പ്രിയ അമ്മേ, ദൈവം തന്റെ അനന്തമായ നന്മയാൽ ഉപവിയുടെ അഗാധരഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് എനിക്കു വ്യക്തമായ ഉൾക്കാഴ്ച നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അറിഞ്ഞതു പ്രകടിപ്പിക്കാൻ എനിക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, അമ്മ ഒരു സ്വർഗീയസംഗീതം കേൾക്കുമായിരുന്നു; എന്നാൽ കഷ്ടം! ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ തപ്പിത്തടഞ്ഞു സംസാരിക്കാനേ എനിക്കു കഴിയുന്നുള്ളൂ. ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം വാക്കുകൾ എനിക്കു തുണയായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, മൗനം പാലിക്കാൻ അനുവാദം ചോദിക്കാൻ ഞാൻ പ്രലോഭിതയാകുമായിരുന്നു. എന്നോടു ചോദിക്കുന്ന ഏവർക്കും കൊടുക്കണമെന്നും, എന്റേതു ആരെങ്കിലും എടുത്താൽ അതു തിരികെ ചോദിക്കരുതെന്നും ദിവ്യഗുരു എന്നോടു പറയുമ്പോൾ, ഭൂമിയിലെ സമ്പത്തുകളെക്കുറിച്ചു മാത്രമല്ല, സ്വർഗത്തിലെ സമ്പത്തുകളെക്കുറിച്ചും അവിടുന്നു സംസാരിക്കുന്നതായി എനിക്കു തോന്നുന്നു. മാത്രമല്ല, ഇവ രണ്ടും യഥാർഥത്തിൽ എന്റേതല്ല; ദാരിദ്ര്യവ്രതത്തിലൂടെ ആദ്യത്തേതു ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; രണ്ടാമത്തെ ദാനങ്ങളാകട്ടെ, എനിക്കു കടമായി നൽകിയവ മാത്രമാണ്. ദൈവം അവ തിരിച്ചെടുത്താൽ, പരാതിപ്പെടാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ല.
എന്നാൽ നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെയും ഹൃദയത്തിന്റെയും ഫലങ്ങളായ സ്വന്തം ആശയങ്ങൾ, ആരും കൈവയ്ക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടാത്ത ഒരു നിധിശേഖരമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, പ്രാർഥനയിൽ എനിക്കു ലഭിച്ച ഏതെങ്കിലും പ്രകാശം ഒരു സഹോദരിയോടു ഞാൻ പങ്കുവയ്ക്കുകയും, പിന്നീട് അവൾ അത് തന്റേതെന്നപോലെ ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്താൽ, എന്റേതായത് അവൾ സ്വന്തമാക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. അല്ലെങ്കിൽ, വിനോദവേളയിൽ ഒരാൾ സന്ദർഭോചിതവും നർമം നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു അഭിപ്രായം പറയുകയും, അടുത്തിരിക്കുന്ന സഹോദരി അതു പറഞ്ഞത് ആരെന്നു സൂചിപ്പിക്കാതെ സമൂഹത്തോടു ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അതും ഒരുതരം മോഷണമാണ്. ആ അഭിപ്രായം ആദ്യം പറഞ്ഞയാൾക്കാകട്ടെ, തന്റെ ചിന്തകൾ കടമെടുത്തതാണെന്നു സൂക്ഷ്മമായി സൂചിപ്പിക്കാൻ കിട്ടുന്ന ആദ്യത്തെ അവസരം ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ സ്വാഭാവികമായും തോന്നും.
മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ഈ ദൗർബല്യങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇത്ര നന്നായി അവ വിശദീകരിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുമായിരുന്നില്ല. നവസന്യാസിനികൾക്ക് അവരുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽ ഉപദേശം നൽകാൻ അമ്മ എന്നോടു നിർദേശിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നതു ഞാൻ മാത്രമാണെന്ന മിഥ്യാധാരണയിൽ കഴിയാനായിരുന്നു ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുക. ഈ കടമ നിർവഹിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ വളരെ കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചു; പ്രത്യേകിച്ച്, ഞാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നതു പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ എനിക്കു കടമയുണ്ടെന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.
ദൈവകൃപയാൽ, ഭൗതികവസ്തുക്കളോടെന്നപോലെ ബുദ്ധിയുടെ ദാനങ്ങളോടും എനിക്കു മമതയില്ലെന്നു സത്യസന്ധമായി പറയാൻ കഴിയും. എന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ചിന്ത സഹോദരിമാർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാനിടയായാൽ, അത് അവരുടേതായി കരുതാൻ അവരെ അനുവദിക്കുന്നത് എനിക്കു വളരെ എളുപ്പമാണ്. എന്റെ ചിന്തകൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റേതാണ്. അവ എന്റേതല്ല. വിശുദ്ധ പൗലോസ് നമുക്ക് ഉറപ്പുനൽകുന്നു: സ്നേഹത്തിന്റെ ആത്മാവിനെക്കൂടാതെ ദൈവത്തെ നമ്മുടെ പിതാവെന്നു വിളിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയില്ല.[1]
മാത്രമല്ല, നമ്മെ ദൈവത്തോട് അടുപ്പിക്കുന്ന ആ മനോഹരചിന്തകളെ ഒട്ടും വിലകുറച്ചു കാണുന്നില്ലെങ്കിലും, അവയുടെ മൂല്യം അമിതമായി കണക്കാക്കാതിരിക്കാൻ നാം ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന അഭിപ്രായം എനിക്കു പണ്ടേയുണ്ട്. സൽപ്രവൃത്തികളില്ലെങ്കിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പ്രചോദനങ്ങൾക്കുപോലും മൂല്യമില്ല. നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ പ്രത്യേക അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ഒരാത്മാവിന്റെ സമൃദ്ധിയിൽ പങ്കുചേരാൻ മറ്റുള്ളവരെ അനുവദിച്ചതിന് അവർ അവിടുത്തോടു വേണ്ടവിധം നന്ദിയുള്ളവരായിരുന്നാൽ, അതിൽനിന്ന് അവർക്ക് ഏറെ പ്രയോജനം ലഭിക്കുമെന്നതു സത്യമാണ്. എന്നാൽ പ്രത്യേക അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ഈ ആത്മാവ് തന്റെ ആത്മീയസമ്പത്തിൽ അഹങ്കരിക്കുകയും ഫരിസേയനെ അനുകരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, വിഭവസമൃദ്ധമായ മേശയ്ക്കരികിൽ പട്ടിണികിടന്നു മരിക്കുന്ന ഒരു ആതിഥേയയെപ്പോലെയാകും അവൾ. അതേസമയം, അവളുടെ അതിഥികൾ ഏറ്റവും വിശിഷ്ടമായ വിഭവങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുകയും, ഒരുപക്ഷേ ഇത്രയധികം നിധികളുടെ ഉടമയെ അസൂയയോടെ നോക്കുകയും ചെയ്യും.
ദൈവത്തിനു മാത്രമേ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴം അളക്കാൻ കഴിയൂ എന്നത് തികച്ചും സത്യമാണ്. അവിടുത്തെ സൃഷ്ടികളുടെ കാഴ്ച എത്ര പരിമിതമാണ്! തങ്ങളുടേതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രകാശം ലഭിച്ച ഒരാത്മാവിനെ കാണുമ്പോൾ, ദിവ്യഗുരുവിനു തങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം കുറവാണെന്ന് അവർ നിഗമനം ചെയ്യുന്നു. തന്റെ മക്കളിൽ ഒരാളെ ഉപയോഗിച്ച് മറ്റുള്ളവർക്ക് ആവശ്യമായ പോഷണം നൽകാനുള്ള അവകാശം അവിടുത്തേക്ക് എന്നുമുതലാണ് നഷ്ടമായത്? ഫറവോന്റെ കാലത്ത് ആ അവകാശം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല; കാരണം ദൈവം അവനോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ ശക്തി നിന്നിൽ പ്രകടമാക്കാനും എന്റെ നാമം ഭൂമിയിലുടനീളം പ്രഘോഷിക്കപ്പെടാനുമാണ് ഞാൻ നിന്നെ ഉയർത്തിയത്.”[2]
അത്യുന്നതൻ ഈ വാക്കുകൾ അരുളിച്ചെയ്തതിനുശേഷം തലമുറകൾ കടന്നുപോയി; എന്നാൽ അവിടുത്തെ വഴികൾ മാറിയിട്ടില്ല. തന്റെ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കാൻ അവിടുന്ന് എന്നും മനുഷ്യരെ ഉപകരണങ്ങളായി തിരഞ്ഞെടുത്തിട്ടുണ്ട്.
ഒരു ചിത്രകാരന്റെ ചിത്രപടത്തിനു ചിന്തിക്കാനും സംസാരിക്കാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, തൂലിക വീണ്ടും വീണ്ടും തന്നെ സ്പർശിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അത് ഒരിക്കലും പരാതിപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. തന്റെ സൗന്ദര്യമെല്ലാം ചിത്രകാരൻ മൂലം മാത്രമാണെന്ന് അറിയുന്നതിനാൽ അതിനു തൂലികയോട് അസൂയയും തോന്നുമായിരുന്നില്ല. അതുപോലെതന്നെ, സൃഷ്ടിക്കാൻ താൻ സഹായിച്ച കലാസൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് തൂലികയ്ക്കും അഹങ്കരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കാരണം, ഒരു ചിത്രകാരൻ ഒരിക്കലും വഴിമുട്ടുന്നില്ലെന്നും, ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അയാളെ കൂടുതൽ ഉത്സാഹിപ്പിക്കുകയേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂവെന്നും, ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമല്ലാത്തതും കുറവുകളുള്ളതുമായ ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാൻ അയാൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്നും അത് അറിഞ്ഞിരിക്കണം.
