Polski

Święty Wojciech

Święty Wojciech, autor: Mihály Kovács

23 kwietnia: Święty Wojciech, biskup i męczennik — wspomnienie dowolne

ok. 956–997
Patron Polski, Węgier i Czech
Kanonizowany przez papieża Sylwestra II w 999 roku
Kolor liturgiczny: czerwony
Wersja: Pełna – Skrócona

Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Cytat:
Jest on tym ewangelicznym ziarnem, które wpadło w ziemię i obumarło, i przyniosło plon, plon wieloraki. Dla tych wszystkich krajów i narodów, z którymi było związane jego posłannictwo. Dla Czech, dla Węgier, dla polski piastowskiej, a także dla Pomorza, Gdańska, dla ludów zamieszkujących tę ziemię. Po tysiącu lat, które dzielą nas od jego śmierci nad Bałtykiem, uświadamiamy sobie jeszcze pełniej, że ta właśnie krew męczeńska, przelana na tych ziemiach dziesięć wieków temu, przyczyniła się w znacznej mierze, w zasadniczej mierze do ewangelizacji, do wiary, do nowego życia. Jakże potrzebny nam jest dzisiaj przykład Wojciechowego życia, oddanego bez reszty Bogu i Ewangelii, jego świadectwo służby, apostolskiej gorliwości, zakorzenione głęboko w wierze i miłości do Chrystusa. O św. Wojciechu możemy powiedzieć za psalmistą: « Jego dusza nieustannie pragnęła Boga, tęskniła za Nim jak ziemia zeschła, spragniona, bez wody » (Ps. 63 (62), 2). ~Homilia św. Jana Pawła II wygłoszona w Polsce 5 czerwca 1999 roku

Rozważanie: Książę Sławnik i jego żona Strzeżysława, rodzice dzisiejszego świętego, pochodzili ze szlachetnych rodów panujących w Księstwie Czeskim, na terenie dzisiejszych Czech. Mieli pięciu synów, a jednym z nich był Wojciech. W młodości Wojciech ciężko zachorował, więc jego pełni wiary rodzice przyrzekli poświęcić go Bogu jako kapłana, jeśli Bóg go uzdrowi. Wojciech rzeczywiście wyzdrowiał i został wysłany do Magdeburga w Niemczech, aby kształcić się pod kierunkiem biskupa Adalberta, pierwszego biskupa tej diecezji. Podczas dziesięciu lat nauki Wojciech wzrastał w wiedzy i świętości. Spędzał długie godziny na modlitwie i z wielkim oddaniem troszczył się o ubogich. Darzył biskupa Magdeburga tak wielkim szacunkiem, że przyjął jego imię podczas przyjmowania sakramentu bierzmowania. Biskup Adalbert z Magdeburga został później kanonizowany, podobnie jak jego uczeń, święty Wojciech z Pragi, którego święto dziś obchodzimy.

Kiedy biskup Magdeburga zmarł w 981 roku, młody Wojciech wrócił do rodzinnych Czech, a dwa lata później przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Pragi. Wkrótce potem biskup Pragi ciężko zachorował i na łożu śmierci ogarnął go lęk przed piekłem. Prowadził bowiem światowe życie, szukając bogactwa i wygody zamiast świętości. Świadectwo umierającego biskupa wywarło wpływ na księdza Wojciecha, skłaniając go do jeszcze gorliwszego dążenia do świętości przez pokutę, modlitwę i prostotę życia. Niedługo potem ksiądz Wojciech został wybrany na kolejnego biskupa Pragi. Choć początkowo się wzbraniał, ostatecznie przyjął wybór i w 983 roku otrzymał święcenia biskupie. Mówi się, że odkąd został biskupem, Wojciech rzadko się uśmiechał. Później powiedział: „Łatwo jest nosić mitrę i krzyż; lecz niezmiernie przerażającą rzeczą jest zdać sprawę z posługi biskupiej przed Sędzią żywych i umarłych”. Naprawdę odczuwał ciężar swojej odpowiedzialności.

