മലയാളം

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനാലാം വാരം

4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റു പലതും!

ഉള്ളടക്കപ്പട്ടിക


പുത്രനിൽ പിതാവിനോടു പ്രാർഥിക്കുക

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനാലാം ഞായർ (വർഷം A)

അപ്പോൾ യേശു ഉദ്ഘോഷിച്ചു: “സ്വർഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും നാഥനായ പിതാവേ, അങ്ങയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു. എന്തെന്നാൽ, അങ്ങ് ഇക്കാര്യങ്ങൾ ജ്ഞാനികളിൽനിന്നും പണ്ഡിതരിൽനിന്നും മറച്ചുവച്ച് ശിശുക്കൾക്കു വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അതെ, പിതാവേ, അങ്ങയുടെ കൃപാപൂർണമായ തിരുവിഷ്ടം അങ്ങനെയായിരുന്നു. എന്റെ പിതാവ് സകലവും എന്നെ ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. പിതാവല്ലാതെ ആരും പുത്രനെ അറിയുന്നില്ല; പുത്രനും, പുത്രൻ ആർക്കു പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ അവനുമല്ലാതെ മറ്റാരും പിതാവിനെ അറിയുന്നില്ല.” മത്തായി 11:25–27

നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും നമ്മുടെ ജീവിതലക്ഷ്യവും അർഥവും പരമമായ സാഫല്യവും നാം കണ്ടെത്തുന്നതുമായ ക്രൈസ്തവജീവിതത്തെ മുഴുവനായി ഈ വചനഭാഗം മനോഹരമായി സംഗ്രഹിക്കുന്നു. “സ്വർഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും നാഥനായ പിതാവിന്” സ്തുതിയർപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് യേശു ആരംഭിക്കുന്നത്. യേശു പൂർണമായും ദൈവവും “പിതാവിനോടുകൂടെ ഏകസത്തയുള്ളവനും”—പിതാവിനോടുകൂടെ നിത്യനായിരിക്കുന്നവനും ഒരേ സത്തയുള്ളവനും—ആണെങ്കിലും അവിടുന്ന് പിതാവിനു സ്തുതിയർപ്പിക്കുന്നു.

മൂലഭാഷയായ ഗ്രീക്കിൽ “അങ്ങയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു…” (exomologoumai) എന്ന പ്രയോഗം പിതാവിന്റെ പരമാധികാരത്തെയും കൃപാപൂർണമായ തിരുവിഷ്ടത്തെയും പുത്രൻ പരസ്യമായും തുറന്നും പൂർണമായും അംഗീകരിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള സകലത്തിന്റെയും—നിലനിൽക്കുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും—സർവശക്തനായ നാഥനാണ് പിതാവ്. രണ്ടു കാരണങ്ങളാലാണ് പിതാവിനോടുള്ള ഈ അടിസ്ഥാന മനോഭാവം യേശു പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്: ഒന്നാമതായി, അത് നിത്യസത്യമായതിനാൽ; രണ്ടാമതായി, നാം നമ്മെത്തന്നെ എളിമപ്പെടുത്തി, യേശുവിലൂടെയും യേശുവിനോടുകൂടെയും യേശുവിലും അതേ പ്രാർഥന ചൊല്ലിക്കൊണ്ട് അവിടുത്തോടു ചേരേണ്ടതിനാൽ.

ഈ പ്രാർഥന കർത്തൃപ്രാർഥനയുടെ (“സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” എന്ന പ്രാർഥനയുടെ) ആരംഭത്തോട് ഏറെ സാമ്യമുള്ളതാണ്. കാരണം, പിതാവിന്റെ വിശുദ്ധിയെയും പരമാധികാരത്തെയും നേരിട്ട് അംഗീകരിക്കുകയും സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് രണ്ടും ആരംഭിക്കുന്നത്. യേശുതന്നെ നമുക്കു നൽകിയതിനാലാണ് കർത്തൃപ്രാർഥന പരിപൂർണമായ പ്രാർഥനയായിരിക്കുന്നത്. പിതാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തശേഷം അതിൽ ഏഴ് അപേക്ഷകൾ അർപ്പിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും പഠിപ്പിക്കുന്നതനുസരിച്ച്, ആദ്യത്തെ രണ്ട് അപേക്ഷകൾ—“അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ”, “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ”—നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ മുഖ്യലക്ഷ്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: ദൈവത്തെ നിത്യം മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിലെ പൂർണ അംഗങ്ങളായിത്തീർന്ന് ആ മഹത്ത്വത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുകയും അതിൽ സജീവമായി പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുക. ഇന്നത്തെ പ്രാർഥനയിൽ, “ഇക്കാര്യങ്ങൾ” “ശിശുക്കൾക്കു” വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും പുത്രന് താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്താൻ തിരഞ്ഞെടുക്കാമെന്നും യേശു പറയുന്നു.

യേശു പിതാവിനെ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾത്തന്നെയാണ് നാം അവിടുത്തെ പ്രാർഥനയിലേക്കും പിതാവുമായുള്ള ഉറ്റബന്ധത്തിലേക്കും ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നത്: “പുത്രനും, പുത്രൻ ആർക്കു പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ അവനുമല്ലാതെ മറ്റാരും പിതാവിനെ അറിയുന്നില്ല.” തനിക്കു പിതാവിനോടുള്ള അതേ സ്നേഹത്തോടെ നാമും പിതാവിനെ അറിയാനും സ്നേഹിക്കാനും ഇടയാകണമെന്ന് യേശു ആഴമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ക്ഷീണത്തിന്റെയോ ബലഹീനതയുടെയോ പാപത്തിന്റെയോ ഭാരത്താൽ തളരുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ കരുണാപൂർണമായ ശക്തിയുടെയും മഹത്ത്വത്തിന്റെയും മുമ്പിൽ നമ്മുടെ ഭാരങ്ങൾ ഇറക്കിവയ്ക്കാൻ സൗമ്യമായി നമ്മെ ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ പ്രാർഥന തുടരുന്നു: “അധ്വാനിക്കുന്നവരും ഭാരം വഹിക്കുന്നവരുമായ നിങ്ങളെല്ലാവരും എന്റെ അടുക്കൽ വരുവിൻ; ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ആശ്വാസം നൽകാം” (മത്തായി 11:28).

ഈ സ്നേഹാർദ്രമായ ക്ഷണം നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമായ ആഗ്രഹം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: പിതാവിനോടുള്ള അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിലേക്കു നാം പ്രവേശിക്കുകയും പിതാവും പുത്രനും തമ്മിലുള്ള ഐക്യത്തിൽ ഉറ്റ പങ്കാളിത്തം നേടുകയും അങ്ങനെ പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെ വാഴ്ത്തി മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യണം—നമ്മുടെ ഭൗമിക തീർഥാടനത്തിൽ മാത്രമല്ല, സ്വർഗത്തിൽ നിത്യമായും. എത്ര ഉന്നതവും മഹിമാപൂർണവുമായ വിളിയാണ് നമുക്കു ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്!

യേശുവിനോടുകൂടെയും അവിടുത്തിലൂടെയും അവിടുത്തിലും ഈ പ്രാർഥന ചൊല്ലാൻ യേശുതന്നെ നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നുവെന്ന് ഹൃദയത്തിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഈ മനോഹരമായ പ്രാർഥനയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങളുടെ സ്വരത്തിൽ അവിടുത്തെ സ്വരം മുഴങ്ങാനും, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ അവിടുത്തെ സ്നേഹം തുടിക്കാനും, അവിടുത്തെ വിശുദ്ധമായ അഭിലാഷങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അഭിലാഷങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്താനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഉറവിടവും പരമലക്ഷ്യവുമായ പിതാവിലേക്കു ദൃഷ്ടി തിരിക്കുക. അവിടുത്തെ കൃപാപൂർണവും വിശുദ്ധവുമായ തിരുവിഷ്ടമനുസരിച്ച് സകലവും നിറവേറ്റാൻ സ്നേഹത്തോടും എളിമയോടുംകൂടെ പരിശ്രമിക്കുക.

സ്വർഗത്തിലും അങ്ങയാൽ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ആത്മാക്കളിലും വസിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ നിത്യസത്തയും പരിശുദ്ധ നാമവും—ഉണ്ടായിരുന്നവനും ആയിരിക്കുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനും മഹാനായ “ഞാൻ ആകുന്നു” എന്നവനുമായ അങ്ങ്—എന്നേക്കും ആദരിക്കപ്പെടുകയും സ്തുതിക്കപ്പെടുകയും മഹത്വപ്പെടുകയും ചെയ്യുമാറാകട്ടെ. അങ്ങയുടെ പുത്രനും ഞങ്ങളുടെ രക്ഷകനുമായ യേശുവിന്റെ മഹത്ത്വപൂർണമായ മടങ്ങിവരവിനായി ഞങ്ങൾ ആനന്ദകരമായ പ്രത്യാശയോടെ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, ഈ മഹത്വപ്പെടുത്തൽ എന്റെ ജീവിതത്തിലും അങ്ങയുടെ എല്ലാ വിശ്വാസികളുടെയും ജീവിതത്തിലും പ്രകാശിക്കുമാറാകട്ടെ. അന്ന് അങ്ങ് അവിടുത്തോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ പുതിയ ആകാശവും പുതിയ ഭൂമിയും സ്ഥാപിക്കുമല്ലോ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ദൈവത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സാന്നിധ്യം

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ പതിനാലാം ഞായർ (വർഷം B)

യേശു അവിടെനിന്നു പുറപ്പെട്ട് സ്വന്തം നാട്ടിലേക്കു വന്നു. ശിഷ്യന്മാരും അവിടുത്തോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. സാബത്തായപ്പോൾ അവിടുന്ന് സിനഗോഗിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവിടുത്തെ ശ്രവിച്ച പലരും വിസ്മയിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: “ഇവന് ഇതെല്ലാം എവിടെനിന്നു ലഭിച്ചു? ഇവനു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ജ്ഞാനം എങ്ങനെയുള്ളതാണ്? ഇവന്റെ കൈകളാൽ എത്ര വലിയ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികളാണ് നടക്കുന്നത്!” മർക്കോസ് 6:1–2

തന്റെ സ്വദേശമായ നസറത്തിലെ ജനങ്ങൾക്ക് യേശു തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തിയത്, അവിടുന്ന് നമുക്ക് തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന വിവിധ രീതികളുടെ മാതൃകയാണ്. ഒരു വശത്ത്, യേശു ശക്തമായി നമ്മെ സ്പർശിക്കുകയും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ നമുക്ക് അതിശയവും വിസ്മയവും ഭയഭക്തിയും അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം. ഒരു പ്രത്യേക നിമിഷത്തിൽ നാം അറിയേണ്ടത് എന്താണെന്ന് കൃത്യമായി വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവിടുത്തെ സത്യം നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത് നാം ആനന്ദപൂർവം വിസ്മയിക്കുന്നു. ദൈവം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ നേരിട്ട് സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ മഹത്വവും സർവശക്തിയും അംഗീകരിച്ച് സ്നേഹപൂർവമായ ആരാധനയോടും കൃതജ്ഞതയോടുംകൂടെ പ്രതികരിക്കുന്നതാണ് ഉത്തമം.

എന്നാൽ, ദൈവം നമ്മുടെ അടുക്കലേക്കു വരുന്ന മറ്റു ചില അവസരങ്ങളിൽ, അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ സന്നദ്ധത കുറവായിരിക്കാം; നാം അവിടുത്തെ എതിർക്കുകപോലും ചെയ്തേക്കാം. നാം പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത രീതികളിൽ യേശു നമ്മെ സമീപിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളാണിവ. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ നസറത്തിലെ ജനങ്ങൾ ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. അവർക്ക് യേശുവിനെ വളരെ പരിചിതനായിരുന്നു. അവിടുന്ന് വളർന്നുവരുന്നത് അവരിൽ പലരും കണ്ടിരുന്നു; അവിടുത്തെ അമ്മയുൾപ്പെടെയുള്ള കുടുംബാംഗങ്ങളെ അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു; ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി മാത്രമാണ് അവർ അവിടുത്തെ കണ്ടത്. പെട്ടെന്ന് അവിടുന്ന് ദൈവിക അധികാരത്തോടെ പ്രസംഗിക്കാനും അത്ഭുതശക്തിയോടെ പ്രവർത്തിക്കാനും തുടങ്ങിയപ്പോൾ, തങ്ങൾക്കു മുമ്പ് പരിചയമുണ്ടായിരുന്ന ആ സാധാരണ തച്ചന്റെ മകനെ, ദീർഘകാലമായി കാത്തിരുന്ന മിശിഹായെക്കുറിച്ചുള്ള തങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്താൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

ചിലപ്പോൾ നാം എങ്ങനെയാണ് നസറത്തിലെ ജനങ്ങളെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നത്? വിനയവും അനുദിനജീവിതത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷമായ സാധാരണത്വവും അണിഞ്ഞ് യേശു നമ്മുടെ അടുക്കലേക്കു വരുമ്പോഴെല്ലാം നാം അങ്ങനെ ചെയ്യാറുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, നമ്മുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളിലോ അയൽക്കാരിലോ ഉള്ള യേശുവിന്റെ സാന്നിധ്യം എത്രയോ തവണ നാം ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുന്നുണ്ടെന്ന് ചിന്തിക്കുക. പ്രത്യേകിച്ച്, പരിചയംമൂലം അവരുടെ കുറവുകളിലും ബലഹീനതകളിലും മാത്രം നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ പതിയുമ്പോൾ. ഓരോ ആത്മാവിനെയും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് ദൈവം ഓരോരുത്തരിലും സന്നിഹിതനാണ്. ഒരു ആത്മാവിൽ അവിടുന്ന് കൃപയാലും സന്നിഹിതനായിരിക്കുമ്പോൾ, കൃപയാലുള്ള ആ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയാനും ആ വ്യക്തിയിൽ ക്രിസ്തുവിനെ ആദരിക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു.

കൂടാതെ, പാത്രങ്ങൾ കഴുകുക, കുട്ടികളെ പരിപാലിക്കുക, കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾ അടിച്ചുകൂട്ടുക തുടങ്ങിയ ദൈനംദിന ജോലികളിൽ ക്രിസ്തുവിനെ തിരിച്ചറിയാനും നമുക്കു കഴിയാതെ പോയേക്കാം. ലളിതമാണെങ്കിലും, ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടുമുട്ടാനും സേവിക്കാനുമുള്ള കൃപയുടെ അവസരങ്ങളായി ഈ ജോലികൾ മാറാം. ഉദാഹരണത്തിന്, പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്നതിനെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ രണ്ടു രീതികളിൽ സമീപിക്കാം: മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭാരമായോ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപവിയോടെ നിർവഹിക്കുന്ന സ്നേഹസേവനമായോ. സ്നേഹപൂർവം ചെയ്യുമ്പോൾ, യേശുവിന്റെ വിനീതവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായ സാന്നിധ്യം വ്യക്തമാകുന്നു; അത് അവിടുത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ നമുക്ക് കൂടുതൽ എളുപ്പമാക്കുന്നു. ആഴമായ ഭക്തിയോടെ ഈ ജോലികൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, ചെറുതും നിസ്സാരവുമെന്നു തോന്നുന്ന പ്രവൃത്തികൾ, നമ്മിലൂടെ മറ്റുള്ളവരിലേക്കു പകരുന്ന ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ ശക്തമായ ചാലുകളായി മാറുന്നതോർത്ത് നാം അതിശയിച്ചുപോയേക്കാം.

എല്ലാറ്റിനുമുപരി, വിശുദ്ധ കുർബാനയെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക. അപ്പത്തിന്റെയും വീഞ്ഞിന്റെയും സാധാരണ രൂപങ്ങൾക്കു കീഴിൽ മറഞ്ഞിരുന്നുകൊണ്ട് യേശു വിനയപൂർവം നമ്മുടെ അടുക്കലേക്കു വരുന്നു. ഇത് ഏറെ പരിചിതവും പതിവുമായിത്തീർന്നു എന്ന ഒറ്റ കാരണത്താൽ, എത്രയോ തവണ നാം ശ്രദ്ധ ചിതറിയും തിടുക്കത്തോടെയും അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ അത്ഭുതം ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കാതെയും ബലിപീഠത്തെ സമീപിക്കുന്നു! വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ, സാധാരണമായി കാണപ്പെടുന്നതിനപ്പുറത്തേക്കു നോക്കാനും നാം പങ്കുചേരുന്ന അതിസ്വാഭാവിക യാഥാർഥ്യത്തിലേക്കു ദൃഷ്ടി പതിപ്പിക്കാനും നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. കാൽവരിയെ നാം തിരിച്ചറിയണം: ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കായി കുരിശാകുന്ന ബലിപീഠത്തിൽ പുത്രനായ ദൈവം അർപ്പിക്കുന്ന നിത്യമായ ഏക സമർപ്പണം. അതുപോലെ, സ്വർഗത്തിലെ നിത്യവിരുന്നിനെയും നാം അംഗീകരിക്കണം. അതിൽ സ്വർഗീയ ഗണങ്ങളോടു ചേർന്ന് ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിനു മുമ്പാകെ നാം ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നു: “പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ!”

ഇന്ന് നസറത്തിലെ ജനങ്ങളെക്കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കുക. ദൈവം നമ്മുടെ അടുക്കലേക്കു വരുന്ന എല്ലാ രീതികളിലും അവിടുത്തെ തിരിച്ചറിയാനായി വിനയവും ആത്മീയ ശ്രദ്ധയും വളർത്തിയെടുക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, പരിചയവും സാധാരണത്വവും തടസ്സങ്ങളാകാൻ അനുവദിക്കുന്നതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ആത്മീയ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് അവർ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ തിരിച്ചറിയാനും സ്വാഗതം ചെയ്യാനുമുള്ള കൃപയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുക; പ്രത്യേകിച്ച്, കൃപയിലൂടെ അവിടുന്ന് വരുന്ന മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ. ആത്മാർഥമായി അവിടുത്തെ അന്വേഷിക്കുക. അവിടുത്തെ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ, വിശുദ്ധമായ വിസ്മയത്തോടും ഭയഭക്തിയോടും—പവിത്രമായ ഒരതിശയത്തോടും—കൂടെ ആനന്ദിക്കുക. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്, ദൈവപുത്രൻ ഓരോ ദിവസവും നമുക്ക് തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന സാധാരണവും വിനീതവുമായ രീതികളിൽ അവിടുത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.

മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനെങ്കിലും സദാ സന്നിഹിതനായ എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ ദൈവിക സാന്നിധ്യവും കൃപയുംകൊണ്ട് അങ്ങ് എന്നെ നിരന്തരം വലയം ചെയ്യുന്നു. ഓരോ ദിവസവും അങ്ങയെ കാണാനും സ്നേഹിക്കാനും അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യത്തെ ഭയഭക്തിയോടെ വിസ്മയിക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സാധാരണമായ നിമിഷങ്ങളിൽപ്പോലും അങ്ങയുടെ ദൈവിക സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ഉപകരണമായിത്തീർന്നുകൊണ്ട്, അങ്ങയുടെ വിനീതമായ സ്നേഹത്തിനനുസരിച്ച് ഞാൻ ജീവിക്കട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആനന്ദം!

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനാലാം ഞായർ (വർഷം C)

എഴുപത്തിരണ്ടുപേരും ആനന്ദത്തോടെ തിരിച്ചുവന്ന് പറഞ്ഞു: “കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ നാമം നിമിത്തം പിശാചുക്കൾപോലും ഞങ്ങൾക്കു കീഴ്പ്പെടുന്നു.” യേശു പറഞ്ഞു: “സാത്താൻ മിന്നൽപോലെ ആകാശത്തുനിന്നു വീഴുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. ഇതാ, ‘സർപ്പങ്ങളെ ചവിട്ടിമെതിക്കാനും’ തേളുകളെയും ശത്രുവിന്റെ സർവശക്തിയെയും ചവിട്ടിമെതിക്കാനും ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് അധികാരം നൽകിയിരിക്കുന്നു; ഒന്നും നിങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കുകയില്ല. എങ്കിലും, ആത്മാക്കൾ നിങ്ങൾക്കു കീഴ്പ്പെടുന്നു എന്നതിൽ ആനന്ദിക്കാതെ, നിങ്ങളുടെ പേരുകൾ സ്വർഗത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിൽ ആനന്ദിക്കുവിൻ.” ലൂക്കാ 10:17–20

ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ, യേശു എഴുപത്തിരണ്ടു ശിഷ്യന്മാരെ ദൗത്യം ഏൽപ്പിച്ച്, താൻ സന്ദർശിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്ന എല്ലാ പട്ടണങ്ങളിലേക്കും സ്ഥലങ്ങളിലേക്കും ഈരണ്ടുപേരായി അയയ്ക്കുന്നു. അവിടുന്ന് അവർക്ക് വ്യക്തമായി മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു: “നിങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിൻ; ഇതാ, ചെന്നായ്ക്കളുടെ ഇടയിലേക്ക് കുഞ്ഞാടുകളെപ്പോലെ ഞാൻ നിങ്ങളെ അയയ്ക്കുന്നു” (ലൂക്കാ 10:3). യഥാർഥ സുവിശേഷവത്കരണത്തിന് ആവശ്യമായ ദുർബലാവസ്ഥയും ധൈര്യവും ഒരുപോലെ ഇതിൽ വ്യക്തമാകുന്നു. ആത്മീയ പോരാട്ടം, സുവിശേഷവത്കരണം, ശിഷ്യത്വം എന്നിവ നമ്മുടെ ക്രൈസ്തവ വിളിയിൽ തീർച്ചയായും വേർപെടുത്താനാവാത്ത യാഥാർഥ്യങ്ങളാണ്.

പിശാചുബാധിതനായ ഒരാളെ മുഖാമുഖം കാണുന്നതായി സങ്കല്പിക്കുക. മിക്കവർക്കും അത് ഭയാനകമായ ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയായിരിക്കും. ദുഷ്ടൻ യാഥാർഥ്യമാണ്; അവൻ നമ്മെ അങ്ങേയറ്റം വെറുക്കുകയും നമ്മുടെ നാശം മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിശാചുബാധിതനായ ഈ വ്യക്തിയെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ പുറത്തുപോകാൻ നിങ്ങൾ സ്നേഹത്തോടെ ദുഷ്ടാത്മാവിനോടു കല്പിക്കുന്നുവെന്നും അത് അങ്ങനെതന്നെ സംഭവിക്കുന്നുവെന്നും കൂടി സങ്കല്പിക്കുക! നിങ്ങളിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ആനന്ദിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ വിസ്മയഭരിതരായി നിൽക്കുമായിരിക്കും. തന്റെ നാമത്തിലും ദൈവിക അധികാരത്തോടെയും ശുശ്രൂഷിക്കാൻ യേശു അയച്ച എഴുപത്തിരണ്ടു ശിഷ്യന്മാരുടെ അനുഭവം കൃത്യമായും ഇതായിരുന്നു.

ജ്ഞാനസ്നാനത്തിലൂടെ നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമായ സഭയോടു ചേർക്കപ്പെടുന്നു. ലോകത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യം തുടരുന്നതിനായി സ്ഥൈര്യലേപനത്തിൽ നാം പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്താനും ദൈവരാജ്യം പ്രഘോഷിക്കാനും ദുഷ്ടാത്മാക്കളെ നേരിടാനും ഈ ആദ്യകാല ശിഷ്യന്മാർ അയയ്ക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യം നമ്മെയും ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

നാടകീയമായ ഭൂതോച്ചാടനങ്ങൾക്ക് നാം പലപ്പോഴും സാക്ഷികളാകുന്നില്ലെങ്കിലും, നമ്മുടെ സാധാരണ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിൽനിന്ന് തിന്മയെ പുറത്താക്കാൻ നാം ദിവസവും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തോടെ സത്യം പറയുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹത്തിനു ധീരമായി സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയും നിസ്വാർഥമായ സേവനപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ദൈവരാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിൽ സജീവമായി പങ്കുചേരുമ്പോൾ നാം ഈ ദൗത്യം നിറവേറ്റുന്നു. ദൈവിക സ്നേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ദുഷ്ടാത്മാക്കൾ ഓടിയകലുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികൾ ധീരമായി പ്രഘോഷിക്കുന്ന സുവിശേഷത്തിന്റെ യഥാർഥ സത്യത്തിനു മുമ്പിൽ അവ പിൻവാങ്ങുന്നു.

നമ്മുടെ ദൗത്യം നിറവേറ്റുമ്പോൾ പരീക്ഷണങ്ങളും എതിർപ്പുകളും അനിവാര്യമായും ഉണ്ടാകും. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ “ചെന്നായ്ക്കളുടെ ഇടയിലേക്ക് ആട്ടിൻകുട്ടികളെപ്പോലെ” അയയ്ക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, നമുക്കും ശത്രുത പ്രതീക്ഷിക്കാം. ദുഷ്ടനും അവന്റെ സ്വാധീനത്തിലുള്ളവരും സുവിശേഷത്തെ ഉഗ്രമായി എതിർക്കുന്നു. എതിർപ്പോ തിരസ്കരണമോ പീഡനമോ നേരിടുമ്പോൾ നാം നിരാശപ്പെടുകയോ ആശ്ചര്യപ്പെടുകയോ അരുത്. ഈ സാഹചര്യങ്ങളെ നേരിടാൻതന്നെയാണ് യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെയും നമ്മെയും വ്യക്തമായി ഒരുക്കിയത്. തിരസ്കരണം നേരിടുമ്പോൾ ആ പട്ടണങ്ങൾക്കെതിരായ സാക്ഷ്യമായി തങ്ങളുടെ കാലിലെ പൊടി തട്ടിക്കളയാൻ അവിടുന്ന് എഴുപത്തിരണ്ടു ശിഷ്യന്മാരോട് നിർദേശിച്ചു.

മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രീതി നേടാനോ ജനസമ്മതി ലഭിക്കാനോ വേണ്ടി മാത്രമല്ല നാം സുവിശേഷം പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്; മറിച്ച്, പശ്ചാത്താപത്തിന്റെയും മാനസാന്തരത്തിന്റെയും നിത്യജീവന്റെയും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന കൃപ പകർന്നുനൽകാനാണ്. ധീരമായും ആത്മാർഥമായും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെയും സത്യം പറയാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അത് എല്ലായ്പ്പോഴും യഥാർഥ സ്നേഹത്തോടെയായിരിക്കണം. സത്യത്തിനു മാത്രമേ ഹൃദയങ്ങളെ സ്വതന്ത്രമാക്കാൻ കഴിയൂ. അതു പ്രഘോഷിക്കാൻ നാം ഒരിക്കലും ഭയപ്പെടരുത്.

ആത്യന്തികമായി, ആത്മീയ പോരാട്ടത്തിലോ തിന്മയുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകളിലോ നാം നേടുന്ന വിജയമല്ല നമ്മുടെ ആനന്ദത്തിന്റെ മുഖ്യ ഉറവിടം. മറിച്ച്, ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധത്തിന്റെ ഉറപ്പിലും അവിടുത്തെ കൃപയിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലും നമ്മുടെ “പേരുകൾ സ്വർഗത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” (ലൂക്കാ 10:20) എന്ന അറിവിലുമാണ് നമ്മുടെ ആനന്ദം വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നത്. കൂടാതെ, നമ്മുടെ വിശ്വസ്തമായ സാക്ഷ്യംമൂലം മറ്റുള്ളവരുടെ പേരുകൾ സ്വർഗത്തിൽ എഴുതപ്പെടുമ്പോൾ, അവരുടെ ആനന്ദം നമ്മുടേതുമായി മാറുകയും ക്രിസ്തുവിൽ നാം പങ്കിടുന്ന ആനന്ദം വർധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

യേശു അയച്ച എഴുപത്തിരണ്ടു പേരുടെ ഇടയിൽ നിങ്ങൾക്കുള്ള സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കാനും ആത്മീയ തിന്മയെ നേരിടാനുമുള്ള നിങ്ങളുടെ ജ്ഞാനസ്നാനവിളി നിങ്ങൾ ധീരമായി നിറവേറ്റുന്നുണ്ടോ? എതിർപ്പോ ശത്രുതയോ നേരിടുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നുണ്ടോ? ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷപ്രഘോഷകനെന്ന നിങ്ങളുടെ ദൗത്യം ഏറ്റെടുക്കുക: അവിടുത്തെ രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുക, സൗഖ്യദായകമായ അവിടുത്തെ സ്നേഹം പകർന്നുനൽകുക, അവിടുത്തെ നാമത്തിൽ തിന്മയെ നേരിടുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ആഴമായ ആനന്ദം സ്വർഗത്തിൽ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം പേര് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്തുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള നിങ്ങളുടെ വിശ്വസ്തതയാൽ അവിടെ എഴുതപ്പെട്ട അനേകം പേരുകളെക്കുറിച്ച് ആനന്ദിക്കുന്നതിലുമാണെന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയും.

ധീരനായ എന്റെ കർത്താവേ, എല്ലാവരും കേൾക്കേണ്ട സത്യം അങ്ങ് പ്രഘോഷിച്ചു; അതുതന്നെ ചെയ്യാൻ ഞങ്ങളിൽ ഓരോരുത്തരെയും അങ്ങ് വിളിക്കുന്നു. തിന്മയെ നേരിടാനും ഭൂമിയിൽ അങ്ങയുടെ രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കാനും തകർന്ന ഹൃദയങ്ങളെ സുഖപ്പെടുത്താനും ആവശ്യമായ കൃപയാൽ എന്നെയും അങ്ങയുടെ എല്ലാ മക്കളെയും ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ. കർത്താവേ, എന്റെ പേര് സ്വർഗത്തിൽ എഴുതണമേ; അനേകം ആത്മാക്കളെ അങ്ങയോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാൻ എന്നെ അങ്ങയുടെ ഉപകരണമാക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


സഹനത്തോടുള്ള പ്രതികരണം

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ പതിനാലാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച

യേശു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു അധികാരി മുന്നോട്ടുവന്ന് അവന്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി പറഞ്ഞു: “എന്റെ മകൾ ഇപ്പോൾ മരിച്ചുപോയി. എങ്കിലും അങ്ങ് വന്ന് അവളുടെമേൽ കൈവയ്ക്കണമേ; അവൾ ജീവിക്കും.” യേശു എഴുന്നേറ്റ് അയാളെ അനുഗമിച്ചു; ശിഷ്യന്മാരും അവനെ അനുഗമിച്ചു. പന്ത്രണ്ടു വർഷമായി രക്തസ്രാവത്താൽ കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ പിന്നിലൂടെ വന്ന് അവന്റെ മേലങ്കിയുടെ തൊങ്ങലിൽ തൊട്ടു. “അവന്റെ മേലങ്കിയിൽ ഒന്നു തൊട്ടാൽ മാത്രം മതി, എനിക്കു സൗഖ്യം ലഭിക്കും” എന്ന് അവൾ തന്നോടുതന്നെ പറഞ്ഞു. മത്തായി 9:18–21

നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകവും ദുഷ്കരവുമായ നിമിഷങ്ങളിലൊന്ന് ഓർത്തുനോക്കുക. ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾ ഗുരുതരമായ ഒരു രോഗം സഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം; അല്ലെങ്കിൽ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളുടെ രോഗാവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ടാകാം. ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾ കടുത്ത അപമാനം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം; അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് അടുപ്പമുള്ള ഒരാൾ അപമാനിതനായപ്പോൾ ഒപ്പം നിന്നിട്ടുണ്ടാകാം. ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് ജോലി നഷ്ടപ്പെടുകയും അടച്ചുതീർക്കാനുള്ള ബില്ലുകൾ പെരുകുകയും നിസ്സഹായത അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകാം. സഹനം പല രൂപങ്ങളിൽ വരുന്നു. നമ്മുടെ പ്രത്യാശയും ആശ്രയവും മുഴുവൻ ദൈവത്തിൽ അർപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ക്ഷമാപൂർവമായ സഹനത്തിലൂടെ കൈവരാവുന്ന ഒരു വലിയ നന്മ അവിടുന്ന് തന്റെ ജ്ഞാനത്തിൽ കാണുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രമാണ് ഇത്തരം പരീക്ഷണങ്ങൾ അനുവദിക്കുന്നത്.

ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ, പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്ത രണ്ടു വ്യക്തികളെ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്നു; ഇരുവരും തീവ്രമായ സഹനത്തിന്റെ ഭാരം പേറുന്നവരാണ്. ആദ്യം, ഒരു പിതാവ് യേശുവിന്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി തന്റെ മകൾ ഇപ്പോൾ മരിച്ചുപോയെന്ന് ദുഃഖത്തോടെ അറിയിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയായി, അവൾ വീണ്ടും ജീവിക്കുമെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തോടെ, വന്ന് അവളുടെമേൽ കൈവയ്ക്കണമെന്ന് അയാൾ യേശുവിനോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. യേശു അയാളോടൊപ്പം പോകുമ്പോൾ, പന്ത്രണ്ടു വർഷമായി രക്തസ്രാവംമൂലം നിശ്ശബ്ദമായി കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ പിന്നിലൂടെ അടുത്തുവന്ന് അവിടുത്തെ മേലങ്കിയുടെ തൊങ്ങലിൽ തൊടുന്നു. അത്രയും ലളിതമായ ഒരു പ്രവൃത്തിപോലും തനിക്കു സൗഖ്യം നൽകുമെന്ന് അവൾ വിശ്വസിക്കുന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ട മകളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള മരണവും പന്ത്രണ്ടു വർഷം നീണ്ട ശാരീരികവും മാനസികവുമായ വേദനയും ഭാരമേറിയ കുരിശുകളാണ്. നമ്മുടെ സ്വന്തം പരീക്ഷണങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാമെങ്കിലും, വേദനിക്കുന്ന ഈ രണ്ടുപേരിലും നമ്മെത്തന്നെ കാണാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് വലിയ കഷ്ടതകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന വേളകളിൽ.

ദുഃഖിതനായ ആ പിതാവിനും താൻ നിസ്സഹായനാണെന്നു തോന്നിയിരിക്കാം. ജനനം മുതൽ മകളെ സ്നേഹപൂർവം പരിപാലിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹം—അവൾക്ക് ആഹാരം നൽകി, അവളെ സംരക്ഷിച്ച്, അവൾക്കു വഴികാട്ടിയായി നിന്ന അദ്ദേഹം—ഇപ്പോൾ തനിക്കു കീഴടക്കാനാവാത്ത ശക്തിയായ മരണത്തിനു മുന്നിൽ നിസ്സഹായനായി നിൽക്കുന്നു. കുറഞ്ഞപക്ഷം, അങ്ങനെയാണ് തോന്നുന്നത്.

രക്തസ്രാവം ബാധിച്ച സ്ത്രീ തന്റെ രോഗത്തിന്റെ ശാരീരിക ക്ലേശങ്ങൾ മാത്രമല്ല, മോശയുടെ നിയമം ചുമത്തിയ സാമൂഹികവും ആത്മീയവുമായ ഒറ്റപ്പെടലും അനുഭവിച്ചു. ലേവ്യനിയമപ്രകാരം, തുടർച്ചയായ രക്തസ്രാവം അവളെ ആചാരപരമായി അശുദ്ധയാക്കുകയും പൊതുവായ ആരാധനയിൽനിന്നും സമൂഹജീവിതത്തിൽനിന്നും അകറ്റിനിർത്തുകയും ചെയ്തു. അവളുടെ രക്തസ്രാവം നിലയ്ക്കാത്തതായിരുന്നതിനാൽ, അവളുടെ വേർപാടും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു—വേദനാജനകവും അവസാനമില്ലാത്തതുമായ ഒരു പ്രവാസം. തന്റെ അവസ്ഥ മാറ്റാൻ അവൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ലായിരുന്നു. അതോ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനാകുമായിരുന്നോ?

സഹനത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ നാം ഓരോരുത്തരും ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തണം: ഒന്നുകിൽ അടിയുറച്ച വിശ്വാസത്തോടും ആത്മസമർപ്പണത്തോടുംകൂടെ ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയുക; അല്ലെങ്കിൽ നിരാശയിലും വിദ്വേഷത്തിലും ധിക്കാരത്തിലും വീഴുക. സഹനം നമ്മെ നിസ്സംഗരായി വിടുന്നത് അപൂർവമാണ്—അത് ഹൃദയത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയോ കഠിനമാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഓരോ പരീക്ഷണവും നമ്മോടൊരു ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്നത്: ഞാൻ വിശ്വാസത്തോടെ പ്രതികരിക്കുമോ, അതോ മനസ്സിലെ കയ്പിലേക്കു പിൻവാങ്ങുമോ?

വേദനിക്കുന്ന ഈ രണ്ടുപേരും നിരാശയ്ക്കു കീഴടങ്ങാൻ വിസമ്മതിച്ചു. പകരം, ധീരവും എളിമയുള്ളതുമായ വിശ്വാസത്തോടെ അവർ യേശുവിലേക്കു തിരിഞ്ഞു—ഒരാൾ പരസ്യമായി മുട്ടുകുത്തി, മറ്റെയാൾ നിശ്ശബ്ദമായി കൈ നീട്ടി. ഇരുവരുടെയും ആശ്രയത്തിന് ദൈവകരുണ മറുപടി നൽകി.

മോശയുടെ നിയമം അശുദ്ധമെന്നു വിധിച്ചതിനെ യേശു സ്വീകരിക്കുകയും പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ സ്ത്രീയുടെ സ്പർശം അവിടുത്തെ അശുദ്ധനാക്കുന്നില്ല—അവിടുന്ന് അവളെ ശുദ്ധയാക്കുന്നു. താൻ നിയമത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണവും യഥാർഥമായ എല്ലാ സൗഖ്യത്തിന്റെയും, പ്രത്യേകിച്ച് കൂദാശകളിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന സൗഖ്യത്തിന്റെയും ഉറവിടവുമാണെന്ന് ഇതിലൂടെ ക്രിസ്തു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും അനുരഞ്ജന കൂദാശയിലും രോഗീലേപനത്തിലും നമുക്കും “അവിടുത്തെ വസ്ത്രത്തിൽ സ്പർശിക്കാനും” തകർന്നതിനെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന കൃപ സ്വീകരിക്കാനും കഴിയും.

ക്രിസ്തുവിനു കൈവരാനാവാത്തത്ര ആഴമുള്ള ഒരു സഹനവുമില്ല, അവസാനിപ്പിക്കാനാവാത്തത്ര നീണ്ട ഒരു പ്രവാസവുമില്ല, തിരികെ നൽകാനാവാത്തത്ര അന്തിമമായ ഒരു നഷ്ടവുമില്ല എന്ന ആശ്വാസകരമായ സത്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങളുടെ മുറിവുകൾ പുതിയതോ പഴയതോ ആകട്ടെ, നിങ്ങൾക്കു നിലവിളിക്കാൻ കഴിയട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഒരു പ്രാർഥന മന്ത്രിക്കാൻ മാത്രമേ കഴിയുന്നുള്ളൂവെങ്കിലും, അവിടുത്തേക്കായി കൈ നീട്ടുക. അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തുക. പ്രാർഥനയിലൂടെയും കൂദാശകളിലൂടെയും ആശ്രയപൂർണമായ ആത്മസമർപ്പണത്തിലൂടെയും വിശ്വാസത്തോടെ അവിടുത്തെ വസ്ത്രത്തിന്റെ വിളുമ്പിൽ സ്പർശിക്കുക. അവിടുന്ന് മുഖം തിരിക്കുകയില്ല. അവിടുന്ന് നിങ്ങളുടെ വേദന കാണുന്നു; നിങ്ങൾ അനുവദിച്ചാൽ, അവിടുന്ന് ആ വേദനയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന് ധൈര്യം പകരുന്ന വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുകയും നിങ്ങളെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.

എന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കുന്ന കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ ജനത്തിന്റെ സഹനങ്ങൾ അങ്ങു കാണുന്നു; ഞങ്ങളോടുള്ള അനുകമ്പയാൽ അങ്ങയുടെ ഹൃദയം അലിയുന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പരീക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, അവയെ ദാനങ്ങളായി—എന്റെ നിസ്സംഗത വിട്ടിറങ്ങി അങ്ങയിൽ പൂർണഹൃദയത്തോടെ ആശ്രയിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങളായി—കാണാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ കൃപ മതിയാകാത്ത യാതൊന്നും സഹിക്കാൻ അങ്ങ് എന്നെ ഒരിക്കലും അനുവദിക്കുകയില്ലെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


നാം സംസാരിക്കുന്ന വാക്കുകൾ

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ പതിനാലാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച

സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പിശാചുബാധിതനെ യേശുവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു. പിശാചിനെ പുറത്താക്കിയപ്പോൾ ഊമനായ ആ മനുഷ്യൻ സംസാരിച്ചു. ജനക്കൂട്ടം വിസ്മയിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഇതുപോലൊന്ന് ഇസ്രായേലിൽ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല.” മത്തായി 9:32–33

സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ഒന്നു സങ്കൽപ്പിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ദിവസം എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്ന് പ്രിയപ്പെട്ടവരോടു പറയാനോ നിങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളും സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും പങ്കുവയ്ക്കാനോ നിങ്ങൾക്കു കഴിയില്ല. അതിന്റെ ഫലം കടുത്ത ഒറ്റപ്പെടലും ഏകാന്തതയുമായിരിക്കും. ഈ പിശാചുബാധിതനെ അലട്ടിയിരുന്നതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.

മറ്റൊരാളോടോ ദൈവത്തോടോ നമ്മെത്തന്നെ ഉചിതമായി ആവിഷ്കരിക്കാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ വരുമ്പോഴുള്ള നമ്മുടെ അവസ്ഥയുടെ പ്രതീകമാണ്, ആലങ്കാരികമായി പറഞ്ഞാൽ, ഈ പിശാചുബാധിതൻ. നമ്മുടെ “ഊമത്തം” പലപ്പോഴും ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിന്റെ ഫലമാണ്; അതുമൂലം ദൈവത്തിന്റെ നിത്യസത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നമ്മെത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്കു കഴിയാതെ പോകുന്നു. ദൈവികജ്ഞാനത്തിൽ വേരുകളില്ലാത്ത പൊള്ളയായ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുന്നതിനു സമാനമാണ് ആത്മീയമായ ഊമത്തം. നാം ധാരാളം സംസാരിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ദൈവത്തോടു ചേർന്നില്ലെങ്കിൽ, നമ്മുടെ വാക്കുകൾ പ്രാർഥനയ്ക്കു പകരം ബഹളവും, വെളിപ്പെടുത്തലിനു പകരം പ്രതികരണവും, ഹൃദയത്തിലുള്ളതിന്റെ ആത്മാർഥമായ പങ്കുവയ്ക്കലിനു പകരം അർഥമില്ലാത്ത സംസാരവുമായിത്തീരുന്നു.

മറ്റൊരാളുമായി യഥാർഥത്തിൽ ആശയവിനിമയം നടത്തുക എന്നതിന്റെ അർഥമെന്താണ്? അത് വാക്കുകൾ പെരുക്കുന്നതോ, മറ്റൊരാളെ സംസാരിക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ സംസാരിക്കുന്നതോ, ഒരു വാദത്തിൽ ജയിക്കുന്നതോ, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ നിങ്ങളെയും നിങ്ങളുടെ ആശയങ്ങളെയും പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നതോ അല്ല. യഥാർഥ ആശയവിനിമയം ആരംഭിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ആത്മാക്കളിൽ സജീവമായിരിക്കുന്ന സത്യത്തിൽനിന്നാണ്—ദൈവത്തിന്റെ സത്യത്തിൽനിന്ന്. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, വിശ്വാസമെന്ന ദാനത്താൽ നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ ഉയർത്തപ്പെടുകയും ദൈവികജ്ഞാനത്താൽ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ പൂർണത പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമ്മുടെ വാക്കുകൾ അർഥവത്താകുന്നു. നാം സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഏറെയോ കുറച്ചോ പറയുന്നതാകട്ടെ, വാക്കുകളോ ആശയങ്ങളോ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിലുമധികം നാം ചെയ്യുന്നു—നമ്മെത്തന്നെയും, ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ഐക്യത്തെയും, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹത്തെയും, ദൈവം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്ന ഉപവിസ്നേഹത്തെയും നാം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

ആത്യന്തികമായി, വാക്കുകൾ ദൈവരാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഉതകേണ്ടവയാണ്. “ഇന്നു രാത്രി അത്താഴത്തിന് എന്താണ് ഇഷ്ടം?” എന്നതുപോലുള്ള സാധാരണ സംഭാഷണങ്ങൾപോലും ദൈവരാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന വിധത്തിൽ പറയാനാകും. എന്നാൽ വാക്കുകൾക്ക് കൃപയുടെ വാഹകങ്ങളാകാൻ കഴിയുന്നതുപോലെ, ദോഷം വരുത്തുന്ന ഉപകരണങ്ങളാകാനും കഴിയും. സ്വാർഥതയോടെയോ കോപത്തോടെയോ പരദൂഷണമായോ അവ പറയപ്പെടുമ്പോൾ, അവ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനു പകരം തകർക്കുകയും ദൈവരാജ്യത്തിനു ക്ഷതമേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവവചനത്തിനു പകരം അർഥശൂന്യമോ ദോഷകരമോ ആയ വാക്കുകൾ നാം സംസാരിക്കുന്ന അവസരങ്ങളുടെ പ്രതീകമായി പിശാചുബാധിതനെ കാണാൻ ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. സാധാരണ സംഭാഷണങ്ങളിൽപ്പോലും ദൈവവചനം സംസാരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ദൈവസ്നേഹമാണ് നാം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. സൗമ്യമായ ഒരു പ്രോത്സാഹനം, മറ്റൊരാളുടെ ദിവസം എങ്ങനെയിരുന്നുവെന്ന് ആശ്വാസം പകരുന്ന ഒരു ചോദ്യം, സന്തോഷകരമായ ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള പങ്കുവയ്ക്കൽ, അഥവാ നമ്മുടെ മനുഷ്യഹൃദയത്തിലൂടെ പ്രകാശിക്കുന്ന ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ മറ്റേതെങ്കിലും ആവിഷ്കാരം—ഇങ്ങനെയുള്ള ആശയവിനിമയത്തിനായിരിക്കണം നാം പരിശ്രമിക്കേണ്ടത്.

ആ മനുഷ്യനിൽനിന്ന് യഥാർഥത്തിൽ പിശാചിനെ പുറത്താക്കിക്കൊണ്ട് യേശു തന്റെ ദൈവികശക്തിക്കു സാക്ഷ്യം നൽകുകയും അയാളെ ആത്മീയമായ പീഡയിൽനിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മാംസമായ വചനം പിശാചിനെ പുറത്താക്കുകയും ആ മനുഷ്യൻ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അത് സംസാരശേഷി നൽകുന്ന ഒരു അത്ഭുതം മാത്രമല്ല—അയാളുടെ സ്വത്വത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനംകൂടിയാണ്. നിത്യവചനമായ ക്രിസ്തു മനുഷ്യഭാഷയെ അതിന്റെ പവിത്രമായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നു: സത്യത്തിനു സ്വരം നൽകുക, മനുഷ്യരെ സ്നേഹത്തിൽ ഒന്നിപ്പിക്കുക, എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുക.

ഈ ഉപമ തുടർന്നുപറഞ്ഞാൽ, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ മൂകതയെയും പുറത്താക്കാൻ യേശു ആഗ്രഹിക്കുന്നു—അതായത്, നമ്മുടെ പാപത്തെയും ഉപവിയോടെ ദൈവികസത്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം അർഥശൂന്യമോ ദോഷകരമോ ആയ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കാനുള്ള എല്ലാ ദുഷ്പ്രലോഭനങ്ങളെയും. നമ്മുടെ വാക്കുകൾ ദുഷ്ടന്റെ നുണകളെയും പ്രലോഭനങ്ങളെയും പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് ആത്മീയമൂകത ഏറ്റവും കാതടപ്പിക്കുന്നതാകുന്നത്.

നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെയും മനസ്സുകളെയും ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ക്രിസ്തുവിനെ അനുവദിക്കുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് നമ്മുടെ നാവുകളെയും സ്വതന്ത്രമാക്കുന്നു. ആത്മാർഥമായി പ്രാർഥിക്കാനും വ്യക്തതയോടെ സംസാരിക്കാനും ധൈര്യത്തോടെ സാക്ഷ്യം നൽകാനും അവിടുന്ന് നമുക്കു കൃപ നൽകുന്നു. ഇതാണ് യഥാർഥ വിമോചനത്തിന്റെ ഫലം—നാം തിന്മയിൽനിന്നു മോചിതരാവുകയും കൂട്ടായ്മയ്ക്കായി ശക്തരാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

“ഇതുപോലൊന്ന് ഇസ്രായേലിൽ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല!” എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ വിസ്മയത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അർഥശൂന്യമോ ദോഷകരമോ ആയ സംസാരത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽനിന്ന് ദൈവം നമ്മെ മോചിപ്പിക്കുമ്പോൾ, വിസ്മയവും സ്തുതിയും നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക പ്രതികരണമായിരിക്കും. സ്നേഹവും സത്യവും പ്രകടിപ്പിക്കാനും ആ സ്നേഹത്തിലും സത്യത്തിലും നമ്മുടെ ജീവിതം മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കാനുമാണ് നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഇത് സംഭവിക്കുമ്പോൾ, മുമ്പ് നമ്മെ അലട്ടിയിരുന്ന മൂകതയെ നാം തിരിച്ചറിയുകയും നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പിതാവിന്റെ നിത്യവചനമേ, എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ സംസാരിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ മുമ്പിൽ എന്നെ മൂകനാക്കുന്ന എല്ലാ ആശയക്കുഴപ്പവും ഭയവും പാപവും പുറത്താക്കണമേ. എന്റെ ആത്മാവിനെ സുഖപ്പെടുത്തുകയും എന്റെ നാവിനെ സ്വതന്ത്രമാക്കുകയും അങ്ങയുടെ സത്യം സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധനാമത്തിനു മഹത്വം നൽകിക്കൊണ്ട് അങ്ങയുടെ നന്മ പ്രഘോഷിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ വളർത്താനും അങ്ങയുടെ രാജ്യം ശക്തിപ്പെടുത്താനും ഞാൻ ഒരിക്കലും ഭയപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരും അയയ്ക്കപ്പെട്ടവരും

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനാലാം വാരത്തിലെ ബുധനാഴ്ച

യേശു തന്റെ പന്ത്രണ്ടു ശിഷ്യന്മാരെ വിളിച്ച് അശുദ്ധാത്മാക്കളെ പുറത്താക്കാനും എല്ലാ രോഗങ്ങളും എല്ലാ വ്യാധികളും സുഖപ്പെടുത്താനും അവർക്ക് അധികാരം നൽകി. പന്ത്രണ്ട് അപ്പോസ്തലന്മാരുടെ പേരുകൾ ഇവയാണ്… മത്തായി 10:1–2

പന്ത്രണ്ടുപേരിൽ ഒരാളായി നിങ്ങളെത്തന്നെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. അവരിൽ ഓരോരുത്തരും നമ്മുടെ കർത്താവിനെ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ, തുടർന്ന് എന്തെല്ലാം സംഭവിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും സങ്കൽപ്പിച്ചിരിക്കില്ല. അവരിൽ പതിനൊന്നുപേർ മിശിഹാ തന്റെ സഭ പണിതുയർത്തിയ അടിസ്ഥാനമായിത്തീരും. അവരുടെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ലോകമെങ്ങും പ്രഘോഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്; കാലത്തിന്റെ അവസാനംവരെ അത് തുടരുകയും ചെയ്യും. ദൈവഹിതപ്രകാരം അവർ ദൈവികാധികാരത്തോടെ നാടെങ്ങും പ്രസംഗിച്ചു. അവർ വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിച്ചു; വെറും അപ്പവും വീഞ്ഞും ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടിന്റെ അതിവിശുദ്ധമായ ശരീരവും രക്തവും ആത്മാവും ദൈവത്വവുമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തി. കൈവയ്പിലൂടെ അവർ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ പൂർണതയിൽ പകർന്നുനൽകി. അവർ യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചു; അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും സ്വന്തം രക്തം ചിന്തിക്കൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിന് അന്തിമസാക്ഷ്യം നൽകി.

അവരുടെ ജീവിതം ദൈവരാജ്യത്തിനായി ഇത്രയേറെ ഫലദായകമായിത്തീർന്നതിന്റെ കാരണം അവർ ദൈവപുത്രനാൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരും അയയ്ക്കപ്പെട്ടവരും ആയിരുന്നു എന്നതാണ്. അത് അവരുടെ ആശയമായിരുന്നില്ല. നിത്യരക്ഷയ്ക്കായി അവർ സ്വന്തമായൊരു പദ്ധതി രൂപപ്പെടുത്തിയില്ല. തങ്ങളുടെ ഭാവി സ്വയം ആസൂത്രണം ചെയ്ത് സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരമുള്ള ഒരു ദർശനം അവർ നടപ്പാക്കിയില്ല. പകരം, തങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ദൗത്യത്തിന്റെ ഗൗരവം അവർ മനസ്സിലാക്കുകയും രക്ഷകൻ അയച്ചപ്പോൾ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ദൈവഹിതത്തോടുള്ള അവരുടെ അനുസരണം ദൈവകരുണയുടെ പ്രളയകവാടങ്ങൾ തുറക്കുകയും കൃപ ലോകത്തിലേക്കു സമൃദ്ധമായി ഒഴുകുകയും ചെയ്തു.

സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളും അഭിലാഷങ്ങളും എന്തൊക്കെയാണ്? ഭാവിക്കായി നിങ്ങൾ എന്തെല്ലാം പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്? അപ്പോസ്തലന്മാരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഫലസമൃദ്ധി അനുകരിക്കാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ, എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് ദൈവം നമ്മെ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് വിവേചിച്ചറിയാനും അവിടുന്ന് നമ്മെ അയയ്ക്കുമ്പോൾ ഉദാരമായ അനുസരണത്തോടെ പ്രതികരിക്കാൻ സന്നദ്ധരായിരിക്കാനും നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ സ്വന്തമായ പദ്ധതികൾ ആവിഷ്കരിക്കുക എളുപ്പമാണ്. പണം സമ്പാദിച്ചുവയ്ക്കാനും ജോലിയിൽ വിജയിക്കാനും ഒരു കുടുംബം രൂപപ്പെടുത്താനും സൗഹൃദങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനും ഒരു നിശ്ചിത പ്രായത്തിൽ വിരമിക്കാനും നല്ല പലതും ആസ്വദിക്കാനും നാം ആഗ്രഹിച്ചേക്കാം. ഇവയെല്ലാം നല്ലതാകാമെങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായിരിക്കാമെങ്കിലും, ഇവ അവിടുത്തെ ഹിതമാണെന്നു നാം സ്വയം കരുതരുത്. നിത്യതയ്ക്കായി യഥാർഥത്തിൽ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് അറിയുന്നവന്റെ പരിപാലനയ്ക്ക് നമ്മുടെ പദ്ധതികൾ സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, എളിമയോടെ നാം അവിടുത്തെ മാർഗദർശനം നിരന്തരം തേടുകയും അവിടുത്തെ പ്രേരണകൾക്കു ഹൃദയം തുറന്നിരിക്കുകയും വേണം.

പന്ത്രണ്ടുപേരെയും യേശു വിളിച്ച ജീവിതത്തിലെ സമൂലമായ മാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്നത്, നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലും യേശു സമൂലമായ ഒരു മാറ്റം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു ചിന്തിക്കാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ചില കാര്യങ്ങൾ നല്ലതും വിശുദ്ധവുമാണ്. വിവാഹിതരായി മക്കളുള്ളവരാണെങ്കിൽ, സ്വന്തം കുടുംബത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നത് തീർച്ചയായും ദൈവഹിതത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, ഓരോ ജീവിതാന്തസ്സിലും മാനസാന്തരത്തിന്റെ പുതിയൊരു ആഴത്തിലേക്ക് നാം വിളിക്കപ്പെടാവുന്ന വഴികളുണ്ട്—സാധ്യമാണെന്നുപോലും നാം ഒരിക്കലും സങ്കൽപ്പിച്ചിട്ടില്ലാത്ത വിധങ്ങളിൽ സ്നേഹിക്കാനും സേവിക്കാനും ദൈവരാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുമുള്ള സമൂലമായ ഒരു ജീവിതത്തിലേക്ക്.

ഒരു ഉപമയായി, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുന്ന ഒരാൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ലോട്ടറി സമ്മാനം ലഭിക്കുന്നതായി ചിന്തിക്കുക. ആ വ്യക്തി തികച്ചും ലൗകികമനസ്കനാണെന്നും സങ്കൽപ്പിക്കുക. അത്തരമൊരു സമ്പത്ത് ആ വ്യക്തിയുടെ ജീവിതദിശയെ സമൂലമായി മാറ്റിമറിക്കും—ഒരുപക്ഷേ, നല്ലതിലേക്കായിരിക്കില്ല ആ മാറ്റം.

ദൈവം നമുക്ക് ഭൗതികസമ്പത്ത് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിലും, അതിനെക്കാൾ അനന്തമായി വിലയേറിയ അമാനുഷിക നിധി നമുക്കു നൽകാൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ കരുണ സമൃദ്ധമാണ്—വിശാലവും അഗാധവുമായ ഒരു സമുദ്രമായിട്ടാണ് വിശുദ്ധർ അതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്; സകല സൃഷ്ടികളുടെയുംമേൽ അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ ചൊരിയപ്പെടാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു സമുദ്രം. പ്രാർഥനയിലൂടെയും മാനസാന്തരത്തിലൂടെയും നാം അണക്കെട്ടിന്റെ കവാടങ്ങൾ തുറക്കുന്നു; ദൈവം കൃപയുടെ അമൂല്യനിധി നമ്മുടെമേൽ സമൃദ്ധമായി ചൊരിയാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇതു സംഭവിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ജീവിതം മാറുന്നു—കാരണം, ദൈവം നമ്മെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും തുടർന്ന് എന്നും പുതുമയുള്ളതും മഹത്വപൂർണ്ണവുമായ ദൗത്യങ്ങൾക്കായി നമ്മെ അയയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിശുദ്ധവും പവിത്രവുമായ ഏതോ ദൗത്യത്തിനായി ദൈവം നിങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു എന്ന ആത്മീയസത്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ലോകത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ അത് മഹത്വപൂർണ്ണമായിരിക്കണമെന്നില്ല; എന്നാൽ സ്വർഗത്തിൽ അത് മഹത്വപൂർണ്ണമായിരിക്കും. തുറന്ന മനസ്സുള്ളവരായിരിക്കുക. അവിടുത്തെ കൃപയ്ക്കായി യാചിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ദൗത്യം സ്വീകരിക്കുക. ദൈവം നിങ്ങൾക്കായി ഒരുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നതെല്ലാം ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഗ്രഹിക്കാനാവില്ലെന്ന ബോധ്യത്തോടെ, അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ അയയ്ക്കുന്നിടത്തെല്ലാം പോകുക.

അത്യന്തം മഹത്വപൂർണ്ണനായ ദൈവമേ, ഒരു നിശ്ചിത ലക്ഷ്യത്തിനായി അങ്ങ് എന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു. അങ്ങ് എന്നെ പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുകയും ഭൂമിയിൽ അങ്ങയുടെ രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ എന്നെ അയയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്റെ വിളി ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരുന്നതിനായി അളക്കാനാവാത്ത നന്മ ചെയ്തുകൊണ്ട് അങ്ങയുടെ പരിപൂർണ്ണ ഹിതം നിറവേറ്റാൻ എനിക്കു കഴിയേണ്ടതിന്, അങ്ങ് നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കൃപയുടെ സമൃദ്ധിക്കായി ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ തുറക്കുന്നു. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.


അനുദിനം ആഴമേറുന്ന ദൗത്യം

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനാലാം വാരത്തിലെ വ്യാഴാഴ്ച

യേശു തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ പോകുമ്പോൾ ഇപ്രകാരം പ്രഘോഷിക്കുവിൻ: ‘സ്വർഗരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു.’ രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്തുവിൻ, മരിച്ചവരെ ഉയിർപ്പിക്കുവിൻ, കുഷ്ഠരോഗികളെ ശുദ്ധരാക്കുവിൻ, പിശാചുക്കളെ പുറത്താക്കുവിൻ. സൗജന്യമായി നിങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചു; സൗജന്യമായി നിങ്ങൾ നൽകണം.” മത്തായി 10:7–8

അങ്ങനെ അവർ പുറപ്പെട്ടു! തന്റെ ശിഷ്യന്മാരിൽ പന്ത്രണ്ടുപേരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് അപ്പസ്തോലന്മാർ—അതായത്, അയയ്ക്കപ്പെട്ടവർ—എന്നു പേരുനൽകിയശേഷം, യേശു അവരെ ഈരണ്ടുപേരായി ഇസ്രായേലിലെ പട്ടണങ്ങളിലേക്കും ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കും അയയ്ക്കുന്നു; പിന്നീട് അവിടുന്നു തന്നെ എത്താനിരുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലേക്കാണ് അവരെ അയയ്ക്കുന്നത്. കർത്താവുതന്നെ എത്തുമ്പോൾ സുവിശേഷത്തിന്റെ പൂർണ്ണത സ്വീകരിക്കാൻ ഹൃദയങ്ങളെ ഒരുക്കിക്കൊണ്ട് അവർ അവിടുത്തെ മുമ്പേ പോകുന്നു.

ഈ ഘട്ടത്തിൽ, അവരുടെ ദൗത്യം “ഇസ്രായേൽ ഭവനത്തിലെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആടുകളുടെ അടുക്കലേക്കു” (മത്തായി 10:6) മാത്രമായി പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വിജാതീയരുടെയോ സമരിയാക്കാരുടെയോ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് അവർ പോകേണ്ടതില്ല—ഇപ്പോൾ അതിനുള്ള സമയമായിട്ടില്ല. പീഡാനുഭവത്തിനും ഉത്ഥാനത്തിനും പന്തക്കുസ്തായിലെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വർഷണത്തിനും ശേഷമേ, “എല്ലാ ജനതകളെയും ശിഷ്യരാക്കുവാൻ” (മത്തായി 28:19) ശക്തി ലഭിച്ചവരായി അവർ ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികളിലേക്കു പോകുകയുള്ളൂ. അതിനാൽ, ഈ ആദ്യദൗത്യം ഒരു മുന്നാസ്വാദനമാണ്—ആദിമസഭയിൽ പൂവണിയുകയും ഇന്നും പ്രേഷിതപ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന സാർവത്രിക ദൗത്യത്തിന്റെ ഒരു വിത്ത്.

ആദ്യം ഇസ്രായേലിലേക്കും പിന്നീട് എല്ലാ ജനതകളിലേക്കുമുള്ള ഈ രണ്ടുഘട്ടങ്ങളായുള്ള അയയ്ക്കലിൽ ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ രീതി നമുക്കു കാണാം: ദൈവം ആദ്യം ഉള്ളിൽ പ്രവർത്തിച്ച് ആത്മാവിനെ രൂപപ്പെടുത്തുകയും സുഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു; തുടർന്ന് സ്നേഹത്തിൽ അതിനെ പുറത്തേക്കയയ്ക്കുന്നു. നമ്മുടെ സുവിശേഷവത്കരണം ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ആന്തരിക കൂട്ടായ്മയിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിക്കണം; കൃപയാൽ ആഴപ്പെടുകയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ ശക്തിപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കൂട്ടായ്മയിൽനിന്ന്. പന്തക്കുസ്താവരെ അപ്പസ്തോലന്മാർക്ക് ലോകത്തിലേക്ക് അയയ്ക്കപ്പെടാൻ കഴിയാതിരുന്നതുപോലെ, നാമും ആദ്യം അവിടുത്തെ ആത്മാവിനാൽ രൂപാന്തരപ്പെടാതെ നിലനിൽക്കുന്ന ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയില്ല.

നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഈ രണ്ടുഘട്ടങ്ങളുള്ള പ്രക്രിയയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ ആദ്യദൗത്യത്തെ, നമ്മുടെ വീടുകളിൽ—ജീവിതപങ്കാളികൾക്കും മക്കൾക്കും ബന്ധുക്കൾക്കും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾക്കും മുമ്പിൽ—വിശ്വാസത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകാനുള്ള നമ്മുടെ വിളിയോട് ഉപമിക്കാം. എന്നാൽ, അവിടുത്തെ രാജ്യം പ്രഘോഷിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് പന്ത്രണ്ടുപേരും ക്രിസ്തുവിനാൽ രൂപപ്പെടുത്തപ്പെടേണ്ടിയിരുന്നതുപോലെ, നാമും കൃപയുടെ പാഠശാലയിൽ രൂപപ്പെടുത്തപ്പെടണം. അപ്പസ്തോലന്മാർ ആദ്യം വിളിക്കപ്പെട്ടു, പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, അടയാളങ്ങളും അത്ഭുതങ്ങളും അവർക്കു കാണിച്ചുകൊടുക്കപ്പെട്ടു, കൂടുതൽ ആഴമായ വിശ്വാസത്തിലേക്ക് അവർ നയിക്കപ്പെട്ടു; അതിനുശേഷം മാത്രമാണ് ഈ ആദ്യദൗത്യത്തിനായി അവർ ഒരുക്കപ്പെട്ടത്.

അതുപോലെ, നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങൾക്കുള്ളിൽപ്പോലും ഫലപ്രദമായി സുവിശേഷവത്കരണം നടത്തണമെങ്കിൽ, നമ്മുടെ സ്വന്തം മാനസാന്തരം ആത്മാർഥമായിരിക്കണം. ഉദാഹരണത്തിന്, മാതാപിതാക്കൾ മക്കൾക്ക് വിശ്വാസം പകർന്നുനൽകുന്നത് വിശ്വാസസത്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമല്ല, പ്രത്യക്ഷത്തിൽത്തന്നെ സജീവമാണെന്നു തെളിയുന്ന വിശ്വാസം ജീവിക്കുന്നതിലൂടെയുമാണ്. അനുദിന പ്രാർഥനയും വിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ വിശ്വസ്തമായ പങ്കാളിത്തവും ഭവനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള യഥാർഥ സ്നേഹവും കൃപ വളർന്നുതഴയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇത് ആന്തരികമായ ഒരു രൂപാന്തരത്തിൽനിന്ന് ഒഴുകിവരണം—യേശുവിനെ അനുഗമിക്കാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ക്രമേണ അവിടുത്തെ മനസ്സിനും ഹൃദയത്തിനും അനുരൂപരാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത അപ്പസ്തോലന്മാരിലേതുപോലുള്ള ഒരു രൂപാന്തരത്തിൽനിന്ന്.

ദൈവരാജ്യം പ്രഘോഷിക്കാൻ അപ്പസ്തോലന്മാർ വേണ്ടവിധം ഒരുങ്ങിയിരുന്നുവെന്ന്, അവരെ അയയ്ക്കുമ്പോൾ യേശു പറഞ്ഞ വാക്കുകളിൽനിന്ന് വ്യക്തമാണ്. “രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്തുക, മരിച്ചവരെ ഉയിർപ്പിക്കുക, കുഷ്ഠരോഗികളെ ശുദ്ധരാക്കുക, പിശാചുക്കളെ പുറത്താക്കുക” എന്നും, തങ്ങൾക്കു സൗജന്യമായി ലഭിച്ചതു സൗജന്യമായി നൽകുക എന്നും അവിടുന്ന് പറഞ്ഞത്, ഇതിനകംതന്നെ ഏറെ കാര്യങ്ങൾ അവരെ ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നുവെന്നു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അവരുടെ രൂപാന്തരം ഇനിയും പൂർത്തിയായിരുന്നില്ല; എങ്കിലും അത് യാഥാർഥ്യമായിരുന്നു. അവരുടെ ബലഹീനതകൾ അറിഞ്ഞിരുന്നിട്ടും ക്രിസ്തു തന്റെ ശക്തി അവരെ ഏൽപ്പിച്ചു—കാരണം, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ കൃപയ്ക്കായി തുറന്നതും അതു സ്വീകരിക്കാൻ സന്നദ്ധവുമായിരുന്നു.

നമ്മുടെ കാര്യവും അങ്ങനെതന്നെയാണ്. നമ്മെ സുഖപ്പെടുത്താനും പഠിപ്പിക്കാനും വിശുദ്ധീകരിക്കാനും ക്രിസ്തുവിനെ അനുവദിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ—അവിടുത്തോടുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ അനുദിനം ജീവിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ—നമ്മോട് ഏറ്റവും അടുത്തവർക്കുപോലും വിശ്വാസം പകർന്നുനൽകുക നമുക്കു പ്രയാസമായിരിക്കും. സുവിശേഷവത്കരണം ആരംഭിക്കുന്നത് തന്ത്രങ്ങളിലോ വാക്കുകളിലോ അല്ല, ക്രിസ്തുവിനോട് ആഴത്തിൽ അനുരൂപപ്പെട്ട ജീവിതങ്ങളിലാണ്. അപ്പോൾ മാത്രമേ സ്വർഗരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു വിശ്വാസ്യതയോടും ശക്തിയോടുംകൂടെ പ്രഘോഷിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയൂ.

യേശു തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരെ അയച്ച ഈ ആദ്യ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അവരുടെ മാതൃകയിൽ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം വിളി തിരിച്ചറിയുക: നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലുള്ള ദൈവരാജ്യത്തിനു ജീവിക്കുന്ന സാക്ഷിയായിത്തീരാൻ കൃപയാൽ ആന്തരികമായി രൂപപ്പെടുക. നിങ്ങളോട് ഏറ്റവും അടുത്തവരിൽനിന്ന് ആരംഭിക്കുക; അവിടെനിന്ന് സുവിശേഷം ഇനിയും ദൂരേക്ക് എത്തിക്കാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നിങ്ങളെ നയിക്കുന്ന വഴികളിൽ ശ്രദ്ധ പുലർത്തുക. അപ്പസ്തോലന്മാരെപ്പോലെ, കൃപയോടുള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രത്യുത്തരം ദൈവത്തിനു മാത്രം പൂർണമായി അറിയാവുന്ന വിധങ്ങളിൽ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുമെന്നു വിശ്വസിക്കുക.

എന്റെ കർത്താവും രാജാവുമായവനേ, ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികൾവരെ അങ്ങയുടെ രാജ്യം പ്രഘോഷിക്കപ്പെടണമെന്ന് അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവല്ലോ. ആദ്യം എന്റെ ആത്മാവിൽ അങ്ങയുടെ രാജ്യം സ്ഥാപിച്ച്, അങ്ങയുടെ ഭരണത്തിന് എന്നെ അനുരൂപനാക്കണമേ. തുടർന്ന്, എന്നോട് ഏറ്റവും അടുത്തവർക്കും അങ്ങ് എന്നെ അയയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി അങ്ങയുടെ കൃപയുടെ ഉപകരണമായി എന്നെ ഉപയോഗിക്കണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.


സുവിശേഷത്തിന്റെ വിളംബരക്കാർ

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനാലാം വാരത്തിലെ വെള്ളിയാഴ്ച

യേശു തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “ഇതാ, ചെന്നായ്ക്കളുടെ ഇടയിലേക്ക് ആടുകളെപ്പോലെ ഞാൻ നിങ്ങളെ അയയ്ക്കുന്നു; അതിനാൽ സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ വിവേകികളും പ്രാവുകളെപ്പോലെ നിഷ്കളങ്കരുമായിരിക്കുവിൻ. എന്നാൽ മനുഷ്യരെ സൂക്ഷിക്കുവിൻ; അവർ നിങ്ങളെ ന്യായാധിപസഭകൾക്ക് ഏൽപ്പിച്ചുകൊടുക്കുകയും അവരുടെ സിനഗോഗുകളിൽവച്ച് ചമ്മട്ടിയടിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നെപ്രതി നിങ്ങളെ നാടുവാഴികളുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും മുമ്പിൽ കൊണ്ടുചെല്ലും; അവർക്കും വിജാതീയർക്കും സാക്ഷ്യമാകാൻവേണ്ടിയാണിത്.” മത്തായി 10:16–18

പീഡനത്തിലേക്ക് സ്വാഭാവികമായി ആരും ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നില്ല. നാം അതിൽനിന്ന് ഓടിയകലുന്നു. പരസ്പരമുള്ള കൂട്ടായ്മയ്ക്കായിട്ടാണ് നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. സ്വർഗത്തിലും, കാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ പുതിയ ആകാശത്തിലും പുതിയ ഭൂമിയിലും, വിശ്വത്തിന്റെ രാജാവിന്റെ സൗഭാഗ്യദർശനത്തിൽ നാമെല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് അവിടുത്തെ ദർശിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, എല്ലാവരുമായുള്ള സമാധാനവും ഐക്യവും ഒരുമയുമായിരിക്കും നമ്മുടെ നിത്യാനുഭവം.

എന്നാൽ ഇന്ന്, പതിതമായ ഈ ലോകത്തിന്മേൽ അന്ധകാരത്തിന്റെ രാജ്യം ഇപ്പോഴും ശക്തമായ പിടിമുറുക്കിയിരിക്കുന്നു. യുദ്ധവും അക്രമവും അനീതിയും എല്ലാത്തരം ഭിന്നതകളും കുടുംബങ്ങളെയും സമൂഹങ്ങളെയും രാഷ്ട്രങ്ങളെയും ബാധിക്കുന്നു. കാരണം, തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപനത്തിലൂടെ ക്രിസ്തു സംജാതമാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സമാധാനവും ഐക്യവും കൈവരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ വളരെ എളുപ്പമാണ് ശത്രുത വളർത്തുന്നത്.

പീഡനം ഒഴിവാക്കാനുള്ള ഏറ്റവും ഉറപ്പുള്ള വഴികളിലൊന്ന് ഒന്നിനുവേണ്ടിയും നിലകൊള്ളാതിരിക്കുക എന്നതാണ്. ധാർമികമായ ബോധ്യങ്ങളൊന്നും പുലർത്താത്തവരോ വിശ്വാസസത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് മൗനം പാലിക്കുന്നവരോ ലോകത്തിന്റെ ക്രോധം ക്ഷണിച്ചുവരുത്താൻ സാധ്യത കുറവാണ്. എന്നാൽ സുവിശേഷത്തിലെ നിത്യസത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തതയോടും സ്നേഹത്തോടുംകൂടെ സംസാരിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും തിരസ്കാരത്തിന് ഇരയാകുന്നു.

ഈ യാഥാർഥ്യത്തെ നേരിടാനാണ് യേശു പന്ത്രണ്ട് അപ്പസ്തോലന്മാരെ ഒരുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ആഗമനം പ്രഘോഷിക്കാൻ തന്റെ പന്ത്രണ്ടുപേരെ ഈരണ്ടുപേരായി അയച്ചപ്പോൾ യേശു നൽകിയ ദീർഘമായ ഉദ്ബോധനത്തിൽനിന്നാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷഭാഗം എടുത്തിരിക്കുന്നത്. ധൈര്യത്തോടെ പുറപ്പെടാനും ദൈവപരിപാലനത്തിൽ ആശ്രയിക്കാനും അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കാനും തങ്ങളെ അയച്ച വിവിധ പട്ടണങ്ങളെയും ഗ്രാമങ്ങളെയും യേശുവിന്റെ വരവിനായി ഒരുക്കാനുമായിരുന്നു അവർ വിളിക്കപ്പെട്ടത്.

മിശിഹാ വന്നിരിക്കുന്നുവെന്നും ഉടൻതന്നെ നേരിട്ട് അവരുടെ അടുത്തേക്കു വരുമെന്നുമുള്ള സദ്വാർത്ത അറിയിക്കാൻ ഒരു യഹൂദ പട്ടണത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, വലിയ ആഹ്ലാദത്തോടെ അത് സ്വീകരിക്കപ്പെടുമെന്നു നമുക്ക് ആദ്യം തോന്നിയേക്കാം. എന്നാൽ അത്തരമൊരു യാഥാർഥ്യത്തിനായിരുന്നില്ല യേശു അവരെ ഒരുക്കിയത്. പന്ത്രണ്ടുപേരെയും “ചെന്നായ്ക്കളുടെ ഇടയിലേക്ക് ആടുകളെപ്പോലെ” അയയ്ക്കുകയാണെന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു ചിത്രം നൽകുന്നു. അവർ പ്രകടമാക്കേണ്ട നിഷ്കളങ്കതയും അനിവാര്യമായി നേരിടേണ്ട ശത്രുതയും ഒരുപോലെ ഇതിൽ തെളിയുന്നു. ആടുകളെപ്പോലെ, സൗമ്യതയോടെയും സ്വയം പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള ബലമില്ലായ്മയോടെയും നല്ല ഇടയന്റെ പരിപാലനത്തിലുള്ള സമ്പൂർണ ആശ്രയത്വത്തോടെയും അവർ പെരുമാറേണ്ടിയിരുന്നു.

ഇന്ന് നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിലും സമൂഹങ്ങളിലും ലോകത്തിലും സുവിശേഷം പ്രഘോഷിക്കാൻ നമ്മുടെ കർത്താവ് നമ്മെ അയയ്ക്കുമ്പോൾ, പന്ത്രണ്ടുപേർ നേരിട്ടതിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായൊന്നും നാം പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. ഉദാഹരണത്തിന്, സഭയുടെ ധാർമിക പ്രബോധനങ്ങൾ പരസ്യമായി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും ശക്തമായ എതിർപ്പിനു കാരണമാകുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ മാത്രമേ രക്ഷ ലഭിക്കൂ എന്നു പ്രഘോഷിക്കുന്നതുപോലും ശത്രുതയ്ക്കു വഴിവച്ചേക്കാം. ഇത്തരം വിശ്വാസങ്ങൾ അസഹിഷ്ണുത നിറഞ്ഞവയോ മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കുന്നവയോ ആണെന്ന് പലപ്പോഴും ആരോപിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ വാസ്തവത്തിൽ അവ സ്നേഹത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ വെളിപാടിനോടുള്ള വിശ്വസ്തതയിലും—ഓരോ ആത്മാവിന്റെയും നന്മയെക്കുറിച്ചുള്ള യഥാർഥ കരുതലിലുമാണ്—വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നത്.

തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള യേശുവിന്റെ ദൗത്യം തുടരാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, പീഡനത്തോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണമെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അതിനെ നേരിടാൻ നാം ഒരുങ്ങിയിരിക്കണം. വിദ്വേഷത്തിനു പകരം വിദ്വേഷമോ പീഡനത്തിനു പകരം പീഡനമോ നൽകുന്നത് സുവിശേഷത്തിന്റെ വഴിയല്ല. മറിച്ച്, സത്യത്തിന്റെ സന്ദേശവാഹകരാകുമ്പോൾ ശത്രുത നേരിടേണ്ടിവരുമെന്ന് നാം മുൻകൂട്ടി പ്രതീക്ഷിക്കുകയും സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ വിവേകബുദ്ധിയോടെയും പ്രാവുകളെപ്പോലെ നിഷ്കളങ്കതയോടെയും പ്രതികരിക്കുകയും വേണം. അപകടങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുകയും കെണികൾ ഒഴിവാക്കുകയും വിവേചനരഹിതമായി പെരുമാറാതെ പീഡനങ്ങളെ നേരിട്ടു മുന്നേറുകയും വേണം. ഒപ്പം ഹൃദയത്തിന്റെ ആത്മാർഥതയും ദുഷ്ടചിന്തകളിൽനിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും അചഞ്ചലമായ സമാധാനവും നാം സ്വന്തമാക്കണം.

ക്രിസ്തുവിനെപ്രതി കഷ്ടതകൾ സഹിക്കാൻ നിങ്ങൾ സന്നദ്ധരാണോ എന്ന് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. സ്നേഹത്തോടെ സത്യം പറയാനും തിരസ്കാരം സമാധാനത്തോടെ സ്വീകരിക്കാനും നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം ഒരുങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ? ഭയത്തോടെയല്ല, വിശ്വാസത്തോടെ പുറപ്പെട്ട അപ്പസ്തോലന്മാരെ അനുകരിക്കാനുള്ള കൃപയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുക. നിങ്ങളെ അയച്ചിരിക്കുന്ന ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നല്ല ഇടയന്റെ പരിപൂർണ തിരുഹിതത്തിന് അനുസൃതമായി നിങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് എപ്പോഴും നിങ്ങളെ നയിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, വിവേകബുദ്ധിയോടും നിഷ്കളങ്കതയോടും വിശ്വസ്തതയോടും ധൈര്യത്തോടും സൗമ്യതയോടുംകൂടെ അന്ധകാരവും ശത്രുതയും നിറഞ്ഞ ലോകത്തിലേക്ക് സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ടുവരാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുക.

അത്യന്തം മഹത്വമുള്ള രാജാവേ, വരാനിരിക്കുന്ന നിത്യരാജ്യത്തിനുള്ള ഒരുക്കമായി ഭൂമിയിൽ അങ്ങയുടെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കാൻ അങ്ങ് വന്നു. എന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ഹൃദയങ്ങളിലേക്കും വിശാലമായ സമൂഹത്തിലേക്കും ലോകത്തിൽ അങ്ങയ്ക്കു സാക്ഷ്യം വഹിക്കാൻ അങ്ങ് എന്നെ വിളിക്കുന്ന എല്ലാ ഇടങ്ങളിലേക്കുമുള്ള അങ്ങയുടെ വരവിന് വഴിയൊരുക്കാൻ എന്നെ അയയ്ക്കണമേ. സത്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിന് വഴിയൊരുക്കാൻ ഞാൻ പരിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, സർപ്പങ്ങളുടെ വിവേകബുദ്ധിയോടും പ്രാവുകളുടെ സൗമ്യതയോടും ജ്ഞാനത്തോടും വിനയത്തോടുംകൂടെ പ്രവർത്തിക്കാൻ എനിക്കാകട്ടെ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ഗുരുവിനെ അനുഗമിക്കൽ

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനാലാം വാരത്തിലെ ശനിയാഴ്ച

യേശു തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “ഒരു ശിഷ്യനും തന്റെ ഗുരുവിനെക്കാൾ വലിയവനല്ല; ഒരു അടിമയും തന്റെ യജമാനനെക്കാൾ വലിയവനല്ല. ശിഷ്യൻ തന്റെ ഗുരുവിനെപ്പോലെയും അടിമ തന്റെ യജമാനനെപ്പോലെയും ആയിത്തീർന്നാൽ മതി. വീട്ടുടമയെ അവർ ബേൽസെബൂൽ എന്നു വിളിച്ചെങ്കിൽ, അവന്റെ വീട്ടുകാരെ അതിലേറെ എന്തെല്ലാം വിളിക്കുകയില്ല!” മത്തായി 10:24–25

പഴയനിയമകാലത്ത് ശിഷ്യന്മാർ റബ്ബിമാരിൽനിന്നു പഠിക്കുകയും പലപ്പോഴും സ്വയം ഗുരുക്കന്മാരായിത്തീർന്ന് തങ്ങൾക്കു ലഭിച്ച പാരമ്പര്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്കു കൈമാറുകയും അവയെ കൂടുതൽ വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു ഈ ബന്ധത്തിന് ആഴമേറിയ ഒരു പുതിയ അർഥം നൽകുന്നു. മറ്റു റബ്ബിമാരിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തനായി, പണ്ഡിതന്മാരുടെ നീണ്ട നിരയിലെ ജ്ഞാനിയായ മറ്റൊരു ഗുരു മാത്രമല്ല യേശു. അവിടുന്ന് അന്തിമവും പരിപൂർണവുമായ ഗുരുവാണ്—മനുഷ്യാവതാരം ചെയ്ത ജ്ഞാനം, മാംസമായിത്തീർന്ന ദൈവവചനം തന്നെയാണ് അവിടുന്ന്.

ജ്ഞാനത്തിലോ വിശുദ്ധിയിലോ ഗ്രാഹ്യശക്തിയിലോ യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഒരിക്കലും അവിടുത്തെ മറികടക്കാനോ അവിടുത്തോടു തുല്യരാകാൻപോലുമോ കഴിയില്ല. പകരം, അവിടുത്തെ ജീവിതം വിനയപൂർവം അനുകരിച്ചും അവിടുത്തെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേർന്നും അവിടുത്തോടൊപ്പം സഹിച്ചും ക്രിസ്തുവിനോട് പൂർണമായി അനുരൂപരാകുക എന്നതാണ് അവരുടെയും നമ്മുടെയും വിളി. തെറ്റിദ്ധാരണയും അപവാദവും തിരസ്കാരവും ക്രിസ്തു നേരിട്ടുവെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ അനുയായികളും അതിൽ കുറഞ്ഞതൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.

മനുഷ്യാവതാരം ചെയ്ത ജ്ഞാനമായിരുന്നിട്ടും, ഇസ്രായേലിലെ അനേകം മതനേതാക്കൾ അവിടുത്തെ തിരസ്കരിച്ചു; ബേൽസെബൂലിന്റെ ശക്തിയാലാണ് അവിടുന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്നുപോലും ആരോപിച്ചു. സമാനമായ പെരുമാറ്റം പ്രതീക്ഷിക്കണമെന്ന് യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് മുന്നറിയിപ്പു നൽകി. ഗുരു അത്തരം അന്യായമായ ആരോപണങ്ങൾക്ക് വിധേയനായെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ ശിഷ്യന്മാർ അതിലും വലിയ എതിർപ്പ് അനിവാര്യമായും നേരിടേണ്ടിവരും.

ഗൗരവത്തോടെ ചിന്തിക്കേണ്ട ഈ സത്യം അവിടുത്തെ അപ്പസ്തോലന്മാരെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്താനല്ല, ആത്മീയമായി ഒരുക്കാനായിരുന്നു. തന്റെ സ്വർഗാരോഹണത്തിനുശേഷം അവർ നേരിടാനിരുന്ന കടുത്ത എതിർപ്പും പരീക്ഷണങ്ങളും യേശു മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു. തീർച്ചയായും, പന്തക്കുസ്തയ്ക്കുശേഷം ക്രിസ്തു മുൻകൂട്ടിപ്പറഞ്ഞ അതേ പീഡനവും തെറ്റിദ്ധാരണയും രക്തസാക്ഷിത്വവും അപ്പസ്തോലന്മാർ നേരിട്ടു. എങ്കിലും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ ശക്തരാക്കപ്പെട്ട അവർ, മരണംവരെ തങ്ങളുടെ ഗുരുവിനെ വിശ്വസ്തതയോടെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ട് ധൈര്യപൂർവം ഉറച്ചുനിന്നു.

ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള യഥാർഥ വിശ്വസ്തത പലപ്പോഴും എതിർപ്പും തെറ്റിദ്ധാരണയും സഹനങ്ങൾപോലും ക്ഷണിച്ചുവരുത്തുമെന്ന് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും നാം അംഗീകരിക്കണം. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ നാം ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുകയോ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരായി കരുതുകയോ അരുത്. ക്രിസ്തുതന്നെ നമുക്കുമുമ്പേ ഈ വഴിയിലൂടെ നടന്നിട്ടുണ്ട്. പകരം, അവിടുത്തോട് അനുരൂപരാകുന്നതാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിഫലം എന്നു വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട്, വിനയത്തോടുകൂടിയ ധൈര്യത്തോടെ നമ്മുടെ ഗുരുവിനെ അനുകരിക്കാനാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അചഞ്ചലരായി നിലകൊള്ളുന്നതിലൂടെ, ക്രിസ്തുവിനെ മറികടക്കുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിലും വിനയത്തിലും ത്യാഗത്തിലും അവിടുത്തെപ്പോലെയാകുന്നതിലാണ് തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ആഴമായ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നതെന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ യഥാർഥ ശിഷ്യന്മാരായി നാം മാറുന്നു.

ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള കൂടുതൽ വിശ്വസ്തത കഷ്ടതകൾ നീങ്ങിപ്പോകാൻ ഇടയാക്കണമെന്ന് ചിലപ്പോൾ നാം തെറ്റായി കരുതിയേക്കാം. ആന്തരികതലത്തിൽ ഇത് തീർച്ചയായും സത്യമാണ്: നാം ക്രിസ്തുവിനോട് എത്രയധികം അടുക്കുന്നുവോ അത്രയധികം നമ്മുടെ ആന്തരിക സമാധാനം ആഴപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ബാഹ്യമായി പലപ്പോഴും അങ്ങനെയല്ല സംഭവിക്കുന്നത്. അപ്പസ്തോലന്മാർ അനുഭവിച്ച രക്തസാക്ഷിത്വം ശാരീരികതലത്തിൽ ഒട്ടും സമാധാനപൂർണമായിരുന്നില്ല.

ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികൾവരെ സുവിശേഷം പ്രഘോഷിക്കാനുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേർന്ന്, നാമും യഥാർഥ അപ്പസ്തോലന്മാരാകാൻ പരിശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഈ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. നാം അന്വേഷിക്കുന്നത് ആന്തരിക സമാധാനമാണോ ബാഹ്യമായ സമാധാനമാണോ? ബാഹ്യമായ സമാധാനം—ജനപ്രീതി, ഉപരിപ്ലവമായ ബന്ധങ്ങൾ, ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽനിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം—സുഖകരമാണ്; എന്നാൽ അപ്പസ്തോലിക വിളിയുടെ പൂർണത അതിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നില്ല. സുവിശേഷപ്രഘോഷണത്തിലെ യഥാർഥ വിശ്വസ്തത ചിലപ്പോൾ തിരസ്കാരവും ശത്രുതയും സഹനവും അനിവാര്യമായും ഉളവാക്കും. എങ്കിലും അത്തരം പരീക്ഷണങ്ങൾ വിശ്വസ്തതയോടെ സഹിക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിന്റെതന്നെ അഗാധമായ ആന്തരിക സമാധാനം നാം അനുഭവിക്കുന്നു—ലോകത്തിനു നൽകാനോ എടുത്തുകളയാനോ കഴിയാത്ത സമാധാനം.

നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ പരീക്ഷിക്കുന്ന ഏതൊരു പരീക്ഷണത്തെയും കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ബാഹ്യമായ സമാധാനത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുന്നതിനുപകരം, എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളെയും കൃപയോടും ആത്മവിശ്വാസത്തോടും കൂടി നേരിടാനുള്ള ആന്തരികശക്തിക്കായി പ്രാർഥിക്കുക. അപ്പസ്തോലിക തീക്ഷ്ണതയോടെ നാം ലോകത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു നമുക്കു നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആഴമേറിയതും നിലനിൽക്കുന്നതുമായ ആന്തരികസമാധാനം കവർന്നെടുക്കാൻ യാതൊന്നിനും കഴിയില്ല. തിരസ്കാരമോ നിങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് അതീതമായ സാഹചര്യങ്ങളോ മൂലം നിരുത്സാഹപ്പെടരുത്. ഈശോ ഇത് മുൻകൂട്ടി പ്രവചിച്ചിട്ടുണ്ട്. പകരം, ഈശോയെ അനുകരിക്കുക. ഗുരു ആക്രമിക്കപ്പെട്ടെങ്കിൽ അവിടുത്തെ ശിഷ്യരായ നാമും ആക്രമിക്കപ്പെടുമെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, അവിടുത്തോടൊപ്പം നിങ്ങളുടെ ജീവിതം ബലിയായി സമർപ്പിക്കുക.

സകല ഗുരുക്കന്മാരുടെയും ഗുരുവേ, അങ്ങയുടെ ജ്ഞാനത്തിലും ശക്തിയിലും പൂർണമായി ആശ്രയിക്കുന്ന ഞാൻ എന്നും അങ്ങയുടെ ശിഷ്യനാണ്. അങ്ങയുടെ ദൈവികദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ ധൈര്യത്തോടെ എന്നെ അയയ്ക്കണമേ. ബുദ്ധിമുട്ടുകളോ എതിർപ്പോ പീഡനമോ നേരിടുമ്പോൾ, എന്റെ ഗുരുവായ അങ്ങ് സ്നേഹപൂർവം സഹിച്ചതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നും അങ്ങയുടെ ശിഷ്യനായ ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന ബോധ്യത്തോടെ, എനിക്ക് അങ്ങയുടെ സമാധാനവും ആത്മവിശ്വാസവും നൽകണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.

ഉള്ളടക്കം


എല്ലാ 4 വാല്യങ്ങളും മൃദുപുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകങ്ങളായും & ഇ-പുസ്തക രൂപത്തിലും ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റു പലതും!