Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman
Nagpalayas sila ng maraming demonyo, at pinahiran nila ng langis ang maraming maysakit at pinagaling ang mga ito. (Mk 6:13)
Mayroon bang maysakit sa inyo? Ipatawag niya ang mga presbitero ng Simbahan, at ipagdasal nila siya at pahiran [him] ng langis sa pangalan ng Panginoon, at ililigtas ng panalanging may pananampalataya ang maysakit, at ibabangon siya ng Panginoon. Kung nakagawa siya ng anumang kasalanan, patatawarin siya. (Jas 5:14โ15)
Inihahayag ng mga talatang ito sa Banal na Kasulatan ang saligan ng Sakramento ng Pagpapahid ng Langis sa Maysakit. Bukod dito, makikita natin sa mga Ebanghelyo ang maraming talata kung saan si Hesus mismo ang nagpagaling sa mga maysakit at nagpakita ng habag sa kanila. Sa isang napakatuwirang paraan, minamahal ni Hesus ang mga nagdurusa dahil sa karamdaman, gayundin ang mga dumaranas ng lahat ng uri ng pagdurusa. Nagmamalasakit Siya at nais Niyang makapiling sila sa pagdurusang iyon. Nais Niyang maghatid ng kagalingan at pag-asa!
Narito ang pambungad na talata mula sa Katesismo tungkol sa Pagpapahid ng Langis sa Maysakit:
โSa pamamagitan ng banal na pagpapahid ng langis sa mga maysakit at ng panalangin ng mga pari, ipinagkakatiwala ng buong Simbahan ang mga maysakit sa Panginoong nagdusa at niluwalhati, upang maibangon at mailigtas Niya sila. At tunay ngang hinihikayat niya silang mag-ambag sa kabutihan ng Bayan ng Diyos sa pamamagitan ng malayang pakikiisa sa Pagpapakasakit at kamatayan ni Kristoโ (LG 11; cf. Jas 5:14โ16; Rom 8:17; Col 1:24; 2 Tim 2:11โ12; 1 Pet 4:13). (#1499)
Upang magkaroon ng mabuting pagkaunawa sa Sakramentong ito, pinakamainam na magsimula sa suliraning tinutugunan nito. Tinutugunan nito ang pagdurusa ng tao dahil sa karamdaman.
Pagnilayan natin ang realidad ng karamdaman at pagdurusa upang maihanda ang ating pag-unawa sa tugon ni Hesus dito.
Ang Pagdurusa Dahil sa Karamdaman
Isinasaad ng Katesismo na ang karamdaman ay kabilang sa โpinakamabibigat na suliraning kinakaharap sa buhay ng taoโ (#1500). Kaakibat ng karamdaman ang iba’t ibang karanasan. Tingnan natin ang ilan sa mga ito.
Kawalang-kakayahan, mga Limitasyon, Pagiging May Hangganan: Kapag ang isang tao ay may sakit, lalo na kung malubha ito, maaari niyang maranasan ang kahinaan, pagiging marupok, at kawalang-kakayahan ng tao sa paraang hindi pa niya nararanasan noon. Bigla na lamang siyang maaaring maratay sa kama o manatili sa ospital, at binabago ng karanasang ito ang lahat ng bumubuo sa kanyang karaniwang pang-araw-araw na buhay. Kapag hindi mo na magawa ang karaniwan mong mga gawain sa araw-araw, matutuklasan mong bigla kang umaasa sa iba sa paraang hindi mo pa naranasan noon. Ang pagiging marupok na ito ay maaaring maging sanhi ng galit at kawalan ng pag-asa, o ng mas malalim na pagpapaubaya sa Diyos at pag-asa sa pagmamahal at pangangalaga ng iba.
Pagsulyap sa Kamatayan: Tiyak na hindi lahat ng malubhang karamdaman ay hahantong sa kamatayan, ngunit bawat malubhang karamdaman ay makapagbibigay sa atin ng isang sulyap sa katotohanang tayo ay mamamatay. Marami sa atin ang hindi gaanong nag-iisip tungkol sa pagkamatay. Para bang ito ay isang bagay na mangyayari pa sa malayong hinaharap at walang kaugnayan sa atin sa kasalukuyang yugto ng ating buhay. Ngunit maaaring bigla tayong akayin ng karamdaman na harapin ang katotohanang tayo, bilang tao, ay mamamatay, at mahikayat tayong tingnan ang buhay sa isang ganap na bagong paraan.