Biskup Wojciech został początkowo przyjęty w Pradze z radością. Od początku swojej posługi biskupiej prowadził proste życie, często się modlił i pościł, w ramach pokuty sypiał na podłodze, niemal codziennie głosił kazania i często odwiedzał chorych oraz więźniów. Choć mieszkańcy jego diecezji byli chrześcijanami, przyjęli chrześcijaństwo dopiero niedawno i wielu z nich nadal trzymało się dawnych pogańskich zwyczajów. Powszechne były wśród nich wielożeństwo, bałwochwalstwo, niewolnictwo i rozmaite inne niemoralne praktyki. Biskup Wojciech usilnie starał się zwalczać to zło, lecz napotkał tak silny opór, że musiał uciec do Rzymu. W Rzymie Ojciec Święty pozwolił mu wstąpić do benedyktyńskiego klasztoru św. Bonifacego. Jako biskup i mnich uniżał się, wykonując w klasztorze najprostsze posługi. W tym czasie mógł również odwiedzić Węgry, aby głosić Ewangelię; uważa się, że ochrzcił tam przyszłego króla i świętego Stefana Węgierskiego.

Po około pięciu latach spędzonych w klasztorze papież odesłał biskupa Wojciecha do Pragi z poleceniem, że jeśli ludzie pozostaną wrogo nastawieni, będzie mógł ponownie odejść. Biskup Wojciech przybył do Pragi i początkowo został przyjęty z wielką radością. Kiedy jednak na nowo podjął walkę ze złem w swojej diecezji, jego życie znów znalazło się w niebezpieczeństwie. Wrócił więc do Rzymu i ponownie zamieszkał w klasztorze benedyktyńskim, gdzie został przeorem. Niedługo potem udał się do Polski, aby wspomóc swojego przyjaciela, księcia Bolesława I, i pełnił posługę biskupią w Gnieźnie.

Po nawróceniu wielu ludzi w Polsce biskup Wojciech spełnił życzenie Bolesława i udał się na północ, na ziemie Prusów nad Morzem Bałtyckim, aby nawracać surowych pogan zamieszkujących te tereny. Polska dopiero niedawno stała się krajem chrześcijańskim, a książę Bolesław chciał nawrócić Prusów i podporządkować ich swojej władzy. Prusowie byli ludem religijnym, który wierzył, że wszystko w stworzonym świecie ma duchy. Zwierzęta, drzewa i ziemie otaczano czcią i oddawano im boski kult. Pogańscy kapłani odprawiali magiczne obrzędy, zabiegając o przychylność tych niezliczonych duchów, a także regularnie próbowali nawiązywać kontakt ze zmarłymi. Pewien czternastowieczny misjonarz tak opisał Prusów: „Ponieważ nie znali Boga, w swoim błędzie czcili każde stworzenie jako bóstwo, mianowicie słońce, księżyc i gwiazdy, grzmot, ptaki, nawet zwierzęta czworonożne, a nawet ropuchę. Mieli też lasy, pola i zbiorniki wodne, które uważali za tak święte, że nie rąbali w nich drewna ani nie ośmielali się uprawiać pól czy łowić ryb w tych wodach” (ojciec Piotr z Dusburga).

Gdy biskup Wojciech przybył do Prus, jego przepowiadanie początkowo przynosiło owoce. Wkrótce jednak jego życie znalazło się w niebezpieczeństwie i musiał udać się w inne miejsca. Nadal znosił gniew miejscowej ludności, w tym pogańskiego kapłana, który widział w nim zagrożenie dla ich sposobu życia. Pewnego dnia ów pogański kapłan wraz z tłumem zabił biskupa, odciął mu głowę i zatknął ją na palu. Dwa lata później Bolesław I wykupił ciało Wojciecha od pogan za tyle złota, ile ono ważyło. Gdy ciało powróciło do Polski, odprawiono pogrzeb biskupa Wojciecha i pochowano go w katedrze gnieźnieńskiej. W 999 roku papież Sylwester II ogłosił go świętym, a rok później cesarz rzymski Otton III przybył do katedry gnieźnieńskiej i modlił się przy grobie świętego Wojciecha. Jego kult szybko się rozwijał, a przez kolejne stulecia chętnie proszono go o wstawiennictwo za niedawno nawróconymi ziemiami, na których posługiwał.

