San Adalberto ni Mihály Kovács
Abril 23: San Adalberto, Obispo at Martir—Opsiyonal na Paggunita
c. 956–997
Patrong Santo ng Polonya, Unggarya, at Republikang Tseko
Itinanghal na santo ni Papa Silvestre II noong 999
Kulay Liturhiko: Pula
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Sipi:
Si Adalberto ang binhing iyon ng Ebanghelyo na nahulog sa lupa at namatay, at nagbunga ng masaganang ani sa lahat ng bansang kaugnay ng kanyang misyon. Gayon ang nangyari sa Bohemia, Unggarya, Polonya ng mga Piast, at maging sa Pomerania, Gdansk, at sa mga taong naninirahan sa rehiyong ito. Makalipas ang isang libong taon mula nang mamatay siya sa Baltiko, lalo nating nauunawaan na ang dugo ng martir na ito, na ibinuhos sa mga lupaing ito sampung siglo na ang nakalilipas, ay may mahalagang ambag sa ebanghelisasyon, pananampalataya, at bagong buhay. Gaano kalaki ang pangangailangan natin ngayon na tularan ang kanyang buhay na lubos na nakatalaga sa Diyos at sa pagpapalaganap ng Ebanghelyo. Ang kanyang patotoo ng paglilingkod at sigasig na apostoliko ay malalim na nakaugat sa pananampalataya at pag-ibig kay Kristo. Masasabi natin tungkol kay San Adalberto, kasama ng Salmista: “Ang kanyang kaluluwa ay patuloy na nauuhaw sa Diyos; hinahangad niya ang Diyos na gaya ng isang tigang at tuyong lupang walang tubig” (cf. Ps 63:2). ~Homiliya ni San Juan Pablo II sa Polonya, Hunyo 5, 1999
Pagninilay: Si Duke Slavník at ang kanyang asawang si Střezislava, ang mga magulang ng santong ginugunita natin ngayon, ay kapwa nagmula sa mararangal na pamilyang namumuno sa Dukado ng Bohemia, na ngayon ay ang Republikang Tseko. Nagkaroon sila ng limang anak na lalaki, at isa sa kanila si Vojtěch. Noong bata pa siya, nagkasakit nang malubha si Vojtěch, kaya nangako ang kanyang mga magulang na puspos ng pananampalataya na ihahandog siya sa Diyos bilang pari kung pagagalingin siya ng Diyos. Gumaling nga si Vojtěch at ipinadala siya sa Magdeburg, Alemanya, upang mag-aral sa ilalim ni Obispo Adalberto, ang unang obispo ng diyosesis na iyon. Sa loob ng sampung taon niyang pag-aaral, lumago si Vojtěch sa kaalaman at kabanalan. Gumugugol siya ng mahabang oras sa panalangin at lubos na nakatuon sa pangangalaga sa mga dukha. Napakalaki ng paggalang ni Vojtěch sa Obispo ng Magdeburg kaya pinili niya ang pangalan nito nang tanggapin niya ang Sakramento ng Kumpil. Kalaunan, itinanghal na santo si Obispo Adalberto ng Magdeburg, gayundin ang kanyang mag-aaral na si San Adalberto ng Praga, na ang kapistahan ay ipinagdiriwang natin ngayon.
Nang mamatay ang Obispo ng Magdeburg noong 981, umuwi sa Bohemia ang batang si Adalberto at inordenahang pari makalipas ang dalawang taon ng Obispo ng Praga. Di-nagtagal, nagkasakit nang malubha ang Obispo ng Praga at, habang naghihingalo, napuspos siya ng takot sa impiyerno. Namuhay siya nang makamundo, na naghahangad ng kayamanan at kaginhawahan sa halip na kabanalan. Ang nasaksihan ni Padre Adalberto sa naghihingalong obispo ay nakaantig sa kanya at nag-udyok sa kanya na palalimin ang kanyang pangakong pagsikapan ang kabanalan sa pamamagitan ng penitensiya, panalangin, at payak na pamumuhay. Di-nagtagal pagkatapos nito, napili si Padre Adalberto bilang susunod na obispo ng Praga. Bagaman tumutol siya noong una, tinanggap din niya ito sa huli at inordenahang obispo noong 983. Sinasabing mula nang maging obispo si Adalberto, bihira na siyang ngumiti. Sinabi niya kalaunan, “Madaling magsuot ng mitra at krus; ngunit lubhang nakapanghihilakbot ang magbigay-sulit tungkol sa pamamahala sa isang diyosesis sa Hukom ng mga buhay at mga patay.” Tunay niyang nadama ang bigat ng kanyang pananagutan.