Hapis, Pagkatuon Lamang sa Sarili, Kawalan ng Pag-asa at Paghihimagsik Laban sa Diyos: Kapag dumaranas ang isang tao ng malubhang karamdaman, maraming tuksong dumarating. Ang pisikal na sakit ay maaaring magdulot ng hapis sa kalooban. Tunay ang karanasan ng pagkawala, at masakit ang pagkawalang iyon. Dahil dito, madalas matukso ang mga may malubhang karamdaman na ituon ang lahat ng pansin sa kanilang sarili. At sino ang makasisisi sa kanila? Mahirap isipin ang iba kapag dumaranas ka ng sakit at panghihina. Ang karaniwang nangyayari ay ang labis na pagtuon sa sakit na iyon hanggang sa humantong ito sa kawalan ng pag-asa. Ang kawalan ng pag-asa ay isa sa pinakamadidilim na karanasang maaari nating pagdaanan. Ito ay pagkawala ng pag-asa at pagtitiwala sa Diyos. Nagdudulot ito ng matinding kadiliman sa kalooban at naghahangad ang tao ng paraan upang makaalpas. At kung minsan, ang matinding sakit na ito sa kalooban ay maaaring magbunsod sa isang tao na pag-alinlanganan ang Diyos at ang Kanyang kabutihan. Ang karaniwang tanong ay, โPaano naaatim ng isang Diyos na makapangyarihan sa lahat at lubos na mapagmahal na hayaan akong pagdaanan ito?โ Dahil dito, may ilang tumatalikod sa Diyos nang may galit at paghihimagsik.
Pagkamaygulang sa Buhay Kristiyano: Ngunit ang karamdaman ay hindi kailangang humantong sa kawalan ng pag-asa, galit o paghihimagsik laban sa Diyos. Marami ang hinahayaang palalimin ng kanilang dinaranas na pagdurusa ang kanilang pananampalataya at patatagin sila sa kanilang buhay Kristiyano. Pinipilit ng karamdaman ang isang tao na talikuran ang pagiging maligamgam at pumili: higit na lumago sa birtud, pagtitiwala at kabutihan, o magkulong sa sarili at lumayo sa Diyos at sa kapwa. Ang inaasahan natin sa anumang karamdaman o pagdurusang ating dinaranas ay ang higit tayong umasa sa Diyos at lumalim ang ating pananampalataya. Malaki ang kakayahan ng pagdurusa at karamdaman na patatagin ang ating pagkatao at palaguin tayo sa kabanalan at birtud. Tiyaking hinahayaan mong magbunga nang ganito ang anumang pagdurusang iyong dinaranas.
Paghahanap at Pagbabalik sa Diyos: Ang pinakadakilang โpagpapalaโ na maaaring magmula sa karamdaman ay ang paghahanap at pagbabalik sa Diyos. Natuklasan ng maraming taong may pananampalataya na sa panahon ng malubhang karamdaman, tumibay ang kanilang pananampalataya at lumago ang kanilang pag-ibig. Biglang tila nawawalan ng halaga ang maraming diyus-diyosan at โbagayโ sa mundong ito. Sa halip, maaaring baguhin ng karamdaman ang mga prayoridad sa buhay at ituon ang pansin sa kung ano ang mahalaga at kung ano ang walang hanggan. โHindi mo iyan madadala sa kabilang buhay,โ gaya ng kasabihan. Kaya ang pagdurusang dulot ng karamdaman ay maaaring maging isang malaking pagpapalang hindi agad nakikita kapag inaakay tayo nito na bumalik sa Diyos at sa mga birtud ng buhay Kristiyano.
