తెలుగు

అధ్యాయం X – నూతన ఆజ్ఞ

ప్రియమైన మాతా, దేవుడు తన అనంతమైన మంచితనంతో ప్రేమధర్మపు లోతైన రహస్యాలను స్పష్టంగా గ్రహించే జ్ఞానాన్ని నాకు ఇచ్చాడు. నాకు తెలిసినదాన్ని వ్యక్తపరచగలిగితే, మీరు పరలోక సంగీతాన్ని వినగలిగేవారు; కానీ అయ్యో! నేను చిన్నబిడ్డలా తడబడుతూ మాట్లాడగలను తప్ప మరేమీ చేయలేను. దేవుని సొంత మాటలే నాకు ఆసరాగా లేకపోతే, మౌనంగా ఉండేందుకు అనుమతి వేడుకోవాలనే శోధన నాకు కలిగేది. నన్ను అడిగే ప్రతి ఒక్కరికీ ఇవ్వమని, నాది తీసుకున్నవారిని తిరిగి అడగవద్దని దివ్య బోధకుడు నాకు చెప్పినప్పుడు, ఆయన కేవలం భూసంపదల గురించే కాక పరలోక సంపదల గురించి కూడా మాట్లాడుతున్నట్లు నాకు అనిపిస్తుంది. పైగా, నిజానికి ఈ రెండింటిలో ఏవీ నావి కావు; పేదరిక వ్రతం ద్వారా మొదటివాటిని నేను త్యజించాను; రెండవవైన ఆ వరాలు నాకు కేవలం అరువుగా ఇవ్వబడ్డాయి. దేవుడు వాటిని వెనక్కి తీసుకుంటే, ఫిర్యాదు చేసే హక్కు నాకు లేదు.

అయితే, మన బుద్ధి హృదయాల ఫలాలైన మన సొంత ఆలోచనలు మాత్రం, ఎవరూ చేయివేయడానికి సాహసించలేని ఒక ఖజానాగా ఉంటాయి. ఉదాహరణకు, ప్రార్థనలో నాకు లభించిన ఏదైనా జ్ఞానవెలుగును ఒక సోదరికి తెలియజేసినప్పుడు, ఆ తరువాత ఆమె దానిని తన సొంత ఆలోచన అన్నట్లుగా చెప్పుకుంటే, నాదైన దానిని ఆమె సొంతం చేసుకుంటున్నట్లు అనిపిస్తుంది. లేదా, వినోద సమయంలో ఎవరైనా సందర్భోచితంగా, చమత్కారంగా ఒక మాట అంటే, పక్కనున్న సోదరి అది ఎవరి మాటో చెప్పకుండా సమాజంలోని వారందరికీ తిరిగి చెబితే, అది ఒక రకమైన దొంగతనమే. ఆ మాట మొదట అన్న వ్యక్తికి, తన ఆలోచనలను అరువు తీసుకున్నారని సున్నితంగా సూచించడానికి దొరికిన మొదటి అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకోవాలనే కోరిక సహజంగానే కలుగుతుంది.

మానవ స్వభావంలోని ఈ బలహీనతలన్నింటినీ నేను స్వయంగా అనుభవించి ఉండకపోతే, ఇంత బాగా వివరించలేకపోయేదాన్ని. నవశిష్యురాళ్లకు వారి కష్టాలలో సలహా ఇవ్వమని మీరు నన్ను ఆదేశించి ఉండకపోతే, ఇలా బాధపడేది నేను మాత్రమేననే భ్రమలోనే ఉండటానికి ఇష్టపడేదాన్ని. ఈ బాధ్యతను నిర్వర్తిస్తూ నేను ఎంతో నేర్చుకున్నాను; ముఖ్యంగా, నేను బోధించేదాన్ని ఆచరణలో పెట్టవలసిన బాధ్యత నాపై ఉందని భావిస్తున్నాను.

దేవుని కృపవల్ల భౌతిక వస్తువులపట్ల ఎంత అనాసక్తంగా ఉన్నానో, బుద్ధికి సంబంధించిన వరాలపట్ల కూడా అంతే అనాసక్తంగా ఉన్నానని నిజాయితీగా చెప్పగలను. నా ఆలోచన ఏదైనా నా సోదరీమణులకు నచ్చితే, వారు దానిని తమ సొంత ఆలోచనగా భావించనివ్వడం నాకు ఎంతో సులభంగా అనిపిస్తుంది. నా ఆలోచనలు పవిత్రాత్మకు చెందినవి. అవి నావి కావు. ప్రేమస్వరూపుడైన పవిత్రాత్మ లేకుండా మనం దేవుణ్ణి మన తండ్రి అని పిలవలేమని పునీత పౌలు మనకు నిశ్చయంగా చెబుతున్నారు.[1]

అంతేకాక, మనలను దేవునికి మరింత చేరువచేసే ఆ అందమైన ఆలోచనలను నేను ఏమాత్రం తక్కువచేసి చూడను; అయినప్పటికీ, వాటి విలువను అతిగా అంచనా వేయకుండా జాగ్రత్తపడాలని చాలాకాలంగా భావిస్తున్నాను. సత్కార్యాలు లేకుండా ఎంత ఉన్నతమైన ప్రేరణలకైనా విలువ లేదు. తన ప్రత్యేక అనుగ్రహం పొందిన ఒక ఆత్మకు ప్రసాదించిన సమృద్ధిలో ఇతరులకూ పాలుపంచుకునే అవకాశం ఇచ్చినందుకు వారు మన ప్రభువుకు తగిన కృతజ్ఞత చూపితే, వాటినుండి ఎంతో ప్రయోజనం పొందగలరన్నది నిజమే. కానీ ఆ ప్రత్యేక అనుగ్రహం పొందిన ఆత్మ తన ఆధ్యాత్మిక సంపదను చూసి గర్వించి, పరిసయ్యుని అనుకరిస్తే, ఆమె సమృద్ధిగా విందు వడ్డించిన బల్ల దగ్గర ఆకలితో మరణిస్తున్న ఆతిథేయురాలిలా అవుతుంది. ఆమె అతిథులు మాత్రం శ్రేష్ఠమైన వంటకాలను ఆస్వాదిస్తూ, ఇన్ని నిధులకు యజమానురాలైన ఆమెవైపు బహుశా అసూయతో చూస్తూ ఉంటారు.

దేవుడు మాత్రమే హృదయపు లోతులను తెలుసుకోగలడనేది నిజంగా సత్యం. ఆయన సృష్టించినవారి దృష్టి ఎంత పరిమితమైనది! తమకు లభించినదానికన్నా ఎక్కువ జ్ఞానవెలుగు గల ఆత్మను చూసినప్పుడు, దివ్య బోధకుడు తమను తక్కువగా ప్రేమిస్తున్నాడని వారు నిర్ణయించుకుంటారు. తన బిడ్డలలో ఒకరిని సాధనంగా ఉపయోగించి, మిగిలినవారికి అవసరమైన పోషణను అందించే హక్కు ఆయనకు ఎప్పటినుంచి లేకుండా పోయింది? ఫరో కాలంలో ఆ హక్కు ఆయనకు లేకుండా పోలేదు; ఎందుకంటే దేవుడు అతనితో ఇలా అన్నాడు: “నీలో నా శక్తిని చూపడానికి, భూమి అంతటా నా నామం ప్రకటించబడటానికి నేను నిన్ను నిలబెట్టాను.”[2]

సర్వోన్నతుడు ఈ మాటలు పలికినప్పటి నుండి ఎన్నో తరాలు గతించిపోయాయి; అయినా ఆయన మార్గాలు మారలేదు. తన కార్యాన్ని నెరవేర్చడానికి ఆయన ఎల్లప్పుడూ మనుషులనే సాధనాలుగా ఎంచుకున్నాడు.

చిత్రకారుడు బొమ్మ గీసే వస్త్రానికి ఆలోచించే, మాట్లాడే శక్తి ఉంటే, కుంచె తనను మళ్లీమళ్లీ తాకుతోందని అది ఎన్నడూ ఫిర్యాదు చేయదు; తన అందమంతటికీ చిత్రకారుడే కారణమని తెలుసు కాబట్టి, ఆ కుంచెపట్ల అసూయ కూడా చెందదు. అలాగే, కుంచె కూడా తాను రూపొందించడంలో సహాయపడిన కళాఖండాన్ని చూసి గొప్పలు చెప్పుకోలేదు. ఎందుకంటే చిత్రకారుడు ఎన్నడూ దిక్కుతోచని స్థితిలో ఉండడనీ, కష్టాలు అతనికి మరింత ఉత్సాహాన్ని కలిగిస్తాయనీ, కొన్నిసార్లు ఏమాత్రం పనికిరావనిపించే, లోపభూయిష్టమైన సాధనాలను ఉపయోగించడంలోనే అతడు ఆనందిస్తాడనీ అది తెలుసుకోవాలి.