Noong una, masayang tinanggap si Obispo Adalberto sa Praga. Mula sa simula ng kanyang panunungkulan bilang obispo, namuhay siya nang payak, madalas manalangin at mag-ayuno, natulog sa sahig bilang penitensiya, nangaral halos araw-araw, at madalas dumalaw sa mga maysakit at mga bilanggo. Bagaman Kristiyano ang mga tao sa kanyang diyosesis, hindi pa sila matagal na mga Kristiyano, at marami sa kanila ang nanghahawakan pa rin sa dati nilang mga kaugaliang pagano. Karaniwan sa kanila ang pag-aasawa ng higit sa isa, pagsamba sa mga diyus-diyosan, pang-aalipin, at sari-saring iba pang imoral na gawain. Masigasig na sinikap ni Obispo Adalberto na sugpuin ang mga kasamaang ito, ngunit napakatindi ng pagtutol na kanyang hinarap kaya kinailangan niyang tumakas patungong Roma. Sa Roma, pinahintulutan siya ng Santo Papa na pumasok sa monasteryo ng mga Benediktino ni San Bonifacio. Bilang isang obispong monghe, nagpakumbaba siya at ginampanan ang pinakamabababang gawain sa monasteryo. Sa panahong ito, maaaring dumalaw rin siya sa Hungary upang ipangaral ang Ebanghelyo, kung saan pinaniniwalaang bininyagan niya ang magiging hari at magiging San Esteban ng Hungary.
Pagkaraan ng humigit-kumulang limang taon sa monasteryo, pinabalik ng papa si Obispo Adalberto sa Praga, na may tagubiling maaari siyang umalis muli kung mananatiling mapanlaban sa kanya ang mga tao. Dumating si Obispo Adalberto sa Praga at, noong una, tinanggap siya nang may malaking kagalakan. Ngunit nang muli niyang labanan ang mga kasamaan sa kanyang diyosesis, muling nalagay sa panganib ang kanyang buhay. Dahil dito, bumalik siya sa Roma at muling pumasok sa monasteryo ng mga Benediktino, kung saan siya hinirang na prior. Hindi nagtagal, naglakbay siya patungong Poland upang tulungan ang kanyang kaibigang si Duke Bolesław I at gumanap ng kanyang tungkulin bilang obispo sa Gniezno, Poland.
Matapos maakay ang marami sa Poland sa pananampalataya, sinunod ni Obispo Adalberto ang hangarin ni Boleslaw na maglakbay siya pahilaga sa teritoryo ng Prussia sa baybayin ng Dagat Baltiko upang akayin sa pananampalataya ang mga paganong magagaspang ang ugali sa lupaing iyon. Kamakailan lamang naging isang Kristiyanong bansa ang Poland, at nais ni Duke Bolesław na akayin ang mga Prussian sa pananampalataya at mapasailalim sila sa kanyang pamamahala. Ang mga Prussian ay mga taong relihiyoso na naniniwalang may mga espiritu ang lahat ng bagay sa nilikhang daigdig. Iginagalang at sinasamba nila ang mga hayop, puno, at lupain. Nagsasagawa ang mga saserdoteng pagano ng mga ritwal ng mahika, humihingi ng mga pabor sa di-mabilang na mga espiritung ito, at regular ding nagsisikap na makipag-ugnayan sa mga patay. Ganito inilarawan ng isang misyonero noong ikalabing-apat na siglo ang mga Prussian: “Dahil hindi nila kilala ang Diyos, sa kanilang kamalian ay sinamba nila bilang diyos ang bawat nilalang, gaya ng araw, buwan at mga bituin, kulog, mga ibon, maging ang mga hayop na may apat na paa, at maging ang palaka. Mayroon din silang mga kagubatan, bukirin at anyong-tubig na itinuturing nilang napakabanal, kaya hindi sila pumuputol ng kahoy ni nangangahas na bungkalin ang mga bukirin o mangisda sa mga tubig na iyon” (Padre Peter ng Dusburg).
Nang dumating si Obispo Adalberto sa Prussia, naging mabunga sa simula ang kanyang pangangaral. Gayunman, hindi nagtagal ay nalagay sa panganib ang kanyang buhay, at kinailangan niyang lumipat sa ibang mga lugar. Patuloy niyang tiniis ang poot ng mga tagaroon, kabilang ang isang saserdoteng pagano na itinuring siyang banta sa kanilang paraan ng pamumuhay. Isang araw, pinatay ng saserdoteng paganong iyon, kasama ng isang nagkakagulong pangkat, ang obispo, pinugutan siya ng ulo, at itinulos ito sa isang poste. Pagkaraan ng dalawang taon, binili ni Bolesław I mula sa mga pagano ang bangkay ni Adalberto kapalit ng gintong katumbas ng bigat ng kanyang katawan. Nang maiuwi na ang kanyang bangkay sa Poland, idinaos ang mga ritwal ng libing ni Obispo Adalberto, at inilibing siya sa Katedral ng Gniezno. Noong 999, itinanghal siyang santo ni Papa Silvestre II, at makalipas ang isang taon, dumating sa Katedral ng Gniezno ang Emperador ng Banal na Imperyong Romano na si Otto III at nanalangin sa libingan ni San Adalberto. Mabilis na lumaganap ang debosyon sa kanya, at sa loob ng maraming siglo ay buong-pagtitiwalang hiniling ang kanyang pamamagitan para sa mga lupaing bagong akay sa pananampalataya na kanyang pinaglingkuran.
Bagaman sa ilang pananaw ay maituturing na hindi matagumpay ang paglilingkod ni San Adalberto bilang obispo, ang kaniyang tapang, katapatan sa Ebanghelyo, at pagbubuhos ng kaniyang dugo ay kinikilalang dahilan ng patuloy na pagbabalik-loob ng marami sa buong Bohemia, Polonya, at Hungary. Sa huling bahagi ng ikalawang siglo, isinulat ng bantog na Kristiyanong manunulat na si Tertuliano, “Ang dugo ng mga martir ay binhi ng mga Kristiyano.” Bagaman binubuksan ng pangangaral ng Salita ng Diyos ang mga isip at puso sa Katotohanan, ipinakikita ng kasaysayan na ang masayang pagyakap sa pagdurusa, lalo na sa pagkamartir alang-alang sa Ebanghelyo, ay lubhang nagpapalusog sa mga binhi ng Salita ng Diyos na naipangaral. Unang inihasik ni San Adalberto ang binhi ng Salita ng Diyos at pagkatapos ay diniligan ang mga binhing iyon ng kaniyang dugo. Dahil dito, nagsimulang lumago nang sagana sa pananampalataya kay Kristo ang mga lupaing kaniyang pinaglingkuran, at naging mga bansang Kristiyano sa mga sumunod na siglo.
Habang pinagninilayan mo ang buhay ni San Adalberto, isipin kung may nakikita kang pagkakatulad nito sa iyong buhay. Nagsisikap ka bang ibahagi ang Ebanghelyo sa iyong pamilya at mga kaibigan, ngunit kakaunti lamang o walang nakikitang bunga ang iyong mga pagsisikap? Kung gayon, humugot ka ng inspirasyon sa santo ngayong araw, at tularan ang kaniyang matapang na pagtatalaga ng sarili hanggang sa wakas, na iniaalay ang iyong buhay nang may pagsasakripisyo upang ang patotoo ng iyong pag-ibig ay magpalusog sa binhing inihasik ng Diyos sa pamamagitan mo.
Panalangin: San Adalberto, buong tapang kang naglingkod bilang isang mabuting pastol sa mga taong pinagsuguan sa iyo. Bagaman patuloy kang sinalungat, hindi kailanman natinag ang iyong katapatan sa tungkulin. Sa huli, ang katapatang iyon ay humantong sa pagbubuhos ng iyong dugo. Ipanalangin mo ako upang matularan ko ang iyong katapangan at maialay ko ang aking buhay para sa kapwa, anuman ang maging kapalit. San Adalberto ng Praga, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat
Karagdagang Babasahin:
Papa San Juan Pablo II—Homiliya I
Papa San Juan Pablo II—Homiliya II
Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Abril 23: San Adalberto, Obispo at Martir—Opsiyonal na Paggunita
c. 956–997
Patron ng Polonya, Hungary, at Republikang Tseko
Itinanghal na santo ni Papa Silvestre II noong 999
Si San Adalberto ng Praga ay pinangalanang Vojtěch nang isilang. Noong bata pa siya at malubha ang karamdaman, ipinangako ng kaniyang mga magulang na ihahandog siya sa Diyos bilang pari kung pagagalingin siya ng Diyos. Nang gumaling si Vojtěch, ipinadala siya ng kaniyang mga magulang sa Magdeburg, Germany upang mag-aral sa ilalim ni Obispo Adalberto, ang unang obispo ng diyosesis. Sa sampung taon ng pag-aaral, lumago siya sa kaalaman at kabanalan, gumugol ng mahabang oras sa pananalangin, at itinalaga ang sarili sa pangangalaga sa mga dukha. Napakalaki ng paggalang ni Vojtěch sa Obispo ng Magdeburg kaya pinili niya ang pangalan nito nang tanggapin niya ang Sakramento ng Kumpil.
Nang mamatay ang Obispo ng Magdeburg noong 981, umuwi ang batang si Adalberto sa Bohemia at inordenahang pari makalipas ang dalawang taon ng Obispo ng Praga. Nang masaksihan niya ang takot sa impiyerno ng obispo habang naghihingalo ito dahil sa makamundong buhay na ipinamuhay nito, lalo pang pinagtibay ni Adalberto ang kaniyang sariling pagtatalaga sa paghahangad ng kabanalan sa pamamagitan ng penitensiya, pananalangin, at payak na pamumuhay. Di-nagtagal, napili si Padre Adalberto bilang susunod na obispo ng Praga. Matapos maging obispo, bihira siyang ngumiti, sapagkat lubos niyang nadarama ang bigat ng kaniyang pananagutang pastulan ang kaniyang kawan.
Masayang tinanggap si Obispo Adalberto sa Praga at hinangaan dahil sa kaniyang payak na pamumuhay, pananalangin, pag-aayuno, penitensiya, pangangaral, at pagdalaw sa mga maysakit at bilanggo. Nang sikapin niyang ilayo ang mga tao sa kanilang mga kaugaliang pagano—kabilang ang pagkakaroon ng maraming asawa, pagsamba sa mga diyus-diyosan, at pang-aalipin—napakatindi ng pagtutol na kaniyang naranasan kaya kinailangan niyang tumakas patungong Roma. Pinahintulutan siya ng Santo Papa na pumasok sa monasteryo ng mga Benediktino ni San Bonifacio, kung saan ginampanan niya ang pinakamabababang gawain. Sa panahong ito, maaaring dumalaw siya sa Hungary upang ipangaral ang Ebanghelyo, at pinaniniwalaang bininyagan niya ang magiging hari at magiging San Esteban ng Hungary.
Pagkaraan ng humigit-kumulang limang taon sa monasteryo, pinabalik ng papa si Obispo Adalberto sa Prague. Noong una, sinalubong siya nang may malaking kagalakan, ngunit nang muli niyang labanan ang mga kasamaan sa kanyang diyosesis, muling nalagay sa panganib ang kanyang buhay. Dahil dito, bumalik siya sa Roma at muling pumasok sa monasteryo ng mga Benediktino, kung saan siya hinirang na prior. Hindi nagtagal, nagtungo siya sa Poland at ginampanan ang kanyang tungkulin bilang obispo sa Gniezno.
Matapos maakay sa pananampalataya ang marami sa Poland, naglakbay si Obispo Adalberto pahilaga patungo sa teritoryo ng Prussia sa baybayin ng Dagat Itim upang akayin sa pananampalataya ang mga magagaspang na pagano sa lupaing iyon. Kamakailan lamang naging Kristiyanong bansa ang rehiyon, at patuloy pa ring nagsasagawa ng animismo ang mga tao, na sumasamba sa mga hayop, puno, at lupa. Nang dumating si Obispo Adalberto sa Prussia, naging matagumpay ang kanyang pangangaral noong una, ngunit di-nagtagal ay nalagay sa panganib ang kanyang buhay, at kinailangan niyang lumipat sa ibang lugar. Patuloy niyang tiniis ang poot ng mga tagaroon, hanggang isang araw ay pinamunuan ng isang paring pagano ang isang pangkat ng mga taong pumatay sa obispo, pumugot sa kanyang ulo, at inilagay ito sa isang tulos. Pagkaraan ng dalawang taon, tinubos ang bangkay ni Adalberto at ibinalik sa Poland. Inilibing siya sa Katedral ng Gniezno. Noong 999, itinanghal siyang santo ni Papa Silvestre II, at makalipas ang isang taon, dumating sa Katedral ng Gniezno ang Emperador ng Banal na Imperyong Romano na si Otto III at nanalangin sa libingan ni San Adalberto. Mabilis na lumaganap ang debosyon sa kanya, at sa loob ng maraming siglo ay taimtim na hiniling ang kanyang pamamagitan para sa mga lupaing bagong yakap ang pananampalataya kung saan siya naglingkod.
San Adalberto, buong tapang kang naglingkod bilang mabuting pastol sa mga taong pinagsuguan sa iyo. Bagaman patuloy kang sinalungat, hindi kailanman natinag ang iyong katapatan, at humantong ito sa pagbubuhos ng iyong dugo. Ipanalangin mong matularan ko ang iyong katapangan at maialay ko ang aking buhay para sa iba, anuman ang maging kapalit. San Adalberto ng Prague, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