പ്രിയ അമ്മേ, അമ്മ എന്റെ പരിചരണത്തിനു ഭരമേൽപ്പിച്ച ആത്മാക്കളിൽ തന്റെ സാദൃശ്യം വരയ്ക്കാൻ ഈശോ തിരഞ്ഞെടുത്ത ചെറിയ തൂലികയാണ് ഞാൻ. ഒരു ചിത്രകാരന് പല തൂലികകളുണ്ടല്ലോ—കുറഞ്ഞത് രണ്ടെണ്ണമെങ്കിലും: കൂടുതൽ പ്രയോജനപ്പെടുന്ന ആദ്യത്തേത് അടിസ്ഥാനവർണങ്ങൾ നൽകി ചിത്രപടം മുഴുവൻ വേഗത്തിൽ നിറയ്ക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തേതും ചെറുതുമായ തൂലിക സൂക്ഷ്മമായ മിനുക്കുപണികൾ ചെയ്യുന്നു. അമ്മേ, അമ്മയുടെ മക്കളുടെ ആത്മാക്കളിൽ ഏതെങ്കിലും മഹത്തായ പ്രവൃത്തി ചെയ്യാൻ നമ്മുടെ കർത്താവ് ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് സ്നേഹത്തോടെ കൈയിൽ പിടിക്കുന്ന വലിയ തൂലികയാണ് അമ്മ. ചെറിയ വിശദാംശങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ പിന്നീട് ഉപയോഗിക്കുവാൻ അവിടുന്നു തിരുമനസ്സാകുന്ന ചെറിയ തൂലികയാണു ഞാൻ.
ദിവ്യഗുരു തന്റെ കൊച്ചുതൂലിക ആദ്യമായി കൈയിലെടുത്തത് 1892 ഡിസംബർ 8-നോടടുത്തായിരുന്നു. പ്രത്യേക കൃപയുടെ ഒരു കാലമായി ആ സമയം ഞാൻ എന്നും ഓർക്കും.
ഞാൻ കർമ്മലമഠത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, നവസന്ന്യാസപരിശീലനവിഭാഗത്തിൽ എന്നെക്കാൾ ഏകദേശം എട്ടു വയസ്സ് മുതിർന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ എനിക്കു ലഭിച്ചു. പ്രായത്തിൽ ഈ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങൾ ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളായി. പുണ്യവളർച്ചയ്ക്കു സഹായകമാകുമെന്നു തോന്നിയ ഈ സ്നേഹബന്ധത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ, ആത്മീയവിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരുമിച്ചു സംസാരിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് അനുവാദം ലഭിച്ചു. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കതയും തുറന്ന, നിഷ്കപടമായ പ്രകൃതവും എന്നെ ആകർഷിച്ചു. എങ്കിലും അമ്മയോടുള്ള അവളുടെ സ്നേഹം എന്റേതിൽനിന്ന് എത്ര വ്യത്യസ്തമാണെന്നു കണ്ട് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു; മാത്രമല്ല, അവളുടെ പെരുമാറ്റത്തിലെ പല കാര്യങ്ങളും എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ, തന്റെ കരുണയാൽ മടുപ്പില്ലാതെ കാത്തിരിക്കുകയും പടിപടിയായി തന്റെ പ്രകാശം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ചില ആത്മാക്കളുണ്ടെന്ന് ദൈവം അപ്പോഴേക്കും എനിക്കു മനസ്സിലാക്കിത്തന്നിരുന്നു. അതിനാൽ അവിടുത്തെക്കാൾ മുമ്പേ പ്രവർത്തിക്കാൻ മുതിരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഏറെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
നമ്മുടെ വിശുദ്ധ നിയമാവലി പറയുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ദിവ്യമണവാളനോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ കൂടുതൽ തീക്ഷ്ണതയോടെ വളരാൻ പരസ്പരം പ്രചോദിപ്പിക്കേണ്ടതിനായി, ഒരുമിച്ചു സംസാരിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കു ലഭിച്ച അനുവാദത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ദിവസം ഞാൻ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ച ഫലം കൈവരിക്കുന്നില്ലെന്ന കാര്യം ദുഃഖത്തോടെ എനിക്കു വ്യക്തമായി. ഒന്നുകിൽ തുറന്നു സംസാരിക്കാൻ ഞാൻ ഇനി ഭയപ്പെടാതിരിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ വെറും ലൗകികസംസാരമായി അധഃപതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ സംഭാഷണങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കണം എന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. സ്നേഹപൂർവവും ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതുമായ വാക്കുകൾ എനിക്കു പ്രചോദിപ്പിക്കണമേ എന്ന് ഞാൻ നമ്മുടെ കർത്താവിനോടു യാചിച്ചു; അതിലും നല്ലത്, എനിക്കുവേണ്ടി അവിടുന്നുതന്നെ സംസാരിക്കണമേ എന്നും. അവിടുന്ന് എന്റെ പ്രാർഥന കേട്ടു; എന്തെന്നാൽ, അവിടുത്തെ നോക്കുന്നവർ പ്രകാശിതരാകും,[3] എന്നും, “നേരുള്ളവർക്കായി അന്ധകാരത്തിൽ ഒരു പ്രകാശം ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു”[4] എന്നും അരുളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവല്ലോ. ഈ വചനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് എനിക്കും, രണ്ടാമത്തേത് ഹൃദയത്തിൽ യഥാർഥമായും നേരുള്ളവളായിരുന്ന എന്റെ കൂട്ടുകാരിക്കും ഞാൻ ബാധകമാക്കുന്നു.
അടുത്ത തവണ ഞങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ, എന്റെ പെരുമാറ്റം മാറിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് ആ പാവം കൊച്ചുസഹോദരിക്ക് ഉടൻതന്നെ മനസ്സിലായി. മുഖം ചുവന്നുതുടുത്ത് അവൾ എന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. ഞാൻ അവളെ ഹൃദയത്തോടു ചേർത്തുപിടിച്ച്, എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത് സൗമ്യമായി അവളോടു പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് യഥാർഥ സ്നേഹം എന്തിലാണു നിലകൊള്ളുന്നതെന്ന് അവൾക്കു കാണിച്ചുകൊടുത്തു. തന്റെ മഠാധ്യക്ഷയെ അത്രയും സ്വാഭാവികമായ മമതയോടെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, വാസ്തവത്തിൽ അവൾ തന്നെത്തന്നെയാണു സ്നേഹിക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ അവളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. എന്റെ സന്ന്യാസജീവിതത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഇത്തരത്തിൽ എനിക്കു ചെയ്യേണ്ടിവന്ന ത്യാഗങ്ങൾ ഞാൻ അവളോടു തുറന്നുപറഞ്ഞു. അധികം വൈകാതെ അവളുടെ കണ്ണുനീർ എന്റേതിനോടു കലർന്നു. തനിക്കാണു തെറ്റിയതെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞതാണു ശരിയെന്നും അവൾ വളരെ വിനയത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. തന്റെ കുറവുകൾ എപ്പോഴും ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുതരുന്നത് ഒരു അനുഗ്രഹമായി കരുതി അവൾ എന്നോട് അതിനായി അപേക്ഷിക്കുകയും ഒരു പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിക്കാമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അന്നുമുതൽ ഞങ്ങളുടെ പരസ്പരസ്നേഹം യഥാർഥത്തിൽ ആത്മീയമായിത്തീർന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ ഞങ്ങളിൽ നിറവേറി: “സഹോദരന്റെ സഹായം ലഭിക്കുന്ന സഹോദരൻ ബലമുള്ള ഒരു നഗരംപോലെയാണ്.”[5]
പ്രിയ അമ്മേ, എന്റെ കൂട്ടുകാരിയെ അമ്മയിൽനിന്ന് അകറ്റുക എന്നതായിരുന്നില്ല എന്റെ ആഗ്രഹമെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമല്ലോ. യഥാർഥ സ്നേഹം ത്യാഗത്താൽ പരിപോഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും, നമ്മുടെ ആത്മാക്കൾ സ്വാഭാവികമായ സുഖങ്ങൾ ത്യജിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് നമ്മുടെ സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ കൂടുതൽ ശക്തവും അനാസക്തവുമായിത്തീരുന്നുവെന്നും അവൾ മനസ്സിലാക്കണമെന്നു മാത്രമേ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചുള്ളൂ.
സന്ന്യാസാർഥിനിയായിരുന്ന കാലത്ത്, അമ്മയോട് ഒരു വാക്കു സംസാരിച്ച് എന്റെ സ്വന്തം സംതൃപ്തി തേടാനുള്ള പ്രലോഭനം ചിലപ്പോഴൊക്കെ അതിശക്തമായിരുന്നത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. അപ്പോൾ അമ്മയുടെ മുറിയുടെ മുന്നിലൂടെ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോകാനും, തിരിച്ചുപോകാതിരിക്കാൻ ഗോവണിയുടെ കൈവരികളിൽ മുറുകെപ്പിടിക്കാനും എനിക്കു നിർബന്ധിതയാകേണ്ടിവന്നു. ചോദിക്കാൻ എനിക്ക് ഒട്ടേറെ അനുവാദങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു; എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കു വഴങ്ങാൻ നൂറു ന്യായീകരണങ്ങളും മനസ്സിൽ ഉയർന്നുവന്നു. എന്നാൽ അവയ്ക്കു ചെവികൊടുക്കാതിരുന്നതിൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ യഥാർഥത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നു. ധീരമായി പോരാടുന്നവർക്കു വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട പ്രതിഫലം ഞാൻ ഇപ്പോൾത്തന്നെ അനുഭവിക്കുന്നു. ഈ ആശ്വാസങ്ങൾ എനിക്കുതന്നെ നിഷേധിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഇപ്പോൾ എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല; കാരണം, എന്റെ ഹൃദയം ദൈവത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചതിനാൽ അത് ക്രമേണ വളർന്നു. ഇപ്പോൾ, ഫലശൂന്യവും സ്വാർഥവുമായ ഒരു സ്നേഹബന്ധത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നൽകാനാകുമായിരുന്നതിനെക്കാൾ എത്രയോ ആഴമേറിയതും സത്യസന്ധവുമായ സ്നേഹം അവിടുത്തേക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കു നൽകാൻ അതിനു കഴിയും.
നമ്മുടെ കർത്താവിനോടു ചേർന്ന് ആ കൊച്ചുതൂലികയിലൂടെ അമ്മ നിർവഹിച്ച ആദ്യത്തെ രചനയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞുവല്ലോ. എന്നാൽ പിന്നീടു വരയ്ക്കപ്പെടാനിരുന്ന അതിമനോഹരമായ ചിത്രത്തിന്റെ ആമുഖം മാത്രമായിരുന്നു അത്. ആത്മാക്കളുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച നിമിഷംതന്നെ, ആ ദൗത്യം എന്റെ ശക്തിക്കതീതമാണെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ എനിക്കു മനസ്സിലായി. ഒട്ടും വൈകാതെ നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ കരങ്ങളിലേക്കു ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ചു. ഭയപ്പെടുമ്പോൾ അപ്പന്റെ തോളിൽ മുഖം മറയ്ക്കുന്ന പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ അനുകരിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു:
“പ്രിയ കർത്താവേ, ഈ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ആഹാരം നൽകാൻ ഞാൻ തീരെ ചെറുതാണെന്ന് അങ്ങ് കാണുന്നുവല്ലോ. എന്നാൽ എന്നിലൂടെ ഓരോരുത്തർക്കും അനുയോജ്യമായത് നൽകാൻ അങ്ങ് തിരുമനസ്സാകുന്നെങ്കിൽ, എന്റെ കൈകൾ നിറയ്ക്കണമേ. അങ്ങയുടെ കരങ്ങളുടെ അഭയം വിട്ടുപോകാതെയും അങ്ങയിൽനിന്ന് മുഖം തിരിക്കുകപോലും ചെയ്യാതെയും, ആഹാരം ചോദിച്ച് എന്റെ അടുത്തുവരുന്ന ആത്മാക്കൾക്ക് ഞാൻ അങ്ങയുടെ നിധികൾ വിതരണം ചെയ്യും. അത് അവർക്ക് രുചികരമായി തോന്നുന്നെങ്കിൽ, അതിനു കാരണം ഞാനല്ല, അങ്ങാണെന്ന് ഞാൻ അറിയും. മറിച്ച്, അതിന്റെ കയ്പിനെക്കുറിച്ച് അവർ കുറ്റം പറയുന്നെങ്കിൽ, ഞാൻ നിരാശയാകാതെ, അത് അങ്ങയിൽനിന്നു വരുന്നതാണെന്ന് അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കും; അതോടൊപ്പം അതിൽ ഒരു മാറ്റവും വരുത്താതിരിക്കാൻ നന്നായി ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യും.”
സ്വന്തം കഴിവുകൊണ്ട് ഒന്നും ചെയ്യാൻ എനിക്കു സാധ്യമല്ലെന്ന അറിവ് എന്റെ ദൗത്യം എളുപ്പമാക്കി. ശേഷിക്കുന്നതെല്ലാം എനിക്ക് അതിനുപുറമേ ലഭിക്കുമെന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ദൈവത്തോട് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഗാഢമായി ഐക്യപ്പെടുക എന്നതുമാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ഏക ആന്തരിക വ്യാപാരം. വാസ്തവത്തിൽ എന്റെ പ്രത്യാശ ഒരിക്കലും വിഫലമായിട്ടില്ല; എന്റെ സഹോദരിമാരുടെ ആത്മാക്കൾക്ക് പോഷണം ആവശ്യമായപ്പോഴെല്ലാം എന്റെ കൈകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ മറിച്ചുചെയ്ത് സ്വന്തം ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, വളരെ വേഗംതന്നെ എന്റെ ദൗത്യം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ നിർബന്ധിതയാകുമായിരുന്നു.
അകലെനിന്നു നോക്കുമ്പോൾ, ആത്മാക്കൾക്ക് നന്മ ചെയ്യുന്നതും ദൈവത്തെ കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നതും സ്വന്തം ആശയങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് അവരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതും വളരെ എളുപ്പമാണെന്നു തോന്നും. എന്നാൽ അടുത്തുചെല്ലുമ്പോൾ, ദൈവസഹായമില്ലാതെ ഇത് ചെയ്യുക എന്നത് അസ്തമിച്ച സൂര്യനെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെതന്നെ അസാധ്യമാണെന്ന് നമുക്ക് പെട്ടെന്നു ബോധ്യമാകും. നാം നമ്മെത്തന്നെ മറക്കുകയും നമ്മുടെ ഇഷ്ടങ്ങളും ആശയങ്ങളും മാറ്റിവയ്ക്കുകയും വേണം; നമ്മുടെ സ്വന്തം വഴിയിലൂടെയല്ല, നമ്മുടെ കർത്താവ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന പാതയിലൂടെ ആത്മാക്കളെ നയിക്കണം. ഇതുപോലും ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ള കാര്യമല്ല; അവരുടെ തെറ്റുകളും ഏറ്റവും നിസ്സാരമായ അപൂർണതകളും ശ്രദ്ധിക്കുകയും അവയ്ക്കെതിരെ പോരാടുകയും ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നതാണ് മറ്റെന്തിനെക്കാളും എനിക്കു ദുഷ്കരം.
എന്റെ നിർഭാഗ്യത്തിന്—എന്നു പറയാൻ ഞാൻ തുടങ്ങിയതാണ്; എന്നാൽ അങ്ങനെ പറയുന്നത് ഭീരുത്വമാകുമെന്നതിനാൽ, എന്റെ സഹോദരിമാരുടെ ഭാഗ്യത്തിന് എന്നു ഞാൻ പറയട്ടെ—ഈശോയുടെ കരങ്ങളിൽ എന്നെത്തന്നെ ഏൽപ്പിച്ചതുമുതൽ, കോട്ടകെട്ടി സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ദുർഗത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന ഗോപുരത്തിൽനിന്ന് ശത്രുവിനെ നോക്കിക്കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കാവൽക്കാരിയെപ്പോലെയാണ് ഞാൻ. എന്റെ ജാഗ്രതയിൽനിന്ന് ഒന്നും മറഞ്ഞുപോകുന്നില്ല. സത്യത്തിൽ, എന്റെതന്നെ സൂക്ഷ്മദൃഷ്ടിയിൽ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെടാറുണ്ട്. നിനെവേയുടെ നാശം അറിയിക്കേണ്ടിവരാതിരിക്കാൻ കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോയ യോനാ പ്രവാചകനെ കുറ്റപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ മതിയായ കാരണമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നു. ഒരൊറ്റ ശാസന നൽകുന്നതിനെക്കാൾ ആയിരം ശാസനകൾ ഏറ്റുവാങ്ങാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം. എങ്കിലും ഈ ദൗത്യം എനിക്കു വേദനയുളവാക്കേണ്ടത് ആവശ്യമാണെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നു. കാരണം, സ്വാഭാവികമായ പ്രേരണകൊണ്ടുമാത്രമാണ് ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നതെങ്കിൽ, തെറ്റുചെയ്ത ആത്മാവ് സ്വന്തം കുറവുകൾ മനസ്സിലാക്കാതെ ഇങ്ങനെ മാത്രം ചിന്തിക്കും: “ഈ സഹോദരിക്ക് അതൃപ്തിയാണ്; എന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെല്ലാം ഏറ്റവും നല്ലതായിരുന്നിട്ടും ആ അതൃപ്തി എന്റെമേൽ വന്നുവീഴുന്നു.”
എന്നാൽ മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളിലുമെന്നപോലെ ഇതിലും ഞാൻ ത്യാഗവും ആത്മപരിത്യാഗവും അഭ്യസിക്കണം. ഒരു കത്തെഴുതുന്ന കാര്യത്തിൽപ്പോലും, എഴുതാൻ എനിക്കു താൽപര്യമില്ലാതിരിക്കുകയും അനുസരണത്തെപ്രതി മാത്രം എഴുതുകയും ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത് യാതൊരു ഫലവും പുറപ്പെടുവിക്കുകയില്ലെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നു.
ഒരു നവസന്യാസിനിയുമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ, എന്നെത്തന്നെ പരിത്യജിക്കാൻ ഞാൻ ജാഗ്രത പുലർത്തുകയും എന്റെ ജിജ്ഞാസ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവൾ രസകരമായ ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്, അതു പൂർത്തിയാക്കാതെ എനിക്കു മടുപ്പുളവാക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഷയത്തിലേക്കു കടന്നാൽ, പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത് ഇടയ്ക്കുവച്ചു നിർത്തിയ കാര്യം അവളെ ഓർമിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. കാരണം, സ്വന്തം തൃപ്തി തേടുന്നതിൽനിന്ന് ഒരു നന്മയും ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നു.
പ്രിയ അമ്മേ, അമ്മയുടെ കുഞ്ഞാടുകൾ എന്നെ കർക്കശക്കാരിയായി കാണുന്നുവെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഈ വരികൾ അവർ വായിച്ചാൽ, തങ്ങൾക്കു കാണാൻ കഴിയുന്നിടത്തോളം, അവരുടെ പിന്നാലെ ഓടിച്ചെന്ന് അവരുടെ മനോഹരമായ വെളുത്ത രോമാവരണം എങ്ങനെ മലിനമാക്കിയെന്നോ മുൾച്ചെടികളിൽ കുടുക്കി കീറിയെന്നോ കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് യാതൊരു വിഷമവുമില്ലെന്ന് അവർ പറയും. ആകട്ടെ, കുഞ്ഞാടുകൾ ഇഷ്ടമുള്ളതു പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ—ഞാൻ അവരെ എത്രയോ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അവർക്കറിയാം. “ചെന്നായ വരുന്നതു കണ്ട് ആടുകളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടിപ്പോകുന്ന . . . കൂലിക്കാരനെ” ഞാൻ അനുകരിക്കുമെന്ന ഭയം വേണ്ട.[6]
അവർക്കുവേണ്ടി എന്റെ ജീവൻ അർപ്പിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്. എന്റെ സ്നേഹം അത്രമേൽ നിസ്വാർഥമായതിനാൽ, എന്റെ നവസന്യാസിനികൾ ഇത് അറിയണമെന്നുപോലും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ദൈവസഹായത്താൽ, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ എന്നിലേക്കു ആകർഷിക്കാൻ ഞാൻ ഒരിക്കലും ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. കാരണം, അവരെ ദൈവത്തിലേക്കും പ്രിയ അമ്മേ, അമ്മയിലേക്കും നയിക്കുകയാണ് എന്റെ ദൗത്യമെന്ന് ഞാൻ എന്നും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഈ ഭൂമിയിൽ അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവിടുത്തെ സ്ഥാനം വഹിക്കുന്ന അമ്മയെ അവർ സ്നേഹിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുമാണ്.
മറ്റുള്ളവരെ നയിച്ചതിലൂടെ ഞാൻ ഏറെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് നേരത്തേ പറഞ്ഞുവല്ലോ. ഒന്നാമതായി, എല്ലാ ആത്മാക്കൾക്കും ഏറെക്കുറെ ഒരേ പോരാട്ടങ്ങളാണ് നേരിടാനുള്ളതെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു. അതേസമയം, ഒരു ആത്മാവ് മറ്റൊന്നിൽനിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തമായതിനാൽ ഓരോരുത്തരോടും വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിൽ ഇടപെടേണ്ടതുണ്ട്. ചിലരുടെ മുമ്പിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ താഴ്ത്തണം; എന്റെ സ്വന്തം പോരാട്ടങ്ങളും പരാജയങ്ങളും തുറന്നു സമ്മതിക്കാൻ മടിക്കരുത്. അപ്പോൾ അവർ തങ്ങൾ വീണുപോകുന്ന തെറ്റുകൾ കൂടുതൽ സന്നദ്ധതയോടെ ഏറ്റുപറയുന്നു; തങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന വേദനകൾ എനിക്ക് അനുഭവത്തിലൂടെ അറിയാമെന്നതിൽ അവർ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. മറ്റു ചിലരുടെ കാര്യത്തിൽ, ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞതിൽനിന്ന് ഒരിക്കലും പിന്നോട്ടുപോകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് വിജയിക്കാനുള്ള ഏക മാർഗം; ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ താഴ്ത്തിയാൽ അത് ദൗർബല്യമായി കരുതപ്പെടും.
പോരാട്ടത്തെ ഒരിക്കലും ഭയപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള കൃപ നമ്മുടെ കർത്താവ് എനിക്കു നൽകിയിട്ടുണ്ട്; എന്തു വിലകൊടുത്തും ഞാൻ എന്റെ കടമ നിർവഹിക്കണം. ഒന്നിലധികം തവണ എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: “ഞാൻ അനുസരിക്കണമെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ കർക്കശയാകാതെ സൗമ്യയായിരിക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും നേടാനാവില്ല.” എന്നാൽ സ്വന്തം കാര്യത്തിൽ ആരും നല്ല ന്യായാധിപനല്ല. വേദനാജനകമായ ഒരു ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കിടെ, രോഗത്തെക്കാൾ കഠിനമാണ് ചികിത്സയെന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു കുട്ടി തീർച്ചയായും നിലവിളിക്കും. എന്നാൽ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം രോഗം ഭേദമാകുമ്പോൾ, ഓടിനടന്നു കളിക്കാൻ കഴിയുന്നതിൽ അവൻ അതിയായി സന്തോഷിക്കും. ആത്മാക്കളുടെ കാര്യത്തിലും അങ്ങനെതന്നെ: അമിതമായ മധുരത്തെക്കാൾ അല്പം കയ്പാണ് നല്ലതെന്ന് അവർ വേഗം തിരിച്ചറിയുന്നു; അതു സമ്മതിക്കാൻ അവർ ഭയപ്പെടുന്നുമില്ല. ചിലപ്പോൾ ഒരു ദിവസംകൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റം ഏതാണ്ട് അത്ഭുതകരമായി തോന്നും.
ഒരു നവസന്യാസിനി എന്നോടു പറയും: “ഇന്നലെ നിങ്ങൾ കർക്കശമായി പെരുമാറിയത് നന്നായി; ആദ്യം എനിക്ക് അമർഷം തോന്നി. എന്നാൽ എല്ലാം ആലോചിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് തികച്ചും ശരിയാണെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി. നിങ്ങളുടെ മുറിയിൽനിന്നു മടങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിച്ചു: ‘ഇതോടെ എല്ലാം അവസാനിച്ചു. ഇനി ഒരിക്കലും സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യയുടെ അടുത്തേക്കു പോകില്ലെന്ന് ഞാൻ നമ്മുടെ മദറിനോടു പറയും.’ എന്നാൽ അത് പിശാചിന്റെ പ്രേരണയാണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അപ്പോൾ നിങ്ങൾ എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കു തോന്നി; ഞാൻ ശാന്തയായി. കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാൻ എനിക്കു കഴിഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ മാർഗനിർദേശം തേടി ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കു വന്നിരിക്കുന്നു.”
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ പ്രേരണകൾക്കനുസരിച്ച് അല്പം മാധുര്യത്തോടെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഓടിച്ചെല്ലുന്നത് എനിക്ക് ഏറെ സന്തോഷമുള്ള കാര്യമാണ്. എന്നാൽ അതിവേഗം മുന്നോട്ടുപോകരുതെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു—ഒരൊറ്റ വാക്ക്, ഏറെ കണ്ണീരുകൊടുത്തു നേടിയ ഫലം ഇല്ലാതാക്കിയേക്കാം. തലേദിവസം പറഞ്ഞ കഠിനസത്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം കുറയ്ക്കുന്നതായി തോന്നുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയൊരു കാര്യംപോലും ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ, അതിലൂടെ ലഭിച്ച അവസരം മുതലെടുക്കാൻ എന്റെ കൊച്ചുസഹോദരി ശ്രമിക്കുന്നതായി ഞാൻ കാണുന്നു. ഉടനെ ഞാൻ പ്രാർഥനയിൽ അഭയം തേടുന്നു; നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ മാതാവിലേക്കു തിരിയുന്നു; ഈശോ എപ്പോഴും വിജയം നേടുന്നു. സത്യമായും, പ്രാർഥനയിലും ത്യാഗത്തിലുമാണ് എന്റെ ശക്തി മുഴുവനും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്; അവയാണ് എന്റെ അജയ്യമായ ആയുധങ്ങൾ. വാക്കുകളെക്കാൾ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ അവ ഹൃദയങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നുവെന്ന് അനുഭവം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
രണ്ടു വർഷം മുമ്പ്, വലിയ നോമ്പുകാലത്ത്, ഒരു നവസന്യാസിനി പുഞ്ചിരിയോടെ എന്റെ അടുത്തുവന്നു പറഞ്ഞു: “ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നം എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഊഹിക്കാൻപോലും കഴിയില്ല—ലൗകികകാര്യങ്ങളിൽ വളരെയധികം മുഴുകിയിരിക്കുന്ന എന്റെ സഹോദരിയോടൊപ്പം ഞാൻ ആയിരിക്കുന്നതായി എനിക്കു തോന്നി. വ്യർഥമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിൽനിന്നും അവളെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനായി നിങ്ങളുടെ സ്തുതിഗീതത്തിലെ ഈ വരികൾ ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു:
‘ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കർത്താവേ, നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ ഏറെ നഷ്ടങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു; എന്റെ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ നിന്റേതാണ്, എന്നെന്നേക്കും നിന്റേതുമാത്രം.’
എന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ആത്മാവിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞതായി എനിക്കു തോന്നി; ഞാൻ അതിയായി സന്തോഷിച്ചു. ഈ ആത്മാവിനെ ഞാൻ നമ്മുടെ കർത്താവിനായി നേടിക്കൊടുക്കണമെന്ന് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാകാം എന്ന് ഇന്നു രാവിലെ എനിക്കു തോന്നുന്നു. ഉയിർപ്പുതിരുനാളിന് അവൾക്കൊരു കത്തെഴുതി എന്റെ സ്വപ്നം വിവരിക്കുകയും അവളെ തന്റെ മണവാട്ടിയായി സ്വീകരിക്കാൻ ഈശോ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് പറയുകയും ചെയ്താലോ?” തീർച്ചയായും അതിന് അനുവാദം ചോദിക്കാമെന്ന് ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
നോമ്പുകാലം അവസാനിക്കാൻ ഇനിയും ഏറെ ദിവസങ്ങളുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, പ്രിയ മദർ, ഇത്ര നേരത്തേയുള്ള ആ അപേക്ഷ കേട്ട് അങ്ങ് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. ദൈവത്താൽ നയിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടുതന്നെ, കർമ്മലീത്താ സന്യാസിനികൾ കത്തുകളിലൂടെയല്ല, പ്രാർഥനയിലൂടെയാണ് ആത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കേണ്ടതെന്ന് അങ്ങ് മറുപടി നൽകി. അങ്ങയുടെ തീരുമാനം കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ആ കൊച്ചുസഹോദരിയോടു പറഞ്ഞു: “നാം പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ച് തീക്ഷ്ണമായി പ്രാർഥിക്കണം; നോമ്പുകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ നമ്മുടെ പ്രാർഥനകൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചാൽ അത് എത്ര വലിയ സന്തോഷമായിരിക്കും!” ഓ, നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ അനന്തമായ കരുണയേ! നോമ്പുകാലം അവസാനിച്ചപ്പോഴേക്കും ഒരു ആത്മാവുകൂടി തന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിച്ചിരുന്നു. അത് കൃപയുടെ യഥാർഥ അത്ഭുതമായിരുന്നു—എളിയ ഒരു നവസന്യാസിനിയുടെ തീക്ഷ്ണതയിലൂടെ ലഭിച്ച അത്ഭുതം.
പ്രാർഥനയുടെ ശക്തി എത്ര അത്ഭുതകരമാണ്! രാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ എപ്പോഴും പ്രവേശനസ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളതിനാൽ താൻ ചോദിക്കുന്നതെന്തും നേടിയെടുക്കുന്ന ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെയാണ് അത്. നമ്മുടെ പ്രാർഥന കേൾക്കപ്പെടാൻ, ആ അവസരത്തിനുവേണ്ടി രചിച്ച നിശ്ചിത പ്രാർഥനകൾ ചൊല്ലേണ്ട ആവശ്യമില്ല—അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ, തീർച്ചയായും എന്റെ സ്ഥിതി ദയനീയമായിരുന്നേനെ!
എന്റെ അയോഗ്യതയ്ക്കിടയിലും എനിക്ക് അനുദിനം ആനന്ദം നൽകുന്ന യാമപ്രാർഥന ഒഴികെ, മനോഹരമായ പ്രാർഥനകൾക്കായി പുസ്തകങ്ങൾ തിരയാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്കില്ല. അവയുടെ എണ്ണപ്പെരുപ്പം എനിക്കു തലവേദന മാത്രമേ ഉണ്ടാക്കുന്നുള്ളൂ; അതിനുപുറമേ, ഓരോന്നും മറ്റൊന്നിനെക്കാൾ മനോഹരവുമാണ്. അതിനാൽ അവയെല്ലാം ചൊല്ലാനാവാതെയും ഏതാണു തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടതെന്നറിയാതെയും, വായിക്കാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കുട്ടികളെപ്പോലെ ഞാൻ ചെയ്യുന്നു—എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം ലളിതമായി നമ്മുടെ കർത്താവിനോടു പറയുന്നു; അവിടുന്ന് എപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കുന്നു.
എനിക്കു പ്രാർഥന ഹൃദയത്തിന്റെ ഉയർച്ചയാണ്; സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള ഒരു നോട്ടമാണ്; ദുഃഖത്തിലും സന്തോഷത്തിലും ഒരുപോലെ ഉയരുന്ന നന്ദിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും നിലവിളിയാണ്. ഒറ്റവാക്കിൽ പറഞ്ഞാൽ, എന്റെ ആത്മാവിനെ വിശാലമാക്കുകയും ദൈവത്തോടു യോജിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഉദാത്തവും പ്രകൃത്യാതീതവുമായ ഒന്നാണത്. ചിലപ്പോൾ, ഒരു നല്ല ചിന്തപോലും മനസ്സിൽ ഉദിക്കാത്തവിധം ആത്മീയ വരൾച്ചയിലായിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ വളരെ സാവധാനം “സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” അല്ലെങ്കിൽ “നന്മനിറഞ്ഞ മറിയമേ” ചൊല്ലുന്നു. എന്നിൽത്തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്ന അവസ്ഥയിൽനിന്ന് എന്നെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനും അത്ഭുതകരമായി എനിക്കു നവോന്മേഷം പകരാനും ഈ പ്രാർഥനകൾ മതിയാകുന്നു.
എന്നാൽ ഞാൻ എന്തിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്? വീണ്ടും ഞാൻ ചിന്തകളുടെ വഴിത്താരകളിൽ വഴിതെറ്റിപ്പോയി. പ്രിയ അമ്മേ, ഇങ്ങനെ വിഷയത്തിൽനിന്നു വ്യതിചലിക്കുന്നതിന് എന്നോടു ക്ഷമിക്കണമേ. എന്റെ കഥ കെട്ടുപിണഞ്ഞ ഒരു നൂൽക്കെട്ടുപോലെയാണ്; എന്നാൽ ഇതിലും നന്നായി പറയാൻ എനിക്കു കഴിയുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ചിന്തകൾ വരുന്നതുപോലെ ഞാൻ എഴുതുന്നു; എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ നീരൊഴുക്കിൽ ഞാൻ ക്രമമൊന്നുമില്ലാതെ മീൻപിടിക്കുന്നു; കിട്ടുന്നതെല്ലാം അമ്മയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
നവസന്ന്യാസിനികളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ഞാൻ അമ്മയോടു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. അവർ പലപ്പോഴും പറയും: “എല്ലാറ്റിനും അങ്ങയുടെ പക്കൽ ഉത്തരമുണ്ട്. ഇത്തവണ അങ്ങയെ കുഴക്കാമെന്നാണു ഞാൻ വിചാരിച്ചത്. ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതെല്ലാം അങ്ങയ്ക്ക് എവിടെനിന്നാണു കിട്ടുന്നത്?” ചിലർ നിഷ്കളങ്കതയോടെ, എനിക്കു തങ്ങളുടെ ആത്മാവു വായിച്ചറിയാൻ കഴിയുമെന്നുപോലും കരുതുന്നു. കാരണം, ചിലപ്പോഴൊക്കെ യാതൊരു വെളിപാടും കൂടാതെതന്നെ അവരുടെ ചിന്താവിഷയം ഞാൻ അവർക്കു വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കാറുണ്ട്. അവരിൽ ഏറ്റവും മുതിർന്ന നവസന്ന്യാസിനി ഒരു വലിയ ദുഃഖം എന്നിൽനിന്നു മറച്ചുവയ്ക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. തന്റെ കണ്ണുകൾ അതു വെളിപ്പെടുത്തുമോ എന്നു ഭയന്ന് കണ്ണുനീർ അടക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ വ്യഥയോടെ രാത്രി കഴിച്ചുകൂട്ടി. എന്നിട്ടും പിറ്റേന്ന് അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു; പതിവിലേറെ സന്തോഷവതിയായിപ്പോലും കാണപ്പെട്ടു. “നീ വിഷമത്തിലാണെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്” എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത അത്ഭുതത്തോടെ അവൾ എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ വിസ്മയം അത്ര വലുതായിരുന്നു; അത് എന്നെയും സ്പർശിക്കുകയും പ്രകൃത്യാതീതമായതിന്റെ ഒരു അനുഭൂതി പകരുകയും ചെയ്തു. ദൈവം ഞങ്ങളുടെ അടുത്തുണ്ടെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. അറിയാതെതന്നെ—കാരണം ആത്മാക്കളെ വായിച്ചറിയാനുള്ള വരം എനിക്കില്ല—പ്രചോദനം ലഭിച്ച ഒരാളെപ്പോലെ ഞാൻ സംസാരിച്ചിരുന്നു; അവളെ പൂർണമായി ആശ്വസിപ്പിക്കാനും എനിക്കു കഴിഞ്ഞു.
ഇനി, പ്രിയ അമ്മേ, നവസന്ന്യാസിനികളുമായുള്ള ഇടപെടലിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രയോജനം ലഭിക്കുന്നത് എവിടെയാണെന്നു പറയാം. എനിക്കു സന്തോഷം നൽകുന്നതോ മറിച്ചുള്ളതോ ആയ എന്തും യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ എന്നോടു പറയാൻ അവർക്ക് അനുവാദമുണ്ടെന്ന് അമ്മയ്ക്കറിയാമല്ലോ. നവസന്ന്യാസിനികളുടെ പരിശീലകയ്ക്കു നൽകേണ്ട ആദരവ് അവർ എനിക്കു നൽകേണ്ടതില്ലാത്തതിനാൽ ഇത് അവർക്കു കൂടുതൽ എളുപ്പമാണ്. നമ്മുടെ കർത്താവ് എന്നെ ബാഹ്യമായ അപമാനങ്ങളുടെ വഴിയിലൂടെ നടത്തുന്നു എന്നു പറയാൻ എനിക്കാവില്ല; എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളറയിൽ എന്നെ താഴ്ത്തുന്നതുകൊണ്ട് അവിടുന്നു തൃപ്തിപ്പെടുന്നു. സൃഷ്ടികളുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ എല്ലാം വിജയമാണ്; ഞാൻ ബഹുമതിയുടെ അപകടകരമായ പാതയിലൂടെ നടക്കുന്നു—ഒരു സന്ന്യാസിനിക്ക് അങ്ങനെ പറയാമെങ്കിൽ. ഇക്കാര്യത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെയും എന്റെ അധികാരികളുടെയും രീതി എനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നു. കാരണം, ഞാൻ കഴിവില്ലാത്തവളും ബുദ്ധിയില്ലാത്തവളും വിവേചനശക്തിയില്ലാത്തവളുമാണെന്നു സമൂഹം കരുതിയിരുന്നെങ്കിൽ, പ്രിയ അമ്മേ, എനിക്ക് അമ്മയ്ക്ക് യാതൊരു ഉപകാരവും ചെയ്യാനാകുമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ദിവ്യഗുരു എന്റെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ എല്ലാ കുറവുകൾക്കും മീതെ ഒരു മൂടുപടം വിരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ മൂടുപടംമൂലം നവസന്ന്യാസിനികളിൽനിന്ന് എനിക്കു ധാരാളം പ്രശംസ ലഭിക്കുന്നു—മുഖസ്തുതിയില്ലാത്ത പ്രശംസകൾ; കാരണം, അവർ പറയുന്നത് ആത്മാർഥമായിത്തന്നെയാണ്. ആ പ്രശംസകൾ എന്നിൽ പൊങ്ങച്ചം വളർത്തുന്നില്ല; എന്റെ ബലഹീനതയുടെ ഓർമ എപ്പോഴും എന്റെ മുമ്പിലുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ അമിതമധുരമുള്ള ഈ ഭക്ഷണം എന്റെ ആത്മാവിനു മടുക്കുന്നു; പ്രശംസയല്ലാതെ മറ്റെന്തെങ്കിലും കേൾക്കാൻ ഞാൻ കൊതിക്കുന്നു. അപ്പോൾ നമ്മുടെ കർത്താവ് എനിക്കു രുചികരമായ ഒരു ചെറിയ സലാഡ് വിളമ്പുന്നു; നല്ല എരിവും ധാരാളം വിനാഗിരിയുമുള്ളത്—എണ്ണ മാത്രമേ അതിൽ കുറവുള്ളൂ; അതുതന്നെയാണ് അതിനെ എനിക്ക് കൂടുതൽ രുചികരമാക്കുന്നതും. ഞാൻ തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്താണ് നവസന്ന്യാസിനികൾ ഈ സലാഡ് എനിക്കു നൽകുന്നത്. എന്റെ കുറവുകൾ മറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന മൂടുപടം ദൈവം ഉയർത്തുന്നു; അപ്പോൾ ഞാൻ യഥാർഥത്തിൽ ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ എന്നെ കാണുന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുസഹോദരിമാർക്ക് എന്നെ എല്ലാറ്റിലും ഇഷ്ടപ്പെടാനാകുന്നില്ല. ഹൃദ്യമായ ലാളിത്യത്തോടെ, ഞാൻ അവരെ എങ്ങനെയാണു ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നതെന്നും എന്നിൽ അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാത്തത് എന്താണെന്നും അവർ എന്നോടു പറയുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ, മറ്റാരെയോ കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ അത്ര തുറന്നാണ് അവർ സംസാരിക്കുന്നത്; കാരണം, ഇങ്ങനെ പെരുമാറുമ്പോൾ എനിക്കു സന്തോഷമാണെന്ന് അവർക്ക് അറിയാം.
എനിക്കു സന്തോഷം മാത്രമല്ല—എന്റെ മുമ്പിൽ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന ഈ വിശിഷ്ട വിരുന്ന് എന്നെ ആനന്ദപരവശയാക്കുന്നു. നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ചായ്‌വുകൾക്ക് ഇത്ര വിരുദ്ധമായ ഒന്നിന് എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര അസാധാരണമായ ആനന്ദം നൽകാനാകുന്നത്? ഞാനത് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, അതു സാധ്യമാണെന്നു വിശ്വസിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം, എന്തെങ്കിലും അപമാനം അനുഭവിക്കാൻ ഞാൻ തീവ്രമായി ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, ഒരു യുവ സന്ന്യാസാർഥിനി എന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് എന്റെ ആഗ്രഹം അത്ര പൂർണമായി നിറവേറ്റി; ഷിമെയി ദാവീദിനെ ശപിച്ച സംഭവം ഞാൻ ഓർത്തുപോയി. ആ വിശുദ്ധ രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ ഞാൻ എന്നോടുതന്നെ ആവർത്തിച്ചു: “അതെ, ഇതെല്ലാം പറയാൻ അവനോടു കല്പിച്ചത് കർത്താവുതന്നെയാണ്.”[7] ഇങ്ങനെയാണ് ദൈവം എന്നെ പരിപാലിക്കുന്നത്. ശക്തി പകരുന്ന ആ അപ്പം, അതായത് ബാഹ്യമായ അപമാനം, എല്ലായ്‌പ്പോഴും എനിക്കു നൽകാൻ അവിടുത്തേക്കു കഴിയുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇടയ്ക്കിടെ “മക്കളുടെ മേശയിൽനിന്നു വീഴുന്ന അപ്പക്കഷണങ്ങൾ” ഭക്ഷിക്കാൻ അവിടുന്ന് എന്നെ അനുവദിക്കുന്നു.[8] അവിടുത്തെ കരുണകൾ എത്ര മഹത്തരമാണ്!
പ്രിയ അമ്മേ, ആ അനന്തകാരുണ്യമാണ് ഈ ഭൂമിയിലെ എന്റെ ഗാനത്തിന്റെ വിഷയം എന്നതിനാൽ, എന്റെ ചുമതല നിർവഹിക്കുന്നതിനിടയിൽ മറ്റു പല നേട്ടങ്ങൾക്കൊപ്പം എനിക്കു ലഭിച്ച ഒരു യഥാർഥ നേട്ടവും അമ്മയോടു വെളിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. മുമ്പ്, എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാത്തതും സന്ന്യാസനിയമത്തിനു വിരുദ്ധമെന്നു തോന്നുന്നതുമായ രീതിയിൽ ഒരു സഹോദരി പെരുമാറുന്നതു കണ്ടാൽ ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമായിരുന്നു: “ഹാ, അവളെ താക്കീതു ചെയ്യാനും അവൾക്കു തെറ്റുപറ്റുന്നത് എവിടെയാണെന്നു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് എത്ര സന്തോഷമായേനെ.” എന്നാൽ ഈ ഉത്തരവാദിത്വം എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചതുമുതൽ എന്റെ ചിന്തകൾ മാറിയിരിക്കുന്നു. തീർത്തും ശരിയല്ലാത്ത എന്തെങ്കിലും കാണാനിടയായാൽ, ആശ്വാസത്തോടെ നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ പറയുന്നു: “ദൈവത്തിനു നന്ദി! ഇത് ഒരു നവസന്യാസിനിയല്ലല്ലോ; അതിനാൽ തിരുത്താൻ എനിക്കു ബാധ്യതയുമില്ല.” ഉടൻതന്നെ, ആ പ്രവൃത്തിയെ ന്യായീകരിക്കാവുന്ന കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും അതു ചെയ്ത സഹോദരിക്ക് നിസ്സംശയമായും ഉള്ള നല്ല ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാനും ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
പ്രിയ അമ്മേ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ രോഗിയായിരിക്കുമ്പോൾ അമ്മ കാണിക്കുന്ന അർപ്പണബോധവും പരസ്നേഹത്തിന്റെ അനേകം പാഠങ്ങൾ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു ചികിത്സയും അമിതച്ചെലവുള്ളതായി അമ്മ കരുതുന്നില്ല; ഒന്നു ഫലിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ മറ്റൊന്നു പരീക്ഷിക്കുന്നു. വിനോദവേളയിൽ ഞാൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ, കാറ്റടിക്കാതെ എന്നെ കാക്കാൻ അമ്മ എത്ര ശ്രദ്ധിക്കുന്നു! എന്റെ ശാരീരിക രോഗങ്ങളോട് അമ്മ കാണിക്കുന്ന അതേ കരുണ, എന്റെ സഹോദരിമാരുടെ ആത്മീയ ദൗർബല്യങ്ങളോട് ഞാനും കാണിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നു.
ഏറ്റവും വിശുദ്ധരായ സന്യാസിനികളാണ് ഏറ്റവും ആഴമായി സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവർ ആവശ്യപ്പെടാതെതന്നെ അവരുടെ സാമീപ്യം തേടാനും അവർക്കു ശുശ്രൂഷ ചെയ്യാനും എല്ലാവരും താത്പര്യപ്പെടുന്നു. സ്നേഹവും ചെറിയ പരിഗണനകളും ലഭിക്കാതിരിക്കുന്നത് നന്നായി സഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഈ ആത്മാക്കൾതന്നെയാണ് എപ്പോഴും സ്നേഹത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ പിതാവായ കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ വളരെ സത്യമായി പറയുന്നു: “എനിക്കുവേണ്ടി നന്മകൾ തേടുന്നത് ഞാൻ നിർത്തിയതുമുതൽ, എല്ലാ നന്മകളും എന്നിലേക്കു വന്നുചേർന്നു.”
അപൂർണരായ ആത്മാക്കളാകട്ടെ, തനിച്ചാക്കപ്പെടുന്നു. സന്ന്യാസജീവിതം ആവശ്യപ്പെടുന്ന മര്യാദയോടെ അവരോടു പെരുമാറുന്നുണ്ടെന്നതു ശരിതന്നെ; എങ്കിലും, അവരുടെ വികാരങ്ങളെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്ന എന്തെങ്കിലും വാക്ക് പറഞ്ഞുപോയാലോ എന്നു ഭയന്ന് അവരുടെ കൂട്ടായ്മ ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നു. അപൂർണരായ ആത്മാക്കൾ എന്നു പറയുമ്പോൾ, ആത്മീയമായ അപൂർണതകൾ മാത്രമുള്ള ആത്മാക്കളെയല്ല ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്; കാരണം, ഏറ്റവും വിശുദ്ധരായ ആത്മാക്കൾപോലും സ്വർഗത്തിലെത്തുന്നതുവരെ പൂർണരാകുകയില്ല. പെരുമാറ്റത്തിലെ വിവേകവും സംസ്കാരവും കുറവായവരെയും, അതീവ തൊട്ടാവാടികളായ ആത്മാക്കളെയുമാണ് ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഇത്തരം കുറവുകൾ പരിഹരിക്കാനാവാത്തവയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നാൽ എന്റെ രോഗം അനേകവർഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്നാലും, എന്നെ ശുശ്രൂഷിക്കാനും എനിക്ക് ആശ്വാസം നൽകാൻ പരിശ്രമിക്കാനും അമ്മ എത്ര ക്ഷമ കാണിക്കുമെന്നും എനിക്കറിയാം.
ഇതിൽനിന്നെല്ലാം ഞാൻ ഈ നിഗമനത്തിലെത്തുന്നു:—എനിക്കു സ്വാഭാവികമായി അനിഷ്ടം തോന്നുന്ന സഹോദരിമാരുടെ കൂട്ടായ്മയാണ് ഞാൻ തേടേണ്ടത്; അവരുടെ നല്ല സമരിയാക്കാരിയാകാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുകയും വേണം. നിരാശയിൽ കഴിയുന്ന ഒരു ആത്മാവിൽ പുതുജീവൻ പകരാൻ പലപ്പോഴും ഒരു വാക്കോ ഒരു പുഞ്ചിരിയോ മതിയാകും. എന്നിരുന്നാലും, ആശ്വാസം നൽകാമെന്ന പ്രതീക്ഷകൊണ്ടു മാത്രമല്ല ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ, ഞാൻ വേഗം നിരുത്സാഹപ്പെടുമെന്ന് എനിക്കറിയാം; കാരണം, നല്ല ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ പറയുന്ന വാക്കുകൾ പലപ്പോഴും പൂർണമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, എന്റെ സമയമോ അധ്വാനമോ പാഴാകാതിരിക്കാൻ, നമ്മുടെ കർത്താവിനെ പ്രസാദിപ്പിക്കുക എന്ന ഏക ലക്ഷ്യത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കാനും സുവിശേഷത്തിലെ ഈ ഉപദേശം അനുസരിക്കാനും ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നു: “നീ ഉച്ചഭക്ഷണമോ അത്താഴമോ ഒരുക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ സ്നേഹിതരെയോ സഹോദരന്മാരെയോ ക്ഷണിക്കരുത്; ഒരുപക്ഷേ അവരും നിന്നെ തിരിച്ചു ക്ഷണിക്കുകയും അങ്ങനെ നിനക്കു പ്രതിഫലം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തേക്കാം. എന്നാൽ നീ വിരുന്നൊരുക്കുമ്പോൾ ദരിദ്രരെയും അംഗവൈകല്യമുള്ളവരെയും അന്ധരെയും മുടന്തരെയും ക്ഷണിക്കുക. അപ്പോൾ നീ ഭാഗ്യവാനായിരിക്കും; കാരണം, നിനക്കു പ്രതിഫലം നൽകാൻ അവരുടെ പക്കൽ ഒന്നുമില്ല. രഹസ്യത്തിൽ കാണുന്ന നിന്റെ പിതാവ് നിനക്കു പ്രതിഫലം നൽകും.”[9]
മാധുര്യവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ പരസ്നേഹത്തിന്റെ ആത്മീയവിരുന്നല്ലാതെ മറ്റെന്തു വിരുന്നാണ് എന്റെ സഹോദരിമാർക്ക് എനിക്കു നൽകാനാവുക! മറ്റൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. സന്തോഷിക്കുന്നവരോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ച വിശുദ്ധ പൗലോസിനെ അനുകരിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കരയുന്നവരോടൊപ്പം അദ്ദേഹം കരഞ്ഞുവെന്നതു ശരിതന്നെ; എന്റെ വിരുന്നിലും ചിലപ്പോൾ കണ്ണുനീർ പൊഴിയേണ്ടിവരും. എങ്കിലും, അതിനെ പുഞ്ചിരിയാക്കി മാറ്റാൻ ഞാൻ എപ്പോഴും ശ്രമിക്കും; കാരണം, “സന്തോഷത്തോടെ കൊടുക്കുന്നവനെ ദൈവം സ്നേഹിക്കുന്നു.”[10]
ഞാൻ നവസന്യാസിനിയായിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ചെയ്യാൻ ദൈവം എനിക്കു പ്രചോദനം നൽകിയ ഒരു പരസ്നേഹപ്രവൃത്തി ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. നിസ്സാരമെന്നു തോന്നുന്ന ആ പ്രവൃത്തിക്ക്, “രഹസ്യത്തിൽ കാണുന്ന” നമ്മുടെ സ്വർഗീയപിതാവ് ഈ ജീവിതത്തിൽത്തന്നെ പ്രതിഫലം നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
സിസ്റ്റർ സെന്റ് പീറ്റർ പൂർണ്ണമായി കിടപ്പിലാകുന്നതിനു കുറച്ചുനാൾ മുമ്പ്, എല്ലാ വൈകുന്നേരവും ആറുമണിക്കു പത്തു മിനിറ്റ് മുമ്പ് ആരെങ്കിലും ധ്യാനത്തിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അവരെ ഭക്ഷണശാലയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകേണ്ടിയിരുന്നു. ഈ സേവനം ചെയ്യാൻ സ്വയം മുന്നോട്ടുവരുന്നത് എനിക്ക് വളരെ പ്രയാസമായിരുന്നു. കാരണം, രോഗിണിയായ ആ പാവം സഹോദരിയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുക എത്ര ദുഷ്കരമാണെന്ന്—അല്ല, അസാധ്യമാണെന്നുതന്നെ പറയണം—എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത്ര നല്ലൊരു അവസരം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. കാരണം, നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ ഞാൻ ഓർത്തു: “എന്റെ ഈ ഏറ്റവും എളിയ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ചെയ്തപ്പോഴെല്ലാം എനിക്കുതന്നെയാണ് ചെയ്തത്.”[11] അതിനാൽ ഞാൻ വിനയത്തോടെ എന്റെ സഹായം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. അതു സ്വീകരിക്കാൻ അവരെ സമ്മതിപ്പിക്കുക എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ഏറെ നിർബന്ധിച്ചശേഷം ഞാൻ വിജയിച്ചു. എല്ലാ വൈകുന്നേരവും അവർ തന്റെ മണൽഘടികാരം കുലുക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ, “നമുക്കു പോകാം!” എന്നാണ് അവർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. എന്റെ ധൈര്യമെല്ലാം സംഭരിച്ച് ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കും; പിന്നെ ചടങ്ങ് ആരംഭിക്കുകയായി. ആദ്യം അവരുടെ പീഠം ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ നീക്കി എടുത്തുകൊണ്ടുപോകണം; ഒരു കാരണവശാലും തിടുക്കം പാടില്ല. പിന്നെ ഗംഭീരമായ പ്രദക്ഷിണം തുടങ്ങും. ആ നല്ല സഹോദരിയുടെ അരക്കച്ചയിൽ പിടിച്ചു താങ്ങിക്കൊണ്ട് എനിക്ക് അവരുടെ പിന്നാലെ നടക്കേണ്ടിയിരുന്നു. കഴിയുന്നത്ര മൃദുവായിട്ടാണ് ഞാൻ അതു ചെയ്തിരുന്നത്. എന്നാൽ എന്തെങ്കിലും കാരണത്താൽ അവർ ഒന്നു കാലിടറിയാൽ, ഞാൻ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടില്ലെന്നും താൻ വീഴാൻ പോകുകയാണെന്നും അവർ കരുതും. “നീ വളരെ വേഗത്തിലാണ് പോകുന്നത്,” അവർ പറയും, “ഞാൻ വീണു പരിക്കേൽക്കും!” പിന്നെ ഞാൻ കൂടുതൽ സാവധാനം അവരെ നടത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ: “കുറച്ചുകൂടി വേഗം വരൂ . . . നീ പിടിച്ചിരിക്കുന്നതായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല . . . നീ എന്നെ വിട്ടുകളയുകയാണ്! എന്നെ നോക്കാൻ നിനക്കു പ്രായമായിട്ടില്ലെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു.”
മറ്റു കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ഞങ്ങൾ ഭക്ഷണശാലയിലെത്തുമ്പോൾ, കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അവിടെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. രോഗിണിയായ ആ പാവം സഹോദരിക്കു വേദനയുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ അവരെ സ്വന്തം സ്ഥാനത്ത് ഇരുത്തണമായിരുന്നു. പിന്നെ അവരുടെ കൈയുടുപ്പുകൾ മടക്കിവയ്ക്കണം; അതും എപ്പോഴും അവർ നിശ്ചയിച്ച പ്രത്യേക ചിട്ടയനുസരിച്ചുതന്നെ. അതിനുശേഷമേ എനിക്കു പോകാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
എന്നാൽ അപ്പം മുറിക്കാൻ അവൾ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ പെട്ടെന്നുതന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അതിനാൽ ഈ അവസാന ശുശ്രൂഷയും ചെയ്തുകൊടുക്കുന്നതുവരെ ഞാൻ അവളെ വിട്ടുപോയില്ല. ഇക്കാര്യത്തിൽ അവൾ ഒന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്നതിനാൽ, എന്റെ ഈ കരുതൽ അവളെ ഏറെ സ്പർശിച്ചു. ആവശ്യപ്പെടാതെതന്നെ കാണിച്ച ഈ ദയയിലൂടെയാണ് ഞാൻ അവളുടെ പൂർണവിശ്വാസം നേടിയത്. അതിനു പ്രധാന കാരണം—പിന്നീട് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയതുപോലെ—എന്റെ എളിയ ജോലി തീർന്നപ്പോൾ ഞാൻ അവൾക്ക് എന്റെ ഏറ്റവും മധുരമായ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചതായിരുന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മേ, ഇതെല്ലാം നടന്നിട്ട് ഏറെക്കാലമായി. എങ്കിലും സ്വർഗത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു സുഗന്ധംപോലെ അതിന്റെ ഓർമ്മ എന്നിൽ തങ്ങിനിൽക്കാൻ നമ്മുടെ കർത്താവ് അനുവദിക്കുന്നു. തണുപ്പുള്ള ഒരു ശീതകാലസന്ധ്യയിൽ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞ എളിയ ജോലിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മഠത്തിന്റെ മതിലുകൾക്കു പുറത്തുനിന്ന് ഇമ്പമാർന്ന സംഗീതത്തിന്റെ സ്വരങ്ങൾ അകലെ പെട്ടെന്നു കേട്ടു. ശോഭയോടെ പ്രകാശിപ്പിച്ചതും അലങ്കരിച്ചതും വിലയേറിയ ഗൃഹോപകരണങ്ങളാൽ സജ്ജമാക്കിയതുമായ ഒരു സ്വീകരണമുറി ഞാൻ മനസ്സിൽ കണ്ടു. മനോഹരമായി വസ്ത്രം ധരിച്ച യുവതികൾ, ലോകത്തിന്റെ പതിവനുസരിച്ച്, എണ്ണമറ്റ മുഖസ്തുതികൾ പരസ്പരം കൈമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ പരിചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന രോഗിണിയായ ആ പാവം സഹോദരിയെ നോക്കി. മധുരസംഗീതത്തിനുപകരം അവരുടെ പരാതികളാണ് ഞാൻ കേട്ടത്; സമൃദ്ധമായ സ്വർണ്ണാലങ്കാരങ്ങൾക്കുപകരം, മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ കഷ്ടിച്ച് കാണാവുന്ന ഞങ്ങളുടെ അലങ്കാരമില്ലാത്ത മഠനടപ്പുരയുടെ ഇഷ്ടികച്ചുവരുകളാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. ആ വൈരുധ്യം എന്റെ ഹൃദയത്തെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു. സത്യത്തിന്റെ കിരണങ്ങളാൽ നമ്മുടെ കർത്താവ് എന്റെ ആത്മാവിനെ അത്രമാത്രം പ്രകാശിപ്പിച്ചു—ആ സത്യത്തിനുമുമ്പിൽ ലോകത്തിന്റെ സുഖങ്ങൾ വെറും അന്ധകാരം മാത്രമാണ്—ആയിരം വർഷത്തെ അത്തരം ലൗകികാനന്ദങ്ങൾക്കുവേണ്ടിപ്പോലും, ആ സ്നേഹപ്രവൃത്തിയിൽ ചെലവഴിച്ച പത്തു മിനിറ്റ് ഞാൻ കൈമാറുമായിരുന്നില്ല.
വേദനയുടെ നാളുകളിലും പോരാട്ടത്തിന്റെ പുകമറയ്ക്കിടയിലും കഴിയുന്ന ഇപ്പോൾപ്പോലും, ദൈവം നമ്മെ ലോകത്തിൽനിന്നു മാറ്റിനിർത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന ചിന്ത ഇത്ര ആനന്ദകരമാണെങ്കിൽ, സ്വർഗത്തിന്റെ കവാടംതന്നെയായ തന്റെ കർമ്മലിൽ വസിക്കാൻ നമ്മെ പ്രത്യേകം തിരഞ്ഞെടുത്തതിലൂടെ അവിടുന്ന് ഇവിടെ നമുക്കു ചെയ്ത സമാനതകളില്ലാത്ത ഉപകാരം നിത്യമഹത്ത്വത്തിലും അനന്തവിശ്രമത്തിലും നാം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അത് എത്ര ആനന്ദകരമായിരിക്കും?
പരസ്നേഹപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം ഇത്തരം ആനന്ദാനുഭൂതികൾ എനിക്കുണ്ടായിട്ടില്ല. എന്നാൽ എന്റെ സന്ന്യാസജീവിതത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, തന്റെ മണവാട്ടിമാരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്ന പരസ്നേഹം തനിക്ക് എത്ര മധുരകരമാണെന്ന് എന്നെ അനുഭവിപ്പിക്കാൻ ഈശോ ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനാൽ സിസ്റ്റർ സെന്റ് പീറ്ററിനെ ഞാൻ നടത്തിക്കൊണ്ടുപോയിരുന്നത് അത്രയേറെ സ്നേഹത്തോടെയായിരുന്നു; നമ്മുടെ ദിവ്യനാഥനെത്തന്നെയാണ് ഞാൻ നടത്തിക്കൊണ്ടുപോയിരുന്നതെങ്കിലും അതിലധികം സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മേ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ പരസ്നേഹം അനുഷ്ഠിക്കുന്നത് എല്ലായ്‌പോഴും അത്ര സുഖകരമായിരുന്നില്ല. അതു തെളിയിക്കാൻ, എന്റെ അനേകം പോരാട്ടങ്ങളിൽ ചിലതു ഞാൻ വിവരിക്കാം.
വളരെക്കാലം ധ്യാനസമയത്ത് എന്റെ സ്ഥാനം, തന്റെ ജപമാലകൊണ്ടോ മറ്റെന്തെങ്കിലുംകൊണ്ടോ നിരന്തരം അനക്കങ്ങളുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു സഹോദരിയുടെ അടുത്തായിരുന്നു. എനിക്കു വളരെ സൂക്ഷ്മമായ കേൾവിശക്തിയുള്ളതിനാൽ ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ മാത്രമായിരിക്കാം ആ ശബ്ദം കേട്ടിരുന്നത്. എങ്കിലും അത് എന്നെ എത്രമാത്രം പരീക്ഷിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവില്ല. തിരിഞ്ഞ്, ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന സഹോദരിയെ ഒന്നു നോക്കി, അത് നിർത്തിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തെപ്രതിയും അവർക്കു വേദനയുണ്ടാക്കാതിരിക്കാനും, അതു ശാന്തമായി സഹിക്കേണ്ടതാണെന്ന് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അതിനാൽ ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനുവേണ്ടിയുള്ള ശ്രമം അത്ര കഠിനമായിരുന്നതിനാൽ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചിരുന്നു; എന്റെ ധ്യാനമാകട്ടെ, ക്ഷമയോടെ സഹിക്കുന്നതിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങി. കുറച്ചുകാലത്തിനുശേഷം, കുറഞ്ഞപക്ഷം എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഉള്ളറയിലെങ്കിലും, സമാധാനത്തോടും സന്തോഷത്തോടുംകൂടെ അതു സഹിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. അരോചകമായ ആ ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ യഥാർഥത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്താനും ഞാൻ പരിശ്രമിച്ചു. അതു കേൾക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനുപകരം—അത് അസാധ്യമായിരുന്നല്ലോ—ഏതോ ആനന്ദകരമായ സംഗീതമെന്നപോലെ ഞാൻ അതു ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ എന്റെ ധ്യാനം—അത് “ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന” ആയിരുന്നില്ല—ഈ സംഗീതം നമ്മുടെ കർത്താവിനു സമർപ്പിക്കുന്നതിൽ ചെലവഴിഞ്ഞു.
മറ്റൊരിക്കൽ ഞാൻ അലക്കുമുറിയിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. എതിർവശത്തുണ്ടായിരുന്ന സഹോദരി കൈലേസുകൾ കഴുകുന്നതിനിടയിൽ ആവർത്തിച്ച് എന്റെമേൽ അഴുക്കുവെള്ളം തെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നോട്ടു മാറി മുഖം തുടയ്ക്കാനായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ തോന്നൽ; കുറച്ചുകൂടി ശാന്തമായി പെരുമാറിയിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കു സന്തോഷമായേനെ എന്ന് ആ സഹോദരിയെ അറിയിക്കാനായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ, ദൈവം ഇത്ര ഉദാരമായി എനിക്കു നൽകുന്ന നിക്ഷേപങ്ങൾ നിരസിക്കുന്നത് എത്ര വിഡ്ഢിത്തമാണെന്ന് അടുത്ത നിമിഷം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു; എന്റെ അസ്വസ്ഥത പുറത്തുകാണിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അതിനു പകരം, ആ അഴുക്കുവെള്ളത്തിന്റെ ചാറ്റലിനെ സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ ഞാൻ അത്രയേറെ പരിശ്രമിച്ചു. അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഈ പുതുമയാർന്ന തളിക്കലിനോട് എനിക്കു ശരിക്കും ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അത്തരം നിക്ഷേപങ്ങൾ സൗജന്യമായി നൽകപ്പെടുന്ന ആ സന്തോഷസ്ഥലത്തേക്ക് കഴിയുന്നത്ര കൂടെക്കൂടെ വരാൻ ഞാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.
പ്രിയ അമ്മേ, നമ്മുടെ കർത്താവിന് വളരെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം അർപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന, വളരെ ചെറിയൊരു ആത്മാവാണ് ഞാനെന്ന് അമ്മയ്ക്കു കാണാമല്ലോ. ഇത്രയേറെ സമാധാനം നൽകുന്ന ഈ എളിയ ത്യാഗങ്ങൾക്കുള്ള അവസരങ്ങൾ ഞാൻ ഇപ്പോഴും പലപ്പോഴും നഷ്ടപ്പെടുത്താറുണ്ട്. എന്നാൽ അതെന്നെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നില്ല; അല്പം സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഞാൻ സഹിക്കുകയും ഭാവിയിൽ കൂടുതൽ ജാഗ്രത പുലർത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
നമ്മുടെ കർത്താവ് എന്നെ എത്ര സന്തോഷവതിയാക്കുന്നു! ഈ ഭൂമിയിൽ അവിടുത്തെ ശുശ്രൂഷ എത്ര മധുരവും എളുപ്പവുമാണ്! ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം അവിടുന്ന് എപ്പോഴും എനിക്കു നൽകിയിട്ടുണ്ട്; അല്ല, അവിടുന്ന് നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുവാൻ അവിടുന്ന് ഇടയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. വിശ്വാസത്തിനെതിരായ ആ ഭയാനക പ്രലോഭനം എനിക്കുണ്ടാകുന്നതിന് അല്പം മുമ്പ്, എടുത്തുപറയത്തക്ക ബാഹ്യപരീക്ഷണങ്ങൾ എത്ര കുറച്ചുമാത്രമാണ് എന്റെ ഓഹരിയായി ലഭിച്ചിട്ടുള്ളതെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നു. ആന്തരികപരീക്ഷണങ്ങൾ എനിക്കുണ്ടാകണമെങ്കിൽ ദൈവം എന്റെ പാത മാറ്റേണ്ടിവരുമെന്നും ഞാൻ കരുതി; അവിടുന്ന് അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാലും എനിക്ക് എല്ലായ്‌പോഴും സുഖമായി ജീവിക്കാനാവില്ലല്ലോ. അപ്പോൾ അവിടുന്ന് എന്തു മാർഗമായിരിക്കും സ്വീകരിക്കുക?
ഉത്തരത്തിനായി എനിക്കധികം കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നില്ല. ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നവന് ഒരിക്കലും മാർഗമില്ലാതാകുന്നില്ലെന്ന് ആ ഉത്തരം എനിക്കു കാണിച്ചുതന്നു. കാരണം, എന്റെ വഴി മാറ്റാതെതന്നെ അവിടുന്ന് ഈ വലിയ പരീക്ഷണം എനിക്ക് അയച്ചു; അങ്ങനെ എല്ലാ മധുരത്തോടുമൊപ്പം സൗഖ്യം നൽകുന്ന ഒരു കയ്പും കലർത്തി. ______________________________
[1] കാണുക റോമാ. 8:15.
[2] പുറപ്പാട്. 9:16.
[3] കാണുക സങ്കീ. 33[34]:6.
[4] സങ്കീ. 111[112]:4.
[5] സുഭാഷിതങ്ങൾ. 18:19.
[6] യോഹന്നാൻ 10:12.
[7] കാണുക 2 രാജാക്കന്മാർ 16:10.
[8] മർക്കോസ് 7:28.
[9] കാണുക ലൂക്കാ 14:12, 13, 14.
[10] 2 കോറി. 9:7.
[11] മത്താ. 25:40.
ഉള്ളടക്കം: വിശുദ്ധ കൊച്ചുത്രേസ്യയുടെ പാഠങ്ങൾ: ദൈവത്തിന്റെ ചെറുപുഷ്പത്തിന്റെ ജ്ഞാനം