ந்த உறுதியான நம்பிக்கைகள் எதுவும் இல்லாதவர்களோ, விசுவாச உண்மைகளைப் பற்றி மௌனமாக இருப்பவர்களோ உலகின் சினத்திற்கு ஆளாவது அரிது. ஆனால், நற்செய்தியின் நிலையான உண்மைகளைப் பற்றித் தெளிவுடனும் பிறரன்புடனும் பேசுபவர்கள் பெரும்பாலும் புறக்கணிப்புக்கு ஆளாகிறார்கள்.
இந்த எதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ளவே இயேசு பன்னிரு திருத்தூதர்களையும் தயார்படுத்தினார். இறையாட்சியின் வருகையை அறிவிக்கத் தமது பன்னிருவரையும் இருவர் இருவராக அனுப்பியபோது, இயேசு அவர்களுக்கு வழங்கிய நீண்ட அறிவுரையின் ஒரு பகுதிதான் இன்றைய நற்செய்தி. அவர்கள் துணிவோடு புறப்பட்டுச் சென்று, இறைப் பராமரிப்பைச் சார்ந்திருந்து, அற்புதங்களைச் செய்து, தாங்கள் அனுப்பப்பட்ட பல்வேறு நகரங்களையும் ஊர்களையும் இயேசுவின் வருகைக்குத் தயார்படுத்த வேண்டியிருந்தது.
மெசியா வந்துவிட்டார், விரைவில் அவரே நேரில் அவர்களிடம் வரப்போகிறார் என்ற நற்செய்தியைப் பகிர்ந்துகொள்ள யூதர்களின் ஓர் ஊருக்குள் சென்றால், அது பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கப்படும் என்றே முதலில் ஒருவர் நினைக்கக்கூடும். ஆனால், அத்தகைய சூழலை எதிர்கொள்ள இயேசு அவர்களைத் தயார்படுத்தவில்லை. பன்னிருவரையும் “ஓநாய்களிடையே ஆடுகளைப் போல” அனுப்புவதாகக் கூறி, மனதில் ஆழப் பதியும் ஓர் உருவகத்தை அவர் முன்வைக்கிறார். அவர்கள் வெளிப்படுத்த வேண்டிய கள்ளமின்மையையும், தவிர்க்க முடியாமல் அவர்கள் எதிர்கொள்ளவிருந்த பகைமையையும் இது ஒருசேர உணர்த்துகிறது. ஆடுகளைப் போல அவர்கள் சாந்தத்துடனும், தங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள இயலாத நிலையிலும், நல்ல ஆயனின் பராமரிப்பை முழுமையாகச் சார்ந்தும் செயல்பட வேண்டியிருந்தது.
இன்று, நமது குடும்பங்களிலும் சமூகங்களிலும் உலகிலும் நற்செய்தியை அறிவிக்க நம் ஆண்டவர் நம்மை அனுப்பும்போது, பன்னிருவர் எதிர்கொண்டதைத் தவிர வேறொன்றையும் நாம் எதிர்பார்க்கக் கூடாது. எடுத்துக்காட்டாக, திருஅவையின் அறநெறிப் போதனைகளைப் பொதுவெளியில் ஆதரித்து நிலைநிறுத்துபவர்கள் பெரும்பாலும் கடுமையான எதிர்ப்பைச் சந்திக்கிறார்கள். இயேசு கிறிஸ்துவின் வழியாக மட்டுமே மீட்பு கிடைக்கிறது என்று அறிவிப்பதுகூடப் பகைமைக்கு வழிவகுக்கலாம். இத்தகைய நம்பிக்கைகள் சகிப்புத்தன்மையற்றவை அல்லது பிறரைத் தீர்ப்பிடுபவை என்று அடிக்கடி குற்றஞ்சாட்டப்படுகிறது. ஆனால் உண்மையில், அவை அன்பிலும் கடவுளின் வெளிப்பாட்டுக்கான பிரமாணிக்கத்திலும்—ஒவ்வோர் ஆன்மாவின் நலனிலும் கொண்ட உண்மையான அக்கறையிலும்—வேரூன்றியுள்ளன.
இயேசு தமது அரசை நிலைநாட்டும் பணியை நாம் தொடர்ந்து செய்ய விரும்பினால், துன்புறுத்தலுக்கு எவ்வாறு பதிலளிப்பது என்பதை அறிந்து, அதை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்க வேண்டும். வெறுப்புக்கு வெறுப்பையும் துன்புறுத்தலுக்குத் துன்புறுத்தலையும் திருப்பிக் கொடுப்பது நற்செய்தி வழி அல்ல. மாறாக, உண்மையின் தூதுவர்களாக நாம் மாறும்போது பகைமை எழும் என்பதை எதிர்பார்த்து, அதற்குத் தயாராக இருந்து, பாம்பைப் போன்ற முன்மதியுடனும் புறாவைப் போன்ற எளிமையுடனும் பதிலளிக்க வேண்டும். நாம் ஆபத்துகளை உணர்ந்து, கண்ணிகளைத் தவிர்த்து, எதையும் எளிதில் நம்பி ஏமாறாமல் துன்புறுத்தலை எதிர்கொள்ள வேண்டும். அதேவேளையில், உள்ளத்தின் நேர்மையையும் தீய எண்ணமின்மையையும் அசையாத அமைதியையும் பேண வேண்டும்.
கிறிஸ்துவுக்காகத் துன்பங்களைத் தாங்க நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அன்புடன் உண்மையைப் பேசவும், புறக்கணிப்பை அமைதியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளவும் உங்கள் உள்ளம் தயாராக இருக்கிறதா? அச்சத்துடன் அல்ல, நம்பிக்கையுடன் புறப்பட்டுச் சென்ற திருத்தூதர்களைப் பின்பற்றும் அருளுக்காக மன்றாடுங்கள். நீங்கள் அனுப்பப்படும் பணிக்கான நல்ல ஆயனின் நிறைவான திருவுளத்திற்கேற்பச் செயல்படும்போது, அவர் எப்போதும் உங்களை வழிநடத்திக் காப்பார் என்பதை அறிந்து, இருளும் பகைமையும் நிறைந்த உலகிற்கு முன்மதியுடனும் எளிமையுடனும் பிரமாணிக்கத்துடனும் துணிவுடனும் சாந்தத்துடனும் நற்செய்தியின் ஒளியைக் கொண்டுசெல்ல உறுதிகொள்ளுங்கள்.
மாட்சிமை மிகுந்த அரசரே, வரவிருக்கும் நித்திய அரசுக்கான ஆயத்தமாக இம்மண்ணில் உமது அரசை நிலைநாட்ட நீர் வந்தீர். என் குடும்பத்தினர் மற்றும் நண்பர்களின் உள்ளங்களிலும், பரந்த சமூகத்திலும், இவ்வுலகில் உமக்குச் சான்று பகர நீர் என்னை அழைக்கும் ஒவ்வொரு இடத்திலும், உமது வருகைக்கு வழியை ஆயத்தம் செய்ய என்னை அனுப்பியருளும். உண்மையும் அன்பும் நிறைந்த உமது அரசுக்கு வழியை ஆயத்தம் செய்ய நான் முயலும்போது, பாம்புகளின் முன்மதியுடனும் புறாக்களின் மென்மையுடனும், ஞானத்துடனும் தாழ்ச்சியுடனும் செயல்படுவேனாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
போதகரைப் பின்பற்றுதல்
பொதுக்காலம் பதினான்காம் வாரம் சனிக்கிழமை
இயேசு தம் திருத்தூதர்களிடம் கூறினார்: “சீடர் எவரும் தம் போதகரைவிட மேலானவர் அல்ல; அடிமை எவரும் தம் தலைவரைவிட மேலானவர் அல்ல. சீடர் தம் போதகரைப் போலவும், அடிமை தம் தலைவரைப் போலவும் ஆவதே போதும். வீட்டுத் தலைவரையே பெயல்செபூல் என்று அழைத்தார்களானால், அவருடைய வீட்டாரை இன்னும் எவ்வளவோ இழிவாக அழைப்பார்கள்!” மத்தேயு 10:24–25
பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில், சீடர்கள் இரபிகளிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டார்கள். அவர்களில் பலர் தாங்களும் போதகர்களாகி, தாங்கள் பெற்றுக்கொண்ட மரபுகளைப் பிறருக்கு எடுத்துரைத்து, மேலும் வளர்த்தார்கள். ஆனால் இன்றைய நற்செய்தியில், இந்த உறவுக்கு இயேசு ஆழமான புதிய பொருளைத் தருகிறார். மற்ற இரபிகளைப் போல, கற்றறிந்த மனிதர்களின் நீண்ட வரிசையில் வரும் இன்னொரு ஞானமுள்ள போதகர் அல்ல இயேசு. அவரே இறுதியான, நிறைவான போதகர்—மனித உரு எடுத்த ஞானம், மனிதரான இறைவாக்கு அவரே.
இயேசுவின் சீடர்கள் ஞானத்திலோ புனிதத்திலோ புரிதலிலோ அவரை மிஞ்சவோ, அவருக்கு இணையாகவோ ஒருபோதும் முடியாது. மாறாக, அவர்களுடைய அழைப்பும் நம்முடைய அழைப்பும் கிறிஸ்துவுக்கு முற்றிலும் ஒத்தவர்களாக ஆவதே: தாழ்மையுடன் அவரது வாழ்வைப் பின்பற்றி, அவரது பணியில் பங்கேற்று, அவரோடு சேர்ந்து துன்புறுவதும்கூட அந்த அழைப்பில் அடங்கும். கிறிஸ்துவே தவறான புரிதலையும் அவதூறையும் புறக்கணிப்பையும் எதிர்கொண்டார் என்றால், அவரைப் பின்பற்றுவோரும் அதற்குக் குறைவாக எதையும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது.
அவர் மனித உரு எடுத்த ஞானமாக இருந்தபோதிலும், இஸ்ரயேலின் சமயத் தலைவர்கள் பலர் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; பெயல்செபூலின் வல்லமையால் அவர் செயல்படுவதாகக்கூட குற்றம் சாட்டினார்கள். தம் சீடர்களும் இதேபோன்ற நடத்தையை எதிர்பார்க்க வேண்டும் என்று இயேசு எச்சரித்தார். தலைவரே இத்தகைய அநீதியான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆளானார் என்றால், அவரது சீடர்கள் இன்னும் கடுமையான எதிர்ப்பைத் தவிர்க்க முடியாமல் சந்திப்பார்கள்.
ஆழ்ந்து சிந்திக்க வைக்கும் இந்த உண்மை, அவரது திருத்தூதர்களை மனந்தளரச் செய்வதற்காக அல்ல, அவர்களை ஆன்மிக ரீதியாகத் தயார்படுத்துவதற்காகவே கூறப்பட்டது. தமது விண்ணேற்றத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் எதிர்கொள்ளவிருந்த கடுமையான எதிர்ப்பையும் சோதனைகளையும் இயேசு முன்கூட்டியே கண்டார். உண்மையில், பெந்தக்கோஸ்துக்குப் பிறகு, கிறிஸ்து முன்னறிவித்த அதே துன்புறுத்தலையும் தவறான புரிதலையும் மறைசாட்சிய மரணத்தையும் திருத்தூதர்கள் எதிர்கொண்டார்கள். ஆயினும், தூய ஆவியாரால் வலிமை பெற்ற அவர்கள் துணிவுடன் நிலைத்திருந்து, சாவுவரை தங்கள் தலைவரைப் பிரமாணிக்கத்துடன் பின்பற்றினார்கள்.
நம் வாழ்விலும், கிறிஸ்துவிடம் உண்மையான பிரமாணிக்கத்துடன் இருப்பது பெரும்பாலும் எதிர்ப்பையும் தவறான புரிதலையும் துன்பத்தையும்கூட வரவழைக்கும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு நிகழும்போது, நாம் ஒருபோதும் நம்பிக்கை இழக்கவோ கைவிடப்பட்டதாக உணரவோ கூடாது. கிறிஸ்துவே நமக்கு முன்பாக இந்தப் பாதையில் நடந்திருக்கிறார். மாறாக, அவருக்கு ஒத்தவர்களாக ஆவதே நமக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய கைம்மாறு என்று நம்பி, தாழ்மையான துணிவுடன் நம் போதகரைப் பின்பற்ற அழைக்கப்படுகிறோம். நாம் உறுதியுடன் நிலைத்திருப்பதன் மூலம், கிறிஸ்துவை மிஞ்சுவதில் அல்ல, அன்பிலும் தாழ்ச்சியிலும் தியாகத்திலும் அவரைப் போன்றவர்களாக ஆவதிலேயே தங்கள் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியைக் காணும் கிறிஸ்துவின் உண்மையான சீடர்களாகச் சான்று பகர்கிறோம்.
சில வேளைகளில், கிறிஸ்துவிடம் இன்னும் அதிகப் பிரமாணிக்கத்துடன் இருந்தால் துன்பங்கள் நீங்கிவிட வேண்டும் என்று நாம் தவறாக நினைக்கக்கூடும். அக வாழ்வைப் பொறுத்தவரை இது உண்மையே: நாம் கிறிஸ்துவை நெருங்க நெருங்க, நம் அக அமைதி மேலும் ஆழமாகிறது. ஆனால், புற வாழ்வில் பெரும்பாலும் அவ்வாறு இருப்பதில்லை. திருத்தூதர்கள் அனுபவித்த மறைசாட்சிய மரணம், உடலைப் பொறுத்தவரை அமைதியான ஒன்றாகச் சிறிதும் இருக்கவில்லை.
உலகின் கடையெல்லைவரை நற்செய்தியை அறிவிக்கும் கிறிஸ்துவின் பணியில் பங்கேற்று, நாமும் உண்மையான திருத்தூதர்களாக ஆக முயலும்போது, இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வது இன்றியமையாதது. நாம் தேடுவது அக அமைதியா, புற அமைதியா? மக்களிடையே செல்வாக்கு, மேலோட்டமான உறவுகள், சிரமங்களற்ற நிலை ஆகிய புற அமைதி இனிமையானதே; ஆனால் அது திருத்தூதர் அழைப்பின் முழுமையையும் உள்ளடக்குவதில்லை. நற்செய்தியை அறிவிப்பதில் காட்டும் உண்மையான பிரமாணிக்கம், சில வேளைகளில் புறக்கணிப்பையும் பகைமையையும் துன்பத்தையும் தவிர்க்க முடியாமல் எழச் செய்யும். ஆயினும், இத்தகைய சோதனைகளைப் பிரமாணிக்கத்துடன் தாங்கும்போது, கிறிஸ்துவின் ஆழ்ந்த அக அமைதியை நாம் அனுபவிக்கிறோம்; அந்த அமைதியை உலகத்தால் கொடுக்கவும் முடியாது, பறித்துக்கொள்ளவும் முடியாது.
உங்கள் நம்பிக்கையைச் சோதிக்கும் இன்னல்கள் எவையேனும் இருந்தால், அவற்றைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். வெளிப்புற அமைதிக்காகச் செபிப்பதைவிட, ஒவ்வோர் இன்னலையும் அருளுடனும் நம்பிக்கையுடனும் எதிர்கொள்ள அக வலிமைக்காகச் செபியுங்கள். திருத்தூதருக்குரிய பேரார்வத்துடன் நாம் உலகில் பணியாற்றும்போது, கிறிஸ்து நமக்கு அளிக்க விரும்பும் ஆழமான, நிலையான அக அமைதியை எதனாலும் பறித்துவிட முடியாது. பிறர் உங்களை நிராகரிப்பதாலோ, உங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட சூழ்நிலைகளாலோ மனம் தளராதீர்கள். இயேசு இதை முன்னறிவித்தார். மாறாக, இயேசுவைப் பின்பற்றி, அவரோடு இணைந்து உங்கள் உயிரைத் தியாகமாகக் கையளியுங்கள். ஆசான் தாக்கப்பட்டார் என்றால், அவருடைய சீடர்களாகிய நாமும் தாக்கப்படுவோம் என்பதை அறிந்திருங்கள்.
போதகர்களுக்கெல்லாம் போதகரே, உமது ஞானத்தையும் வலிமையையும் முற்றிலும் சார்ந்திருக்கும் நான் என்றென்றும் உம் சீடனே. உமது தெய்வீகப் பணியை நிறைவேற்ற, திருத்தூதர்களின் துணிவுடன் என்னை அனுப்பியருளும். என் ஆசானாகிய நீர் அன்புடன் தாங்கிக்கொண்டதைவிடச் சிறந்த நிலையை உம் சீடனாகிய நான் எதிர்பார்க்கக்கூடாது என்பதை உணர்ந்து, இடர்களையும் எதிர்ப்பையும் துன்புறுத்தலையும் நான் சந்திக்கும்போது, உமது அமைதியையும் நம்பிக்கையையும் எனக்கு அருளும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
4 தொகுதிகளும் மென் அட்டை நூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மேலும் பல!
