ወደ ካርታጎ መጣሁ፤ በዚያም የረከሱ ፍቅሮች እንደሚፈላ ድስት ድምፅ በዙሪያዬ ሁሉ በጆሮዬ ያስተጋቡ ነበር። ገና ማንንም አልወደድሁም ነበር፤ መውደድን ግን እወድ ነበር፤ በውስጤ በጥልቅ ከሰፈነ እጥረትም የተነሣ፣ ናፍቆት ስላልነበረኝ ራሴን እጠላ ነበር። መውደድን እየወደድሁ፣ የምወደውን እፈልግ ነበር፤ ደኅንነትንና ወጥመድ የሌለበትን መንገድ ግን እጠላ ነበር። አምላኬ ሆይ፣ የውስጤ ምግብ የሆንኸውን አንተን የማጣት ረሃብ በውስጤ ነበረና፤ ሆኖም በዚያ ረሃብ ውስጥ ሳለሁ የረሃብ ስሜት አልነበረኝም። ለማይበሰብሰው ምግብም ምንም ናፍቆት አልነበረኝም፤ ይህም በእርሱ ስለጠገብሁ ሳይሆን፣ ባዶነቴ በጨመረ መጠን እርሱን ይበልጥ እጸየፍ ስለነበር ነው። በዚህ ምክንያት ነፍሴ የታመመችና በቁስል የተሞላች ነበረች፤ በስሜት ሕዋሳት የሚታወቁ ነገሮች ንክኪ እንዲፍቃት በመመኘት፣ በጎስቋላነት ራሷን ወደ ውጭ ትጥል ነበር። ሆኖም እነዚህ ነፍስ ባይኖራቸው ኖሮ፣ የፍቅር ነገሮች አይሆኑም ነበር። ስለዚህ መውደድና መወደድ ለእኔ ጣፋጭ ነበር፤ የምወደውን ሰው በማግኘት ደስታ ሳገኝበት ደግሞ ይበልጥ ይጣፍጠኝ ነበር። እንዲህም የወዳጅነትን ምንጭ በሥጋዊ ምኞት ቆሻሻ አረከስሁት፤ ብሩህነቱንም በፍትወት ገሃነም አጨለምሁት። እንዲህ የቆሸሽሁና ያልተገባሁ ሆኜ ሳለሁ፣ ከመጠን ባለፈ ከንቱ ትዕቢት የተነሣ ውብና የተዋበ ሆኜ ለመታየት እመኝ ነበር። በዚያን ጊዜም ልጠመድበት ወደ ናፈቅሁት ፍቅር ተዘቅዝቄ ወደቅሁ። አምላኬ፣ ምሕረቴ ሆይ፣ ከታላቅ ቸርነትህ የተነሣ ያንን ጣፋጭነት ለእኔ ምንኛ በብዙ ሐሞት ረጨኸው! እወደድ ነበርና፤ በስውርም የተድላ እስራት ውስጥ ገባሁ። በቅናት፣ በጥርጣሬ፣ በፍርሃት፣ በቁጣና በጠብ የጋሉ የብረት ዘንጎች እንድገረፍ፣ ሐዘን በሚያመጡ እስራቶች በደስታ ታሰርሁ።
የመከራዎቼ ምስሎችና እሳቴን የሚያነድድ ማገዶ የሞላባቸው የመድረክ ተውኔቶችም ልቤን ይማርኩ ነበር። ሰው ራሱ ፈጽሞ ሊቀበላቸው የማይፈልጋቸውን አሳዛኝና አስከፊ ነገሮች በማየት ለምን ማዘን ይፈልጋል? ሆኖም ተመልካች ሆኖ በእነርሱ ምክንያት ሐዘን እንዲሰማው ይፈልጋል፤ ይህ ሐዘን ራሱም ደስታው ይሆናል። ይህ አሳዛኝ እብደት ካልሆነ ሌላ ምንድን ነው? ሰው ከእንደዚህ ያሉ ስሜቶች ነፃ የሆነው ባነሰ መጠን፣ እነዚህ ትርኢቶች ይበልጥ ይነኩታልና። ያም ሆነ ይህ፣ ራሱ ሲሠቃይ ይህ መከራ ይባላል፤ ለሌሎች ሲያዝን ግን ምሕረት ይባላል። ነገር ግን በመድረክ ላይ ለሚቀርቡ የፈጠራ ሥቃዮች የሚሰማው ይህ ርኅራኄ ምን ዓይነት ነው? ተመልካቹ የተጠራው ለመርዳት ሳይሆን ለማዘን ብቻ ነውና፤ ባዘነ መጠንም እነዚህን የፈጠራ ታሪኮች ለሚተውነው ተዋናይ ይበልጥ ያጨበጭባል። የእነዚያ ሰዎች መከራዎች፣ የጥንት ዘመን ታሪኮችም ሆኑ ፈጽሞ የፈጠራ ታሪኮች፣ ተመልካቹን እስከ እንባ በማያደርስ መንገድ ከቀረቡ፣ ተበሳጭቶና እየተቸ ይሄዳል፤ ስሜቱ ከተነካ ግን በትኩረት ይቀመጣል፣ ከደስታም የተነሣ ያለቅሳል።
ታዲያ ሐዘኖችም ይወደዳሉን? በእውነት ሁሉም ደስታን ይፈልጋሉ። ወይስ ማንም በመከራ ውስጥ መሆንን ባይወድም፣ ምሕረት ማድረግ ደስ ይለዋልን? ይህም ያለ ስሜት መነካት ሊኖር ስለማይችል፣ ስሜቶች የሚወደዱት በዚህ ምክንያት ብቻ ነውን? ይህም ከዚያ የወዳጅነት ምንጭ ይፈልቃል። ግን ያ ምንጭ ወዴት ይሄዳል? ወዴትስ ይፈሳል? እነዚያን አስፈሪ የረከሰ ፍትወት ማዕበሎች እያፈላ ወደሚወጣው የቅጥራን ጎርፍ ለምን ይፈሳል? ከሰማያዊ ጥራቱ በገዛ ፈቃዱ ተወርውሮና ተበላሽቶ፣ ሆን ብሎ ወደዚያ ጎርፍ የሚለወጠውና የሚቀየረው ለምንድን ነው? ታዲያ ርኅራኄ መተው አለበትን? በፍጹም። እንግዲያውስ ሐዘኖች አንዳንድ ጊዜ ይወደዱ። ነገር ግን፣ ነፍሴ ሆይ፣ ከሁሉ በላይ ለዘላለም ሊመሰገንና ሊከበር በሚገባው፣ በአባቶቻችን አምላክ፣ በአምላኬ ጥበቃ ሥር ሆነሽ ከርኩሰት ተጠንቀቂ፤ ከርኩሰት ተጠንቀቂ። አሁንም ለሌሎች ማዘኔን አላቆምሁምና፤ በዚያን ጊዜ ግን በትያትር ቤቶች፣ በተውኔቱ ውስጥ በምናብ የሚቀርብ ብቻ ቢሆንም፣ ፍቅረኞች በክፋት እርስ በርሳቸው ሲደሰቱ አብሬአቸው ደስ ይለኝ ነበር። እርስ በርሳቸው ሲለያዩም፣ እጅግ ሩኅሩኅ እንደሆንሁ አብሬአቸው አዝን ነበር፤ ሆኖም በሁለቱም ደስታ አገኝ ነበር። አሁን ግን አንዳንድ ጎጂ ተድላ ስላመለጠውና አሳዛኝ ደስታ ስላጣ፣ መከራ የደረሰበት እንደሆነ ከሚቆጠረው ሰው ይልቅ፣ በክፋቱ ለሚደሰተው ሰው እጅግ አብልጬ አዝናለሁ። ይህ በእርግጥ ይበልጥ እውነተኛ ምሕረት ነው፤ በውስጡ ግን ሐዘን ደስታ አይሰጥም። በመከራ ላይ ላሉት የሚያዝን ሰው በሚያደርገው የፍቅር ሥራ ቢመሰገንም፣ በእውነት ሩኅሩኅ የሆነ ሰው ግን የሚያዝንበት ነገር ፈጽሞ ባይኖር ይመርጣልና። በጎ ፈቃድ ክፉን ሊመኝ የሚችል ቢሆን ኖሮ፣ ይህ ግን ፈጽሞ ሊሆን አይችልም፣ በእውነትና በቅንነት የሚራራ ሰው የሚራራለት እንዲኖር አንዳንድ ሰው በመከራ ውስጥ እንዲሆን ሊመኝ ይችል ነበር። እንግዲህ አንዳንድ ሐዘን ሊፈቀድ ይችላል፤ የትኛውም ግን ሊወደድ አይገባም። ጌታ አምላክ ሆይ፣ አንተም እንዲሁ ታደርጋለህና፤ ነፍሳትን ከእኛ እጅግ በጠራ ፍቅር ትወዳለህ፣ ይበልጥም በማይበላሽ ርኅራኄ ታዝንላቸዋለህ፤ ሆኖም በማንኛውም ሐዘን አትቆስልም። እነዚህንስ ለመረዳት የሚበቃ ማን ነው?