Ang dapat nating tandaan, higit sa lahat, kapag ang isang tao ay dumaranas ng malubhang karamdaman ay si Kristo ang Dakilang Manggagamot. Noon pa man at magpakailanman, taglay Niya ang pinakamalalim na habag sa mga maysakit. Napakalinaw nating nakikita ito sa mga Ebanghelyo sa pamamagitan ng maraming pagpapagaling na ginawa ni Hesus. At bagaman hindi laging nagpapagaling si Hesus sa katawan, lagi Siyang nagpapagaling sa espiritu. Lagi Siyang kumikilos bilang Banal na Manggagamot ng ating mga kaluluwa.
Sino ang Maaaring Pahiran ng Langis at Sino ang Maaaring Magpahid?
May mga sakramentong maaaring igawad ng mga hindi pari. Halimbawa, maaaring maging saksi sa mga kasal at maggawad ng binyag ang mga diyakono. Sa katunayan, maaari ring gawin ito ng mga layko sa ilalim ng mga natatanging kalagayan. Ngunit ang karamihan sa mga sakramento ay nakalaan sa mga pari at obispo dahil sa natatanging biyaya ng kanilang ordinasyon. Ang Pagpapahid ng Langis sa Maysakit ay isa sa mga sakramentong maaari lamang igawad ng isang pari o obispo. At karaniwan, ang langis na ginagamit ay binabasbasan ng obispo sa Huwebes Santo at ipinamamahagi sa lahat ng pari sa kanyang diyosesis upang gamitin hanggang sa susunod na Huwebes Santo.
Ang Sakramento ng Pagpapahid ng Langis sa Maysakit ay hindi para sa mga karaniwang paghihirap at kahinaan sa pang-araw-araw na buhay. Ang mga Sakramento ng Kumpisal at Eukaristiya ang para sa mga pang-araw-araw na pangangailangang ito. Ang Pagpapahid ng Langis sa Maysakit ay partikular na para sa mga taong nahaharap sa posibilidad ng kamatayan dahil sa isang malubhang karamdaman. Napakalawak ng pakahulugang ito, kaya tingnan natin ang ilang praktikal na halimbawa.
Panganib ng Kamatayan: Gaya ng nabanggit sa itaas, bawat malubhang karamdaman ay maaaring magpamulat sa atin sa posibilidad ng kamatayan, kahit malamang na hindi ito mangyari. Ang Sakramento ng Pagpapahid ng Langis sa Maysakit ay dapat igawad sa mga taong sa anumang paraan ay nanganganib mamatay dahil sa karamdaman. Maaaring ito ay isang taong sasailalim sa operasyon, kahit medyo karaniwan lamang ang operasyong iyon. O maaari itong igawad sa halos sinumang naospital dahil sa karamdaman. Ang gabay na prinsipyo ay maging maingat at bukas-palad sa pagkakaloob ng biyaya ng sakramentong ito. Kahit maliit lamang ang posibilidad ng kamatayan, makabubuting tumanggap ng pagpapahid ng langis.
Siyempre, dapat gamitin ang sentido komun. Halimbawa, kung karaniwang sipon lamang ang mayroon ka, hindi ka dapat tumanggap ng pagpapahid ng langis. Gayunman, kung may iba pang malulubhang komplikasyon na, ayon sa doktor, ay nagiging dahilan upang magdulot sa iyo ng malubhang panganib ang karaniwang sipon, dapat kang tumanggap ng pagpapahid ng langis.
Sa Simula ng Isang Karamdaman: Kung minsan ay iniisip na dapat hintayin ang sandali ng kamatayan bago tawagin ang pari upang magpahid ng langis. Mali ito. Dapat ipagkaloob ang Pagpapahid ng Langis sa simula ng isang malubhang karamdaman upang makatulong ang biyaya ng Sakramentong ito sa buong panahon ng pagkakasakit. Gayunman, kung napahiran na ng langis ang isang tao sa simula ng isang malubhang karamdaman at pagkatapos ay lumala ang kaniyang kalagayan, nararapat na pahiran siyang muli ng langis, pati na kapag malapit na siyang mamatay.
Mga Nakatatanda: Kapag ang โpanghihina ay nagiging higit na kapansin-pansinโ dahil sa katandaan, panahon na upang tumanggap ng Pagpapahid ng Langis. Sa ganitong kalagayan, maaaring regular na pahiran ng langis ang mga nakatatanda hanggaโt nagpapatuloy ang kanilang karupukan at panghihina. Iminumungkahi ng ilan na pinakamainam ang isang beses sa isang buwan. Ang mga ipinagkatiwala sa pangangalaga ng isang tahanan para sa mga nakatatanda ay angkop na tumanggap nang regular ng Pagpapahid ng Langis sa Maysakit. Ang katandaan ay hindi isang karamdaman. Gayunman, gaya ng makikita natin sa bandang huli ng kabanatang ito, tiyak na maaaring tumanggap ng Pagpapahid ng Langis ang mga nakatatanda dahil sa kanilang mga pangangailangan, panghihina ng katawan, pagdurusa, mga karamdaman, at pagiging malapit sa wakas ng kanilang buhay.
Karamdaman sa Pag-iisip: Ang karamdaman sa pag-iisip ay may kaakibat na natatanging mga hamon at pagdurusa. Bilang pangkalahatang tuntunin, maaaring pahiran ng langis ang mga dumaranas ng anumang uri ng karamdaman sa pag-iisip o iba pang matinding pagdurusa ng isip. Kung minsan, maaaring maging banta sa buhay ang karamdaman sa pag-iisip dahil sa ibaโt ibang dahilan. Gayunman, dapat maging maingat sa paggagawad ng Pagpapahid ng Langis. Ang pagkakaroon lamang ng isang masamang araw o ang matinding panlulumo ay hindi dahilan upang tumanggap ng Pagpapahid ng Langis. Hindi rin sapat na dahilan ang isang banayad na karamdaman. Kung minsan, naghahangad ang mga tao ng pangkalahatan o espirituwal na paggaling, gaya ng paggaling mula sa isang pinagdaanang pagsubok o sugat ng damdamin. Muli, hindi ito ang layunin ng Sakramentong ito. Ang Eukaristiya at Kumpisal ang nagkakaloob ng biyayang kailangan para sa ganitong uri ng paggaling. Makatutulong ang pag-unawa ng pari sa kalagayan upang mapagpasyahan kung kailangan ng tao ang Pagpapahid ng Langis. Kaya kung may pag-aalinlangan tungkol dito, kausapin ang inyong kura paroko at hayaan siyang magpasya.
Sa kabuuan, dapat na bukas-palad na ipagkaloob ang Sakramento ng Pagpapahid ng Langis sa mga nangangailangan nito. Kung may pag-aalinlangan, marahil ay pinakamainam na ipagkaloob ang Pagpapahid ng Langis. At mas mabuting gawin ito nang mas maaga kaysa sa ipagpaliban pa. Ang katotohanang ginawa ng Diyos na isang Sakramento ang Pagpapahid ng Langis sa Maysakit ay nagsasabi sa atin na mayroon Siyang natatanging malasakit sa mga may sakit o nanghihina at nais Niyang ibuhos sa kanila ang Kaniyang biyaya.
Mga Bunga ng Sakramento
Makapangyarihan ang mga bunga ng Sakramento ng Pagpapahid ng Langis, ngunit marahil ay hindi natin inaasahan sa simula ang ilan sa mga ito. Malamang na iniisip natin na ang layunin ng Pagpapahid ng Langis ay ang humiling ng pisikal na paggaling. Maaaring iyon ang maging bunga, ngunit maaari ring hindi. Ilalahad sa bahaging ito ang ibaโt ibang bunga ng sakramentong ito. Ang pagninilay sa mga ito ay lalo nang makatutulong sa atin na makita ang karamdaman at pagdurusa ng tao ayon sa pagtingin ng Diyos. Nakabalangkas ang mga bungang ito sa Katekismo #1532. Itinatampok ng ibaโt ibang dagdag na pagdidiin sa ibaba (mga salitang may salungguhit) ang ilan sa mga tiyak na bunga ng sakramentong ito.
