T. Isang tanong na patuloy kong pinagbubunuan ay kung bakit may pagdurusa. Sa maliliit na bagay, gaya ng mga pangyayaring hindi na magiging mahalaga makalipas ang isang taon o mga pagsubok na malalampasan din natin, nauunawaan kong upang makilala ang kaligayahan, kailangan din nating makilala ang kabaligtaran nito. Ang hindi ko maunawaan ay ito: kung ang ating Diyos ay puspos ng pagmamahal at mahabagin, bakit may mga batang namamatay sa gutom o kanser? Hindi ko maunawaan kung bakit pahihintulutan ng isang Diyos na makapangyarihan sa lahat at laging nagmamahal ang ganitong uri ng pagdurusa. Paano natin ito maipaliliwanag?
S. Talagang malalim ang tanong na iyan! At maganda rin. Sa katunayan, isa ito sa pinakamahahalagang tanong na dapat nating maunawaan sa lahat ng panahon. Ang sagot ay umaabot mismo sa pinakabuod ng ating pananampalataya at sa Krus ni Jesus na nagdudulot ng kaligtasan.
Una sa lahat, nabubuhay tayo sa isang mundong nahulog sa kasalanan. Hindi kailanman nilayon ng Diyos na tayo ay mapasa kalagayan ng “pagkahulog sa kasalanan” o, gaya ng tawag natin dito, sa “kalagayan ng kasalanang orihinal.” Sa halip, ang orihinal na layunin ng Diyos ay ang inilalarawan ng Bibliya bilang Halamanan ng Eden. Ang orihinal na kalagayang ito, ang kalagayan ng orihinal na kawalang-malay sa kasalanan, ay isang kalagayan ng ganap na kaligayahan at pakikipagkaisa sa Diyos at sa isa’t isa. Ang suliranin ay upang tunay nating mahalin ang Diyos at ang isa’t isa, kinailangang bigyan tayo ng Diyos ng malayang kalooban. Kung walang malayang kalooban, walang pag-ibig. Ang tunay na pag-ibig sa Diyos at sa kapwa ay isang kilos na malayang pinipili at malayang ibinibigay ng bawat tao. Ngunit sa pagkakaloob sa atin ng malayang kalooban, binibigyan tayo ng Diyos ng pagpipiliang tumalikod sa Kanya. Kaya pinili ng ating mga unang magulang na tumalikod sa Diyos sa pamamagitan ng paggawa ng personal na kasalanan. At ang bunga ng personal na kasalanang iyon ay ang pagkahiwalay sa Diyos. Ang pagkahiwalay sa Diyos ay nangahulugan ng pagkawala ng lahat ng ipinagkakaloob Niya: buhay, kaligayahan, pagkakaisa, pagkakasundo, kalusugan, kaganapan, at iba pa.
Ngunit paano naman tayo? At paano naman ang mga batang hindi pa nakagagawa ng personal na kasalanan? Sa palagay ko, ang pinakamainam na paraan upang maunawaan ito ay ang pag-isipan ang konsepto ng mana. Kung may isang milyong dolyar ang iyong mga magulang at itinalaga ka nilang tagapagmana sa kanilang testamento, matatanggap mo iyon sa kanilang pagpanaw. Ngunit kung lustayin nila ang salaping iyon sa isang kasino, mawawala ang iyong mana. Maaaring tila hindi iyon makatarungan, ngunit ganoon ang nangyayari. Gayundin sa atin. Nawala sa atin ang mana ng Halamanan ng Paraiso sapagkat nawala sa ating mga unang magulang ang karapatang manatili roon nang talikuran nila ang Diyos. Kaya isinisilang tayo sa kalagayan ng pagkahulog sa kasalanang kinasadlakan nila.
Ang sakit, kaguluhan sa kalikasan, at maging ang kamatayan ay bahagi na ngayon ng ating pag-iral, at kung minsan ay nagdudulot sa atin ng matinding pagdurusa. Bukod dito, ang lahat ng tao ay mayroon pa ring malayang kalooban, kaya maaaring magkasala ang iba laban sa atin at magdulot sa atin ng pasakit. At nakalulungkot na ang lahat ng katotohanang ito ay maaaring makaapekto sa mga bata gaya ng sa sinuman sa atin.
Ngunit hindi magiging buo ang salaysay kung hindi natin tatalakayin ang sagot na ibinigay ng Diyos! Nang makita ng Diyos Ama ang ating kalikasang nahulog sa kasalanan, pinili Niyang bumaba sa kalagayang ito upang muling maitatag ang ugnayan sa ating lahat. Ginawa Niya ito sa pamamagitan ng pagsusugo sa Kanyang Anak sa mundo. Inako ng Diyos Anak ang ating kalikasang tao na nahulog sa kasalanan, pumasok sa bawat uri ng pagdurusang maaari nating danasin, at namatay pa nga. Ngunit, gaya ng alam natin, hindi ang kamatayan ang nagtagumpay sa huli. Dinaig ng Diyos Anak ang kasalanan at kamatayan sa pamamagitan ng muling pagkabuhay! Ngayon ay maaari na nating iisa ang ating sarili sa Kanya upang makabahagi rin tayo sa muling pagkabuhay na iyon.
Ang sagot ng Diyos ay hindi ang wakasan ang pag-iral ng sangkatauhan matapos tayong mahulog sa kasalanan. Sa halip, ang Kanyang sagot ay ang tagpuin tayo sa kalagayang ito upang iangat tayo sa mas mataas pa kaysa sa ating unang kalagayan. Tungkol naman sa mga inosenteng nagdurusa (lalo na sa mga bata), dapat nating malaman na ang pagmamahal ng Diyos sa kanila ay higit pa sa kaya nating maunawaan. Sa Langit, ganap nating mauunawaan ito. Ngunit sa ngayon, dapat nating patuloy na hanapin ang mga tanda ng pagmamahal na iyon at tuklasin ang di-mabilang na paraan ng pag-abot ng Diyos sa mga nagdurusa sa kanilang pangangailangan.
Higit Pang mga Tanong & Sagot Tungkol sa Pananampalatayang Katoliko