እኔ ግን፣ ምስኪኑ፣ በዚያን ጊዜ ማዘንን እወድ ነበር፤ የማዝንበትንም ነገር እፈልግ ነበር። የሌላ ሰው መከራ፣ ያውም የተፈጠረና በትወና የቀረበ መከራ፣ ሲታይ፣ ከሁሉ ይበልጥ የሚያስደስተኝና እጅግ አጥብቆ የሚስበኝ ትወና እንባ የሚያፈስሰኝ ነበር። ከመንጋህ የተቅበዘበዝሁ፣ ጥበቃህንም መታገሥ ያቃተኝ ያልታደልሁ በግ የሆንሁት እኔ፣ በአስከፊ በሽታ መያዜ ምን ያስደንቃል? ሐዘንን መውደዴም ከዚህ የመጣ ነበር፤ የምወደው ግን በውስጤ ጠልቆ የሚገባ ሐዘን አልነበረም፤ ለማየት የምወደውን መከራ ራሴ መቀበል አልወድም ነበርና። ይልቁንም የፈጠራ ታሪኮቻቸውን ስሰማ ላይ ላዩን ብቻ የሚቧጭረኝን ሐዘን እወድ ነበር። ከዚያም፣ በመርዝ በተነከሩ ጥፍሮች እንደተቧጨረ ቁስል፣ የሚያቃጥል እብጠት፣ እባጮችና የበሰበሰ ቁስል ይከተሉ ነበር። አምላኬ ሆይ፣ ሕይወቴ እንዲህ ከነበረ፣ ሕይወት ነበርን?
ታማኝ ምሕረትህም ከሩቅ በላዬ ያንዣብብ ነበር። አንተን ከተውሁ በኋላ ወደ አታላይ ጥልቁና ወደ አጋንንት አሳሳች አገልግሎት የሚወስደኝን፣ ቅድስናን የሚደፍር የማወቅ ጉጉት እያሳደድሁ፣ ራሴን እንዴት ባሉ ከባድ በደሎች አጠፋሁ! ክፉ ድርጊቶቼን ለእነዚያ አጋንንት መሥዋዕት አድርጌ አቀርብ ነበር፤ አንተም በዚህ ሁሉ ትቀጣኝ ነበር! እንዲያውም፣ በቤተ ክርስቲያንህ ግድግዳዎች ውስጥ ታላላቅ በዓላትህ እየተከበሩ፣ ፍሬው ሞት የሚያስገባ ድርጊትን ለመመኘትና ለማሳካት ደፈርሁ። ስለዚህም በከባድ ቅጣቶች ቀጣኸኝ፤ እነርሱም ከበደሌ ጋር ሲነጻጸሩ ምንም አልነበሩም። እጅግ የምትምረኝ አምላኬ ሆይ፣ ከእነዚያ አስፈሪ አጥፊዎች መጠጊያዬ አንተ ነህ! በመካከላቸው አንገቴን አደንድኜ፣ ከአንተ እየራቅሁ፣ የራሴን መንገዶች እንጂ የአንተን ሳልወድ፣ እንደፈለግሁ የመንከራተት ነጻነትን እየወደድሁ እቅበዘበዝ ነበር።
እነዚያ የሚመሰገኑ ተብለው የሚቆጠሩት ትምህርቶችም በክርክር ችሎቶች ውስጥ የላቀ ለመሆን ያለሙ ነበሩ፤ ሰውም በተንኮል ብልሃት በጨመረ መጠን ይበልጥ ይወደስ ነበር። በዕውርነታቸው እንኳ የሚመኩት ሰዎች ዕውርነት እንዲህ ነው። በዚያን ጊዜ በንግግር ጥበብ ትምህርት ቤት ቀዳሚ ነበርሁ፤ በዚህም በትዕቢት እደሰት፣ በእብሪትም እወጠር ነበር። ይሁን እንጂ፣ ጌታ ሆይ፣ አንተ እንደምታውቀው፣ አብሬያቸው ከምኖርባቸው ከእነዚያ «አፍራሾች» እጅግ የተረጋጋሁ ነበርሁ፤ ከማፍረስ ድርጊታቸውም ፈጽሞ ርቄ ነበርሁ። ይህ ክፉ ገድ ያለውና ዲያብሎሳዊ ስም የጀግንነታቸው መለያ ነበርና። እንደ እነርሱ አለመሆኔን በማፈር፣ ራሱ የሚያሳፍር ኀፍረት ይሰማኝ ነበር። ከእነርሱ ጋር እኖር ነበር፤ አንዳንድ ጊዜም በወዳጅነታቸው ደስ ይለኝ ነበር። ድርጊቶቻቸውን ግን ሁልጊዜ እጸየፍ ነበር፤ ይኸውም «ማፍረሳቸውን» ማለቴ ነው። በዚህ ድርጊታቸው እንግዶችን ያለ ኀፍረት ያስቸግሯቸው ነበር፤ ያለ ምክንያት በማላገጥ እነዚያን ኀፍረት የሚሰማቸውን ሰዎች ያውኳቸውና በዚህም የተፈጥሮ ክፋታቸውን ይመግቡ ነበር። ከእነዚህ ይልቅ የአጋንንትን ድርጊት የሚመስል ምንም የለም። እንግዲህ «አፍራሾች» ከመባል ይልቅ እውነተኛ የሆነ ሌላ ምን ስም ሊሰጣቸው ይችላል? በቅድሚያ ራሳቸው ፈርሰውና ፈጽሞ ተበላሽተው ነበር፤ ሌሎችን በማላገጥና በማታለል ደስ ሲላቸው፣ አታላዮቹ መናፍስት በድብቅ በእነርሱ ያላግጡባቸውና ያሳስቷቸው ነበር።
በዚያ ባልተረጋጋ ዕድሜዬ፣ እንደነዚህ ባሉ ሰዎች መካከል ሆኜ የአንደበተ ርቱዕነት መጻሕፍትን ተማርሁ። በዚህም የላቀ ለመሆን እመኝ ነበር፤ ዓላማዬ ግን ኩነኔ የሚያስገባና ከንቱ ውዳሴን የሚሻ፣ በሰው ከንቱነት መደሰት ነበር። በመደበኛው የትምህርት ሂደት ውስጥ፣ ንግግሩን ሁሉም ማለት ይቻላል የሚያደንቁት፣ ልቡን ግን እንዲሁ የማያደንቁት የሲሴሮ አንድ መጽሐፍ አገኘሁ። ይህ መጽሐፉ ወደ ፍልስፍና የሚያበረታታ ምክር ይዟል፤ «ሆርቴንሲየስ» ይባላል። ጌታ ሆይ፣ ይህ መጽሐፍ ግን የልቤን ዝንባሌዎች ለወጠ፣ ጸሎቶቼንም ወደ አንተ አዞረ፤ ሌሎች ዓላማዎችና ምኞቶችም እንዲኖሩኝ አደረገ። ከንቱ ተስፋ ሁሉ በአንድ ጊዜ ለእኔ ዋጋ አጣ፤ የጥበብንም ዘላለማዊነት በማይታመን የሚቃጠል ጉጉት ናፈቅሁ፤ ወደ አንተም እንድመለስ መነሣት ጀመርሁ። ያንን መጽሐፍ የተጠቀምሁበት አንደበቴን ለማሳል አልነበረምና። አባቴ ከሞተ ሁለት ዓመት አልፎት፣ በዚያ በዘጠነኛው ዓመት ከአሥር በኋላ በነበርሁበት ወቅት፣ እናቴ በምትሰጠኝ ገንዘብ የምገዛው ይህን የአንደበት ችሎታ ይመስል ነበር። ይሁን እንጂ ያንን መጽሐፍ የተጠቀምሁበት አንደበቴን ለማሳል አልነበረም፤ በውስጤ የሰረጸውም የአጻጻፍ ዘይቤው ሳይሆን ይዘቱ ነበር።