Choć pod pewnymi względami posługę biskupią świętego Wojciecha można by uznać za nieudaną, jego odwadze, wierności Ewangelii i przelaniu krwi przypisuje się dalsze nawracanie się wielu ludzi w całych Czechach, Polsce i na Węgrzech. Pod koniec II wieku słynny pisarz chrześcijański Tertulian napisał: „Krew męczenników jest zasiewem chrześcijan”. Choć głoszenie słowa Bożego otwiera umysły i serca na Prawdę, historia pokazuje, że radosne przyjęcie cierpienia, a zwłaszcza męczeństwa za Ewangelię, potężnie umacnia wzrost zasianych ziaren słowa Bożego. Święty Wojciech najpierw zasiał ziarno słowa Bożego, a następnie podlał te ziarna własną krwią. W rezultacie ziemie, na których posługiwał, zaczęły bujnie wzrastać w wierze Chrystusowej, stając się chrześcijańskimi narodami na kolejne stulecia.

Rozważając życie świętego Wojciecha, zastanów się, czy dostrzegasz jakieś podobieństwa do własnego życia. Czy starasz się dzielić Ewangelią z rodziną i przyjaciółmi, a mimo to widzisz, że twoje wysiłki przynoszą niewiele dostrzegalnych owoców lub nie przynoszą ich wcale? Jeśli tak, zaczerpnij natchnienie od dzisiejszego świętego i idź za jego przykładem odważnego oddania aż do końca, ofiarnie składając swoje życie w darze, aby świadectwo twojej miłości umacniało wzrost ziarna, które Bóg zasiał przez ciebie.

Modlitwa: Święty Wojciechu, odważnie służyłeś jako dobry pasterz ludziom, do których zostałeś posłany. Choć spotykałeś się z nieustannym oporem, twoje oddanie nigdy się nie zachwiało. Ostatecznie doprowadziło ono do przelania twojej krwi. Proszę, módl się za mnie, abym szedł za twoim przykładem odwagi i oddawał życie za innych, bez względu na cenę. Święty Wojciechu z Pragi, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Rozważanie zaczerpnięte z:

Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV


Dalsza lektura:

Papież św. Jan Paweł II — Homilia I

Papież św. Jan Paweł II — Homilia II

Święci i święta katolickie & uroczystości

Catholic Culture

Informacje o świętych katolickich

Encyklopedia katolicka

Żywoty świętych Butlera

Catholic News Agency

Catholic Culture

Wikipedia

Wszyscy święci dzisiejszego dnia

Wszyscy święci roku liturgicznego


(Wersja skrócona)

23 kwietnia: Święty Wojciech, biskup i męczennik — wspomnienie dowolne

ok. 956–997
Patron Polski, Węgier i Czech
Kanonizowany przez papieża Sylwestra II w 999 roku

Święty Wojciech z Pragi otrzymał przy narodzinach imię Vojtěch. Gdy w młodości ciężko zachorował, jego rodzice przyrzekli poświęcić go Bogu jako kapłana, jeśli Bóg go uzdrowi. Kiedy Vojtěch wyzdrowiał, rodzice wysłali go do Magdeburga w Niemczech, aby uczył się pod kierunkiem biskupa Adalberta, pierwszego biskupa tej diecezji. Przez dziesięć lat nauki wzrastał w wiedzy i świętości, spędzał długie godziny na modlitwie i poświęcał się opiece nad ubogimi. Vojtěch darzył biskupa Magdeburga tak wielkim szacunkiem, że przyjął jego imię, gdy otrzymał sakrament bierzmowania. 