ప్రియమైన మాతా, మీరు నా సంరక్షణకు అప్పగించిన ఆత్మలలో తన పోలికను చిత్రించడానికి యేసు ఎంచుకున్న చిన్న కుంచెను నేను. ఒక చిత్రకారుని దగ్గర అనేక కుంచెలు ఉంటాయి—కనీసం రెండైనా ఉంటాయి: ఎక్కువ ఉపయోగపడే మొదటిది పునాది రంగులను అద్ది, వస్త్రమంతటినీ వేగంగా రంగులతో నింపుతుంది; రెండవది, చిన్నది, సూక్ష్మమైన మెరుగులు దిద్దుతుంది. మాతా, మీ బిడ్డల ఆత్మలలో ఏదైనా గొప్ప కార్యాన్ని చేయాలని మన ప్రభువు కోరుకున్నప్పుడు, తన చేతిలో ప్రేమగా పట్టుకునే పెద్ద కుంచెకు మీరు ప్రతిరూపం; ఆ తరువాత చిన్నచిన్న వివరాలను పూర్తిచేయడానికి ఆయన దయతో ఉపయోగించుకునే చిన్న కుంచెను నేను.

దివ్య గురువు తన చిన్న కుంచెను మొదటిసారి చేతపట్టింది సుమారు December 8, 1892 నాడు. ఆ కాలాన్ని ప్రత్యేక కృపాకాలంగా నేను ఎల్లప్పుడూ గుర్తుంచుకుంటాను.

నేను కార్మెల్ ఆశ్రమంలో ప్రవేశించినప్పుడు, నవశిష్య విభాగంలో నాకంటే దాదాపు ఎనిమిదేళ్లు పెద్దదైన ఒక సహచరి నాకు పరిచయమైంది. వయసులో ఈ తేడా ఉన్నప్పటికీ, మేము అత్యంత సన్నిహిత స్నేహితులమయ్యాము. సద్గుణాలను పెంపొందించగలదని ఆశ కలిగించిన ఈ అనుబంధాన్ని ప్రోత్సహించేందుకు, ఆధ్యాత్మిక విషయాల గురించి మేము కలిసి సంభాషించడానికి అనుమతి లభించింది. నా సహచరి తన అమాయకత్వంతోనూ, నిష్కపటమైన, దాపరికంలేని స్వభావంతోనూ నన్ను ఆకట్టుకుంది. అయితే, మీ పట్ల ఆమెకున్న ప్రేమ నా ప్రేమకు ఎంత భిన్నంగా ఉందో చూసి నేను ఆశ్చర్యపోయాను; అంతేకాక, ఆమె ప్రవర్తనలోని ఎన్నో విషయాలు నాకు విచారం కలిగించాయి. కానీ, దేవుడు తన కారుణ్యంతో అలసిపోకుండా ఎదురుచూస్తూ, క్రమక్రమంగా తన వెలుగును ప్రసాదించే ఆత్మలు ఉన్నాయని అప్పటికే నాకు అర్థమయ్యేలా చేశాడు. అందువల్ల ఆయనకంటే ముందుగా తొందరపడి వ్యవహరించకుండా నేను ఎంతో జాగ్రత్తపడ్డాను.

మన పవిత్ర నియమావళి చెప్పినట్లుగా, మన దివ్య వరునిపై మరింత ఉత్సాహంతో ప్రేమను పెంచుకునేలా ఒకరినొకరం ప్రేరేపించుకోవడానికి మాకు కలిసి మాట్లాడుకునే అనుమతి ఉండేది. ఒకరోజు ఆ అనుమతి గురించి ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, మా సంభాషణలు ఆశించిన లక్ష్యాన్ని చేరుకోవడం లేదని నాకు బాధతో స్పష్టమైంది. ఇక నేను నిర్మొహమాటంగా మాట్లాడటానికి భయపడకూడదని, లేదా కేవలం లౌకిక కబుర్లుగా దిగజారుతున్న ఆ సంభాషణలకు ముగింపు పలకాలని గ్రహించాను. దయతో కూడిన, ఒప్పించగల మాటలను నాకు స్ఫురింపజేయమని, లేదా అంతకంటే మేలుగా, నా తరఫున ఆయనే మాట్లాడమని మన ప్రభువును వేడుకున్నాను. ఆయన నా ప్రార్థన ఆలకించాడు; ఎందుకంటే ఆయన వైపు చూసేవారు వెలుగును పొందుతారు,[3] అలాగే, “యథార్థవంతులకు చీకటిలో వెలుగు ఉదయించింది.”[4] ఈ వాక్యాలలో మొదటిదాన్ని నాకు అన్వయించుకుంటాను; రెండవదాన్ని నిజంగా యథార్థ హృదయం గల నా సహచరికి అన్వయిస్తాను.

మేము తరువాతిసారి కలుసుకున్నప్పుడు, పాపం, ఆ చిన్న సోదరి నా తీరు మారిందని వెంటనే గమనించింది. ఎంతో సిగ్గుతో ముఖం ఎర్రబడగా, ఆమె నా పక్కన కూర్చుంది. నేను ఆమెను హృదయానికి హత్తుకొని, నా మనసులో ఉన్నది మృదువుగా చెప్పాను. తరువాత నిజమైన ప్రేమ దేనిలో ఉంటుందో ఆమెకు వివరించి, తన అధిపరిణిపై అటువంటి మానవసహజ అనురాగాన్ని చూపుతూ, వాస్తవానికి ఆమె తనను తానే ప్రేమించుకుంటోందని స్పష్టం చేశాను. నా మఠజీవిత ప్రారంభంలో ఈ విషయంలో నేను చేయవలసి వచ్చిన త్యాగాలను ఆమెతో మనసువిప్పి పంచుకున్నాను. కొద్దిసేపటికే ఆమె కన్నీళ్లు నా కన్నీళ్లతో కలిశాయి. పొరపాటు తనదేనని, నేను చెప్పింది సరైనదేనని ఆమె ఎంతో వినయంతో అంగీకరించింది. ఎప్పుడూ తన తప్పులను చూపించడాన్ని తనకు చేసే ఉపకారంగా భావించి అలా చేయమని నన్ను వేడుకొని, కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభిస్తానని వాగ్దానం చేసింది. అప్పటినుంచి మా పరస్పర ప్రేమ నిజంగా ఆధ్యాత్మికమైనదైంది. పవిత్రాత్మ పలికిన ఈ మాటలు మాలో నెరవేరాయి: “తన సోదరుని సహాయం పొందిన సోదరుడు బలమైన నగరంలా ఉంటాడు.”[5]

ప్రియమైన అమ్మా, నా సహచరిని మీకు దూరం చేయడం నా కోరిక కాదని మీకు బాగా తెలుసు. నిజమైన ప్రేమ త్యాగంతో పోషించబడుతుందనీ, మన ఆత్మలు మానవసహజ సుఖాలను త్యజించే కొద్దీ మన అనురాగాలు మరింత బలపడి, మమకారబంధాల నుంచి మరింత విముక్తమవుతాయనీ ఆమె గ్రహించాలన్నదే నా కోరిక.

నేను మఠప్రవేశ అభ్యర్థినిగా ఉన్నప్పుడు, మీతో ఒక్క మాట మాట్లాడి నా తృప్తిని తీర్చుకోవాలనే ప్రలోభం కొన్నిసార్లు ఎంత బలంగా కలిగేదో నాకు గుర్తుంది. అప్పుడు మీ గది ముందు నుంచి వేగంగా వెళ్లిపోవలసి వచ్చేది; వెనక్కి తిరగకుండా ఉండేందుకు మెట్ల పక్కనున్న చేతిపట్టీలను గట్టిగా పట్టుకోవలసి వచ్చేది. అడగాలనుకున్న అనుమతులు ఎన్నో ఉండేవి; నా కోరికలకు లొంగిపోవడానికి వంద సాకులు మనసులో తట్టేవి. కానీ వాటికి చెవియొగ్గనందుకు ఇప్పుడు నేను నిజంగా సంతోషిస్తున్నాను. ధైర్యంగా పోరాడేవారికి వాగ్దానం చేసిన ప్రతిఫలాన్ని నేను ఇప్పటికే అనుభవిస్తున్నాను. నా హృదయం దేవునిపై స్థిరంగా ఉన్నందున, ఈ ఓదార్పులను నాకు నేను నిరాకరించుకోవలసిన అవసరం ఇప్పుడు అనిపించడం లేదు. ఆయనను మాత్రమే ప్రేమించినందువల్ల నా హృదయం క్రమక్రమంగా విశాలమైంది. ఫలహీనమైన, స్వార్థపూరితమైన అనురాగంలో కేంద్రీకృతమై ఉంటే ఇవ్వగలిగిన ప్రేమకంటే, ఇప్పుడు ఆయనకు ప్రియమైనవారికి ఎంతో లోతైన, నిజమైన ప్రేమను ఇవ్వగలుగుతోంది.

ఆ చిన్న కుంచె ద్వారా మీరు మన ప్రభువుతో కలిసి పూర్తి చేసిన మొదటి పని గురించి మీకు చెప్పాను. అయితే అది తరువాత చిత్రించబడబోయే కళాఖండానికి కేవలం నాంది మాత్రమే. ఆత్మల పవిత్ర మందిరంలోకి ప్రవేశించిన క్షణమే, ఆ పని నా శక్తికి మించినదని ఒక్క చూపులోనే గ్రహించాను. భయపడినప్పుడు తమ తండ్రి భుజంపై ముఖాలు దాచుకునే చిన్న పిల్లలను అనుకరిస్తూ, ఆలస్యం చేయకుండా మన ప్రభువు బాహువులలోకి చేరి, ఇలా అన్నాను:

“ప్రియ ప్రభువా, ఈ చిన్నారులకు ఆహారం అందించడానికి నేను ఎంత అల్పమాత్రమో నీకు తెలుసు. అయినా నా ద్వారా ప్రతి ఒక్కరికీ తగినది ఇవ్వాలని నీవు కోరితే, నా చేతులను నింపు. అప్పుడు నీ బాహువుల ఆశ్రయాన్ని విడువకుండానే, నీ నుంచి ముఖం కూడా తిప్పకుండానే, ఆహారం కోసం నా దగ్గరకు వచ్చే ఆత్మలకు నీ సంపదలను పంచిపెడతాను. అది వారికి రుచిస్తే, అందుకు కారణం నేను కాదనీ, నీవేననీ తెలుసుకుంటాను; అందుకు విరుద్ధంగా, అది చేదుగా ఉందని వారు తప్పుపట్టినా, నేను కుంగిపోను. దానిలో ఏ మార్పూ చేయకుండా జాగ్రత్తపడుతూనే, అది నీ నుంచే వచ్చిందని వారిని ఒప్పించడానికి ప్రయత్నిస్తాను.”

నా అంతట నేను ఏమీ చేయలేననే అవగాహన నా పనిని సులభతరం చేసింది. దేవునితో మరింత సన్నిహితంగా ఐక్యమవడమే నా ఏకైక ఆంతరంగిక వ్యాపకంగా ఉండేది; మిగిలినవన్నీ నాకు అదనంగా అనుగ్రహించబడతాయని నాకు తెలుసు. నిజంగానే నా నిరీక్షణ ఎన్నడూ వమ్ముకాలేదు; నా సోదరీమణుల ఆత్మలకు పోషణ అవసరమైనప్పుడల్లా నా చేతులు నిండి ఉండటం చూశాను. కానీ నేను వేరే విధంగా ప్రవర్తించి, నా సొంత బలం మీద ఆధారపడి ఉంటే, అతి త్వరలోనే నా పనిని వదులుకోవలసి వచ్చేది.

దూరం నుంచి చూస్తే ఆత్మలకు మేలు చేయడం, దేవుణ్ణి మరింతగా ప్రేమించడం వారికి నేర్పించడం, మన సొంత ఆలోచనల ప్రకారం వారిని తీర్చిదిద్దడం ఎంతో సులభంగా అనిపిస్తుంది. కానీ దగ్గరకు వెళ్ళినప్పుడు, దేవుని సహాయం లేకుండా ఇది చేయడం, అస్తమించిన సూర్యుణ్ణి తిరిగి తీసుకురావడమంత అసాధ్యమని మనకు త్వరగానే అనుభవమవుతుంది. మనల్ని మనం మరచి, మన అభిరుచులను, ఆలోచనలను పక్కనపెట్టి, ఆత్మలను మన సొంత మార్గంలో కాకుండా మన ప్రభువు చూపించే మార్గంలో నడిపించాలి. అయితే ఇదే అత్యంత కష్టమైన భాగం కాదు; అన్నిటికంటే నాకు ఎక్కువ కష్టం కలిగించేది వారి తప్పులను, అతి చిన్న లోపాలను కూడా గమనించి, వాటిపై పోరాడవలసి రావడమే.

నా దురదృష్టం కొద్దీ—అని అనబోయాను, కానీ అలా అనడం పిరికితనం అవుతుంది; కాబట్టి నా సోదరీమణుల అదృష్టం కొద్దీ అని అంటాను—యేసు బాహువుల్లో నన్ను నేను అప్పగించుకున్నప్పటి నుంచి, పటిష్ఠమైన కోటలోని అత్యంత ఎత్తైన బురుజు పైనుంచి శత్రువు కోసం కాచుకుని ఉండే కాపలాదారులా ఉన్నాను. నా అప్రమత్తమైన దృష్టి నుంచి ఏదీ తప్పించుకోదు; నిజానికి, కొన్నిసార్లు నా సొంత సూక్ష్మదృష్టికి నేనే ఆశ్చర్యపోతాను. నినెవె వినాశనాన్ని ప్రకటించవలసిన అవసరం రాకూడదని యోనా ప్రవక్త ప్రభువు సన్నిధి నుంచి పారిపోవడం ఎంతో క్షమించదగినదేనని నాకు అనిపిస్తుంది. ఒక్కసారి మందలించడం కంటే వెయ్యి మందలింపులు స్వీకరించడానికే నేను ఇష్టపడతాను. అయినా ఈ పని నాకు బాధ కలిగించడం అవసరమని భావిస్తాను. ఎందుకంటే నేను కేవలం సహజమైన ఆవేశంతో మాట్లాడితే, తప్పు చేసిన ఆత్మ తన లోపాలను గ్రహించక, కేవలం ఇలా అనుకుంటుంది: “ఈ సోదరి అసంతృప్తిగా ఉంది; నా ఉద్దేశాలన్నీ ఎంతో మంచివైనప్పటికీ, ఆమె అసంతృప్తి నా మీద పడుతోంది.”

అయితే మిగతా అన్ని విషయాల్లోలాగే ఇందులోనూ నేను త్యాగాన్ని, స్వీయపరిత్యాగాన్ని ఆచరించాలి. ఒక ఉత్తరం రాసే విషయంలో కూడా, రాయడానికి నాకు ఇష్టం లేకపోయినా కేవలం విధేయతతోనే రాస్తే తప్ప, అది ఏ ఫలాన్నీ ఇవ్వదని నాకు అనిపిస్తుంది.

ఒక నవశిష్యురాలితో మాట్లాడేటప్పుడు ఆత్మనిగ్రహాన్ని అభ్యసించేందుకు మెలకువగా ఉంటాను; నా కుతూహలాన్ని తీర్చే ప్రశ్నలు అడగకుండా ఉంటాను. ఆమె ఏదైనా ఆసక్తికరమైన విషయం గురించి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టి, దాన్ని పూర్తిచేయకుండానే నాకు విసుగు కలిగించే మరో విషయానికి వెళ్ళిపోతే, మధ్యలో ఆపేసిన విషయం ఆమెకు గుర్తుచేయకుండా జాగ్రత్తపడతాను. ఎందుకంటే స్వీయసంతృప్తిని వెదకడం వల్ల ఏ మేలూ కలగదని నాకు అనిపిస్తుంది.

ప్రియమైన మాతా, మీ చిన్న గొర్రెపిల్లలకు నేను కఠినంగా కనిపిస్తానని నాకు తెలుసు. ఈ వాక్యాలను వారు చదివితే, తమ వెంటపడి, తమ అందమైన తెల్లని ఉన్నిని ఎలా మురికి చేసుకున్నారో, లేదా ముళ్ళపొదల్లో ఎలా చింపుకున్నారో చూపించడం నాకు బాధ కలిగిస్తున్నట్లు తమకు ఏమాత్రం కనిపించడం లేదని అంటారు. సరే, ఆ చిన్న గొర్రెపిల్లలు తమకు నచ్చినట్లు అనుకోనివ్వండి—నేను వారిని ఎంతో గాఢంగా ప్రేమిస్తున్నానని వారి హృదయాల్లో వారికి తెలుసు; “తోడేలు రావడం చూసి గొర్రెలను విడిచిపెట్టి పారిపోయే . . . కూలివాణ్ణి” నేను అనుకరిస్తాననే భయం లేదు.[6]

వారి కోసం నా ప్రాణాన్ని అర్పించడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను; నా ప్రేమ ఎంత నిస్వార్థమైనదంటే, ఈ విషయం నా నవశిష్యురాళ్లకు తెలియాలని కూడా నేను కోరుకోను. దేవుని సహాయంతో, వారి హృదయాలను నా వైపుకు ఆకర్షించడానికి నేనెన్నడూ ప్రయత్నించలేదు. ఎందుకంటే వారిని ఆయన వద్దకూ, ప్రియమైన మాతా, మీ వద్దకూ నడిపించడమే నా బాధ్యత అని నేను ఎల్లప్పుడూ అర్థం చేసుకున్నాను. ఈ లోకంలో వారి పట్ల మీరు ఆయన స్థానంలో ఉన్నారు కాబట్టి, వారు మిమ్మల్ని ప్రేమించి గౌరవించాలి.

ఇతరులకు మార్గదర్శకత్వం వహించడం ద్వారా నేను ఎంతో నేర్చుకున్నానని ఇంతకుముందే చెప్పాను. మొదటిగా, అన్ని ఆత్మలూ దాదాపు ఒకే రకమైన పోరాటాలను ఎదుర్కోవలసి ఉంటుందని నేను గమనిస్తున్నాను. మరోవైపు, ఒక ఆత్మకూ మరొక ఆత్మకూ ఎంతో తేడా ఉంటుంది; అందువల్ల ప్రతి ఆత్మతోనూ వేర్వేరు విధాలుగా వ్యవహరించాలి. కొందరి ముందు నేను నన్ను తగ్గించుకోవాలి; నా సొంత పోరాటాలను, ఓటములను అంగీకరించడానికి వెనుకాడకూడదు. అప్పుడు వారు తాము చేసే తప్పులను మరింత సులభంగా ఒప్పుకుంటారు; తాము అనుభవించే బాధలు నాకు అనుభవపూర్వకంగా తెలుసని సంతోషిస్తారు. మరికొందరి విషయంలో, నేను దృఢంగా ఉండటం, ఒకసారి చెప్పిన మాటనుంచి ఎన్నడూ వెనక్కి తగ్గకపోవడమే ఫలితాన్ని సాధించే ఏకైక మార్గం. వారి ముందు నన్ను నేను తగ్గించుకుంటే, దానిని బలహీనతగా భావిస్తారు.

పోరాటానికి ఎన్నడూ భయపడకుండా ఉండే కృపను మన ప్రభువు నాకు అనుగ్రహించారు; ఎంత మూల్యం చెల్లించవలసి వచ్చినా నా కర్తవ్యాన్ని నేను నిర్వర్తించాలి. ఒకటికంటే ఎక్కువసార్లు నాతో ఇలా అన్నారు: “నేను విధేయత చూపాలని మీరు కోరుకుంటే, కఠినంగా కాక మృదువుగా ఉండాలి; లేకపోతే మీరు ఏమీ సాధించలేరు.” అయితే ఎవరి విషయంలో వారు సరైన తీర్పు చెప్పుకోలేరు. బాధాకరమైన శస్త్రచికిత్స జరుగుతున్నప్పుడు ఒక చిన్నబిడ్డ తప్పకుండా ఏడుస్తూ, వ్యాధికన్నా చికిత్సే ఎక్కువ బాధ కలిగిస్తోందని అంటుంది. కానీ కొన్ని రోజుల తరువాత నయమైతే, పరుగెత్తుతూ ఆడుకోగలుగుతున్నందుకు ఆ బిడ్డ ఎంతో సంతోషిస్తుంది. ఆత్మల విషయంలోనూ అంతే: మితిమీరిన తీపికన్నా కొద్దిపాటి చేదే మేలని వారు త్వరలోనే గుర్తిస్తారు; దానిని అంగీకరించడానికి భయపడరు. కొన్నిసార్లు ఒక రోజుకూ మరుసటి రోజుకూ మధ్య సంభవించే మార్పు దాదాపు మాయలా అనిపిస్తుంది.

ఒక నవశిక్షణ సోదరి నాతో ఇలా అంటుంది: “నిన్న మీరు కఠినంగా ఉండటం మంచిదైంది; మొదట నాకు కోపం వచ్చింది, కానీ అంతా ఆలోచించి చూసినప్పుడు మీరు చెప్పింది పూర్తిగా సరైనదేనని గ్రహించాను. మీ గదినుంచి బయటకు వెళ్తూ, ‘ఇక ఇంతటితో సరి. ఇకపై సోదరి తెరేస్ దగ్గరకు ఎప్పటికీ వెళ్లనని మన మాతకు చెబుతాను’ అని అనుకున్నాను. కానీ అది అపవాది కలిగించిన ఆలోచన అని నాకు తెలుసు. ఆ తరువాత మీరు నాకోసం ప్రార్థిస్తున్నారని నాకు అనిపించింది; నా మనసు శాంతించింది. విషయాలను మరింత స్పష్టంగా చూడటం మొదలుపెట్టాను; ఇప్పుడు మరింత మార్గదర్శకత్వం కోసం మీ దగ్గరకు వచ్చాను.”

నా హృదయం చెప్పినట్లు నడుచుకొని, కొంచెం మృదుత్వంతో ఓదార్చడానికి వెంటనే ముందుకు రావడం నాకు ఎంతో సంతోషమే. కానీ మరీ తొందరపడకూడదని నేను గ్రహిస్తున్నాను—ఎన్నో కన్నీళ్లు చిందించి సాధించినదంతా ఒక్క మాటతో చెదిరిపోవచ్చు. ముందురోజు చెప్పిన కఠినమైన సత్యాల తీవ్రతను తగ్గిస్తున్నట్లు అనిపించే చిన్నమాటైనా నేను అంటే, అలా దొరికిన అవకాశాన్ని నా చిన్న సోదరి తనకు అనుకూలంగా ఉపయోగించుకోవడానికి ప్రయత్నించడం నాకు కనిపిస్తుంది. వెంటనే నేను ప్రార్థనను ఆశ్రయిస్తాను, మన ధన్యమాత వైపు తిరుగుతాను; యేసు ఎల్లప్పుడూ విజయం సాధిస్తారు. నిజంగా, ప్రార్థనలోనూ త్యాగంలోనూ నా బలమంతా ఉంది; అవే నా అజేయమైన ఆయుధాలు. మాటలకన్నా అవి ఎంతో సులభంగా హృదయాలను తాకుతాయని అనుభవం నాకు నేర్పింది.

రెండు సంవత్సరాల క్రితం, తపస్సు కాలంలో, ఒక నవశిక్షణ సోదరి చిరునవ్వుతో నా దగ్గరకు వచ్చి ఇలా అంది: “నిన్న రాత్రి నాకు ఏ కల వచ్చిందో మీరు ఊహించలేరు—ఎంతో లోకాసక్తి గల నా సోదరితో కలిసి ఉన్నట్లు నాకు అనిపించింది. వ్యర్థమైన విషయాలన్నిటినుంచి ఆమెను దూరం చేయాలని అనుకున్నాను; అందుకోసం మీ గీతంలోని ఈ మాటలను వివరించాను:

‘అత్యంత ప్రియమైన ప్రభువా, నిన్ను ప్రేమించేవారు సమృద్ధిగా కోల్పోతారు; నా సుగంధద్రవ్యాలు నీవే, ఎల్లప్పటికీ నీవే.’

నా మాటలు ఆమె ఆత్మలో లోతుగా నాటుకున్నాయని నాకు అనిపించింది; నాకు అమితమైన ఆనందం కలిగింది. బహుశా ఈ ఆత్మను తాను పొందేలా నేను కృషి చేయాలని మన ప్రభువు కోరుకుంటున్నారేమో అని ఈ ఉదయం నాకు అనిపిస్తోంది. పాస్కా పండుగకు ఆమెకు ఉత్తరం రాసి నా కలను వివరించి, ఆమె తన వధువు కావాలని యేసు కోరుకుంటున్నారని చెబితే ఎలా ఉంటుంది?” ఆమె తప్పకుండా అనుమతి అడగవచ్చని నేను సమాధానమిచ్చాను.

తపస్సు కాలం ముగియడానికి ఇంకా చాలా సమయం ఉండగానే ఇంత ముందుగా అలాంటి కోరికను మీ ముందుంచినందుకు, ప్రియమైన మాతా, మీరు ఆశ్చర్యపోయారు. స్పష్టంగా దేవుని ప్రేరణతో, కార్మెల్ మఠసోదరీమణులు ఉత్తరాలకన్నా ప్రార్థన ద్వారానే ఆత్మలను రక్షించాలని మీరు సమాధానమిచ్చారు. మీ నిర్ణయం విన్నప్పుడు నేను ఆ చిన్న సోదరితో ఇలా అన్నాను: “మనం కార్యానికి పూనుకొని పట్టుదలతో ప్రార్థించాలి; తపస్సు కాలం ముగిసేనాటికి మన ప్రార్థనలకు జవాబు లభిస్తే, ఎంత ఆనందంగా ఉంటుంది!” ఆహా, మన ప్రభువు యొక్క అనంత కారుణ్యమా! తపస్సు కాలం ముగిసేసరికి, మరొక ఆత్మ తనను తాను దేవునికి అర్పించుకుంది. అది నిజంగా కృపావరం వల్ల జరిగిన అద్భుతం—ఒక వినయంగల నవశిక్షణ సోదరి ప్రార్థనా ఉత్సాహం ద్వారా పొందిన అద్భుతం.

ప్రార్థన శక్తి ఎంత అద్భుతమైనది! అది రాజు సన్నిధికి స్వేచ్ఛగా వెళ్లగలిగి, తాను అడిగినదంతా పొందే రాణి వంటిది. మన ప్రార్థన ఆలకించబడాలంటే, ఆ సందర్భం కోసం రచించిన నిర్దిష్ట ప్రార్థనలను పఠించవలసిన అవసరం లేదు—అలా ఉండి ఉంటే, నా పరిస్థితి నిజంగా జాలిపడదగినదే!

నా అయోగ్యత ఉన్నప్పటికీ ప్రతిరోజూ నాకు ఆనందాన్నిచ్చే దైవస్తుతి ప్రార్థనలు తప్ప, అందమైన ప్రార్థనల కోసం పుస్తకాలు వెతికే ధైర్యం నాకు లేదు. వాటి సంఖ్యను చూస్తే నాకు తలనొప్పి మాత్రమే వస్తుంది; పైగా, ఒకదానిని మించి మరొకటి అందంగా ఉంటుంది. అందువల్ల వాటన్నిటినీ చెప్పలేక, దేనిని ఎంచుకోవాలో తెలియక, చదవడం నేర్చుకోని పిల్లల్లా నేను చేస్తాను—నాకు కావలసినదంతా మన ప్రభువుతో సాదాసీదాగా చెప్పుకుంటాను; ఆయన ఎల్లప్పుడూ అర్థం చేసుకుంటారు.

నాకు ప్రార్థన అంటే హృదయాన్ని పైకెత్తడం; పరలోకం వైపు ఒక చూపు; దుఃఖంలోనూ సంతోషంలోనూ ఒకేలా వెలువడే కృతజ్ఞతా ప్రేమల ఆక్రందన. ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే, అది నా ఆత్మను విశాలపరచి దేవునితో ఐక్యం చేసే ఉదాత్తమైన, ప్రకృతికి అతీతమైన విషయం. కొన్నిసార్లు ఒక్క మంచి ఆలోచన కూడా కలగనంత ఆధ్యాత్మిక శుష్కతలో ఉన్నప్పుడు, నేను ఎంతో నెమ్మదిగా “పరలోకమందున్న మా తండ్రీ” లేదా “నమో మరియా” ప్రార్థనను పలుకుతాను. నన్ను నేను మరిచిపోయి, అద్భుతంగా సేదదీరడానికి ఈ ప్రార్థనలే చాలు.

అయితే నేను దేని గురించి మాట్లాడుతున్నాను? మళ్లీ ఆలోచనల చిక్కుదారుల్లో తప్పిపోయాను. ప్రియమైన అమ్మగారూ, ఇలా విషయాన్ని విడిచి ఎటో వెళ్లిపోతున్నందుకు నన్ను క్షమించండి. నా కథ చిక్కుపడిన నూలుదారపు చిలపలాంటిది; కానీ ఇంతకంటే మెరుగ్గా చెప్పలేనేమోనని నాకు భయంగా ఉంది. నా ఆలోచనలు వచ్చినట్టే రాస్తున్నాను; నా హృదయ ప్రవాహంలో యాదృచ్ఛికంగా చేపలు పడుతూ, దొరికినవన్నీ మీకు సమర్పిస్తున్నాను.

నేను మీకు నవశిష్యురాళ్ల గురించి చెబుతున్నాను. వాళ్లు తరచూ ఇలా అంటారు: “మీ దగ్గర ప్రతిదానికీ సమాధానం ఉంటుంది. ఈసారి మిమ్మల్ని తికమకపెడతానని అనుకున్నాను. మాకు బోధించే ఈ విషయాలన్నీ మీకు ఎక్కడ దొరుకుతాయి?” కొన్నిసార్లు ఏ దివ్యప్రకటన లేకుండానే వాళ్ల మనసుల్లోని ఆలోచనను నేను వాళ్లకు చెప్పేస్తుంటాను. అందుకే వాళ్లలో కొందరు, నేను తమ ఆత్మలను చదవగలనని నమ్మేంత అమాయకంగా ఉంటారు. నవశిష్యురాళ్లలో పెద్దది తన తీవ్రమైన దుఃఖాన్ని నా దగ్గర దాచిపెట్టాలని నిశ్చయించుకుంది. తన కళ్లు తనను బయటపెడతాయేమోనని కన్నీళ్లను ఆపుకుంటూ ఆమె రాత్రంతా వేదనతో గడిపింది. అయినా మరుసటి రోజు చిరునవ్వుతో నా దగ్గరకు వచ్చింది; మామూలుకంటే మరింత ఉల్లాసంగా కూడా కనిపించింది. నేను, “నీవు ఏదో బాధలో ఉన్నావు, అది నాకు నిశ్చయంగా తెలుసు” అన్నప్పుడు, ఆమె మాటల్లో చెప్పలేనంత ఆశ్చర్యంతో నా వైపు చూసింది. ఆమె ఆశ్చర్యం ఎంత గొప్పదంటే, అది నన్ను కూడా ప్రభావితం చేసి, ప్రకృతికి అతీతమైనదేదో జరుగుతోందనే అనుభూతిని కలిగించింది. దేవుడు మాకు దగ్గరగా ఉన్నాడని నాకు అనిపించింది. ఆత్మలను చదివే వరం నాకు లేదు కాబట్టి, నాకు తెలియకుండానే దైవప్రేరణతో మాట్లాడినట్లుగా మాట్లాడాను; ఆమెకు సంపూర్ణమైన ఓదార్పును ఇవ్వగలిగాను.

ఇక ఇప్పుడు, ప్రియమైన అమ్మగారూ, నవశిష్యురాళ్లతో ఉండటంలో నాకు ఏ విషయంలో అత్యధిక మేలు కలుగుతుందో మీకు చెబుతాను. నాకు నచ్చేదైనా, నచ్చనిదైనా, ఏ విషయమైనా ఎలాంటి ఆంక్షలు లేకుండా నాతో చెప్పడానికి వాళ్లకు అనుమతి ఉందని మీకు తెలుసు. నవశిష్యురాళ్ల శిక్షకురాలికి చూపవలసిన గౌరవాన్ని నాకు చూపవలసిన బాధ్యత వాళ్లకు లేదు కాబట్టి, అలా చెప్పడం వాళ్లకు మరింత సులభం. మన ప్రభువు నన్ను బాహ్య అవమానాల మార్గంలో నడిపిస్తున్నాడని నేను చెప్పలేను; నా ఆత్మ అంతరాంతరాల్లో నన్ను తగ్గించడంతోనే ఆయన తృప్తిపడుతున్నాడు. మనుషుల దృష్టిలో అంతా విజయమే; ఒక మఠవాసిని అలా అనవచ్చంటే, నేను గౌరవమనే ప్రమాదకరమైన మార్గంలో నడుస్తున్నాను. ఈ విషయంలో దేవుని విధానాన్నీ, నా పెద్దల విధానాన్నీ నేను అర్థం చేసుకున్నాను. ఎందుకంటే, నాకు సామర్థ్యం లేదనీ, తెలివి లేదనీ, విచక్షణ లోపించిందనీ మఠసమాజం భావిస్తే, ప్రియమైన అమ్మగారూ, నేను మీకు ఏ విధంగానూ ఉపయోగపడలేను. అందుకే దివ్య గురువు నా అంతరంగ, బాహ్య లోపాలన్నింటిపై ఒక ముసుగు కప్పాడు. ఈ ముసుగు వల్ల నవశిష్యురాళ్ల నుంచి నాకు ఎన్నో ప్రశంసలు లభిస్తాయి. అవి ముఖస్తుతితో కూడిన ప్రశంసలు కావు; ఎందుకంటే వాళ్లు తాము చెప్పేది నిజంగా మనస్ఫూర్తిగా చెబుతారు. అవి నాలో గర్వాన్ని రేకెత్తించవు కూడా; ఎందుకంటే నా బలహీనత జ్ఞాపకం ఎప్పుడూ నా ముందే ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు అతి తీపైన ఈ ఆహారంతో నా ఆత్మ విసిగిపోయి, ప్రశంస కాక మరేదైనా వినాలని తపిస్తుంది. అప్పుడు మన ప్రభువు నాకు చక్కని చిన్న సలాడును వడ్డిస్తాడు—బాగా మసాలా వేసి, పుష్కలంగా వెనిగర్ కలిపినది; నూనె ఒక్కటే ఉండదు, అదే దాన్ని నాకు మరింత రుచికరంగా చేస్తుంది. నేను ఏ మాత్రం ఊహించని సమయంలో నవశిష్యురాళ్లే ఆ సలాడును నాకు అందిస్తారు. నా లోపాలను కప్పి ఉంచిన ముసుగును దేవుడు తొలగిస్తాడు; నా ప్రియమైన చిన్న సహోదరీలు నా అసలు స్థితిని చూసినప్పుడు, నేను వాళ్లకు పూర్తిగా నచ్చను. నేను వాళ్ల సహనాన్ని ఎలా పరీక్షిస్తున్నానో, నాలో వాళ్లకు ఏవి నచ్చవో, ముచ్చటైన నిష్కపటత్వంతో నాకు చెబుతారు. నిజానికి, వాళ్లు వేరొకరి గురించి మాట్లాడుతున్నంత నిర్మొహమాటంగా మాట్లాడుతారు; ఎందుకంటే అలా ప్రవర్తించినప్పుడు నాకు సంతోషం కలుగుతుందని వాళ్లకు తెలుసు.

నాకు కలిగేది కేవలం సంతోషం మాత్రమే కాదు—నా ముందు ఉంచిన ఈ అద్భుతమైన విందు నన్ను ఆనందపరవశంలో ముంచెత్తుతుంది. మన సహజ ప్రవృత్తులకు ఇంత విరుద్ధమైన విషయం ఇంత అసాధారణమైన ఆనందాన్ని ఎలా ఇవ్వగలదు? నేనే అనుభవించి ఉండకపోతే, ఇది సాధ్యమని నమ్మలేకపోయేదాన్ని.

ఒక రోజు, ఏదైనా అవమానం ఎదురవ్వాలని నేను తీవ్రంగా ఆశిస్తున్నప్పుడు, మఠప్రవేశానికి సిద్ధమవుతున్న ఒక యువతి నా దగ్గరకు వచ్చి నా కోరికను ఎంత సంపూర్ణంగా తీర్చిందంటే, సెమేయి దావీదును శపించిన సందర్భం నాకు గుర్తుకువచ్చింది. ఆ పవిత్ర రాజు పలికిన ఈ మాటలను నాలో నేను మళ్లీ పలుకుకున్నాను: “అవును, ఈ మాటలన్నీ పలకమని అతనికి ఆజ్ఞాపించింది ప్రభువే.”[7] ఈ విధంగా దేవుడు నన్ను చూసుకుంటాడు. బలాన్నిచ్చే ఆ రొట్టెను, అంటే బాహ్య అవమానాన్ని, ఆయన ఎల్లప్పుడూ అందించలేడు; అయితే అప్పుడప్పుడు “పిల్లల బల్లపై నుంచి పడే ముక్కలను” తినడానికి నన్ను అనుమతిస్తాడు.[8] ఆయన కారుణ్య కార్యాలు ఎంత మహిమాన్వితమైనవి!

ప్రియమైన మాతా, ఆ అనంత కరుణయే ఈ నా భూలోక గీతానికి ఇతివృత్తం కనుక, నా బాధ్యతను నిర్వర్తించడంలో మరెన్నో ప్రయోజనాలతో పాటు నాకు కలిగిన ఒక నిజమైన మేలును కూడా మీకు తెలియజేయాలి. పూర్వం, ఒక సోదరి నాకు నచ్చని విధంగా, నియమానికి విరుద్ధంగా అనిపించేలా ప్రవర్తించడం చూస్తే, నేను ఇలా అనుకునేదాన్ని: “ఆహా, ఆమెను హెచ్చరించి, ఆమె ఎక్కడ తప్పు చేస్తోందో చూపించగలిగితే నాకెంత సంతోషంగా ఉండేది!” అయితే, ఈ బాధ్యత నాపై పెట్టబడినప్పటి నుంచి నా ఆలోచనలు మారిపోయాయి. ఏదైనా సరిగ్గా లేనిది కనిపించినప్పుడు, ఊరటతో నిట్టూర్చి ఇలా అనుకుంటాను: “దేవునికి కృతజ్ఞతలు! ఈమె నవశిష్యురాలు కాదు; ఈమెను సరిదిద్దాల్సిన బాధ్యత నాకు లేదు.” వెంటనే ఆమె ప్రవర్తనను సమర్థించగల కారణాలను వెదకడానికి ప్రయత్నిస్తాను; నిస్సందేహంగా ఆమెకు ఉన్న మంచి ఉద్దేశాలను గుర్తిస్తాను.

ప్రియమైన మాతా, ఇప్పుడు నేను అనారోగ్యంతో ఉన్న సమయంలో మీరు చూపుతున్న అంకితభావం కూడా నాకు ప్రేమ గురించి ఎన్నో పాఠాలు నేర్పింది. ఏ చికిత్సకైనా ఖర్చు ఎక్కువని మీరు వెనుకాడరు; ఒకటి ఫలించకపోతే, సంకోచించకుండా మరొక కొత్తది ప్రయత్నిస్తారు. నేను వినోద సమయంలో మీతో ఉన్నప్పుడు, చల్లగాలి నాకు తగలకుండా ఎంత జాగ్రత్త పడతారు! నా శారీరక రుగ్మతల విషయంలో మీరు ఎంత కరుణ చూపుతున్నారో, నా సోదరీమణుల ఆధ్యాత్మిక బలహీనతల విషయంలో నేనూ అంతే కరుణ చూపాలని నాకు అనిపిస్తోంది.

అత్యంత పవిత్రులైన సన్యాసినులే అత్యంత గాఢంగా ప్రేమించబడుతున్నారని నేను గమనించాను. అందరూ వారి సాంగత్యాన్ని కోరుకుంటారు; వారు అడగకుండానే వారికి సేవ చేయడానికి ఉత్సాహపడతారు. ఆప్యాయత, చిన్న చిన్న ఆదరణలు కొరవడినా చక్కగా సహించగల ఈ ఆత్మల చుట్టూనే ఎల్లప్పుడూ ప్రేమపూరిత వాతావరణం ఉంటుంది. మన తండ్రియైన సిలువకు చెందిన పునీత యోహాను ఎంతో సత్యంగా ఇలా అంటారు: “నా కోసం నేను వాటిని వెదకడం మానినప్పటి నుంచి, సమస్త మేలులూ నా చెంతకు వచ్చాయి.”

దీనికి విరుద్ధంగా, అపరిపూర్ణులైన ఆత్మలు ఒంటరిగా వదిలివేయబడతారు. సన్యాస జీవితం కోరే మేరకు వారితో మర్యాదగా ప్రవర్తిస్తారన్నది నిజమే; అయినా, ఏదైనా మాట వారి మనసును నొప్పిస్తుందేమోనని వారి సాంగత్యాన్ని తప్పించుకుంటారు. అపరిపూర్ణులైన ఆత్మలు అని నేను అన్నప్పుడు, కేవలం ఆధ్యాత్మిక లోపాలున్న ఆత్మలను ఉద్దేశించడం లేదు; ఎందుకంటే అత్యంత పవిత్రులైన ఆత్మలు కూడా పరలోకానికి చేరే వరకు పరిపూర్ణులు కారు. ఇతరులతో మెలగడంలో సమయోచితత, సౌమ్యత కొరవడినవారినీ, అతిగా సున్నితమైన మనసు గలవారినీ నేను ఉద్దేశిస్తున్నాను. అలాంటి లోపాలను నయం చేయలేమని నాకు తెలుసు. అయితే, నా అనారోగ్యం ఎన్నో సంవత్సరాలు కొనసాగినా, మీరు ఎంత సహనంతో నాకు పరిచర్య చేస్తూ, ఉపశమనం కలిగించడానికి కృషి చేస్తారో కూడా నాకు తెలుసు.

వీటన్నిటి నుంచి నేను ఈ నిర్ణయానికి వస్తున్నాను:—ఏ సోదరీమణుల పట్ల నాకు సహజంగా విముఖత కలుగుతుందో, వారి సాంగత్యాన్నే నేను వెదకాలి; వారికి మంచి సమరయుని వలె తోడ్పడటానికి ప్రయత్నించాలి. నిరుత్సాహపడిన ఒక ఆత్మకు కొత్త జీవం పోయడానికి తరచుగా ఒక మాట లేదా ఒక చిరునవ్వు చాలు. అయినా, కేవలం ఓదార్పు ఇవ్వాలనే ఆశతోనే నేను దయగా ఉండటానికి ప్రయత్నించడం లేదు. అదే నా ఉద్దేశమైతే, త్వరలోనే నిరుత్సాహపడతానని నాకు తెలుసు; ఎందుకంటే మంచి ఉద్దేశంతో పలికిన మాటలు తరచుగా పూర్తిగా అపార్థం చేసుకోబడతాయి. అందువల్ల, నా సమయమూ శ్రమా వృథా కాకుండా, కేవలం మన ప్రభువును సంతోషపెట్టడానికే ప్రవర్తించడానికి ప్రయత్నిస్తాను; సువార్తలోని ఈ ఉపదేశాన్ని అనుసరిస్తాను: “నీవు మధ్యాహ్న భోజనమైనా రాత్రి భోజనమైనా ఏర్పాటు చేసినప్పుడు, నీ స్నేహితులనో నీ సోదరులనో పిలువకు; వారు కూడా నిన్ను తిరిగి ఆహ్వానించి, నీకు ప్రతిఫలం చెల్లించవచ్చు. నీవు విందు చేసినప్పుడు పేదలను, అంగవైకల్యం గలవారిని, అంధులను, కుంటివారిని పిలువు. అప్పుడు నీవు ధన్యుడవుతావు; ఎందుకంటే నీకు తిరిగి ప్రతిఫలం ఇవ్వడానికి వారి దగ్గర ఏమీ లేదు. రహస్యంగా చూసే నీ తండ్రి నీకు ప్రతిఫలం ఇస్తాడు.”[9]

మధురమైన, ఆనందభరితమైన ప్రేమతో కూడిన ఆధ్యాత్మిక విందు తప్ప నా సోదరీమణులకు నేను మరే విందు ఇవ్వగలను! నాకు తెలిసినది మరేదీ లేదు. ఆనందించేవారితో కలిసి ఆనందించిన పునీత పౌలును అనుకరించాలని కోరుకుంటున్నాను. ఆయన ఏడ్చేవారితో కలిసి ఏడ్చారన్నది నిజమే; నా విందులో కూడా కొన్నిసార్లు కన్నీళ్లు జాలువారక తప్పదు. అయినా, వాటిని చిరునవ్వులుగా మార్చడానికి ఎల్లప్పుడూ ప్రయత్నిస్తాను; ఎందుకంటే “దేవుడు సంతోషంగా ఇచ్చేవారిని ప్రేమిస్తాడు.”[10]

నేను ఇంకా నవశిక్షణలో ఉన్నప్పుడు, దేవుని ప్రేరణతో చేసిన ఒక ప్రేమకార్యం నాకు గుర్తుంది. ఈ కార్యం చిన్నదిగా కనిపించినా, “రహస్యంగా చూసే” మన పరలోక తండ్రి ఈ జీవితంలోనే దానికి ప్రతిఫలం ఇచ్చారు.

సిస్టర్ సెయింట్ పీటర్ పూర్తిగా మంచానపడటానికి కొంతకాలం ముందు, ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ఆరు గంటలకు పది నిమిషాల ముందు, ఎవరో ఒకరు ధ్యానం నుంచి లేచి ఆమెను భోజనశాలకు తీసుకువెళ్లవలసి వచ్చేది. ఆమెకు సేవ చేయడానికి ముందుకు రావడం నాకు ఎంతో కష్టమనిపించింది. ఎందుకంటే అనారోగ్యంతో ఉన్న ఆ పాపం సోదరిని సంతృప్తిపరచడం ఎంత కష్టమో, అసలు అసాధ్యమనే చెప్పాలో, నాకు తెలుసు. అయినా ఇంత మంచి అవకాశాన్ని వదులుకోవాలని నాకు అనిపించలేదు. ఎందుకంటే మన ప్రభువు పలికిన ఈ మాటలు నాకు గుర్తుకొచ్చాయి: “ఈ నా అతి చిన్న సోదరులలో ఒకరికి మీరు చేసినప్పుడల్లా, అది నాకే చేశారు.”[11] అందుకే వినయంతో ఆమెకు సహాయం చేస్తానని చెప్పాను. నా సహాయాన్ని అంగీకరించేలా ఆమెను ఒప్పించడం అంత సులభం కాలేదు. ఎంతో నచ్చజెప్పిన తరువాత చివరికి ఒప్పించగలిగాను. ప్రతి సాయంత్రం ఆమె తన ఇసుక గడియారాన్ని కదిలించడం చూడగానే, “వెళదాం!” అని ఆమె ఉద్దేశమని నాకు అర్థమయ్యేది. నా ధైర్యాన్నంతా కూడగట్టుకొని లేచేదాన్ని; అప్పుడు ఆ తంతు మొదలయ్యేది. ముందుగా ఆమె పీటను ఒక ప్రత్యేక పద్ధతిలో జరిపి, మోసుకెళ్లాలి; ఏ పరిస్థితిలోనూ తొందరపడకూడదు. ఆ తరువాత గంభీరమైన ఊరేగింపు మొదలయ్యేది. ఆ మంచి సోదరి నడుము పట్టీని పట్టుకొని ఊతమిస్తూ ఆమె వెనుక నడవాల్సి వచ్చేది. సాధ్యమైనంత మృదువుగా అలా చేసేదాన్ని. కానీ ఏదైనా పొరపాటున ఆమె తడబడితే, నేను గట్టిగా పట్టుకోలేదని, తాను పడిపోబోతున్నానని ఆమె అనుకునేది. “మీరు చాలా వేగంగా నడుస్తున్నారు. నేను పడిపోయి దెబ్బలు తగిలించుకుంటాను!” అనేది. అప్పుడు నేను ఆమెను మరింత నెమ్మదిగా నడిపించడానికి ప్రయత్నిస్తే, “ఇంకాస్త త్వరగా రండి . . . మీరు పట్టుకున్నట్టే నాకు అనిపించడం లేదు . . . మీరు నన్ను వదిలేస్తున్నారు! నన్ను చూసుకోవడానికి మీ వయసు చాలా తక్కువని నేను చెప్పింది నిజమే” అనేది.

మరే అపశ్రుతీ లేకుండా భోజనశాలకు చేరుకున్న తరువాత, మరిన్ని కష్టాలు ఎదురుచూస్తుండేవి. అనారోగ్యంతో ఉన్న ఆ పాపం సోదరికి నొప్పి కలగకుండా ఎంతో జాగ్రత్తపడుతూ ఆమెను తన స్థానంలో కూర్చోబెట్టాలి. ఆ తరువాత, ఎప్పటిలాగే ఆమెకంటూ ఉన్న ప్రత్యేక పద్ధతి ప్రకారమే ఆమె దుస్తుల చేతులను పైకి మడవాలి. అదంతా అయ్యాకే నేను వెళ్లడానికి అనుమతి లభించేది.

కానీ ఆమె తన రొట్టెను కోసుకోవడానికి చాలా ఇబ్బంది పడుతోందని త్వరలోనే గమనించాను. అందుకే ఈ చివరి సేవ కూడా చేసి పెట్టేవరకు ఆమెను విడిచి వెళ్లలేదు. ఈ విషయంలో ఆమె ఏ కోరికా వ్యక్తం చేయకపోయినా నేను చూపిన శ్రద్ధ ఆమె హృదయాన్ని ఎంతో కదిలించింది. ఆమె అడగకుండానే చూపిన ఈ దయవల్ల నేను ఆమె పూర్తి నమ్మకాన్ని పొందాను. ముఖ్యంగా, ఆ వినయపూర్వకమైన పని ముగిసినప్పుడు నేను ఆమెకు నా మధురమైన చిరునవ్వును అందించడమే అందుకు కారణమని తరువాత తెలుసుకున్నాను.

ప్రియమైన మాతా, ఇదంతా జరిగి చాలా కాలమైంది. అయినా, పరలోకం నుంచి వచ్చే పరిమళంలా ఆ జ్ఞాపకం నాలో నిలిచి ఉండటానికి మన ప్రభువు అనుమతిస్తున్నారు. చలికాలంలోని ఒక చల్లని సాయంత్రం, నేను ఇప్పుడే చెప్పిన ఆ అణకువైన సేవలో నిమగ్నమై ఉండగా, ఆశ్రమ గోడల వెలుపల దూరం నుంచి మధురమైన సంగీత స్వరాలు అకస్మాత్తుగా వినిపించాయి. ఉజ్జ్వలంగా వెలుగుతూ, అలంకరణలతో, ఖరీదైన సామగ్రితో నిండిన ఒక అతిథి గదిని నా మనసులో ఊహించుకున్నాను. అందంగా ముస్తాబైన యువతులు, లోకరీతి ప్రకారం, ఒకరినొకరు ఎన్నో పొగడ్తలతో ముంచెత్తుకుంటున్నారు. అప్పుడు, నేను సేవ చేస్తున్న అనారోగ్యంతో ఉన్న ఆ పాపం సోదరివైపు చూశాను. మధుర సంగీతానికి బదులు ఆమె ఫిర్యాదులు వినిపించాయి. విలాసవంతమైన బంగారు పూతలకు బదులు, మసక వెలుతురులో కష్టంగా కనిపిస్తున్న, ఏ అలంకారమూ లేని మా ఆశ్రమపు ఇటుక గోడలు కనిపించాయి. ఈ వ్యత్యాసం నా హృదయాన్ని ఎంతో కదిలించింది. మన ప్రభువు సత్యకిరణాలతో నా ఆత్మను ఎంతగా ప్రకాశింపజేశారంటే, వాటి ఎదుట లోకసుఖాలు కేవలం చీకటివలె తోచాయి. అందువల్ల, అటువంటి లోకానందాలు వెయ్యి సంవత్సరాలు లభించినా, ప్రేమసేవలో గడిపిన ఆ పది నిమిషాలను సైతం వాటికి బదులుగా ఇచ్చేదాన్ని కాను.

ఇప్పుడే, ఈ బాధా దినాలలోనూ, పోరాటపు పొగ మధ్యనూ, దేవుడు మనలను లోకం నుంచి వేరుచేశారనే తలపు ఇంతగా ఆనందపరవశులను చేస్తుంటే, నిత్యమహిమలో, శాశ్వత విశ్రాంతిలో ఉన్నప్పుడు ఎలా ఉంటుంది! పరలోకపు ప్రవేశద్వారమైన తమ కార్మేలు ఆశ్రమంలో నివసించడానికి మనలను ప్రత్యేకంగా ఎన్నుకోవడం ద్వారా, ఇక్కడ ఆయన మనకు చేసిన సాటిలేని మేలును అప్పుడు మనం గ్రహిస్తాము కదా!

ప్రేమసేవా కార్యాలు చేసేటప్పుడు నాకు ఎల్లప్పుడూ ఇలాంటి ఆనందపారవశ్యం కలగలేదు. కానీ నా సన్యాస జీవితపు ప్రారంభంలో, తమ వధువుల హృదయాలలో ఉండే ప్రేమ తమకు ఎంత మధురంగా ఉంటుందో నాకు అనుభవపూర్వకంగా తెలియజేయాలని యేసు కోరుకున్నారు. అందువల్ల సిస్టర్ సెయింట్ పీటర్‌ను నడిపించేటప్పుడు నేను ఎంత ప్రేమతో ఆ పని చేసేదాన్నంటే, స్వయంగా మన దివ్యప్రభువునే నడిపిస్తున్నా అంతకంటే ఎక్కువ ప్రేమను చూపగలిగేదాన్ని కాను.

ప్రియమైన మాతా, నేను ఇప్పుడే వివరించినంత ఆహ్లాదకరంగా ప్రేమసేవను ఆచరించడం ఎల్లప్పుడూ ఉండేది కాదు. అది తెలియజేయడానికి, నా అనేక పోరాటాలలో కొన్నింటిని వివరిస్తాను.

చాలాకాలం పాటు ధ్యాన సమయంలో నా స్థానం, తన జపమాలతోనో మరేదైనా వస్తువుతోనో ఎప్పుడూ ఏదో ఒక చప్పుడు చేస్తూ కదులుతుండే ఒక సోదరి పక్కనే ఉండేది. నా వినికిడి చాలా సునిశితంగా ఉండటంవల్ల బహుశా ఆ చప్పుడు నాకు మాత్రమే వినిపించేదేమో. కానీ అది నన్ను ఎంతగా పరీక్షించిందో మీకు చెప్పలేను. వెనక్కి తిరిగి, ఆ చప్పుడు చేస్తున్న సోదరివైపు చూసి, ఆమె దానిని ఆపేలా చేయాలని నాకు అనిపించేది. అయినా దేవునిపై ప్రేమతోనూ, ఆమెకు బాధ కలిగించకుండా ఉండటానికీ నేను దానిని ప్రశాంతంగా భరించాలని నా హృదయంలో నాకు తెలుసు. అందుకే మౌనంగా ఉండిపోయేదాన్ని. కానీ అలా ఉండటానికి ఎంత శ్రమపడాల్సి వచ్చేదంటే, కొన్నిసార్లు నాకు చెమటలు పట్టేవి. నా ధ్యానమంతా కేవలం ఓపికతో బాధను భరించడమే అయ్యేది. కొంతకాలం తరువాత, కనీసం నా ఆత్మలోతుల్లోనైనా దానిని శాంతిసంతోషాలతో భరించడానికి ప్రయత్నించాను. చికాకు కలిగించే ఆ చిన్న చప్పుడులో నిజంగానే ఆనందాన్ని పొందడానికి కృషిచేశాను. వినిపించకుండా చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించే బదులు—అది అసాధ్యం కాబట్టి—అదేదో మధురమైన సంగీతమైనట్టు వినడానికి పూనుకున్నాను. అలా నా ధ్యానం—అది “ప్రశాంతతా ప్రార్థన” మాత్రం కాదు—ఈ సంగీతాన్ని మన ప్రభువుకు సమర్పించడంలో గడిచేది.

మరోసారి నేను బట్టలు ఉతికే చోట పనిచేస్తున్నాను. ఎదురుగా ఉన్న సోదరి చేతిరుమాళ్లు ఉతుకుతూ పదేపదే నాపై మురికినీళ్లు చల్లింది. వెనక్కి జరిగి ముఖం తుడుచుకోవాలనీ, ఆమె కాస్త నెమ్మదిగా పనిచేస్తే నాకు సంతోషంగా ఉంటుందని అలా చేస్తున్న ఆమెకు తెలియజేయాలనీ మొదట అనిపించింది. కానీ మరుక్షణమే, దేవుడు ఇంత ఉదారంగా నాకు అందిస్తున్న నిధులను తిరస్కరించడం ఎంత అవివేకమో అనిపించి, నా చిరాకును బయటపడనివ్వలేదు. అంతేకాక, ఆ మురికినీటి జల్లును స్వాగతించడానికి ఎంతగా ప్రయత్నించానంటే, అరగంట ముగిసేసరికి ఈ కొత్త రకమైన నీటి చిలకరింపు నాకు ఎంతో ఇష్టంగా మారింది. ఇలాంటి నిధులను ఉచితంగా ప్రసాదించే ఆ ఆనందకరమైన చోటికి వీలైనంత తరచుగా రావాలని నిశ్చయించుకున్నాను.

ప్రియమైన మాతా, మన ప్రభువుకు అతి చిన్న విషయాలను మాత్రమే అర్పించగల అతి చిన్న ఆత్మను నేను అని మీరు చూస్తున్నారు. ఎంతో శాంతిని చేకూర్చే ఈ చిన్నచిన్న త్యాగాల అవకాశాలను ఇప్పటికీ తరచుగా చేజార్చుకుంటూనే ఉన్నాను. అయినా దీనివల్ల నేను నిరుత్సాహపడను; కొద్దిపాటి శాంతిని కోల్పోవడాన్ని భరిస్తూ, ఇకముందు మరింత జాగరూకంగా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తాను.

మన ప్రభువు నాకు ఎంత సంతోషాన్ని కలిగిస్తున్నాడు! ఈ భూమిపై ఆయన సేవ ఎంత మధురమైనది, ఎంత సులువైనది! నేను కోరుకున్నదాన్ని ఆయన ఎల్లప్పుడూ నాకు ఇచ్చాడు; ఇంకా సరిగ్గా చెప్పాలంటే, తాను ఇవ్వదలచుకున్నదాన్నే నేను కోరుకునేలా చేశాడు. విశ్వాసానికి వ్యతిరేకమైన ఆ భయంకరమైన శోధన నాకు కలగడానికి కొంతకాలం ముందు, చెప్పుకోదగిన బాహ్య పరీక్షలు నా జీవితంలో ఎంత తక్కువగా ఎదురయ్యాయో ఆలోచించాను. నాకు అంతరంగ పరీక్షలు కలగాలంటే దేవుడు నా మార్గాన్ని మార్చవలసి ఉంటుందనీ, ఆయన అలా చేస్తాడని నేను అనుకోవడం లేదనీ భావించాను. అయినా నేను ఎల్లప్పుడూ సుఖంగా జీవించలేను కదా. మరి ఆయన ఏ మార్గాలను ఉపయోగించుకుంటాడు?

సమాధానం కోసం నేను ఎక్కువకాలం వేచి ఉండవలసి రాలేదు. నేను ప్రేమించే ఆయనకు ఉపాయం తోచని స్థితి ఎన్నడూ రాదని ఆ సమాధానం నాకు చూపించింది. ఎందుకంటే, నా మార్గాన్ని మార్చకుండానే ఆయన ఈ గొప్ప పరీక్షను నాకు పంపాడు; అలా మధురమైన వాటన్నిటిలోనూ స్వస్థత చేకూర్చే చేదును కలిపాడు. ______________________________

[1] పోల్చి చూడండి: రోమీయులకు 8:15.

[2] నిర్గమకాండము 9:16.

[3] పోల్చి చూడండి: కీర్తనలు 33[34]:6.

[4] కీర్తనలు 111[112]:4.

[5] సామెతలు 18:19.

[6] యోహాను 10:12.

[7] పోల్చి చూడండి: 2 రాజులు 16:10.

[8] మార్కు 7:28.

[9] పోల్చి చూడండి: లూకా 14:12, 13, 14.

[10] 2 కొరింథీయులకు 9:7.

[11] మత్తయి 25:40.


ఒక ఆత్మ కథ విషయసూచిక

పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక