ప్ర. నన్ను నిరంతరం వేధించే ఒక ప్రశ్న ఏమిటంటే, బాధ ఎందుకు ఉందనేది. చిన్న విషయాల్లో—అంటే, జరిగిన ఒక సంవత్సరం తర్వాత ప్రాధాన్యం కోల్పోయే సంఘటనలు లేదా మనం కోలుకోగలిగే సంఘటనల విషయంలో—సంతోషం ఏమిటో తెలుసుకోవాలంటే దానికి విరుద్ధమైన అనుభవం కూడా తెలిసి ఉండాలని నేను అర్థం చేసుకోగలను. కానీ నాకు అర్థం కానిది ఏమిటంటే, మన దేవుడు అందరినీ ప్రేమించే, కరుణగల దేవుడైతే, పిల్లలు ఆకలితో లేదా క్యాన్సర్తో ఎందుకు చనిపోతున్నారు? సర్వశక్తిమంతుడు, ఎల్లప్పుడూ ప్రేమించే దేవుడు ఇలాంటి బాధను ఎందుకు అనుమతిస్తాడో నాకు అర్థం కావడం లేదు. దీనిని మనం ఎలా వివరించగలం?
జ. నిజంగా అది ఎంతో లోతైన ప్రశ్న! మంచి ప్రశ్న కూడా. వాస్తవానికి, మనం అర్థం చేసుకోవలసిన అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రశ్నల్లో ఇది ఎప్పటికీ ఒకటిగా నిలుస్తుంది. దీని సమాధానం నిజానికి మన విశ్వాసపు మూలాన్ని, రక్షణనిచ్చే యేసు సిలువను స్పృశిస్తుంది.
మొదటిగా, మనం పతనమైన లోకంలో జీవిస్తున్నాం. మనం “పతిత స్థితి”లో, లేదా మనం పిలిచే “జన్మపాప స్థితి”లో ఉండాలని దేవుడు ఎన్నడూ ఉద్దేశించలేదు. బదులుగా, బైబిలు ఏదెను తోటగా వర్ణించేదే దేవుని తొలి ఉద్దేశం. ఈ ఆదిమ స్థితి, అంటే ఆదిమ నిర్దోషిత్వ స్థితి, నిర్మలమైన ఆనందంతో, దేవునితోనూ ఒకరితో ఒకరం ఐక్యతతోనూ కూడిన స్థితి. అయితే సమస్య ఏమిటంటే, మనం దేవుణ్ణీ ఒకరినొకరం నిజంగా ప్రేమించగలగాలంటే, దేవుడు మనకు స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని ఇవ్వవలసి వచ్చింది. స్వేచ్ఛా సంకల్పం లేకుండా ప్రేమ ఉండదు. దేవునిపట్లా ఇతరులపట్లా నిజమైన ప్రేమ అనేది ప్రతి వ్యక్తి స్వేచ్ఛగా ఎంచుకొని, స్వేచ్ఛగా అర్పించే కార్యం. అయితే మనకు స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని ప్రసాదించడం ద్వారా, దేవుడు తనకు దూరంగా వెళ్లే అవకాశాన్ని కూడా మనకు ఇస్తున్నాడు. అలా మన ఆదితల్లిదండ్రులు వ్యక్తిగత పాపం చేసి దేవునికి దూరంగా వెళ్లాలని ఎంచుకున్నారు. ఆ వ్యక్తిగత పాపం వల్ల కలిగిన ఫలితం దేవుని నుండి వేరుపడటం. దేవుని నుండి వేరుపడటం అంటే ఆయన ప్రసాదించే సమస్తాన్నీ కోల్పోవడమే: జీవం, ఆనందం, ఐక్యత, సామరస్యం, ఆరోగ్యం, పరిపూర్ణత మొదలైనవన్నీ.
మరి మన సంగతేమిటి? వ్యక్తిగతంగా పాపం చేయని పిల్లల సంగతేమిటి? దీన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి వారసత్వం అనే భావనను పరిశీలించడం ఉత్తమమైన మార్గమని నేను భావిస్తున్నాను. మీ తల్లిదండ్రుల దగ్గర పది లక్షల డాలర్లు ఉండి, తమ వీలునామాలో వాటిపై వారసత్వ హక్కు మీకు ఇచ్చారనుకోండి. వారు మరణించిన తరువాత ఆ డబ్బు మీకు లభిస్తుంది. అయితే వారు ఆ డబ్బును జూదశాలలో వృథా చేస్తే, మీరు మీ వారసత్వ సంపదను కోల్పోతారు. బహుశా అది న్యాయంగా అనిపించకపోవచ్చు, కానీ జరిగేది అదే. మన విషయంలోనూ అలాగే జరిగింది. మన ఆదితల్లిదండ్రులు దేవుణ్ణి తిరస్కరించినప్పుడు పరదైసు తోటలో ఉండే హక్కును కోల్పోయారు కాబట్టి, మనం ఆ తోటకు సంబంధించిన వారసత్వాన్ని కోల్పోయాం. కాబట్టి, వారు ప్రవేశించిన పతిత స్థితిలోనే మనం పుడుతున్నాం.
వ్యాధులు, ప్రకృతిలోని అస్తవ్యస్తత, మరణం కూడా ఇప్పుడు మన ఉనికిలో భాగమైపోయాయి; కొన్నిసార్లు అవి మనకు తీవ్రమైన బాధను కలిగిస్తాయి. అంతేకాక, ప్రజలందరికీ ఇప్పటికీ స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఉంది. అంటే ఇతరులు మనకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేసి, మనకు బాధ కలిగించవచ్చు. విచారకరంగా, ఈ వాస్తవాలన్నీ మనలో ఎవరినైనా ప్రభావితం చేసినట్లే పిల్లలను కూడా ప్రభావితం చేయగలవు.
అయితే దేవుడు ఇచ్చిన సమాధానం గురించి చెప్పకపోతే ఈ కథ పూర్తికాదు! తండ్రియైన దేవుడు మన పతిత స్వభావాన్ని చూసి, మనందరితో సంబంధాన్ని పునఃస్థాపించడానికి ఈ పతిత స్థితిలోకి దిగిరావాలని ఎంచుకున్నాడు. తన కుమారుణ్ణి లోకంలోకి పంపడం ద్వారా ఆయన అలా చేశాడు. కుమారుడైన దేవుడు మన పతిత మానవ స్వభావాన్ని స్వీకరించి, మనం అనుభవించగల ప్రతిరకమైన బాధనూ అనుభవించి, చివరికి మరణించాడు కూడా. కానీ, మనకు తెలిసినట్లుగా, అంతిమ విజయం మరణానిది కాలేదు. కుమారుడైన దేవుడు పునరుత్థానుడై పాపాన్నీ మరణాన్నీ జయించాడు! ఇప్పుడు మనం ఆయనతో ఐక్యమయ్యే అవకాశం కలిగివున్నాం; తద్వారా మనం కూడా ఆ పునరుత్థానంలో పాలుపంచుకోవచ్చు.
మనం పతనమైన తరువాత మానవ ఉనికిని నాశనం చేయడం దేవుని సమాధానం కాదు. బదులుగా, మన ఆదిమ స్థితికంటే మరింత ఉన్నత స్థితికి మనల్ని ఎత్తడానికి, ఈ పతిత స్థితిలోనే మనల్ని కలుసుకోవడం ఆయన సమాధానం. బాధపడుతున్న నిర్దోషుల విషయానికొస్తే (ముఖ్యంగా పిల్లలు), మనం ఎప్పటికీ గ్రహించగలిగినదానికంటే ఎక్కువగా దేవుడు వారిని ప్రేమిస్తున్నాడని మనం తెలుసుకోవాలి. పరలోకంలో ఇది పూర్తిగా అర్థమవుతుంది. కానీ ప్రస్తుతానికి మనం ఆ ప్రేమకు సూచనలను నిరంతరం వెదకాలి; బాధపడుతున్నవారి అవసరాల్లో దేవుడు వారికి తోడుగా నిలిచే లెక్కలేనన్ని మార్గాలను కనుగొనాలి.
మరిన్ని కతోలిక ప్రశ్నలు & సమాధానాలు