Gdy biskup Magdeburga zmarł w 981 roku, młody Wojciech powrócił do rodzinnych Czech, a dwa lata później przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Pragi. Widząc, jak biskup na łożu śmierci lękał się piekła z powodu prowadzonego wcześniej światowego życia, Wojciech jeszcze gorliwiej zaangażował się w dążenie do świętości przez pokutę, modlitwę i prostotę życia. Wkrótce potem ksiądz Wojciech został wybrany na kolejnego biskupa Pragi. Odkąd został biskupem, rzadko się uśmiechał, głęboko odczuwając ciężar odpowiedzialności za pasterską opiekę nad swoim ludem.

Biskup Wojciech został radośnie przyjęty w Pradze i był podziwiany za życie pełne prostoty, modlitwy, postu, pokuty, głoszenia słowa Bożego oraz odwiedzin u chorych i więźniów. Gdy próbował odwieść lud od pogańskich obyczajów — w tym wielożeństwa, bałwochwalstwa i niewolnictwa — spotkał się z tak silnym oporem, że musiał uciekać do Rzymu. Ojciec Święty pozwolił mu wstąpić do benedyktyńskiego klasztoru świętego Bonifacego, gdzie wykonywał najprostsze prace. Być może w tym czasie odwiedził Węgry, aby głosić Ewangelię; przypuszcza się też, że ochrzcił przyszłego króla i świętego Stefana Węgierskiego.

Po około pięciu latach spędzonych w klasztorze papież odesłał biskupa Wojciecha do Pragi.  Początkowo przyjęto go z wielką radością, lecz gdy ponownie podjął walkę ze złem w swojej diecezji, jego życie znów znalazło się w niebezpieczeństwie. W rezultacie wrócił do Rzymu i ponownie wstąpił do klasztoru benedyktynów, gdzie został przeorem. Niedługo potem udał się do Polski i pełnił posługę biskupią w Gnieźnie.

Po nawróceniu wielu ludzi w Polsce biskup Wojciech udał się na północ, na ziemie pruskie położone nad Morzem Czarnym, aby nawracać nieokrzesanych pogan zamieszkujących te tereny. Region ten dopiero niedawno stał się chrześcijańskim krajem, a ludność nadal praktykowała animizm, oddając cześć zwierzętom, drzewom i ziemi. Kiedy biskup Wojciech przybył do Prus, jego nauczanie początkowo przynosiło owoce, lecz wkrótce jego życie znalazło się w niebezpieczeństwie i musiał ruszyć dalej. Nadal znosił gniew miejscowej ludności, aż pewnego dnia pogański kapłan stanął na czele tłumu, który zabił biskupa, odciął mu głowę i zatknął ją na palu. Dwa lata później ciało Wojciecha wykupiono i sprowadzono do Polski. Został pochowany w katedrze gnieźnieńskiej. W 999 roku papież Sylwester II kanonizował go, a rok później cesarz rzymski Otton III przybył do katedry gnieźnieńskiej i modlił się przy grobie świętego Wojciecha. Jego kult szybko się rozprzestrzeniał, a przez wieki chętnie proszono go o wstawiennictwo za nowo nawrócone ziemie, na których pełnił posługę.

Święty Wojciechu, odważnie służyłeś jako dobry pasterz ludziom, do których zostałeś posłany. Choć nieustannie napotykałeś opór, twoje oddanie nigdy nie osłabło i doprowadziło do przelania twojej krwi. Proszę, módl się, abym za twoim przykładem odważnie oddawał swoje życie za innych, bez względu na cenę. Święty Wojciechu z Pragi, módl się za mnie. Jezu, ufam Tobie.

Wróć do pełnej wersji

Udostępnij tę stronę: