मराठी

प्र. अजन्मी बाळे स्वर्गात जातात का?

प्र. हेतुपूर्वक केलेल्या गर्भपातामुळे दगावलेली बालके, मृत जन्मलेली बालके आणि नैसर्गिकरीत्या गर्भ गळून पडल्यामुळे दगावलेली बालके स्वर्गात जातात का?

उ. यांपैकी कोणत्याही प्रकारे आपले बाळ गमावलेल्या आईवडिलांसाठी हा प्रश्न अत्यंत जिव्हाळ्याचा आहे. सर्वप्रथम हे लक्षात घेतले पाहिजे की देवाचे प्रेम परिपूर्ण आहे. त्याची दया आपल्या आकलनापलीकडची आहे. ही अनमोल बालके जन्माला येण्यापूर्वीच या जगाचा निरोप घेतात, तेव्हा खुद्द देव त्यांना भेटतो, या जाणिवेने आपण मनात शांती ठेवावी.

मग या अनमोल चिमुकल्यांचे काय होते? याचे निश्चित उत्तर आपल्याला माहीत नाही, कारण पवित्र शास्त्रातून ते आपल्याला थेट प्रकट झालेले नाही आणि चर्चनेही या विषयावर कधी ठाम भूमिका मांडलेली नाही. तरीही आपल्या श्रद्धेची तत्त्वे आणि संतांच्या शिकवणीतले शहाणपण यांच्या आधारे आपण काही शक्यता मांडू शकतो. त्यासाठी पुढील मुद्दे विचारात घेता येतील:

पहिला मुद्दा असा की तारणासाठी बाप्तिस्म्याची कृपा आवश्यक आहे, असा आपला विश्वास आहे. या बालकांना बाप्तिस्मा मिळालेला नसतो. पण त्यावरून ती स्वर्गात नाहीत असा निष्कर्ष काढू नये. तारणासाठी बाप्तिस्मा आवश्यक आहे, असे आपले चर्च शिकवते. त्याचबरोबर, बाप्तिस्म्याचा प्रत्यक्ष विधी झालेला नसतानाही देव त्याची कृपा थेट देऊ शकतो, असेही चर्च शिकवते. म्हणून देव या बालकांना त्याने निवडलेल्या मार्गाने बाप्तिस्म्याची कृपा देऊ शकतो. देव स्वतःला संस्कारांशी बांधून घेतो, पण संस्कारांचे बंधन त्याच्यावर नाही. त्यामुळे बाप्तिस्म्याचा बाह्य विधी न होताच ही बालके दगावतात, याची आपण चिंता करू नये. देवाची इच्छा असेल तर तो ही कृपा त्यांना सहजपणे थेट देऊ शकतो.

दुसरे म्हणजे, काहींच्या मते, गर्भपातामुळे मृत्यू पावलेल्या बालकांपैकी कोणत्या बालकांनी देवाचा स्वीकार केला असता आणि कोणत्या बालकांनी केला नसता, हे देवाला माहीत आहे. या बालकांना या जगात जगण्याची संधी मिळाली नाही. तरीही, ती संधी मिळाली असती तर त्यांनी आपले जीवन कसे जगले असते, हेही देवाला त्याच्या परिपूर्ण ज्ञानामुळे माहीत आहे, असा काहींचा अंदाज आहे. हा केवळ अंदाज आहे, पण ही शक्यता नक्कीच आहे. हे खरे असेल, तर देवाच्या नैतिक नियमानुसार आणि या बालकांच्या स्वतंत्र इच्छेबद्दल त्याला असलेल्या परिपूर्ण ज्ञानानुसार त्यांचा न्याय केला जाईल.

तिसरे म्हणजे, काहींच्या मते, देवाने देवदूतांना ज्या प्रकारे तारण देऊ केले, त्याच प्रकारे तो या बालकांनाही तारण देऊ करतो. देवासमोर आल्यावर त्यांना निवड करण्याची संधी मिळते, आणि ती एकच निवड त्यांच्यासाठी अनंतकाळची ठरते. प्रेमाने आणि स्वेच्छेने देवाची सेवा करायची की नाही, हे जसे देवदूतांना ठरवावे लागले, तसेच या बालकांनाही मृत्यूच्या क्षणी देवाचा स्वीकार करण्याची किंवा त्याला नाकारण्याची संधी मिळत असेल. त्यांनी देवावर प्रेम करण्याचे आणि त्याची सेवा करण्याचे निवडले, तर त्यांचे तारण होते. त्यांनी देवाला नाकारण्याचे निवडले (जसे एक तृतीयांश देवदूतांनी केले), तर ते स्वेच्छेने नरकाची निवड करतात.

चौथे म्हणजे, बाप्तिस्मा न घेताच मृत्यू पावलेल्या बालकांना कॅथलिक चर्च देवाच्या दयेवर सोपवते. देव या बालकांना स्वतःकडे कसे आणू शकतो हे आपल्याला माहीत नसले, तरी त्यांच्यावर असलेल्या त्याच्या प्रेमामुळे आपण त्यांच्या तारणाची आशा बाळगू शकतो (कॅथलिक चर्चची धर्मशिक्षणसंहिता, 1261).

शेवटी, आपण पूर्ण खात्रीने हे मानले पाहिजे की या अतिशय मौल्यवान बालकांवर आपल्यापैकी कोणीही करू शकेल त्यापेक्षा कितीतरी अधिक प्रेम देव करतो. देवाची दया आणि त्याचा न्याय परिपूर्ण आहेत, आणि या बालकांना त्याच्या दयेला आणि न्यायाला अनुसरून वागणूक मिळेल.