Ang pakikiisa ng maysakit sa pagpapakasakit ni Kristo, para sa kanyang sariling kabutihan at sa kabutihan ng buong Simbahan: Mahalagang maunawaan ito at isabuhay. Ito ang dakila at kamangha-manghang misteryo ng โMapagtubos na Pagdurusa.โ Madalas, kapag nagdurusa tayo, nahuhulog tayo sa bitag ng pag-aakalang masama ito para sa atin. Maaari pa nga tayong mahulog sa bitag ng pag-aakalang walang malasakit ang Diyos. Ngunit hindi talaga ganito ang katotohanan. Ang totoo, ibinigay sa atin ni Hesus ang ganap na halimbawa ng kahalagahan ng pagdurusa. Tiniis Niya ang pinakamatinding pagdurusa sa Kanyang buhay, at ginawa Niya ito nang may dahilan. Ano ang dahilang ito? Dalawa ang dahilan. Una sa lahat, pumasok sa mundong ito at sa ating buhay ang pagdurusa, karamdaman at kamatayan bilang bunga ng kasalanang orihinal. Ang tugon ng Diyos ay isugo ang Kanyang Anak sa mundo upang baguhin ang kamatayan, karamdaman, at lahat ng uri ng pagdurusa. Binago Niya ang mga ito sa pamamagitan ng paggawa sa mga ito bilang mismong paraan ng ating walang hanggang kaligtasan. Ikalawa, inaanyayahan Niya tayong iugnay ang ating mga pagdurusa sa Kanya upang ang ating pagdurusa ay makabahagi sa Kanyang kapangyarihang tumubos. Maluwalhati ito, ngunit napakadalas na hindi ito napapansin. Nangangahulugan ito na ang ating pagdurusa ay maaaring magkaroon ng dakilang kapangyarihan at maging isang kamangha-manghang kasangkapan ng biyaya sa ating mundo kung kusang-loob, malaya at buong kagalakan lamang natin itong iuugnay sa pagdurusa ni Kristo. Sa ganitong paraan, ang ating pagdurusa ay nagiging tulad ng isang panalangin. Nagkakaroon ito ng kahulugan at halaga. Sa isang diwa, masasabi nating ang ating pagdurusa ay โnagiging makadiyos.โ
Ang Sakramento ng Pagpapahid ng Langis ay nagkakaloob ng natatanging biyaya sa mga pinapahiran ng langis, na nagbibigay sa kanila ng kakayahang mas lubos na iugnay ang kanilang pagdurusa kay Kristo. Malaki ang magiging epekto nito sa kanilang buhay, ngunit makikinabang din dito ang buong Simbahan! Binanggit ito ni San Pablo nang sabihin niya, โNgayon ay nagagalak ako sa aking mga pagdurusa alang-alang sa inyo, at sa aking laman ay pinupunan ko ang kulang sa mga paghihirap ni Kristo alang-alang sa kanyang katawan, na siyang simbahanโ (Colossians 1:24). Inaanyayahan tayo ni Hesus na makibahagi hindi lamang sa Kanyang mga pagdurusa, kundi pati sa kapangyarihang tumubos na maaaring taglayin ng mga pagdurusang iyon dahil sa Kanyang Krus.
Ang mga pinapahiran ng langis ay dapat umasa sa biyayang ito sa isang natatanging paraan at inaanyayahang ialay kay Kristo ang kanilang mga pagdurusa nang buong kamalayan, para sa kanilang sariling kabutihan at sa kabutihan ng buong mundo.
Ang pagpapalakas, kapayapaan, at katapangan upang matiis sa paraang Kristiyano ang mga pagdurusang dulot ng karamdaman o katandaan: Ang pagdurusa ay hindi isang layunin sa sarili nito. Isa na itong paraan upang mas mapalapit kay Kristo. Upang lubos nating maiugnay ang ating mga pagdurusa kay Kristo, kailangan natin ng lakas, kapayapaan at katapangan. Ipinagkakaloob sa atin ng Pagpapahid ng Langis sa Maysakit ang biyayang iyon.
Ang matiyagang pagtitiis ay lubhang nagbibigay-inspirasyon sa mga nakasasaksi nito. Isang inspirasyon ang mga taong labis na nagdurusa ngunit nananatiling may kapayapaan at lakas. Hindi ang pagdurusa ang nagbibigay-inspirasyon, kundi ang lakas at kapayapaan. Totoo rin ito sa mga nanghihina dahil sa katandaan. Madaling maisip ng mga nakatatanda na patapos na ang kanilang buhay at mas mabuti pang mamatay na lamang. Bagaman nauunawaan ang ganitong pag-iisip, isang pagkakamali kung hindi mapapansin na nais ng Diyos na magbigay ang mga nakatatanda ng natatanging patotoo sa Kanyang lakas at katapangan. May misyon pa rin sila sa buhay kahit nasa tahanan sila ng pangangalaga para sa matatanda o nasa ospital. Lubhang kailangan ang kanilang patotoo, at bukal ito ng biyaya para sa marami.
Ang kapatawaran ng mga kasalanan, kung hindi ito natanggap ng maysakit sa pamamagitan ng Sakramento ng Penitensiya: Madalas, kapag dinapuan ng malubhang karamdaman o sinapit ng trahedya ang isang tao, wala na siyang panahong makapangumpisal. Malinaw na ganito ang nangyayari kapag bigla siyang nawalan ng malay. Sa gayong kalagayan, hangga’t nanaisin sana ng taong papahiran ng langis na mangumpisal, pinatatawad ang lahat ng kanyang mga kasalanan. Hindi mapaghanap ang Diyos. Hindi Niya sinasabi, โPaumanhin, pinalampas mo ang pagkakataong mapatawad dahil wala kang malay.โ Hindi, dakila ang awa ng Diyos, at malaya Niyang ipinagkakaloob ang kapatawaran ng mga kasalanan kung ninanais ito. At alam ng Diyos ang laman ng ating puso, kaya alam Niya kung nanaisin at pipiliin sana natin ito.
Ang biyayang ito ng kapatawaran sa pamamagitan ng Sakramento ay isang napakalaking pagpapala, lalo na sa oras ng kamatayan kapag walang malay ang tao. Una sa lahat, isa itong pagpapala sa tumatanggap ng Sakramento. Ngunit malaking kaaliwan din ito sa mga kapamilya sapagkat tinitiyak nito sa kanila na ang Diyos ay lubos na naroroon sa piling ng kanilang mga mahal sa buhay, na nag-aalok ng awa at kapatawaran.
Ang pagpapanumbalik ng kalusugan, kung ito ay makabubuti sa kaligtasan ng kanyang kaluluwa: Masasabi mong medyo masalimuot ang bungang ito. Madalas, nananalangin tayo para sa paggaling at inaasahan nating ang Sakramento ng Pagpapahid ng Langis ay pangunahing para sa layuning iyon. Ngunit ang mahalagang pananalita ay magaganap ang paggaling kung at kung lamang โito ay makabubuti sa kaligtasan ng kanyang kaluluwa.โ Siyempre, ang Diyos lamang ang nakaaalam nito, kaya kailangan nating magtiwala sa Kanya. Ngunit ang mahalagang tandaan ay ang pinakahuling layunin sa buhay ay ang kaligtasan! Hindi kamatayan ang hantunganโkundi Langit. Kapag naunawaan natin ito, mahaharap din tayo sa dakilang hiwaga kapag kinukuha ng Diyos ang isang tao mula sa mundong ito, kahit tila hindi pa niya panahon. Isang hiwaga ang kamatayan, at tinatawag tayong magtiwala at magpasakop sa Diyos kahit hindi natin nauunawaan ang Kanyang mga paraan.
Kaya ano ang dapat nating ipanalangin kapag malapit nang mamatay ang isang mahal sa buhay at pinahiran siya ng langis? Ang pinakamainam na panalangin ay isang panalangin ng pagpapaubaya sa Diyos. Ipagkatiwala ang iyong mahal sa buhay, o ang iyong sarili sa sarili mong karamdaman, at manalig na alam ng Diyos kung ano ang pinakamabuti at ipagkakaloob Niya ang biyayang kailangan upang makamit ang pinakamabuti.
Ang paghahanda sa pagpanaw tungo sa buhay na walang hanggan: Panghuli, mahalagang tandaan na inihahanda ng Sakramentong ito ang kaluluwa para sa biyaya ng isang banal na kamatayan. Alam ng Diyos kung ano ang kailangan ng kaluluwa sa sandali ng kamatayan. Kaya anuman ang pinakakailangan ng kaluluwang iyon, iaalok iyon ng Diyos sa paraang malaya niya itong matatanggap o matatanggihan. Muli, Langit ang ating layunin, at hindi natin ito dapat kalimutan kailanman!
Noong araw, karaniwang tinatawag ang Sakramento ng Pagpapahid ng Langis na โMga Huling Sakramentoโ o โHuling Pagpapahid ng Langis.โ Binigyang-diin nito ang aspetong โbago mismo ang kamatayanโ ng pagpapahid ng langis. At bagaman angkop ito sa oras ng kamatayan, mas karaniwan na itong tinatawag ngayon na Pagpapahid ng Langis sa Maysakit upang bigyang-diin ang kahalagahan ng pagtanggap nito hindi lamang sa bingit ng kamatayan kundi pati sa simula at sa buong panahon ng pagkakasakit.
Sa pinakamainam na kalagayan, sa bingit ng kamatayan, dapat ding ibigay ang Banal na Eukaristiya bilang Biatiko. Ang Biatiko ay ang pagtanggap kay Hesus sa Eukaristiya na may mga panalanging nagbibigay-diin na ang pagtanggap na ito ng Eukaristiya ay para sa huling paglalakbay tungo sa Langit. Ang โViaticumโ ay nangangahulugang โpara sa paglalakbay.โ
Mahalagang banggitin dito na ang mga Sakramento para sa simula ng paglalakbay ng Kristiyano ay ang Binyag, Kumpil at Banal na Eukaristiya. Ang mga Sakramento para sa huling paglalakbay ay ang Penitensiya, Pagpapahid ng Langis at, muli, ang Banal na Eukaristiya.
Paano at Kailan Ito Iginagawad
Maaaring igawad ang Sakramento ng Pagpapahid ng Langis anumang oras at saanmang lugar. Maaari itong igawad sa bahay, sa ospital, sa tahanan ng pag-aalaga, sa simbahan, o saanman naroroon ang maysakit. Maaaring dalhin sa kanya ang Sakramento.
Sa praktikal na usapan, kung sasailalim ka sa operasyon, mabuting dumaan sa simbahan ng parokya isang araw bago nito upang tumanggap ng Pagpapahid ng Langis. Maaari kang tumawag muna upang magtakda ng oras. May mga pari ring nakapagbibigay ng Pagpapahid ng Langis sa mga humihiling nito sa pagitan ng mga Misa tuwing Linggo.
Kung may biglang naospital at nasa kritikal na kalagayan, sabihin sa mga nars na nais mong papuntahin ang isang pari. Dapat alam ng mga nars kung paano agad makikipag-ugnayan sa pari sa lugar. Para sa mga nakatatanda, makatutulong kung sila mismo o ang kanilang tagapag-alaga ay patuloy na magbibigay-alam sa parokya sa kanilang lugar tungkol sa kanilang kalusugan at hihiling ng Pagpapahid ng Langis paminsan-minsan. Kung ang nakatatanda ay nasa isang tahanan ng pangangalaga, maaaring mayroon nang buwanang Pagpapahid ng Langis doon, kaya magtanong tungkol dito sa parokya sa inyong lugar.
Ang mahalaga ay tiyakin mong hangarin at hingin ang sakramentong ito. Kausapin ang pari ng parokya sa inyong lugar at hayaan siyang gabayan ka o ang iyong mahal sa buhay kung kailan at paano tatanggapin ang biyayang ito.
Susunod: Kabanata 8 – Ang Sakramento ng Banal na Orden
Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman
Mayroon din sa eBook & Paperback
Amazon.comย โย Google Playย โย iTunesย โย Barnes and Noble