አምላኬ ሆይ፣ በዚያን ጊዜ ከምድራዊ ነገሮች ወደ አንተ ዳግመኛ ለመውጣት ምን ያህል በጉጉት እቃጠል ነበር! አንተ በእኔ ምን ልታደርግ እንዳሰብህ ሳላውቅ፣ ምን ያህል እቃጠል ነበር? ጥበብ ከአንተ ጋር ናትና። የጥበብ ፍቅር በግሪክኛ «ፍልስፍና» ይባላል፤ ያ መጽሐፍም ይህን ፍቅር በውስጤ አቀጣጠለ። የራሳቸውን ስሕተቶች ታላቅ፣ ማራኪና የተከበረ በሚመስል ስም እያስዋቡና እየሸፈኑ፣ በፍልስፍና አማካይነት የሚያሳስቱ አሉ። በዚያና ከዚያ በፊት በነበሩት ዘመናት እንዲህ የነበሩት ሁሉ ማለት ይቻላል በዚያ መጽሐፍ ተወቅሰውና ተጋልጠው ቀርበዋል። በበጎና በትጉህ አገልጋይህ አማካይነት የተሰጠው ያ ጠቃሚ የመንፈስህ ምክርም በዚያ በግልጽ ተቀምጧል፦ እንደ ክርስቶስ ሳይሆን፣ እንደ ሰዎች ወግና እንደ ዓለም መሠረታዊ አስተምህሮዎች በሆነ ፍልስፍናና ከንቱ ማታለል ማንም እንዳይማርካችሁ ተጠንቀቁ። የመለኮት ሙላት ሁሉ በእርሱ በአካል ይኖራልና። በዚያን ጊዜ ግን፣ አንተ የልቤ ብርሃን ሆይ፣ እንደምታውቀው፣ የሐዋርያትን መጻሕፍት አላውቅም ነበር። ስለዚህ ያ ማበረታቻ ያስደሰተኝ፣ ይህን ወይም ያን የአስተሳሰብ ወገን ሳይሆን፣ ጥበብን ራሷን፣ ምንም ብትሆን፣ እንድወድድ፣ እንድፈልግ፣ እንዳገኝ፣ አጥብቄ እንድይዝና እንዳቅፍ በብርቱ ስላነቃቃኝና በጉጉት ስላቀጣጠለኝ ብቻ ነበር። ይህን የተቀጣጠለ ጉጉቴን የገታው አንድ ነገር ብቻ ነበር፤ እርሱም የክርስቶስ ስም በመጽሐፉ ውስጥ አለመኖሩ ነበር። ጌታ ሆይ፣ እንደ ምሕረትህ፣ ይህን የልጅህን፣ የአዳኜን ስም፣ ለጋ ልቤ ከእናቴ ወተት ጋር በአክብሮት ተቀብሎት፣ በውስጡም በጥልቅ አኑሮት ነበር። ይህ ስም የሌለበት ማንኛውም ነገር፣ ምንም ያህል ዕውቀት የተሞላበት፣ የተዋበ ወይም እውነተኛ ቢሆን፣ ሙሉ በሙሉ ልቤን ሊማርክ አልቻለም።
በዚያን ጊዜም ቅዱሳት መጻሕፍት ምን እንደሆኑ ለማየት አእምሮዬን ወደ እነርሱ ለማዞር ወሰንሁ። እነሆ ግን፣ ትዕቢተኞች የማይረዱትን፣ ለሕፃናትም ተገልጦ ያልቀረበን፣ መግቢያው ትሑት፣ ውስጡ ግን ከፍ ያለና በምሥጢራት የተሸፈነ ነገር አየሁ። እኔ ግን ወደ ውስጡ መግባት ወይም አንገቴን ዝቅ አድርጌ ደረጃዎቹን መከተል የምችል አልነበርሁም። ወደ እነዚያ መጻሕፍት በዞርሁ ጊዜ የተሰማኝ፣ አሁን እንደምናገረው አልነበረም፤ ይልቁንም ከቱሊ የአጻጻፍ ግርማ ጋር ለመወዳደር የማይበቁ መስለውኝ ነበር። የተነፋው ትዕቢቴ ትሕትናቸውን ተጸየፈ፤ የአእምሮዬ ብልሃትም ወደ ጥልቀታቸው ዘልቆ መግባት አልቻለም። ሆኖም እነርሱ በታናሽ ሰው ውስጥ እያደጉ የሚሄዱ ነበሩ። እኔ ግን ታናሽ መሆንን ናቅሁ፤ በትዕቢትም ተነፍቼ፣ ራሴን ታላቅ እንደሆንሁ ቆጠርሁ።
ስለዚህ በትዕቢት ከንቱ ሐሳብ በሚያሰላስሉ፣ እጅግ ሥጋዊ በሆኑና ብዙ በሚቀባጥሩ ሰዎች መካከል ወደቅሁ። በአፋቸውም የአንተን ስም፣ የጌታችንን የኢየሱስ ክርስቶስን ስም፣ የአጽናኛችንንም የመንፈስ ቅዱስን ስም ቃላት በመቀላቀል እንደ ሙጫ የቀቡባቸው የዲያብሎስ ወጥመዶች ነበሩ። እነዚህ ስሞች ከአፋቸው አይለዩም ነበር፤ ነገር ግን ልባቸው ከእውነት ባዶ ስለነበረ፣ ከድምፅና ከምላስ ጩኸት በቀር ሌላ አልነበሩም። ሆኖም «እውነት፣ እውነት» እያሉ ይጮኹ፣ ስለ እውነትም ብዙ ይነግሩኝ ነበር፤ እውነት ግን በእነሱ ውስጥ አልነበረም። በእውነት እውነት ስለሆንኸው ስለ አንተ ብቻ ሳይሆን፣ ፍጥረታትህ ስለሆኑት ስለዚህ ዓለም መሠረታዊ ነገሮችም ሐሰት ይናገሩ ነበር። እኔ ግን፣ እጅግ ቸር የሆንኸው አባቴ፣ የውብ ነገሮች ሁሉ ውበት ሆይ፣ ለአንተ ካለኝ ፍቅር የተነሣ፣ ስለ እነዚህ ነገሮች እውነት የሚናገሩትን ፈላስፎች እንኳ ትቼ ማለፍ ይገባኝ ነበር። እውነት ሆይ፣ እውነት ሆይ፣ እነሱ ብዙ ጊዜ፣ በተለያዩ መንገዶችና በብዙ ግዙፍ መጻሕፍት ስለ አንተ ለእኔ የሚያሰሙት አስተጋባ ብቻ ቢሆንም፣ በዚያን ጊዜ እንኳ የነፍሴ ጥልቅ ክፍል አንተን እንዴት ይናፍቅ ነበር! እነዚያም መጻሕፍት፣ አንተን ለተራብሁት ለእኔ፣ በአንተ ፋንታ ፀሐይንና ጨረቃን ያቀረቡባቸው ሳህኖች ነበሩ። እነዚህ ውብ ሥራዎችህ ናቸው፤ ሆኖም ሥራዎችህ ናቸው እንጂ አንተ ራስህ አይደሉም፤ ከሥራዎችህም ቀዳሚዎቹ እንኳ አይደሉም። ምክንያቱም እነዚህ አካላዊ ሥራዎችህ ሰማያዊና አንጸባራቂ ቢሆኑም፣ መንፈሳዊ ሥራዎችህ ከእነሱ ይቀድማሉ። እኔ ግን የተራብሁትና የተጠማሁት እነዚያን ቀዳሚ ሥራዎችህን እንኳ ሳይሆን፣ መለዋወጥ ወይም የመለወጥ ጥላ እንኳ የሌለብህን፣ እውነት የሆንኸውን አንተን ራስህን ነበር። እነሱ ግን አሁንም በእነዚያ ሳህኖች የሚያብለጨልጩ የቅዠት ምስሎችን በፊቴ ያቀርቡ ነበር። ከእነዚያ በዓይኖቻችን በኩል አእምሯችንን ከሚያታልሉ የቅዠት ምስሎች ይልቅ፣ ይህችን ፀሐይ ራሷን መውደድ ይሻል ነበር፤ ቢያንስ ለዓይናችን የምትታይ እውነተኛ ነገር ናትና። ሆኖም እነዚያን አንተ ናቸው ብዬ ስላሰብሁ፣ በእነሱ ተመገብሁ። ነገር ግን በጉጉት አልነበረም፤ በእነሱ ውስጥ አንተን እንደ እውነተኛ ማንነትህ አልቀመስሁህምና። አንተ እነዚያ ከንቱ ነገሮች አልነበርህም፤ እኔም በእነሱ ተዳከምሁ እንጂ አልተመገብሁም። በሕልም የምናየው ምግብ ነቅተን የምንበላውን ምግብ እጅግ ይመስላል፤ የተኙት ግን በእሱ አይመገቡም፣ ተኝተዋልና። እነዚያ ነገሮች ግን፣ አሁን እንደነገርኸኝ፣ በምንም መንገድ አንተን እንኳ አይመስሉም ነበር። እነሱ አካላዊ የቅዠት ምስሎች፣ እውን ያልሆኑ አካላት ነበሩ፤ በሥጋዊ ዓይናችን የምናያቸው እነዚህ እውነተኛ አካላት፣ ሰማያዊም ሆኑ ምድራዊ፣ ከእነሱ ይልቅ እጅግ የተረጋገጡ ናቸው። እነዚህን ነገሮች እንደ እኛ ሁሉ እንስሳትና ወፎችም ይለያሉ፤ እነሱም በሐሳባችን ከምንስላቸው ምስሎቻቸው ይልቅ የተረጋገጡ ናቸው። ደግሞም እነሱን በሐሳባችን መሳላችን፣ በእነሱ ተመሥርተን ፈጽሞ የሌሉ ሌሎች ይበልጥ ግዙፍና ወሰን የሌላቸው አካላትን ከመገመታችን ይልቅ እርግጠኛ መሠረት አለው። በዚያን ጊዜ ይመግቡኝ የነበሩት እንደዚህ ባሉ ባዶ ገለባዎች ነበር፤ እኔ ግን አልተመገብሁም። አንተ ግን፣ የነፍሴ ፍቅር ሆይ፣ አንተን በመፈለግ እየደከምሁ እንድበረታ የምታደርገኝ፣ በሰማይ ያሉ ቢሆኑም እንኳ እኛ የምናያቸው እነዚያ አካላት አይደለህም፤ በዚያ ያሉት የማናያቸውም አካላት አይደለህም። እነሱን አንተ ፈጥረሃቸዋልና፤ ከሥራዎችህም ሁሉ ዋነኞቹ መካከል አትቆጥራቸውም። እንግዲያው፣ ከእነዚያ የእኔ የቅዠት ምስሎች፣ ፈጽሞ የሌሉ አካላት ምናባዊ ምስሎች፣ አንተ ምንኛ የራቅህ ነህ! በእውን ያሉ አካላት ምስሎች ከእነዚያ ይልቅ እጅግ የተረጋገጡ ናቸው፤ አካላቱ ራሳቸው ደግሞ ከምስሎቻቸው ይልቅ የተረጋገጡ ናቸው። ሆኖም አንተ እነዚያ አካላት አይደለህም፤ የአካላት ሕይወት የሆነችው ነፍስም አይደለህም። እንግዲህ የአካላት ሕይወት ከአካላቱ ራሳቸው ይልቅ የተሻለና የተረጋገጠ ነው። አንተ ግን የነፍሳት ሕይወት፣ የሕይወቶች ሕይወት ነህ፤ ሕይወትም በራስህ አለህ። የነፍሴ ሕይወት ሆይ፣ አንተ አትለወጥም።
ታዲያ በዚያን ጊዜ ለእኔ የት ነበርህ? ከእኔስ ምን ያህል ርቀህ ነበር? በእርግጥ እኔ ከአንተ እጅግ ርቄ እባዝን ነበር፤ ለአሳማዎች እመግባቸው ከነበረው ገለባ እንኳ ተከልክዬ ነበር። የገጣሚዎችና የሰዋስው መምህራን ተረቶች ከእነዚህ ወጥመዶች ምንኛ የተሻሉ ናቸው! ስንኞችና ግጥሞች፣ እንዲሁም «ሜዴያ ስትበር» የሚለው ታሪክ፣ በልዩ ልዩ መልክ ተሸፋፍነው ከሚቀርቡት ከእነዚያ ሰዎች አምስት መሠረታዊ ንጥረ ነገሮች በእውነት ይበልጥ ጠቃሚ ናቸው። እነዚያ ንጥረ ነገሮች ከአምስት የጨለማ ዋሻዎች ጋር ይዛመዳሉ፤ እነርሱም ሕልውና የላቸውም፣ ሆኖም የሚያምንባቸውን ይገድላሉ። ስንኞችንና ግጥሞችን ወደ እውነተኛ ምግብ መለወጥ እችላለሁና፤ «ሜዴያ ስትበር» የሚለውንም ብዘምር እንኳ፣ እውነት ነው ብዬ አልተከራከርሁም፤ ሲዘመር ብሰማውም አላመንሁበትም። በእነዚያ ነገሮች ግን አምኜ ነበር። ወዮልኝ፣ ወዮልኝ! በምን ዓይነት ደረጃዎች እየተወረድሁ ወደ ሲኦል ጥልቀት ደረስሁ! እውነትን በማጣቴ እየደከምሁና እየተጨነቅሁ ነበር፤ አምላኬ ሆይ፣ አንተን እፈልግ የነበረው፣ ከእንስሳት እንድበልጥበት በፈቀድከው የአእምሮ ማስተዋል ሳይሆን፣ በሥጋ ስሜት ነበርና። ገና ሳልናዘዝ ምሕረት ላደረግህልኝ ለአንተ ይህን እናዘዛለሁ። አንተ ግን ከውስጤ ጥልቅ ክፍል ይልቅ ወደ ውስጤ የቀረብህ፣ ከእኔም ከፍተኛ ክፍል ይልቅ ከፍ ያልህ ነበርህ። በሰሎሞን ጽሑፍ በምሳሌ የተገለጸችውን፣ ማስተዋል የጎደላትንና ምንም የማታውቀውን ያቺን ደፋር ሴት አገኘኋት። በደጃፍ ተቀምጣ፣ «በስውር የሚበላ እንጀራን በደስታ ብሉ፣ ጣፋጭ የሆነውንም የተሰረቀ ውኃ ጠጡ» ትል ነበር። ነፍሴ ከራሷ ውጭ በሥጋዬ ዓይን ውስጥ ስትኖር፣ በዚያም በኩል የዋጥሁትን ምግብ ስታመነዥክ ስላገኘቻት፣ አሳሳተችኝ።
ከዚህ ውጭ በእውነት ሕልውና ያለው ምን እንደሆነ አላውቅም ነበር። ሞኞቹ አታላዮች፣ «ክፉ ከየት መጣ?»፣ «እግዚአብሔር በአካል ቅርጽ የተወሰነ ነውን? ፀጉርና ጥፍርስ አለውን?»፣ «በአንድ ጊዜ ብዙ ሚስቶች የነበሯቸው፣ ሰዎችን የገደሉና ሕያዋን ፍጥረታትን መሥዋዕት ያደረጉ ሰዎች ጻድቃን ተብለው ሊቆጠሩ ይገባልን?» ብለው ሲጠይቁኝ፣ በአእምሮዬ ብልሃት ይመስል፣ እነርሱን ለመስማማት ተሳብሁ። እኔም ባለማወቄ በእነዚህ ጥያቄዎች እጅግ ተረበሽሁ፤ ከእውነት እየራቅሁ ሳለሁ፣ ወደ እርሷ የምቀርብ ይመስለኝ ነበር። ምክንያቱም ክፉ ማለት፣ አንድ ነገር በመጨረሻ ሕልውናውን ፈጽሞ እስኪያጣ ድረስ መልካምነት እየጎደለው መሄድ እንጂ ሌላ ምንም እንዳልሆነ ገና አላውቅም ነበር። የዓይኔ እይታ ከቁሳዊ አካላት፣ የአእምሮዬም እይታ ከምናባዊ ምስል ያልተሻገረ እኔ፣ ይህን እንዴት ላስተውል እችል ነበር? እግዚአብሔር መንፈስ እንደሆነ፣ በቁመትና በወርድ የተዘረጉ ክፍሎች ያሉት ወይም ሕልውናው ቦታ የሚይዝ ግዝፈት እንዳልሆነም አላውቅም ነበር። ምክንያቱም ቦታ የሚይዝ ማንኛውም ነገር በአንድ ክፍሉ ከሚገኘው ይልቅ በሙሉ አካሉ የሚገኘው ይበልጣል። ወሰን የሌለው ቢሆን እንኳ፣ በተወሰነ ቦታ የታጠረው ክፍሉ፣ ወሰን ከሌለው ሙሉ ሕልውናው ያነሰ መሆን አለበት። ስለዚህ እንደ መንፈስ፣ እንደ እግዚአብሔር፣ በሙሉ ማንነቱ በሁሉም ስፍራ አይገኝም። በውስጣችን ያለው፣ እግዚአብሔርን የምንመስልበትና በእግዚአብሔር ምስል እንደተፈጠርን በትክክል ሊነገርልን የሚያስችለው ምን እንደሆነም ፈጽሞ አላውቅም ነበር።
እንዲሁም በልማድ መሠረት ሳይሆን፣ በሁሉን ቻይ እግዚአብሔር እጅግ ትክክለኛ ሕግ መሠረት የሚፈርደውን እውነተኛ ውስጣዊ ጽድቅ አላውቅም ነበር። በዚህ ሕግ መሠረት የየቦታውና የየዘመኑ አኗኗር ለእነዚያ ዘመናትና ቦታዎች እንዲስማማ ተደርጎ ተደንግጎ ነበር፤ ሕጉ ራሱ ግን ሁልጊዜና በየትም ቦታ ያው ነው፤ በአንድ ቦታ አንድ ነገር፣ በሌላ ቦታ ደግሞ ሌላ ነገር አይሆንም። አብርሃም፣ ይስሐቅ፣ ያዕቆብ፣ ሙሴና ዳዊት፣ እንዲሁም በእግዚአብሔር አንደበት የተመሰገኑት ሁሉ፣ በዚህ ሕግ መሠረት ጻድቃን ነበሩ። ሆኖም በሰው ፍርድ የሚፈርዱ፣ የመላውንም የሰው ዘር ሥነ ምግባራዊ ልማዶች በራሳቸው ጠባብ ልማዶች የሚለኩ ሞኞች ሰዎች እነዚህን እንደ ዓመፀኞች ፈረዱባቸው። ይህም በጦር ዕቃ ግምጃ ቤት ውስጥ፣ የትኛው ዕቃ ለየትኛው የአካል ክፍል እንደሚስማማ የማያውቅ ሰው፣ የባት መከላከያን ራሱ ላይ እንደሚደፋ፣ ወይም የራስ ቁርን በእግሩ ለማጥለቅ እንደሚሞክርና አልገጠሙኝም ብሎ እንደሚያማርር ሰው ነው። ወይም ከሰዓት በኋላ የንግድ ሥራ በአዋጅ በሚቆምበት ቀን፣ ጠዋት ሱቁን ከፍቶ ስለነበር፣ ከሰዓት በኋላም ክፍት አድርጎ እንዲቆይ ባለመፈቀዱ እንደሚቆጣ ሰው ነው። ወይም በአንድ ቤት ውስጥ አንድ አገልጋይ፣ የመጠጥ አስተናጋጁ እንዲነካው ያልተፈቀደለትን ነገር በእጁ ሲይዝ፣ ወይም በመመገቢያ ክፍል የተከለከለ ነገር ከቤት ውጭ ሲፈቀድ አይቶ፣ በአንድ ቤትና በአንድ ቤተሰብ ውስጥ ያው ነገር በየቦታውና ለሁሉም ሰው ባለመፈቀዱ እንደሚቆጣ ሰው ነው። ቀድሞ ለጻድቃን ሰዎች የተፈቀደ ነገር አሁን እንዳልተፈቀደ ሲሰሙ የሚበሳጩትም እንዲሁ ናቸው። ወይም እግዚአብሔር የዘመኑን አንዳንድ ሁኔታዎች በመመልከት፣ ለእነዚያ አንድ ነገር፣ ለእነዚህ ደግሞ ሌላ ነገር ማዘዙን፣ ሁለቱም ወገኖች ግን ለዚያው ጽድቅ መታዘዛቸውን ሲሰሙ ይበሳጫሉ። ሆኖም በአንድ ሰው፣ በአንድ ቀንና በአንድ ቤት ውስጥ፣ ለተለያዩ አካላት የተለያዩ ነገሮች ተስማሚ መሆናቸውን፣ ቀድሞ የተፈቀደ ነገር ከተወሰነ ጊዜ በኋላ እንደማይፈቀድ፣ በአንድ ማዕዘን የተፈቀደ ወይም የታዘዘ ነገር በሌላ ማዕዘን ግን በትክክል እንደሚከለከልና እንደሚያስቀጣ ያያሉ። ታዲያ ፍትሕ የተለያየ ወይም ተለዋዋጭ ነውን? አይደለም፤ ነገር ግን እርሱ የሚገዛቸው ዘመናት፣ ዘመናት በመሆናቸው፣ በአንድ ወጥ ሁኔታ አይፈስሱም። በምድር ላይ ዘመናቸው ጥቂት የሆነው ሰዎች ግን፣ በአንድና በዚያው አካል፣ ቀን ወይም ቤተሰብ ውስጥ ለእያንዳንዱ አካል፣ ጊዜ፣ ክፍልና ሰው የሚስማማውን በቀላሉ ቢያዩም፣ በቀድሞ ዘመናትና በሌሎች ሕዝቦች ዘንድ ያልተለማመዷቸውን ነገሮች ምክንያቶች፣ ከተለማመዷቸው ነገሮች ምክንያቶች ጋር በስሜት ሕዋሳታቸው ማስማማት ስለማይችሉ፣ የፊተኞቹን ይቃወማሉ፣ ለኋለኞቹ ግን ይገዛሉ።
በዚያን ጊዜ እነዚህን ነገሮች አላውቅም ነበር፤ አላስተዋልኳቸውምም። በየአቅጣጫው ከዓይኔ ፊት ነበሩ፣ እኔ ግን አላየኋቸውም። ግጥሞችን እጽፍ ነበር፤ በእነርሱም ውስጥ እያንዳንዱን የስንኝ ምት አሃድ በማንኛውም ቦታ ማስገባት አልችልም ነበር፤ ይልቁንም በተለያዩ የስንኝ መለኪያዎች ውስጥ በተለያየ መንገድ ማስቀመጥ ነበረብኝ። በአንድ የስንኝ መለኪያ ውስጥ እንኳ፣ ያንኑ የምት አሃድ በሁሉም ቦታ ማስቀመጥ አልችልም ነበር። ሆኖም ግጥሞቹን የምጽፍበት የግጥም ጥበብ ራሱ፣ ለእነዚህ የተለያዩ ሁኔታዎች የተለያዩ መርሖች አልነበሩትም፤ ሁሉንም በአንድ አጠቃልሎ ይዞ ነበር። እንዲሁም መልካምና ቅዱሳን ሰዎች የታዘዙለት ያ ጽድቅ፣ እግዚአብሔር ያዘዛቸውን ነገሮች ሁሉ እንዴት ከዚህ እጅግ በላቀና በከፋ መንገድ በአንድ እንደያዘ፣ በማንኛውም ክፍሉም እንዳልተለወጠ ገና አላየሁም ነበር። ምንም እንኳ በተለያዩ ዘመናት ሁሉንም ነገር በአንድ ጊዜ ባያዝዝም፣ ለእያንዳንዱ የሚስማማውን እየለየ ይደነግግና ያዝዝ ነበር። እኔ ግን በዕውርነቴ፣ ቅዱሳን አባቶች እግዚአብሔር እንዳዘዛቸውና እንዳነሳሳቸው በዘመናቸው በነበሩ ነገሮች ስለተጠቀሙ ብቻ ሳይሆን፣ እግዚአብሔር በውስጣቸው እንደገለጠላቸው ወደፊት የሚመጡትን ነገሮች አስቀድመው ስለተናገሩም እነቅፋቸው ነበር።
ሰው እግዚአብሔርን በፍጹም ልቡ፣ በፍጹም ነፍሱና በፍጹም አሳቡ፣ ባልንጀራውንም እንደ ራሱ መውደዱ፣ በማንኛውም ጊዜ ወይም ቦታ ኢፍትሐዊ ሊሆን ይችላልን? ስለዚህ እንደ ሰዶም ሰዎች ድርጊቶች ያሉት፣ ተፈጥሮን የሚቃረኑ አስነዋሪ በደሎች በየቦታውና በሁሉም ዘመን ሊጠሉና ሊቀጡ ይገባል። ሕዝቦች ሁሉ እንዲህ ያለ ድርጊት ቢፈጽሙ፣ ሰዎች እርስ በርሳቸው እንዲህ እንዲበዳደሉ ባልፈጠራቸው እግዚአብሔር ሕግ መሠረት፣ ሁሉም በዚያው ወንጀል ጥፋተኞች ይሆናሉ። ምክንያቱም እርሱ የፈጠረው ተፈጥሮ በተዛባ ፍትወት ሲረክስ፣ በእግዚአብሔርና በእኛ መካከል ሊኖር የሚገባው ኅብረት እንኳ ይጣሳል። የሰዎችን ልማድ የሚቃረኑ ድርጊቶች ግን፣ በየማኅበረሰቡ በሰፈነው ልማድ መሠረት ሊወገዱ ይገባል። ይኸውም በማንኛውም ከተማ ወይም ሕዝብ ስምምነት የተደረሰበትና በልማድ ወይም በሕግ የጸና ነገር፣ የአገሬው ሰውም ሆነ እንግዳ፣ ማንም ሰው በሕገ ወጥ ፈቃዱ እንዳይጥሰው ነው። ምክንያቱም ከሙሉ አካሉ ጋር የማይስማማ ማንኛውም ክፍል ጉዳት ያመጣል። ነገር ግን እግዚአብሔር የአንድን ሕዝብ ልማድ ወይም ስምምነት የሚቃረን ነገር እንዲደረግ ሲያዝ፣ ከዚያ በፊት በእነርሱ ፈጽሞ ተደርጎ ባያውቅም መደረግ አለበት፤ ተቋርጦ ከነበረም እንደገና መመለስ አለበት፤ ከዚህ በፊት ፈጽሞ ተደንግጎ ካልነበረም አሁን መደንገግ አለበት። አንድ ንጉሥ በሚገዛው መንግሥት ውስጥ፣ ከእርሱ በፊት ማንም ሆነ እርሱ ራሱ እስከዚያ ድረስ ያላዘዘውን ነገር ማዘዝ ሕጋዊ ከሆነ፣ እርሱንም መታዘዝ የመንግሥቱን የጋራ ደኅንነት የማይቃረን ከሆነ፣ ይልቁንም እርሱን አለመታዘዝ የጋራ ደኅንነቱን የሚቃረን ከሆነ፣ የፍጥረታቱ ሁሉ ገዥ የሆነውን እግዚአብሔርን በሚያዘው ሁሉ ምን ያህል ይበልጥ ያለማመንታት ልንታዘዝ ይገባናል! ገዥዎችን መታዘዝ የሰው ማኅበረሰብ አጠቃላይ ስምምነት ነውና። በሰው ማኅበረሰብ ውስጥ ካሉት ሥልጣናት መካከል፣ ከዝቅተኛው ይልቅ ለበለጠው ሥልጣን እንደሚታዘዝ ሁሉ፣ ከሁሉ በላይ ለእግዚአብሔር መታዘዝ አለበት።
እንዲሁም በስድብ ወይም በጉዳት ሌላውን ለመጉዳት ፍላጎት ያለባቸው የግፍ ድርጊቶች አሉ። እነዚህም አንድ ጠላት በሌላው ላይ እንደሚያደርገው፣ ለበቀል ሊሆኑ ይችላሉ፤ ወይም ዘራፊ በመንገደኛ ላይ እንደሚያደርገው፣ የሌላውን ጥቅም ለመውሰድ፤ ወይም ሰው በሚፈራው ሰው ላይ እንደሚያደርገው፣ አንድን ክፉ ነገር ለማስወገድ፤ ወይም ዕድሉ አነስተኛ የሆነ ሰው ከእርሱ ይልቅ ዕድለኛ በሆነው ላይ፣ ወይም በአንድ ነገር የተሳካለት ሰው ከእርሱ ጋር እኩል ይሆናል ብሎ በሚፈራው ወይም እኩል በመሆኑ በሚያዝንበት ሰው ላይ እንደሚያደርገው፣ ከምቀኝነት የተነሣ፤ ወይም እስከ ሞት ድረስ የሚዋጉ ተፋላሚዎችን የሚመለከቱ ሰዎች፣ ወይም በሌሎች ላይ የሚያፌዙና የሚሳለቁ ሰዎች እንደሚያደርጉት፣ በሌላው ሥቃይ ለመደሰት ብቻ ሊሆኑ ይችላሉ። እነዚህ ከሥጋ ምኞት፣ ከዓይን አምሮት ወይም ከሥልጣን ጥማት የሚመነጩ ዋና ዋና የዓመፅ ዓይነቶች ናቸው፤ እነዚህም እያንዳንዳቸው ለብቻቸው፣ ወይም ሁለቱ ተጣምረው፣ ወይም ሁሉም በአንድነት ሊከሰቱ ይችላሉ። እጅግ ልዑልና እጅግ ጣፋጭ የሆንክ እግዚአብሔር ሆይ፣ ሰዎች እንዲህ በክፋት በመኖር፣ እነዚያን ሦስቱንና ሰባቱን፣ አሥር ሕብረ ትእዛዛትህን፣ ያንን አሥር አውታር ያለውን በገና ይቃረናሉ። ነገር ግን ልትረክስ በማትችለው በአንተ ላይ ምን ዓይነት አስነዋሪ በደሎች ሊፈጸሙ ይችላሉ? ወይስ ልትጎዳ በማትችለው በአንተ ላይ ምን ዓይነት የግፍ ድርጊቶች ሊፈጸሙ ይችላሉ? አንተ ግን ሰዎች በራሳቸው ላይ ለሚፈጽሙት በደል ቅጣት ትሰጣለህ፤ በአንተ ላይ ኃጢአት ሲሠሩም በራሳቸው ነፍስ ላይ ክፉ ነገር ያደርጋሉና። አንተ የፈጠርከውንና ሥርዓት ያበጀህለትን ተፈጥሯቸውን በማበላሸትና በማጣመም፣ ወይም የተፈቀዱ ነገሮችን ከልክ በላይ በመጠቀም፣ ወይም ባልተፈቀዱ ነገሮች ምኞት እየነደዱ ተፈጥሮን በሚቃረን አጠቃቀም ዓመፅ ራሱን ሐሰተኛ ያደርጋል። ወይም በልባቸውና በአንደበታቸው በአንተ ላይ እየተቆጡ፣ መውጊያን በመርገጥ ጥፋተኞች ይሆናሉ። ወይም የሰው ማኅበረሰብን ወሰን ጥሰው፣ ሊያገኙት በሚፈልጉት ነገር ወይም በተቀየሙበት ጉዳይ መሠረት፣ በራሳቸው ፈቃድ በሚፈጥሯቸው ጥምረቶች ወይም መለያየቶች ያለ እፍረት ይደሰታሉ። የሕይወት ምንጭ ሆይ፣ የዓለም ሁሉ ብቸኛና እውነተኛ ፈጣሪና ገዥ የሆንከው አንተ ስትተው፣ ሰውም በራሱ ፈቃድ በሚመራ ትዕቢት፣ ከዓለም ውስጥ ማንኛውንም አንድ ሐሰተኛ ነገር መርጦ ሲወድ፣ እነዚህ ሁሉ ይፈጸማሉ። እንግዲህ በትሕትናና በአምልኮ ወደ አንተ እንመለሳለን፤ አንተም ከክፉ ልማዶቻችን ታነጻናለህ፣ ኃጢአታቸውን ለሚናዘዙም ምሕረት ታደርጋለህ፣ የእስረኛውንም ልቅሶ ትሰማለህ፣ ለራሳችን ካዘጋጀናቸውም ሰንሰለቶች ትፈታናለህ። ይህም የሚሆነው የሐሰተኛ ነጻነትን ቀንዶች በአንተ ላይ ካላነሣን፣ የሁሉ በጎ ከሆንከው ከአንተ ይልቅ የራሳችንን የግል ጥቅም በመውደድ፣ ተጨማሪ ነገር ከመመኘት የተነሣ ሁሉንም ወደ ማጣት ካልደረስን ነው።
በእነዚህ የርኩሰትና የጥቃት በደሎች፣ በእነዚህም ብዙ ዓመፃዎች መካከል፣ በአጠቃላይ ግን እድገት እያሳዩ ያሉ ሰዎች ኃጢአቶችም አሉ። በትክክል የሚፈርዱ ሰዎች እነዚህን ኃጢአቶች በፍጹምነት መለኪያ ይነቅፋሉ፤ ሰዎቹን ግን፣ በማደግ ላይ ባለ እህል አረንጓዴ ቡቃያ እንደሚታየው፣ ወደፊት ፍሬ ያፈራሉ በሚል ተስፋ ያመሰግኗቸዋል። የርኩሰት ወይም የጥቃት በደሎችን የሚመስሉ፣ ሆኖም ኃጢአት ያልሆኑ ነገሮችም አሉ፤ እነዚህ ጌታ አምላካችን የሆንከውን አንተንም ሆነ የሰውን ማኅበረሰብ አይበድሉምና። ይኸውም፣ ለአንድ ዘመን የሚስማሙ ነገሮች ለኑሮ አገልግሎት ሲገኙ፣ ይህ ከመሰብሰብ ምኞት የተነሣ መሆኑን ወይም አለመሆኑን ሳናውቅ ስንቀር፤ ወይም በተቋቋመ ሥልጣን ለእርማት ሲባል ቅጣት ሲሰጥ፣ ይህ ለመጉዳት ካለ ምኞት የተነሣ መሆኑን ወይም አለመሆኑን ሳናውቅ ስንቀር ነው። ስለዚህ በሰዎች ፊት የሚነቀፉ ብዙ ድርጊቶች በአንተ ምስክርነት ይጸድቃሉ፤ በሰዎች የሚመሰገኑ ብዙ ድርጊቶችም፣ አንተ ምስክር ስትሆን፣ ይኮነናሉ። ምክንያቱም ድርጊቱ በውጭ የሚታይበት መልክ፣ የአድራጊው ሐሳብና ያልታወቀው የዘመኑ አስገዳጅ ሁኔታ እያንዳንዳቸው ይለያያሉ። ነገር ግን አንተ ያልተለመደና ያልታሰበ ነገር በድንገት ስታዝዝ፣ ቀደም ሲል ከልክለኸው ብትሆንም እንኳ፣ የትእዛዝህንም ምክንያት ለጊዜው ገና ሰውረህ ብትይዘው፣ ያ ትእዛዝም ከአንድ የሰዎች ማኅበረሰብ ደንብ ጋር ቢቃረን፣ አንተን የሚያገለግል የሰዎች ማኅበረሰብ ጻድቅ ከሆነ፣ ያ ትእዛዝ መፈጸም እንዳለበት ማን ይጠራጠራል? ትእዛዞችህን የሚያውቁ ግን ብፁዓን ናቸው! አገልጋዮችህ እነዚህን ሁሉ ያደረጉት፣ ለአሁኑ ጊዜ አስፈላጊ የሆነን ነገር ለማሳየት ወይም ወደፊት የሚመጡትን ነገሮች አስቀድመው ለመግለጥ ነበርና።
እነዚህን ነገሮች ስላላወቅሁ፣ በእነዚያ ቅዱሳን አገልጋዮችህና ነቢያትህ ላይ ተሳለቅሁ። ነገር ግን በእነርሱ ላይ በመሳለቄ አንተ እንድትሳለቅብኝ ከመሆኑ በስተቀር ምን አተረፍሁ? ሳላስተውል እያንዳንዱን እርምጃ እየተራመድሁ ወደ እነዚያ ሞኝነቶች ተሳብሁ፤ የበለስ ዛፍ ሲቀጠፍ እንደሚያለቅስ፣ እናቱ የሆነችውም ዛፍ ወተት የሚመስል እንባ እንደምታፈስ እስከማምን ደረስሁ! ሆኖም ያንን በለስ፣ በራሱ ሳይሆን በሌላ ሰው ጥፋት የተቀጠፈውን፣ ከማኒ ተከታዮች መካከል አንድ ቅዱስ በልቶ ከሆዱ ውስጥ ካለው ጋር ቢቀላቀል፣ ከእርሱ መላእክትን በእስትንፋሱ ያወጣል፤ አዎን፣ በጸሎቱ በሚያሰማው በእያንዳንዱ ማቃሰት ወይም መቃተት የመለኮት ቅንጣቶች ፈንድቀው ይወጣሉ ብዬ አምን ነበር። እነዚህ የልዑሉና የእውነተኛው እግዚአብሔር ቅንጣቶች፣ ከ«ተመረጡት» አንዱ የሆነ ቅዱስ በጥርሱ ወይም በሆዱ ነጻ ባያወጣቸው ኖሮ፣ በዚያ በለስ ውስጥ ታስረው ይቀሩ ነበር! እኔም ምስኪኑ፣ የምድር ፍሬዎች ከተፈጠሩላቸው ሰዎች ይልቅ ለፍሬዎቹ የበለጠ ምሕረት ሊደረግ እንደሚገባ አምን ነበር። ምክንያቱም የማኒ ተከታይ ያልሆነ የተራበ ሰው ከእነዚያ ፍሬዎች ጥቂት ቢጠይቅ፣ ለእርሱ የሚሰጠው ያ ቁራሽ የሞት ፍርድ የተፈረደበት ያህል ይቆጠር ነበር።
አንተም እጅህን ከላይ ልከህ ነፍሴን ከዚያ ጥልቅ ጨለማ አወጣሃት፤ ታማኝህ የሆነችው እናቴ፣ እናቶች ስለልጆቻቸው ሥጋዊ ሞት ከሚያለቅሱት ይልቅ፣ ስለ እኔ ወደ አንተ ታለቅስ ነበር። ምክንያቱም ከአንተ ባገኘችው እምነትና መንፈስ፣ እኔ የነበርሁበትን ሞት ተገንዝባ ነበር። ጌታ ሆይ፣ አንተም ሰማሃት፤ ሰማሃት፣ በምትጸልይበትም ቦታ ሁሉ እንባዋ ከዓይኖቿ እየፈሰሰ ከእርሷ ፊት ያለውን መሬት ሲያረጥብ፣ እንባዋን አልናቅህም፤ አዎን፣ ሰማሃት። አለዚያ ያጽናናሃት ያ ሕልም ከወዴት መጣ? የስሕተቴን ስድቦች በመጸየፍና በመጥላት፣ በቤት ውስጥ ከእርሷ ጋር እንድኖርና በአንድ ማዕድ እንድበላ መፍቀድን ትሸሽ ጀምራ ነበር፤ በዚያ ሕልም ስላጽናናሃት ግን ይህን ፈቀደችልኝ። በሕልሟ ራሷን በአንድ የእንጨት መለኪያ ላይ ቆማ አየች፤ እርሷ እያዘነችና በሐዘን ተውጣ ሳለች፣ አንድ ብሩህ ወጣት በደስታና ፈገግ እያለላት ወደ እርሷ ሲመጣ አየች። እርሱም የሐዘኗንና የዕለት ዕለት እንባዋን ምክንያት ጠየቃት፤ ይህን ያደረገው እንደ ልማዳቸው ለማስተማር እንጂ ለመማር አልነበረም። እርሷም በመጥፋቴ ምክንያት እንደምታለቅስ ስትመልስ፣ እንድትረጋጋ አዘዛትና፣ «እርሷ ባለችበት እኔም እንዳለሁ» ተመልክታ እንድታስተውል ነገራት። ተመልክታም፣ በዚያው መለኪያ ላይ ከጎኗ ቆሜ አየችኝ። ጆሮህ ወደ ልቧ ያዘነበለ ባይሆን ኖሮ፣ ይህ ከወዴት ይመጣ ነበር? ቸርና ሁሉን ቻይ ሆይ፣ ከእኛ እያንዳንዳችንን የምትንከባከበው እርሱን ብቻ እንደምትንከባከብ ነው፤ ሁላችንንም ደግሞ አንድ ብቻ እንደሆንን ነው!
ይህስ እንዴት ሆነ? ይህን ራእይ ከነገረችኝ በኋላ፣ ትርጉሙን «ይልቁንም አንድ ቀን እኔ እንደሆንሁት ለመሆን ተስፋ መቁረጥ እንደሌለባት» አድርጌ ለመውሰድ ስሞክር፣ ወዲያውኑ ያለ ምንም ማመንታት፣ «አይደለም፤ ምክንያቱም የተነገረኝ ‘እሱ ባለበት አንቺም ትሆኛለሽ’ ሳይሆን፣ ‘አንቺ ባለሽበት እሱም ይሆናል’ ነው» ብላ መለሰች። ጌታ ሆይ፣ በሚገባ እስከማስታውሰው ድረስ፣ ለአንተ እመሰክራለሁ፤ ይህንም ብዙ ጊዜ ተናግሬአለሁ። በንቃት ላይ በነበረችው እናቴ በኩል የሰጠኸኝ ያ መልስ፣ ማለትም እሷ እውነት በሚመስለው በተሳሳተ ትርጓሜዬ ግራ አለመጋባቷና፣ እኔ እሷ ከመናገሯ በፊት ፈጽሞ ያላስተዋልሁትን መታየት የሚገባውን ነገር ያን ያህል ፈጥና ማየቷ፣ በዚያን ጊዜ እንኳን ከሕልሙ ራሱ ይልቅ ልቤን ነክቶት ነበር። በዚያ ሕልም፣ ከረጅም ጊዜ በኋላ ለዚያች ቅድስት ሴት የሚፈጸመው ደስታ፣ በወቅቱ ለነበረባት መከራ መጽናኛ እንዲሆን፣ ከዚያን ያህል ጊዜ አስቀድሞ ተጠቁሞላት ነበር። በዚያ ጥልቅ ጉድጓድ ጭቃና በሐሰት ጨለማ ውስጥ እየተንከባለልሁ፣ ብዙ ጊዜ ለመነሣት እየሞከርሁ፣ ነገር ግን ይበልጥ ክፉኛ ወደ ታች እየተጣልሁ፣ ወደ ዘጠኝ ዓመታት የሚጠጋ ጊዜ አለፈ። በዚህ ሁሉ ጊዜ፣ ያች ንጽሕት፣ አምላኳን የምታከብርና ራሷን የምትገዛ መበለት፣ አንተ የምትወዳቸው ዓይነት ሴት፣ አሁን በተስፋ ይበልጥ ብትበረታታም፣ ከልቅሷና ከሐዘኗ ምንም ሳትቀንስ፣ በጸሎቷ ሰዓታት ሁሉ ስለ እኔ ሁኔታ ወደ አንተ እያለቀሰች መማጸኗን አላቋረጠችም። ጸሎቶቿም ወደ ፊትህ ደረሱ፤ ነገር ግን እኔ ገና በዚያ ጨለማ ውስጥ ደጋግሜ እንድጠላለፍ ፈቀድህ።
በዚያ መካከል፣ አሁን ትዝ የሚለኝን ሌላ መልስ ሰጠኻት። ለአንተ እንድናዘዝ ይበልጥ ወደሚገፋፉኝ ነገሮች እየቸኮልሁ ብዙ ነገሮችን እዘላቸዋለሁና፤ ብዙዎቹንም አላስታውሳቸውም። በዚያን ጊዜም፣ በቤተ ክርስቲያንህ ውስጥ ባደገና መጻሕፍትህን በሚገባ ባጠና በአንድ ካህንህ፣ በአንድ ጳጳስ በኩል፣ ሌላ መልስ ሰጠኻት። ይህች ሴት ከእኔ ጋር ለመነጋገር፣ ስህተቶቼን ለማስተባበል፣ የተማርኋቸውን ክፉ ነገሮች እንድተው ለማድረግና መልካም ነገሮችን ለማስተማር ፈቃደኛ እንዲሆን በለመነችው ጊዜ፣ እሱ እምቢ አለ፤ በኋላም እንደተረዳሁት፣ ይህን ያደረገው በጥበብ ነበር። ይህን ትምህርት ለመቀበል ዝግጁ የሆኑ ሰዎችን ሲያገኝ እንዲህ ማድረግ ልማዱ ነበር። ነገር ግን፣ ያ መናፍቅነት አዲስ በመሆኑ ተመክቼ ስለነበርሁ፣ ገና ትምህርት ለመቀበል ዝግጁ እንዳልሆንሁ፣ እሷም እንደነገረችው፣ እውቀት የጎደላቸውን ልዩ ልዩ ሰዎች በማጠመጃ ጥያቄዎች አስቀድሜ ግራ እንዳጋባሁ መለሰላት። «ነገር ግን ለጥቂት ጊዜ ተዪው፤ ለእሱ እግዚአብሔርን ብቻ ለምኚ። እሱ ራሱ በማንበብ ያ ስህተት ምን እንደሆነና አምላክን ከመፍራት ምን ያህል የራቀ እንደሆነ ይገነዘባል» አላት። በዚያው ጊዜ፣ እሱ ራሱ በልጅነቱ፣ በተታለለችው እናቱ ለማኒ ተከታዮች አሳልፎ እንደተሰጠ፣ መጻሕፍታቸውንም ሁሉ ማለት ይቻላል ከማንበብ አልፎ በተደጋጋሚ በእጁ እንደገለበጠ ነገራት። ከማንም ሰው ክርክር ወይም ማስረጃ ሳይቀርብለት፣ ያን ኑፋቄ ምን ያህል መራቅ እንደሚገባ እንዳየና እንደራቀውም ነገራት። ይህን ከተናገረ በኋላም እሷ አልረካችም፤ ይልቁንም ከእኔ ጋር እንዲገናኝና እንዲነጋገር በልመናና በብዙ እንባ ይበልጥ አጥብቃ ለመነችው። እሱም በጽናት ደጋግማ በመለመኗ ትንሽ ቅር ተሰኝቶ፣ «ሂጂ፤ እግዚአብሔርም ይባርክሽ። የእነዚህ እንባዎች ልጅ ሊጠፋ አይችልምና» አላት። ይህን መልስ፣ ከእኔ ጋር በምታደርጋቸው ውይይቶች ብዙ ጊዜ እንደምትጠቅሰው፣ ከሰማይ እንደተሰማ ቃል ተቀበለችው።