మన ప్రభువు నాకు ఏదైనా పరీక్షను పంపబోయే సమయంలో మాత్రమే దాని గురించి ముందుగా తెలియజేసి, దానిని స్వీకరించాలనే కోరికను నాలో మేల్కొలుపుతారని కాదు. నెరవేరడం అసాధ్యమనిపించిన ఒక కోరికను ఎన్నో సంవత్సరాలుగా నా హృదయంలో దాచుకున్నాను—నాకు ఒక గురువు సోదరునిగా ఉండాలని. నా చిన్న సోదరులు పరలోకానికి వెళ్లిపోయి ఉండకపోతే, వారిని బలిపీఠం వద్ద చూసే సంతోషం నాకు కలిగి ఉండేదని తరచూ అనుకునేదాన్ని. ఈ ఆనందానికి నోచుకోలేకపోయానని ఎంతో బాధపడేదాన్ని. అయితే దేవుడు నా కలకు మించిన వరాన్ని ఇచ్చారు; ప్రతిరోజూ పవిత్ర బలిపీఠం వద్ద నన్ను జ్ఞాపకం చేసుకునే ఒక్క సోదరుణ్ణి మాత్రమే నేను అడిగాను. ఆయన మాత్రం తమ అపొస్తలులలో ఇద్దరితో ఆధ్యాత్మిక స్నేహబంధంలో నన్ను కలిపారు. ప్రియమైన మాతా, మన దివ్య గురువు నా కోరికను ఎలా నెరవేర్చారో మీకు చెప్పాలనుకుంటున్నాను.
1895లో మన పునీత మాత, అవిలా పునీత తెరేసా, నా నామపండుగ కానుకగా నా మొదటి సోదరుణ్ణి పంపారు. అది బట్టలు ఉతికే రోజు. నేను నా పనిలో నిమగ్నమై ఉండగా, అప్పటి మఠాధిపతి అయిన యేసు అగ్నెస్ మాత నన్ను పక్కకు పిలిచి, ఒక యువ సెమినరీ విద్యార్థి రాసిన ఉత్తరాన్ని చదివి వినిపించారు. తన రక్షణ కోసం, భవిష్యత్తులో తనకు అప్పగించబడే విశ్వాసుల మంద రక్షణ కోసం ప్రత్యేకంగా తనను తాను అంకితం చేసుకునే ఒక సోదరిని కోరమని పునీత తెరేసా తనకు ప్రేరణ కలిగించారని ఆయన అందులో రాశారు. దివ్యబలిపూజ సమర్పించేటప్పుడు ఈ ఆధ్యాత్మిక సోదరిని ఎల్లప్పుడూ జ్ఞాపకం చేసుకుంటానని ఆయన వాగ్దానం చేశారు. ఆ సోదరిగా నన్ను ఎన్నుకున్నారు. ప్రియమైన మాతా, దీనివల్ల నాకు ఎంత సంతోషం కలిగిందో మీకు చెప్పలేను. ఏమాత్రం ఊహించని రీతిలో నా కోరిక ఇలా నెరవేరడం నా హృదయంలో పసిపిల్లల ఆనందాన్ని మేల్కొలిపింది; ఆనందాలు ఎంత గాఢంగా ఉండేవంటే, వాటిని ఇముడ్చుకోవడానికి నా హృదయం చాలా చిన్నదిగా అనిపించిన ఆ బాల్యపు రోజులకు అది నన్ను తీసుకెళ్లింది. మరచిపోయిన సంగీతపు తీగలేవో నాలో మళ్లీ మోగినట్లుగా, ఇంత కొత్తగా, ఇంత అపరిచితంగా అనిపించే ఇలాంటి సంతోషాన్ని నేను అనుభవించి ఎన్నో సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
నా బాధ్యతలను పూర్తిగా గుర్తించి, నేను కార్యానికి పూనుకున్నాను; నా భక్తితత్పరతను రెట్టింపు చేసుకోవడానికి కృషి చేశాను. అప్పుడప్పుడు నా కొత్త సోదరునికి ఉత్తరాలు రాసేదాన్ని. నిస్సందేహంగా, ప్రార్థన, త్యాగం ద్వారానే మన ప్రేషితులకు సహాయపడగలం. అయితే కొన్నిసార్లు, తమ మహిమ కోసం రెండు ఆత్మలను ఏకం చేయడం మన ప్రభువుకు ప్రీతికరమైనప్పుడు, వారు తమ ఆలోచనలను ఒకరితో ఒకరు పంచుకోవడానికి, తద్వారా దేవుణ్ణి మరింతగా ప్రేమించేలా ఒకరికొకరు ప్రేరణ కలిగించుకోవడానికి ఆయన అనుమతిస్తారు. తప్పకుండా, ఇందుకు అధికారంలో ఉన్నవారి స్పష్టమైన ఆజ్ఞ అవసరం. లేకపోతే, ఇటువంటి ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు మేలు కంటే కీడే ఎక్కువ చేస్తాయని నాకు అనిపిస్తుంది—ప్రేషితునికి కాకపోయినా, కనీసం నిరంతర అంతర్ముఖతకు దారితీసే జీవనవిధానం గల కార్మెల్ సోదరికైనా. అరుదుగానే జరిగినా, ఈ ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు ఆమె మనస్సును వ్యర్థంగా ఆక్రమిస్తాయి; ఆమెను దేవునితో ఏకం చేయడానికి బదులుగా, తాను అద్భుతమైన పనులు చేస్తున్నానని ఆమె ఊహించుకోవచ్చు. కానీ వాస్తవానికి, ఉత్సాహం ముసుగులో ఆమె అనవసరమైన చిత్తవిక్షేపాన్ని కలిగించడం తప్ప మరేమీ చేయడం లేదు.—ఇదిగో, నేనూ ఇప్పుడు చిత్తవిక్షేపంలో కాకపోయినా, అంతే అనవసరమైన సుదీర్ఘ వివరణలోకి దిగిపోయాను. ప్రియమైన మాతా, మీకు ఎంతో విసుగు కలిగించే ఈ సుదీర్ఘ విషయాంతరాలను మానుకోవడం నాకెప్పటికీ సాధ్యం కాదేమో. మళ్లీ ఇలా తప్పు చేస్తే నన్ను క్షమించండి.
గత సంవత్సరం మే నెల చివరలో, నా రెండవ సోదరుణ్ణి నాకు ఇచ్చే వంతు మీకు వచ్చింది. భవిష్యత్తులో అపొస్తలుడయ్యే ఒకరికి నా పుణ్యఫలాలన్నీ ఇచ్చివేసినందున, వాటిని మరొకరికి ఇవ్వలేనేమోనని భయపడుతున్నట్లు నేను విన్నవించినప్పుడు, విధేయత వాటి విలువను రెండింతలు చేస్తుందని మీరు నాకు చెప్పారు. నా హృదయాంతరాళంలో నేనూ అలాగే భావించాను. ఒక కార్మెలు సన్యాసిని ఆత్మల రక్షణ కోసం చూపే ఉత్సాహం ప్రపంచమంతటినీ ఆవరించాలి కనుక, దేవుని సహాయంతో ఇద్దరికంటే ఎక్కువమంది ధర్మప్రచారకులకు కూడా ఉపయోగపడగలనని ఆశిస్తున్నాను. నేను అందరికోసం ప్రార్థిస్తున్నాను. అన్యమతస్థులకు బోధించే ధర్మప్రచారకుని పరిచర్య ఎంత కష్టమైనదో, అంతే కష్టమైన పరిచర్య చేస్తున్న మన స్వదేశంలోని గురువులను కూడా మరచిపోవడం లేదు. . . . ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, మన పవిత్ర మాత అయిన అవిలా పునీత తెరేసాలాగా సభకు నిజమైన కుమార్తెగా ఉండి, క్రీస్తు ప్రతినిధి ఉద్దేశాలన్నింటికోసం ప్రార్థించాలని కోరుకుంటున్నాను. అదే నా జీవితంలోని ఏకైక మహత్తర లక్ష్యం. అయితే, నా చిన్న తమ్ముళ్లు బ్రతికి ఉంటే, సభ సాధారణ మేలును నిర్లక్ష్యం చేయకుండానే వారిపట్ల నేను ప్రత్యేక శ్రద్ధ చూపి ఉండేదానిని. అలాగే ఇప్పుడు కూడా యేసు నాకు ఇచ్చిన కొత్త సోదరులతో ప్రత్యేకమైన అనుబంధం కలిగి ఉన్నాను. నాకున్నదంతా వారిదీ కూడా. దేవుడు అరకొరగా ఇచ్చేవాడు కాదు; ఆయన అంత మంచివాడు. ఆయన ఎంత సంపన్నుడంటే, నేను సుదీర్ఘమైన జాబితాల వివరాల్లో మునిగిపోకపోయినా, నేను అడిగేదంతా నాకు ఇస్తాడు. నాకు ఇద్దరు సోదరులు, నా చిన్న చెల్లెళ్లయిన నవశిష్యురాళ్లు ఉన్నారు కనుక, ప్రతి ఆత్మ అవసరాలకోసం వివరంగా అడగాలంటే రోజులు చాలవు; ముఖ్యమైన దేనినైనా మరచిపోతానేమోనని కూడా నాకు భయం. సరళమైన ఆత్మలకు సంక్లిష్టమైన పద్ధతులు అర్థం కావు. నేనూ అలాంటి వారిలో ఒకరిని కనుక, నా బాధ్యతలను నెరవేర్చడానికి మన ప్రభువు నాకు ఎంతో సరళమైన మార్గాన్ని స్ఫురింపజేశాడు. ఒకరోజు దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించిన తరువాత, పరమగీతంలోని ఈ మాటలను ఆయన నాకు అర్థమయ్యేలా చేశాడు: “నన్ను ఆకర్షించు: నీ తైలాల సువాసనను అనుసరిస్తూ మేము నీ వెంట పరుగెత్తుతాము.”[1] ఓ నా యేసూ, “నన్ను ఆకర్షించేటప్పుడు, నేను ప్రేమించే ఆత్మలను కూడా ఆకర్షించు” అని చెప్పవలసిన అవసరం లేదు. “నన్ను ఆకర్షించు” అనే ఈ మాటలు చాలు. ఒక ఆత్మ నీ పరిమళాల మత్తెక్కించే సువాసనకు తనను తాను వశం చేసుకోనిచ్చినప్పుడు, అది ఒంటరిగా పరుగెత్తలేదు; నీ వైపు ఆకర్షితమవడం వల్ల సహజంగానే, తాను ప్రేమించే వారందరి ఆత్మలను కూడా తన వెంట ఆకర్షించుకొని వస్తుంది.
ఉధృతమైన ప్రవాహం తన దారిలో ఎదురయ్యే వాటన్నింటినీ సముద్రపు లోతుల్లోకి తీసుకువెళ్లినట్లే, నా యేసూ, తీరంలేని నీ ప్రేమసాగరంలో మునిగిపోయే ఆత్మ తన సంపదలన్నింటినీ తనతో తీసుకువస్తుంది. నీ ఇష్టప్రకారం నా ఆత్మతో నీవు కలిపిన ఆత్మలే నా సంపదలు. వాటిని నీవు నాకు అప్పగించావు. అందువల్ల, ఈ భూమిపై నీవు ఇంకా యాత్రికునిగా ఉన్న చివరి రాత్రి నీవు పలికిన నీ మాటలనే పలకడానికి నేను భయపడను. నా ప్రియతమ యేసూ! నా ప్రవాసం ఎప్పుడు ముగుస్తుందో నాకు తెలియదు. ఈ భూలోకంలో మరెన్నో రాత్రులు నేను ఇంకా నీ కారుణ్యకార్యాలను గానం చేయవచ్చు. అయితే నాకూ ఆ చివరి రాత్రి వస్తుంది. అప్పుడు నేను ఇలా చెప్పగలుగుతాను:
“నేను భూమిపై నిన్ను మహిమపరిచాను; నీవు నాకు చేయమని ఇచ్చిన పనిని పూర్తిచేశాను. లోకంలోనుండి నీవు నాకు ఇచ్చిన మనుష్యులకు నీ నామాన్ని వెల్లడించాను. వారు నీవారు; నీవు వారిని నాకు ఇచ్చావు; వారు నీ వాక్యాన్ని పాటించారు. నీవు నాకు ఇచ్చినవన్నీ నీనుండే వచ్చాయని ఇప్పుడు వారు తెలుసుకున్నారు. ఎందుకంటే నీవు నాకు ఇచ్చిన మాటలను నేను వారికి ఇచ్చాను; వారు వాటిని స్వీకరించి, నేను నీనుండి వచ్చానని నిశ్చయంగా తెలుసుకున్నారు; నీవే నన్ను పంపావని విశ్వసించారు. నేను వారికోసం ప్రార్థిస్తున్నాను. లోకం కోసం కాదు, నీవు నాకు ఇచ్చిన వారికోసమే ప్రార్థిస్తున్నాను; ఎందుకంటే వారు నీవారు. నావన్నీ నీవే, నీవన్నీ నావే; వారిలో నేను మహిమపరచబడ్డాను. ఇక నేను లోకంలో ఉండను; కానీ వీరు లోకంలో ఉన్నారు; నేను నీ దగ్గరకు వస్తున్నాను. పవిత్ర తండ్రీ, మనం ఏకమై ఉన్నట్లే వారూ ఏకమై ఉండేలా, నీవు నాకు ఇచ్చిన వారిని నీ నామంలో కాపాడు. ఇప్పుడు నేను నీ దగ్గరకు వస్తున్నాను. నా ఆనందం వారిలో సంపూర్ణంగా ఉండాలని, నేను లోకంలో ఉండగానే ఈ మాటలు పలుకుతున్నాను. వారిని లోకంలోనుండి తీసుకువెళ్లమని నేను అడగడం లేదు; వారిని చెడునుండి కాపాడమనే అడుగుతున్నాను. నేను లోకానికి చెందినవాడిని కానట్లే, వారూ లోకానికి చెందినవారు కారు. నేను వీరికోసం మాత్రమే కాక, వీరి మాట ద్వారా నన్ను విశ్వసించబోయే వారికోసం కూడా ప్రార్థిస్తున్నాను. తండ్రీ, నీవు నాకు ఇచ్చిన వారు కూడా నేనున్న చోట నాతో ఉండాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. అప్పుడు నీవు నాకు ఇచ్చిన మహిమను వారు చూడగలుగుతారు; ఎందుకంటే లోకానికి పునాది వేయబడక ముందే నీవు నన్ను ప్రేమించావు. నీవు నన్ను ప్రేమించిన ప్రేమ వారిలో ఉండేలా, నేనూ వారిలో ఉండేలా, నీ నామాన్ని వారికి తెలియజేశాను, ఇంకా తెలియజేస్తాను.”[2]
అవును ప్రభువా, నీ ప్రేమాలింగనంలో నన్ను నేను మరచిపోయే ముందు, నీ మాటలను ఇలా మళ్లీ పలుకుతాను. ఇది సాహసమే కావచ్చు; కానీ, ఎంతోకాలంగా నీతో ఇలా చనువుగా ప్రవర్తించడానికి నీవే నాకు అనుమతినివ్వలేదా? తప్పిపోయిన కుమారుని తండ్రి తన పెద్ద కుమారునితో అన్నట్లే, నీవు నాతో ఇలా అన్నావు: “నాకున్నదంతా నీదే.”[3] అందువల్ల, నాకు ప్రియమైన వారందరిపై మన పరలోక తండ్రి అనుగ్రహాలను కురిపించమని వేడుకోవడానికి నీ మాటలనే నేను ఉపయోగించవచ్చు.
నా దేవా, నిన్ను మాత్రమే ప్రేమించాలని నేను ఎల్లప్పుడూ కోరుకున్నానని నీకు తెలుసు. అదే నా ఏకైక ఆకాంక్ష. నా బాల్యదినాల నుండే నీ ప్రేమ నన్ను ముందుగా చేరుకుంది. నేను ఎదుగుతున్నకొద్దీ అదీ పెరిగింది; ఇప్పుడు అది నేను లోతును కొలవలేని అగాధంగా మారింది.
ప్రేమ ప్రేమను ఆకర్షిస్తుంది; నా ప్రేమ నీవైపు దూసుకుపోతూ, ఆ అగాధాన్ని నింపి పొంగిపొరలేలా చేయాలని తపిస్తుంది. కానీ అయ్యో! అది సముద్రంలో ఒక మంచుబిందువంత కూడా లేదు. నీవు నన్ను ప్రేమిస్తున్నట్లుగా నిన్ను ప్రేమించాలంటే, నీ ప్రేమనే నేను నా సొంతం చేసుకోవాలి. అలా మాత్రమే నాకు విశ్రాంతి లభిస్తుంది. ఓ నా యేసూ, నా ఆత్మపై నీవు కుమ్మరించిన ప్రేమకంటే ఎక్కువ ప్రేమతో మరే ఆత్మనూ నీవు ముంచెత్తలేవని నాకు అనిపిస్తుంది. అందుకే, నీవు నాకు ఇచ్చిన వారిని కూడా నన్ను ప్రేమిస్తున్నట్లుగానే ప్రేమించమని నిన్ను అడగడానికి సాహసిస్తున్నాను.
పరలోకంలో, నీవు నాకంటే వారిని ఎక్కువగా ప్రేమిస్తున్నావని నాకు తెలిస్తే, నేను సంతోషిస్తాను; ఎందుకంటే వారి పుణ్యార్హతలు నావాటికంటే గొప్పవని నేను అంగీకరిస్తున్నాను. కానీ ఇప్పుడు, నా వైపు నుండి ఏ పుణ్యార్హతా లేకపోయినా నీవు నాపై కురిపించిన ప్రేమకంటే విశాలమైన ప్రేమను నేను ఊహించలేను.
. . . . . . .
ప్రియమైన మాతా, ఇప్పుడే నేను వ్రాసినది నాకే ఆశ్చర్యం కలిగిస్తోంది. దానిని వ్రాయాలనే ఉద్దేశం నాకు లేదు. “నీవు నాకు ఇచ్చిన మాటలను నేను వారికి ఇచ్చాను” అని అన్నప్పుడు, నవశిష్యరికంలోని నా చిన్న సహోదరీల గురించే నేను ఆలోచిస్తున్నాను. మిషనరీలకు బోధించడం నాకు సాధ్యం కాదు; వారి కోసం నేను వ్రాసిన మాటలు మన ప్రభువు ప్రార్థనలోనివే: “నీవు వారిని ఈ లోకం నుండి తీసివేయమని నేను అడగడం లేదు; వారి మాట ద్వారా నిన్ను విశ్వసించబోయే వారి కోసం కూడా నేను ప్రార్థిస్తున్నాను.”
వారు తమ బాధల ద్వారా, ప్రబోధాల ద్వారా సంపాదించబోయే ఆ ఆత్మలను నేను ఎలా మరచిపోగలను?
అయితే, పరమగీతంలోని ఈ వాక్యభాగం గురించి నా ఆలోచనలన్నీ నేను మీకు చెప్పలేదు: “నన్ను ఆకర్షించు—మేము పరుగెత్తుతాము!” మన ప్రభువు ఇలా అన్నాడు: “నన్ను పంపిన తండ్రి ఆకర్షిస్తే తప్ప ఎవరూ నా దగ్గరకు రాలేరు,”[4] ఆ తరువాత ఆయన మనకు ఇలా చెబుతున్నాడు: వెదికే ప్రతి ఒక్కరికీ దొరుకుతుంది, అడిగే ప్రతి ఒక్కరికీ లభిస్తుంది, తట్టేవారికి తలుపు తెరవబడుతుంది, అంతేకాక, తన నామమున తండ్రిని మనం ఏది అడిగినా అది మనకు ఇవ్వబడుతుందని ఆయన చెబుతున్నాడు. నిస్సందేహంగా ఈ కారణంగానే, మన ప్రభువు జననానికి ఎంతో ముందే, పవిత్రాత్మ ఈ ప్రవచన వాక్యాలను పలికించి వ్రాయించాడు: “నన్ను ఆకర్షించు—మేము పరుగెత్తుతాము!” మమ్మల్ని ఆకర్షించమని అడగడం ద్వారా, మేము ప్రేమించే వారితో సన్నిహితమైన ఐక్యాన్ని కోరుకుంటున్నాము. ఇనుముకూ అగ్నికీ వివేచనాశక్తి ఉండి, ఆ ఇనుము “నన్ను ఆకర్షించు!” అని చెప్పగలిగితే, అగ్ని స్వభావంలో పాలుపొందేంతగా దానితో ఏకమవ్వాలనే తన కోరికను అది వ్యక్తం చేసినట్లే కదా? సరిగ్గా ఇదే నా ప్రార్థన. తన ప్రేమాగ్నిలోకి నన్ను ఆకర్షించమనీ, ఆయన నాలో జీవించి కార్యసాధన చేసేంత సన్నిహితంగా నన్ను తనతో ఐక్యం చేసుకోమనీ యేసును అడిగాను. ప్రేమాగ్ని నా హృదయాన్ని ఎంతగా దహిస్తే, అంతగా నేను “నన్ను ఆకర్షించు!” అని అంటానని నాకు అనిపిస్తుంది; అలాగే, నా దగ్గరకు వచ్చే ఆత్మలు కూడా అంత ఎక్కువగా ప్రియతముని మధుర సుగంధంలో వేగంగా పరుగెత్తుతాయి.
అవును, వారు పరుగెత్తుతారు—మనమందరం కలిసి పరుగెత్తుతాము; ఎందుకంటే ప్రేమాగ్నితో మండే ఆత్మలు ఎన్నడూ నిశ్చలంగా ఉండలేవు. పునీత మరియ మగ్దలేన వలె వారు యేసు పాదాల చెంత కూర్చొని, ఆయన మధురమైన, హృదయాలను మండించే మాటలను వినవచ్చు. వారు ఆయనకు ఏమీ ఇవ్వనట్లు కనిపించినా, అనేక పనులలో మునిగిపోయిన మార్తా కంటే ఎంతో ఎక్కువగా ఇస్తారు. మన ప్రభువు తప్పుపట్టేది మార్తా చేసే పనిని కాదు, ఆమె మితిమీరిన ఆందోళనను. ఆయన ధన్యమాత కూడా పవిత్ర కుటుంబానికి భోజనం సిద్ధం చేసేటప్పుడు వినయంగా ఇలాంటి పనులే చేసేది. పునీతులందరూ దీనిని అర్థం చేసుకున్నారు; ముఖ్యంగా క్రీస్తు బోధనల వెలుగుతో భూమిని ప్రకాశింపజేసినవారు. పునీత పౌలు, పునీత అగుస్తీను, పునీత తోమాసు అక్వినాసు, పునీత సిలువ యోహాను, పునీత తెరేసా, దేవుని మిత్రులైన మరెందరో, అత్యున్నత మేధావులను సైతం ముగ్ధులను చేసిన ఆ అద్భుత జ్ఞానాన్ని ప్రార్థన నుండే పొందారు కదా[?]
“నాకు ఒక మీటను, దానిని ఆనించడానికి ఒక ఆధారబిందువును ఇవ్వండి,” అన్నాడు
ఆర్కిమీడిస్, “నేను భూలోకాన్ని ఎత్తుతాను.”
దేవునితో సంబంధం లేకుండా, కేవలం భౌతిక లక్ష్యానికే అతని అభ్యర్థన పరిమితమైంది కాబట్టి అతడు పొందలేనిదాన్ని పునీతులు సంపూర్ణంగా పొందారు. వారు సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుని శక్తినే ఆధారంగా చేసుకుంటారు; ప్రేమాగ్నితో రగిలించే ప్రార్థనే వారి మీట. ఈ మీటతోనే వారు భూలోకాన్ని పైకెత్తారు—ఈ మీటతోనే పోరాడే సభలోని పునీతులు ఇప్పటికీ దానిని పైకెత్తుతున్నారు, కాలాంతం వరకు పైకెత్తుతూనే ఉంటారు.
ప్రియమైన మాతా, ప్రియతముని మధుర పరిమళం అంటే నాకు ఏమి అర్థమవుతుందో ఇంకా మీకు చెప్పవలసి ఉంది. మన ప్రభువు ఇప్పుడు పరలోకంలో ఉన్నారు కాబట్టి, ఆయన విడిచివెళ్లిన అడుగుజాడలను అనుసరించడం ద్వారానే నేను ఆయనను అనుసరించగలను—ఆ అడుగుజాడలు జీవంతో, పరిమళంతో నిండి ఉన్నాయి. నేను పవిత్ర సువార్తలను తెరవడమే చాలు, వెంటనే యేసు పరిమళాన్ని ఆఘ్రాణిస్తాను; అప్పుడు ఏ దారిలో పరుగెత్తాలో నాకు తెలుస్తుంది. నేను త్వరపడేది మొదటి స్థానానికి కాదు, చివరి స్థానానికే. పరిసయ్యుడు పైస్థానానికి వెళ్లనిచ్చి, నేను పూర్తి నమ్మకంతో సుంకరి చేసిన వినయపూర్వక ప్రార్థనను మళ్లీ పలుకుతాను. అన్నిటికంటే మిన్నగా నేను మగ్దలేనాను అనుసరిస్తాను. ఎందుకంటే యేసు హృదయాన్ని ఆనందింపజేసే ఆ అద్భుతమైన సాహసం—కాదు, ప్రేమతో కూడిన సాహసం అని చెప్పాలి—నా హృదయాన్ని వశపరచుకుంది. ఘోరపాపం నుండి నేను కాపాడబడినందువల్లనే నా హృదయాన్ని నమ్మకంతో, ప్రేమతో దేవుని వైపు ఎత్తడం లేదు. మనిషి చేయగల ప్రతి అపరాధమూ నా మనస్సాక్షిపై భారంగా ఉన్నా, నా నమ్మకం ఏమాత్రం తగ్గదని నాకు అనిపిస్తుంది: దుఃఖంతో విరిగిన హృదయంతో, నా రక్షకుని బాహువులలో నన్ను నేను అప్పగించుకుంటాను. తప్పిపోయిన కుమారుణ్ణి ఆయన ప్రేమిస్తారని నాకు తెలుసు. పునీత మరియ మగ్దలేనాతో, వ్యభిచారంలో పట్టుబడిన స్త్రీతో, సమరయ స్త్రీతో ఆయన పలికిన మాటలను నేను విన్నాను. ఆయన కరుణను, ఆయన ప్రేమను గురించి ఏమి విశ్వసించాలో నాకు తెలుసు కాబట్టి ఎవరూ నన్ను భయపెట్టలేరు. మండుతున్న కొలిమిలో పడిన నీటిబిందువులా, ఆ పాపాల సమూహమంతా ఒక్క క్షణంలో అదృశ్యమవుతుందని నాకు తెలుసు.
ఎడారి పితరుల జీవితచరిత్రలలో, దేశమంతటా ప్రజలను పాపంలోకి నడిపించేంతగా దుష్కార్యాలకు పేరుపొందిన ఒక బహిరంగ పాపిని వారిలో ఒకరు ఎలా పరివర్తన చెందించారో చెప్పబడింది. దైవానుగ్రహ స్పర్శను పొందిన ఆ దుష్ట స్త్రీ, కఠినమైన తపస్సు చేయడానికి ఆ పునీతుని వెంట ఎడారిలోకి వెళ్లింది. అయితే ప్రయాణపు మొదటి రాత్రే, తాను ఏకాంతంగా ఉండవలసిన ప్రదేశానికి చేరకముందే, ప్రేమతో కూడిన ఆమె పశ్చాత్తాప తీవ్రత వల్ల ఆమెను భూమికి కట్టివేసిన బంధాలు తెగిపోయాయి. అదే క్షణంలో, దేవదూతలు ఆమె ఆత్మను దేవుని వక్షస్థలానికి తీసుకువెళ్లడం ఆ పుణ్యపురుషుడు చూశారు.
నేను చెప్పదలచుకున్నదానికి ఇది ఒక గొప్ప ఉదాహరణ. అయినా ఈ విషయాలను మాటలలో వ్యక్తపరచలేము. అత్యంత ప్రియమైన మాతా, నా ఆత్మలాగే బలహీనంగా, అసంపూర్ణంగా ఉన్న ఆత్మలు నేను అనుభవిస్తున్నదాన్ని అనుభవిస్తే, ప్రేమ పర్వత శిఖరాన్ని చేరుకోగలమనే ఆశను ఎవరూ కోల్పోరు. ఎందుకంటే యేసు గొప్ప కార్యాలను కోరడం లేదు; కృతజ్ఞతను, ఆత్మసమర్పణను మాత్రమే కోరుతున్నారు.
ఆయన ఇలా అంటున్నారు: “మందలలో నుండి మేకపోతులను నేను తీసుకోను; ఎందుకంటే అడవులలోని జంతువులన్నీ నావే, కొండలపైని పశువులూ ఎద్దులూ నావే. ఆకాశంలోని పక్షులన్నీ నాకు తెలుసు. నాకు ఆకలి వేసినా నీకు చెప్పను; ఎందుకంటే లోకమూ, దానిలో నిండియున్న సమస్తమూ నావే. నేను కోడెదూడల మాంసాన్ని తింటానా? మేకల రక్తాన్ని త్రాగుతానా? దేవునికి స్తుతి కృతజ్ఞతల బలిని అర్పించు.”[5]
మన ప్రభువు మన నుండి కోరేదంతా ఇదే. ఆయనకు మన ప్రేమ అవసరం—మన పనులు ఆయనకు అవసరం లేదు. తనకు ఆకలి వేస్తే మనకు చెప్పవలసిన అవసరం లేదని ప్రకటించే అదే దేవుడు, సమరయ స్త్రీని కొద్దిగా నీరు అడగడానికి వెనుకాడలేదు. ఆయన దాహంతో ఉన్నారు. అయితే “నాకు త్రాగడానికి ఇవ్వు”[6] అని ఆయన అన్నప్పుడు, విశ్వసృష్టికర్త అయిన ఆయన తాను సృష్టించిన వ్యక్తి ప్రేమను అడిగారు. ఆయన ప్రేమ కోసం దాహపడ్డారు.
మన దివ్య ప్రభువు యొక్క ఈ దాహం అంతకంతకూ పెరుగుతూనే ఉండేది. లోకాన్ని అనుసరించేవారి మధ్య ఆయనకు ఉదాసీనత, కృతఘ్నత తప్ప మరేమీ ఎదురుకావడం లేదు. అయ్యో! ఆయనకు చెందినవారి మధ్య కూడా, ఆయన ప్రేమలోని అనంతమైన వాత్సల్యానికి ఎలాంటి పరిమితులూ లేకుండా తమను తాము సమర్పించుకునే హృదయాలు ఎంత కొద్దిగా ఉన్నాయి! మన దివ్య వరుని అంతరంగ రహస్యాలను అర్థం చేసుకునే భాగ్యం పొందిన మనం ధన్యులం. ప్రియమైన మాతా, మీకు తెలిసినదంతా మీరు వ్రాస్తే, ఎన్ని అద్భుతాలను వెల్లడించగలరో కదా!
కానీ మన ధన్య మాతలాగే, మీరు ఈ విషయాలన్నిటినీ మీ హృదయంలో భద్రపరచుకోవడానికే[7] ఇష్టపడుతున్నారు. “దేవుని లోకాన్ని వెల్లడించడం, బహిరంగంగా ప్రకటించడం గౌరవప్రదమైనది”[8] అని మీరు నాతో అంటారు. అయినా మీరు మౌనంగా ఉండటమే సముచితం; ఎందుకంటే పరలోక రహస్యాలను ఈ లోకంలోని ఏ మాటలూ తెలియజేయలేవు.
నా విషయానికొస్తే, నేను ఇంత వ్రాసినా, ఇప్పటికీ ఇంకా మొదలుపెట్టనే లేదు. ఎంతో అందమైన క్షితిజాలను, అనంతమైన వైవిధ్యంగల వర్ణచ్ఛాయలను నేను చూస్తున్నాను. అందువల్ల ఈ జీవితపు చీకటి తొలగిన తరువాత, నా ఆత్మ దర్శించే అద్భుతాలను చిత్రించడానికి కావలసిన రంగులను దివ్య చిత్రకారుని వర్ణపలకం మాత్రమే నాకు అందించగలదు. అయితే నా హృదయంలోని రహస్య పవిత్రస్థలంలోకి ప్రవేశించాలని, నా జీవితంలో అత్యంత ఓదార్పునిచ్చిన స్వప్నాన్ని లిఖితరూపంలో పొందాలని మీరు కోరిక వ్యక్తపరిచారు కాబట్టి, విధేయతా కార్యంగా నా ఆత్మకథను ముగిస్తాను. మీరు అనుమతిస్తే, నేను యేసుతోనే మాట్లాడుతాను; ఎందుకంటే ఈ విధంగా నేను మరింత సులభంగా మాట్లాడగలను. నా మాటలు మీకు కొంత అతిశయోక్తిగా అనిపించవచ్చు. కానీ నా హృదయంలో ఎలాంటి అతిశయోక్తీ లేదని మీకు హామీ ఇస్తున్నాను—అక్కడ అంతా ప్రశాంతత, శాంతియే.
ఓ నా యేసూ, నీవు నా ఆత్మను ఎంత ఆప్యాయంగా, ఎంత మృదువుగా నడిపిస్తావో ఎవరు చెప్పగలరు! నీ మహావిజయపు మహోత్సవమైన పాస్కా పండుగ నాటి నుండి నా ఆత్మలో తుఫాను చెలరేగుతూనే ఉంది. చివరికి మే నెలలో, నా రాత్రి చీకట్లను చీల్చుకుంటూ అనుగ్రహపు ప్రకాశవంతమైన కిరణమొకటి వెలిగింది. . . . నీవు ప్రత్యేకంగా అనుగ్రహించినవారికి కొన్నిసార్లు పంపే నిగూఢమైన కలలపై నా మనస్సు నిలిచింది. అలాంటి ఓదార్పు నాకు లభించేది కాదనీ—నాకు ఉన్నది రాత్రే, ఎప్పుడూ చీకటి రాత్రేననీ అనుకున్నాను. ఆ తుఫాను మధ్యలోనే నేను నిద్రపోయాను. మరుసటి రోజు, మే 10న, తెల్లవారుతుండగా, నేను మా మాతృశ్రీతో మాత్రమే కలిసి ఒక వసారాలో నడుస్తున్నట్లు కలగన్నాను. హఠాత్తుగా, వారు ఎలా ప్రవేశించారో తెలియకుండానే, భుజాలపై కప్పుకునే వస్త్రాలు, పొడవైన మేలిముసుగులు ధరించిన ముగ్గురు కార్మెల్ సన్యాసినులు నాకు కనిపించారు. వారు పరలోకం నుండి వచ్చారని నాకు తెలిసింది. “ఆహా! ఈ కార్మెల్ సన్యాసినులలో ఒక్కరి ముఖమైనా చూడగలిగితే నాకెంత సంతోషంగా ఉంటుందో!” అని అనుకున్నాను. నా కోరిక వినిపించినట్లుగా, ఆ ముగ్గురు పునీతురాళ్లలో అత్యంత పొడవుగా ఉన్న ఆమె నా వైపు రావడం చూశాను. ఆమె తన మేలిముసుగును ఎత్తి, దానితో నన్ను కూడా కప్పినప్పుడు, వర్ణించలేని ఆనందం నన్ను ఆవరించింది.
వెంటనే ఆమె ఫ్రాన్సులో కార్మెల్ను స్థాపించిన మా పూజనీయ మాతృశ్రీ, యేసు అన్నా అని గుర్తించాను.[9] ఆమె ముఖం అలౌకిక సౌందర్యంతో అందంగా ఉంది; దాని నుండి కిరణాలేవీ వెలువడలేదు. అయినా, మమ్మల్ని కప్పిన దట్టమైన మేలిముసుగు ఉన్నప్పటికీ, ఆమె దివ్యమైన వదనం నుండే ప్రసరిస్తున్నట్లు అనిపించిన మృదువైన కాంతితో ఆ ముఖం నిండి ఉండటం నాకు కనిపించింది. ఆమె నన్ను ఆప్యాయంగా నిమిరారు. అంతటి ప్రేమను నాపై చూపడం చూసి, నేను ధైర్యం చేసి ఇలా అడిగాను: “ప్రియమైన మాతా, దయచేసి చెప్పండి, మన ప్రభువు నన్ను ఇంకా చాలా కాలం ఈ లోకంలోనే ఉంచుతారా? నన్ను తీసుకువెళ్లడానికి ఆయన త్వరలో రారా?” ఆమె మధురంగా చిరునవ్వు నవ్వి, “అవును, త్వరలోనే . . . అతి త్వరలోనే . . . నీకు మాట ఇస్తున్నాను” అని జవాబిచ్చారు. “ప్రియమైన మాతా,” అని నేను మళ్లీ అడిగాను, “నేను ఆయనకు అర్పించే ఈ అల్పమైన చిన్నచిన్న కార్యాలు, కోరికల కంటే ఎక్కువగా ఆయన నా నుండి ఏమైనా కోరుతున్నారా, చెప్పండి. ఆయన నా పట్ల సంతోషంగా ఉన్నారా?” అప్పుడు మా పూజనీయ మాతృశ్రీ ముఖం కొత్త తేజస్సుతో ప్రకాశించింది; ఆమె ముఖభావం మరింత దయాపూరితమైంది. “మంచి దేవుడు నీ నుండి మరేమీ కోరడం లేదు,” అని ఆమె అన్నారు. “ఆయన సంతోషంగా ఉన్నారు, ఎంతో సంతోషంగా ఉన్నారు.” ఆపై ఆమె నా తలను తన రెండు చేతుల మధ్య తీసుకొని ఎంతో ఆప్యాయంగా ముద్దుపెట్టుకున్నారు. అప్పుడు నేను అనుభవించిన ఆనందాన్ని వర్ణించడం అసాధ్యం. నా హృదయం సంతోషంతో పొంగిపొర్లుతోంది. నా సహోదరీలను తలచుకొని, వారి కోసం ఏదైనా మేలు చేయమని వేడుకోబోతుండగా, అయ్యో! నాకు మెలకువ వచ్చింది. నా సంతోషం మాటలకు అందనిది. ఈ అద్భుతమైన కల వచ్చి ఎన్నో నెలలు గడిచాయి. అయినా దాని జ్ఞాపకం ఎప్పటిలాగే తాజాగా, ఆనందదాయకంగా ఉంది. ఈ పవిత్ర కార్మెల్ సన్యాసిని ప్రేమపూర్వకమైన చిరునవ్వులను నేను ఇప్పటికీ కళ్లముందు నిలుపుకోగలుగుతున్నాను; ఆమె ఆప్యాయమైన లాలనను అనుభవించగలుగుతున్నాను. ఓ యేసూ! “నీవు గాలులను, తుఫానును ఆజ్ఞాపించావు; అప్పుడు గొప్ప ప్రశాంతత నెలకొంది.”[10]
మేల్కొన్నప్పుడు, స్వర్గం నిజంగానే ఉందనీ, నన్ను తమ బిడ్డగా ఆదరించే ఆత్మలు ఈ స్వర్గంలో ఉన్నారనీ గ్రహించాను. ఆ అనుభూతి ఇప్పటికీ నాలో నిలిచి ఉంది—అప్పటివరకు పూజనీయ మాత యేసుకు చెందిన అన్నా పట్ల నాకు భక్తి చాలా తక్కువగా ఉండేది కాబట్టి, ఆ అనుభూతి మరింత మధురంగా ఉంది. నేను ఎన్నడూ ఆమె సహాయం కోరలేదు; ఆమె పేరు కూడా అరుదుగానే విన్నాను. ఇప్పుడు ఆమె నిరంతరం నన్ను ఎంతగా తలచుకుంటూ ఉండేదో నాకు తెలుసు, అర్థమవుతోంది. ఈ అవగాహన ఆమె పట్లా, నా తండ్రి ఇంటిలో ఉన్న ప్రియమైన వారందరి పట్లా నా ప్రేమను పెంచుతోంది.
ఓ నా ప్రియతమా! నీవు నాపై కురిపించాలని కోరుకున్న మరింత గొప్ప అనుగ్రహాలకు ఇది కేవలం నాంది మాత్రమే. ఈ రోజు వాటిని నీకు గుర్తుచేసుకోనివ్వు. నా ఆశల గురించీ, దాదాపు అంతులేని నా హృదయ వాంఛల గురించీ మరోసారి నీకు చెప్పడానికి సాహసిస్తే, నా అవివేకాన్ని క్షమించు—నన్ను క్షమించి, నా ఆత్మకు మేలు కలిగేలా నా కోరికను అనుగ్రహించు. ఓ నా యేసూ, నీ వధువుగా ఉండటం, కార్మెల్ కుమార్తెగా ఉండటం, నీతో నా ఐక్యత ద్వారా ఆత్మలకు తల్లిగా ఉండటం—ఇవన్నీ నాకు సంతృప్తినివ్వాలి కదా? అయినా ఇతర పిలుపులు కూడా నాలో కదలుతున్నాయి—యాజకత్వానికీ, అపొస్తల సేవకూ నాకు పిలుపు ఉన్నట్లు అనిపిస్తోంది—విశ్వాసం కోసం ప్రాణాలర్పించే వేదసాక్షిగా, సభ పండితురాలిగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను. అత్యంత వీరోచిత కార్యాలను సాధించాలని కోరుకుంటున్నాను—సిలువ యుద్ధవీరుని స్ఫూర్తి నాలో రగులుతోంది; పవిత్ర సభను కాపాడుతూ యుద్ధరంగంలో మరణించాలని తపిస్తున్నాను.
యాజకత్వ పిలుపు! నా యేసూ, నా మాటల ద్వారా నీవు పరలోకం నుండి దిగివచ్చినప్పుడు, ఎంత ప్రేమతో నిన్ను నా చేతిలో ధరించేదాన్నో! ఎంత ప్రేమతో నిన్ను ఆత్మలకు అందించేదాన్నో! అయినా, యాజకత్వం పొందాలని తపిస్తూనే, అస్సీసి పునీత ఫ్రాన్సిస్ వినయాన్ని చూసి మెచ్చుకుంటాను; అలాంటి వినయం నాకూ ఉంటే బాగుండునని ఆశపడతాను. యాజకత్వపు మహోన్నత గౌరవాన్ని నిరాకరించడం ద్వారా ఆయనను అనుకరించాలనే ఆకర్షణ నాకు కలుగుతోంది. ఈ పరస్పర విరుద్ధమైన ప్రవృత్తులను ఎలా సమన్వయపరచాలి?[11]
ప్రవక్తలు, సభాపండితుల వలె నేను ఆత్మలకు వెలుగుగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను. ఓ నా ప్రియతమా, నీ నామాన్ని బోధించడానికి ప్రతి దేశానికీ వెళ్లి, అన్యమతస్థుల నేలపై నీ సిలువ మహిమగల పతాకాన్ని ఎగురవేయాలని కోరుకుంటున్నాను. ఒక్క ప్రేషిత కార్యక్షేత్రం మాత్రమే నా ఆకాంక్షలను తృప్తిపరచదు. భూదిగంతాల వరకు, అత్యంత దూరాన ఉన్న ద్వీపాల వరకు కూడా సువార్తను వ్యాపింపజేయాలని కోరుకుంటున్నాను. కేవలం కొన్ని సంవత్సరాలే కాకుండా, సాధ్యమైతే లోకారంభం నుండి కాలసమాప్తి వరకు ప్రేషిత సేవ చేయాలని కోరుకుంటున్నాను. అన్నిటికంటే మిన్నగా, వేదసాక్షి కిరీటం కోసం దాహంతో ఉన్నాను. అది నా బాల్యదినాల నుండీ ఉన్న కోరిక; కార్మెలు ఆశ్రమంలోని ఇరుకైన గదిలో గడిపిన సంవత్సరాలతో ఆ కోరిక మరింత గాఢమైంది. అయితే ఇది కూడా వెర్రితనమే, ఎందుకంటే నేను ఒక్క చిత్రహింస కోసం మాత్రమే తపించడం లేదు; నా దాహం తీరడానికి అవన్నీ నాకు కావాలి. ఓ ఆరాధనీయ వరుడా, నీవలెనే నన్నూ కొరడాలతో కొట్టాలని, సిలువ వేయాలని కోరుకుంటున్నాను! పునీత బర్తొలొమయి వలె నా చర్మాన్ని ఒలిచివేయాలని, పునీత యోహాను వలె నన్ను మరుగుతున్న నూనెలో ముంచాలని, లేదా అంతియోకయ పునీత ఇగ్నేషియస్ వలె క్రూరమృగాల పళ్ల మధ్య నలిగి దేవునికి యోగ్యమైన రొట్టెగా మారాలని కోరుకుంటున్నాను.[12]
పునీత ఆగ్నెస్, పునీత సెసీలియాలతో కలిసి నా మెడను తలారికత్తికి అర్పించాలని, జోన్ ఆఫ్ ఆర్క్ వలె దహనస్తంభం వద్ద యేసు నామాన్ని మెల్లగా పలకాలని కోరుకుంటున్నాను.
క్రీస్తువిరోధి కాలంలో క్రైస్తవులు అనుభవించవలసిన భయంకరమైన చిత్రహింసలను తలచుకుంటే నా హృదయం పులకిస్తుంది; వాటన్నిటినీ అనుభవించాలని తపిస్తున్నాను. ఓ యేసూ, నీ పునీతుల కార్యాలు వ్రాయబడి ఉన్న జీవగ్రంథాన్ని తెరువు: ఆ గ్రంథంలో చెప్పబడిన కార్యాలన్నిటినీ నీ కోసం నెరవేర్చి ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను. ఇలాంటి వెర్రితనానికి నీవు ఏమని సమాధానమిస్తావు? ఈ భూమి మీద నా ఆత్మకంటే బలహీనమైన ఆత్మ మరొకటి ఉందా? అయినా, సరిగ్గా నా బలహీనత కారణంగానే, నా అతి చిన్నవైన, పసిపిల్లలవంటి కోరికలను మన్నించడంలో నీవు ఆనందించావు; ఈ రోజు విశ్వం కంటే విశాలమైన ఆ ఇతర కోరికలను కూడా నెరవేర్చడం నీకు ప్రీతికరమైంది. ఈ ఆకాంక్షలే నిజమైన వేదసాక్షి యాతనగా మారడంతో, ఒక రోజు నా బాధలలో ఉపశమనం పొందడానికి పునీత పౌలు లేఖలను తెరిచాను. కొరింథీయులకు వ్రాసిన మొదటి లేఖలోని 12వ, 13వ అధ్యాయాలపై నా చూపు పడింది. అందరూ అపొస్తలులు, ప్రవక్తలు, సభాపండితులు కాలేరని; సభ వివిధ అవయవాలతో కూడి ఉందని; కన్ను అదే సమయంలో చెయ్యి కూడా కాలేదని చదివాను. సమాధానం స్పష్టంగా ఉంది, కానీ అది నా కోరికలను నెరవేర్చలేదు, నేను వెదికిన శాంతినీ ఇవ్వలేదు. “అప్పుడు నా శూన్యత లోతుల్లోకి దిగిపోగా, నా లక్ష్యాన్ని చేరుకునేంతగా నేను పైకి ఎత్తబడ్డాను.”[13]
నిరుత్సాహపడకుండా నేను చదవడం కొనసాగించాను; ఈ ఉపదేశంలో ఓదార్పు దొరికింది: “శ్రేష్ఠమైన వరాల కోసం ఆసక్తితో కృషి చేయండి. నేను మీకు ఇంకా ఎంతో శ్రేష్ఠమైన మార్గాన్ని చూపుతున్నాను.”[14] ఆ తరువాత అపొస్తలుడు, ప్రేమ లేకుండా పరిపూర్ణమైన వరాలన్నీ ఎలా వ్యర్థమో, దేవుణ్ణి నిశ్చయంగా చేరుకోవడానికి ప్రేమ అత్యంత శ్రేష్ఠమైన మార్గమని వివరిస్తున్నాడు. చివరికి నాకు విశ్రాంతి దొరికింది.
పరిశుద్ధ సభ అనే ఆధ్యాత్మిక శరీరాన్ని ధ్యానిస్తూ, పునీత పౌలు వర్ణించిన దాని అవయవాలలో ఏ ఒక్కదానిలోనూ నన్ను నేను గుర్తించుకోలేకపోయాను; నిజానికి వాటన్నిటిలోనూ నన్ను నేను గుర్తించుకోవాలనుకున్నాను కదా? నా పిలుపును అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రేమ నాకు తాళంచెవిని అందించింది. సభ వివిధ అవయవాలతో కూడిన శరీరం కనుక, దానిలో అన్ని అవయవాలకంటే శ్రేష్ఠమైనదీ అత్యంత ముఖ్యమైనదీ అయిన అవయవం లేకుండా ఉండదని గ్రహించాను. సభకు హృదయం ఉందనీ, ఈ హృదయం ప్రేమతో మండుతుందనీ, దాని అవయవాలకు జీవమిచ్చేది ప్రేమ ఒక్కటేననీ తెలుసుకున్నాను. ఈ ప్రేమ ఆరిపోతే, అపొస్తలులు ఇక సువార్తను బోధించరనీ, వేదసాక్షులు తమ రక్తాన్ని చిందించడానికి నిరాకరిస్తారనీ తెలుసుకున్నాను. ప్రేమ అన్ని పిలుపులనూ తనలో ఇముడ్చుకుంటుందనీ, అదే సమస్తమనీ, అది నిత్యమైనది కనుక అన్ని యుగాల గుండానూ భూమి అంచుల వరకూ వ్యాపిస్తుందనీ గ్రహించాను.
అప్పుడు ఆనందపారవశ్యంలో నేను ఇలా ఎలుగెత్తి పలికాను: “ఓ యేసూ, నా ప్రేమా, చివరికి నా పిలుపును కనుగొన్నాను. నా పిలుపు ప్రేమే! అవును, సభ ఒడిలో నా స్థానాన్ని కనుగొన్నాను; ఓ నా దేవా, ఈ స్థానాన్ని నీవే నాకు ఇచ్చావు: నా తల్లి అయిన సభ హృదయంలో నేను ప్రేమనై ఉంటాను! . . . ఈ విధంగా నేను సమస్తమూ అవుతాను: ఈ విధంగా నా కల నెరవేరుతుంది. . . .”
నేను ఆనందపారవశ్యంలో ఉన్నానని ఎందుకు అంటున్నాను? ఈ మాట నా భావాన్ని తెలియజేయడం లేదు. నిజానికి శాంతియే నా వంతు అయింది—నౌకాశ్రయానికి దారి చూపే దీపస్తంభం కనిపించినప్పుడు నావికునికి కలిగే ప్రశాంతమైన శాంతి. ఓ ప్రకాశమానమైన ప్రేమ దీపస్తంభమా! నీ చెంతకు సైతం ఎలా రావాలో నాకు తెలుసు; నీ జ్వాలలను అరువుగా పొందే మార్గాన్ని కనుగొన్నాను.
నాలో ఉన్నది కేవలం ఒక చిన్నబిడ్డ బలహీనత, నిస్సహాయత మాత్రమే; అయినా, ఓ యేసూ, నీ ప్రేమకు బలిగా నన్ను నేను అర్పించుకునే సాహసాన్ని నాకు ఇచ్చేది ఈ నా బలహీనతే.
పూర్వకాలంలో పవిత్రమైన, మచ్చలేని సర్వదహన బలులు మాత్రమే సర్వశక్తిమంతుడైన దేవునికి ఆమోదయోగ్యంగా ఉండేవి. అత్యంత పరిపూర్ణమైన బలులు తప్ప మరేవీ ఆయన న్యాయాన్ని సంతృప్తిపరచలేకపోయేవి. కానీ భయ నియమం స్థానంలో ప్రేమ నియమం వచ్చింది; బలహీనమైన, అపరిపూర్ణమైన సృష్టిప్రాణినైన నన్ను ప్రేమ తన బలిగా ఎంచుకుంది. ఇటువంటి ఎంపిక దేవుని ప్రేమకు తగినది కాదా? అవును, ఎందుకంటే ప్రేమ పూర్తిగా సంతృప్తి చెందాలంటే, అది శూన్యత వరకు కూడా దిగివచ్చి, ఆ శూన్యతను అగ్నిగా మార్చాలి. ఓ నా దేవా, ఇది నాకు తెలుసు—”ప్రేమకు ప్రతిఫలం ప్రేమతో మాత్రమే చెల్లించగలం.”[15] అందుకే, నీ ప్రేమకు బదులుగా నీకు ప్రేమను అర్పిస్తూ నా హృదయానికి ఉపశమనం కలిగించే మార్గాన్ని నేను వెదికాను, కనుగొన్నాను.
“మనుషులను అన్యాయపరులుగా చేసే సంపదలను ఉపయోగించి, మిమ్మల్ని నిత్యనివాసాలలోకి స్వీకరించే స్నేహితులను సంపాదించుకోండి.”[16] ఓ ప్రభువా, “ఈ లోకపు పిల్లలు తమ తరంలోని వారితో వ్యవహరించడంలో వెలుగు పిల్లలకంటే వివేకవంతులు”[17] అని విచారం వ్యక్తం చేసిన తరువాత నీవు నీ శిష్యులకు ఇచ్చిన సలహా ఇదే.
వెలుగు బిడ్డనైన నేను, అన్నీ కావాలనీ, అన్ని పిలుపులనూ స్వీకరించాలనీ నాకున్న కోరికలు నన్ను అన్యాయానికి నడిపించగల సంపదలని గ్రహించాను; అందుకే వాటితో స్నేహితులను సంపాదించుకునే పనికి పూనుకున్నాను. ప్రవక్త ఏలీయాను ఆయన ఆత్మశక్తిలో రెండింతల భాగం అడిగినప్పుడు ఎలీషా చేసిన ప్రార్థనను గుర్తుచేసుకుంటూ, దేవదూతల, పునీతుల సమూహం ఎదుట నిలిచి వారితో ఇలా అన్నాను: “సృష్టిప్రాణులన్నిటిలో నేను అత్యల్పమైన ప్రాణిని. నా అల్పస్థితి నాకు తెలుసు; అయితే ఉదాత్తమైన, ఉదారమైన హృదయాలు మేలు చేయడానికి ఇష్టపడతాయని కూడా నాకు తెలుసు. కాబట్టి, ఓ పరలోక నగరపు ధన్య నివాసులారా, నన్ను మీ బిడ్డగా దత్తత తీసుకోమని మిమ్మల్ని వేడుకుంటున్నాను. మీ సహాయంతో నేను పొందే మహిమ అంతా మీదే అవుతుంది; నా ప్రార్థనను ఆలకించి, దేవుని ప్రేమలో రెండింతల భాగాన్ని నాకు పొందిపెట్టడానికి దయచేసి సమ్మతించండి.”
ఓ నా దేవా! నా విన్నపం ఎంత గొప్పదో నేను కొలవలేను; దాని సాహసపు భారమే నన్ను నలిపివేస్తుందేమోనని నేను భయపడాలి. నేను చిన్నబిడ్డను కావడమే నా ఏకైక సమర్థన; పిల్లలకు తమ మాటల పూర్తి అర్థం తెలియదు కదా. అయినా, ఒక తండ్రి గానీ తల్లి గానీ సింహాసనంపై ఉండి, అపారమైన సంపదలు కలిగి ఉంటే, తమ ప్రాణాలకంటే మిన్నగా ప్రేమించే ఆ చిన్నారుల కోరికలను తీర్చడానికి వెనుకాడరు. వారిని సంతోషపెట్టడానికి అవివేకంగా అనిపించే పనులు చేయడానికి సైతం దిగివస్తారు.
నేను పవిత్ర సభ బిడ్డను; సభ ఒక మహారాణి, ఎందుకంటే ఆమె ఇప్పుడు దివ్య రాజాధిరాజుకు వధువుగా ఉంది. నేను సంపదలను గానీ మహిమను గానీ అడగడం లేదు; పరలోక మహిమను కూడా అడగడం లేదు—అది నా సహోదరులైన దేవదూతలకు, పునీతులకు హక్కుగా చెందుతుంది; నా మహిమ మాత్రం నా తల్లియైన సభ రాజస నుదుటి నుండి ప్రసరించే తేజస్సే అవుతుంది. కాదు, నేను అడిగేది ప్రేమనే. యేసూ, నిన్ను ప్రేమించడమే ఇప్పుడు నా ఏకైక కోరిక. గొప్ప కార్యాలు చేయడం నా వల్ల కాదు; నేను సువార్తను ప్రకటించలేను, నా రక్తాన్ని చిందించలేను. అయినా పరవాలేదు! నా సహోదరులు నా స్థానంలో పని చేస్తున్నారు; చిన్నబిడ్డనైన నేను సింహాసనానికి దగ్గరగా ఉండి, పోరాటంలో ఉన్న వారందరి తరఫున నిన్ను ప్రేమిస్తాను.
అయితే ప్రేమ తనను తాను చేతల ద్వారా నిరూపించుకుంటుంది కాబట్టి, నా ప్రేమను నేను ఎలా చూపించాలి? ఇదిగో! ఈ చిన్నారి పూలు చల్లుతుంది . . . వాటి సువాసనతో దివ్య సింహాసనాన్ని ఆలింగనం చేసుకుంటుంది; మధురమైన స్వరంతో ప్రేమ గీతాన్ని ఆలపిస్తుంది. అవును, నా ప్రియతమా, నీ సన్నిధిలో నా స్వల్ప జీవితం ఇలాగే గడిచిపోతుంది. నా ప్రేమను నిరూపించుకోవడానికి నాకున్న ఏకైక మార్గం నీ ముందు పూలు చల్లడమే—అంటే, అతి చిన్న త్యాగాన్నైనా, ఏ చూపునైనా, ఏ మాటనైనా వదులుకోను. అతి చిన్న పనులను కూడా సద్వినియోగం చేసుకుని, వాటిని ప్రేమ కోసమే చేయాలని కోరుకుంటున్నాను. ప్రేమ కోసం బాధపడాలని, ప్రేమ కోసమే సంతోషించాలని కూడా కోరుకుంటున్నాను: ఈ విధంగా నేను పూలు చల్లుతాను. నాకు దొరికే ఒక్క పువ్వునూ నీ ముందు దాని రేకులు చల్లకుండా వదలను . . . నేను పాడుతాను . . . నా గులాబీలను ముళ్ల మధ్య నుంచి ఏరుకోవలసి వచ్చినా, నేను ఎప్పుడూ పాడుతూనే ఉంటాను; ముళ్లు ఎంత పొడవుగా, వాడిగా ఉంటే, నా పాట అంత మధురంగా ఉంటుంది.
అయితే నా యేసూ, నా పూలు, నా పాటలు నీకు ఏమి ఉపయోగపడతాయి? నాకు బాగా తెలుసు: ఈ సువాసనల వర్షం, తక్కువ విలువగల ఈ సున్నితమైన పూరేకులు, నా వంటి ఒక పేద చిన్న హృదయం నుంచి వచ్చే ఈ ప్రేమ గీతాలు అయినా నీకు ప్రీతికరంగానే ఉంటాయి. ఇవి అతి చిన్న విషయాలే, అయినా నీవు వీటిని చూసి చిరునవ్వు చిందిస్తావు. విజయసభ తన బిడ్డవైపు వంగి, చెల్లాచెదురుగా పడిన ఈ గులాబీ రేకులను ఏరుకుని, నీ దివ్య హస్తాలలో ఉంచుతుంది; అక్కడ అవి అనంతమైన విలువను పొందుతాయి. ఆ తరువాత బాధలనుభవించే సభపై వాటిని కురిపించి దాని జ్వాలలను ఆర్పుతుంది; పోరాడే సభకు విజయం చేకూర్చడానికి దానిపై కూడా వాటిని కురిపిస్తుంది.
ఓ నా యేసూ, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను! నా తల్లియైన సభను నేను ప్రేమిస్తున్నాను; “నిర్మలమైన ప్రేమతో చేసే అతి చిన్న కార్యం కూడా మిగిలిన కార్యాలన్నిటినీ కలిపినదానికంటే సభకు ఎక్కువ విలువైనది”[18] అని నేను గుర్తుంచుకుంటాను.
అయితే ఈ స్వచ్ఛమైన ప్రేమ నిజంగా నా హృదయంలో ఉందా? నా హద్దులేని కోరికలు కేవలం కలలేనా—వెర్రితనమేనా? అలా అయితే, నాకు జ్ఞానవెలుగును ప్రసాదించమని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను; నేను సత్యాన్ని మాత్రమే అన్వేషిస్తున్నానని నీకు తెలుసు. నా కోరికలు దుందుడుకైనవైతే, వాటినుంచి, వేదసాక్షిత్వపు యాతనలన్నిటిలోనూ అత్యంత తీవ్రమైన ఈ యాతననుంచి నన్ను విడిపించు. అయినా నేను ఒప్పుకుంటున్నాను: నా ఆత్మ ఆకాంక్షించే ఆ ఉన్నత స్థాయులను నేను చేరుకోలేకపోయినా, భూమిపై నేను పెట్టుకున్న ఆశల జ్ఞాపకాలన్నిటినీ ఒక అద్భుతం ద్వారా నీవు నానుంచి తొలగిస్తే తప్ప, ఈ వేదసాక్షిత్వపు యాతనే, ఈ వెర్రితనమే, నిత్యానందం కంటే కూడా నాకు మరింత మధురంగా ఉంటుంది. యేసూ, యేసూ! నీ ప్రేమను పొందాలనే కోరిక మాత్రమే ఇంతటి ఆనందాన్ని రేకెత్తిస్తే, ఆ ప్రేమను సొంతం చేసుకోవడం, నిత్యమూ దాన్ని ఆస్వాదించడం ఇంకెలా ఉంటుందో!
నా ఆత్మవంటి ఇంత అసంపూర్ణమైన ఆత్మ ప్రేమ పరిపూర్ణతను ఎలా ఆకాంక్షించగలదు? ఈ రహస్యాన్ని విప్పే తాళంచెవి ఏమిటి? ఓ నా ఏకైక మిత్రుడా, ఈ అనంతమైన ఆకాంక్షలను ఉన్నతమైన ఆత్మలకు, ఎత్తుల్లో ఎగిరే గరుడపక్షులకు మాత్రమే నీవెందుకు కేటాయించవు? అయ్యో! నేను రెక్కలు కూడా పూర్తిగా ఎదగని ఒక చిన్న నిస్సహాయ పక్షిని మాత్రమే. నేను గరుడపక్షిని కాను; నాకు ఉన్నవి గరుడపక్షి కళ్లూ హృదయమూ మాత్రమే! అయినా, నేనెంత అల్పమైనదైనా, ప్రేమ అనే దివ్యసూర్యుని వైపు చూడటానికి సాహసిస్తున్నాను; ఆయనవైపు పైకి దూసుకుపోవాలని తపిస్తున్నాను! నేను ఎగరాలని, గరుడపక్షులను అనుకరించాలని కోరుకుంటున్నాను; కానీ నా చిన్ని రెక్కలను పైకెత్తడం తప్ప నేనేమీ చేయలేను—అంత ఎత్తుకు ఎగరడం నా బలహీన శక్తికి మించిన పని. నా గతి ఏమవుతుంది? నా నిస్సహాయతవల్ల దుఃఖంతో మరణించాలా? ఓహ్, లేదు! నేను దుఃఖించను కూడా. ధైర్యంగా నన్ను నేను పూర్తిగా సమర్పించుకొని, ఆ దివ్యసూర్యునిపైనే నా చూపు నిలిపి, మరణించేవరకు అక్కడే ఉంటాను. ఏదీ నన్ను భయపెట్టదు—గాలిగానీ వానగానీ. చొచ్చుకుపోలేనంత దట్టమైన మేఘాలు ఆ ప్రేమసూర్యుని కప్పివేసినా, ఈ జీవితం అవతల చీకటి తప్ప మరేమీ లేదని నేను నమ్ముతున్నట్లు అనిపించినా, అదే పరిపూర్ణ ఆనందపు ఘడియ అవుతుంది; నా నమ్మకాన్ని దాని చిట్టచివరి హద్దులవరకు తీసుకువెళ్లవలసిన ఘడియ అవుతుంది. ఆ చీకటి మేఘాల అవతల మధురమైన సూర్యుడు ఇంకా ప్రకాశిస్తున్నాడని నాకు బాగా తెలుసు కనుక, నా చూపును మరల్చడానికి నేను సాహసించను.
ఓ నా దేవా, నాపట్ల నీ ప్రేమను ఇంతవరకు నేను అర్థం చేసుకుంటున్నాను. కానీ నా ఏకైక ధ్యాస అయిన ఈ విషయాన్ని నేను ఎంత తరచుగా మరచిపోతానో నీకు తెలుసు. నేను నీ చెంతనుంచి దారితప్పి వెళ్తాను; అప్పుడప్పుడే ఈకలు వస్తున్న నా రెక్కలు ఈ లోకపు బురదగుంటల్లో తడిసి మురికిపడతాయి; అప్పుడు నేను “చిన్న వానకోవెల పిల్లలా”[19] విలపిస్తాను. నా విలాపమే నీకు అంతా చెబుతుంది. ఓ అనంత కారుణ్యమా! “నీవు నీతిమంతులను పిలవడానికి రాలేదు, పాపులను పిలవడానికే వచ్చావు”[20] అని నాకు గుర్తుకు వస్తుంది.
అయినా, నీ బలహీన సృష్టిప్రాణి చేసే దీనమైన ఆర్తనాదాలను నీవు ఇంకా వినిపించుకోకపోయినా, నీవు ఇంకా మరుగునే ఉన్నా, నా రెక్కలు తడిసి మురికిపట్టి ఉండగా, చలికి మొద్దుబారిపోయి అలాగే ఉండటానికి నేను సంతృప్తి చెందుతాను; నాకు తగినదే అయిన ఈ బాధలో మరోసారి ఆనందిస్తాను.
ఓ సూర్యుడా, నా ఏకైక ప్రేమా, నీ సూర్యకాంతిలో నేను ఎంత చిన్నదాన్నో, ఎంత బలహీనమైనదాన్నో అనుభవించడం నాకు ఆనందంగా ఉంది; నేను శాంతితో ఉన్నాను . . . నీ పరలోక ఆస్థానంలోని గరుడపక్షులన్నీ నాపై జాలిపడుతున్నాయని నాకు తెలుసు. అవి నన్ను కాపాడి రక్షిస్తున్నాయి; నన్ను మింగివేయాలని తహతహలాడే రాబందులను—దయ్యాలను—తరిమివేస్తున్నాయి. ఆ దయ్యాలకు నేను భయపడను; నేను వాటికి ఎర కావడానికి ఉద్దేశించబడలేదు, దివ్య గరుడపక్షికి ఎర కావడానికే ఉద్దేశించబడ్డాను.
ఓ నిత్యవాక్కా! ఓ నా రక్షకుడా! నేను ప్రేమించే, నన్ను ఆకర్షించే దివ్య గరుడపక్షివి నీవే. మానవుల ఆత్మలను తీసుకువెళ్లి, ప్రేమకు నిత్యనిలయమైన పరిశుద్ధ త్రిత్వపు హృదయాంతరాళంలోనే ముంచడానికి, ఈ ప్రవాసభూమికి దిగివచ్చి, బాధలు అనుభవించి మరణించాలని నీవు సంకల్పించావు! చేరలేని వెలుగులోకి తిరిగి ఆరోహణమైన నీవు, ఇక్కడ మా కన్నీటి లోయలో మంచువలె తెల్లని దివ్యసత్ప్రసాద అప్పపు రూపంలో ఇంకా దాగి ఉన్నావు; అదీ నీ స్వసత్తతోనే నన్ను పోషించడానికి! ఓ యేసూ! నీ ప్రేమ వెర్రితనం వరకు కూడా వెళ్తుందని నీతో చెబితే నన్ను క్షమించు. ఈ వెర్రితనం ఎదుట నా హృదయం నీవైపు ఉప్పొంగాలని తప్ప, నీవు మరేమి కోరుకుంటావు? నా నమ్మకానికి హద్దులు ఎలా ఉండగలవు?
పునీతులు నీకోసం తమను తాము వెర్రివారిగా చేసుకున్నారని నాకు తెలుసు; వారు ‘గరుడపక్షులు’ కనుక గొప్ప కార్యాలు చేశారు. గొప్ప కార్యాలు చేయడానికి నేను మరీ అల్పమైన జీవిని. నీ ప్రేమ నన్ను బలిగా స్వీకరిస్తుందని ఆశించడమే నా వెర్రితనం; ఓ నా దివ్య గరుడపక్షీ, నీ రెక్కలతోనే నేను నీవద్దకు ఎగిరివచ్చేందుకు దేవదూతల, పునీతుల సహాయంపై ఆధారపడటమే నా వెర్రితనం! నీవు కోరినంత కాలం నేను అలాగే ఉంటాను—నీపైనే నా కన్నులు నిలిపి. నీ దివ్యనేత్రాలు నన్ను ఆకర్షించాలని నేను తపిస్తున్నాను; ప్రేమకు ఎర కావాలని కోరుకుంటున్నాను. ఒకరోజు నీవు నాపైకి దూసుకువచ్చి, ప్రేమ అంతటికీ మూలమైన ఊటవద్దకు నన్ను ఎత్తుకుపోయి, చివరికి ఆ జ్వలించే అగాధంలో నన్ను ముంచుతావని నాకు ఆశ ఉంది; అలా నేను ఎప్పటికీ దాని ఆనందభరిత బలిగా ఉంటాను.
ఓ యేసూ! నీవు వర్ణించలేనంతగా దిగివచ్చే ప్రేమను గురించి చిన్న ఆత్మలందరికీ నేను చెప్పగలిగితే ఎంత బాగుండును! నా ఆత్మకన్నా బలహీనమైన ఆత్మ నీకు ఎక్కడైనా దొరికితే, ఆ ఆత్మ నీ అనంత కారుణ్యానికి సంపూర్ణ నమ్మకంతో తనను తాను అప్పగించుకున్నంత మాత్రాన, దానిపై ఇంకా గొప్ప అనుగ్రహాలను కుమ్మరించడంలో నీవు ఆనందిస్తావని నాకు అనిపిస్తోంది. అయితే, ఓ నా దివ్య వరుడా, నీ ప్రేమ రహస్యాలను తెలియజేయాలనే ఈ కోరికలు నాకెందుకు? వాటిని నాకు నేర్పింది నీవొక్కడివే కాదా? వాటిని ఇతరులకు కూడా నీవు వెల్లడించలేవా? అవును! అది నాకు తెలుసు, ఇదే నేను నిన్ను వేడుకుంటున్నాను! . . .
అసంఖ్యాకమైన చిన్న ఆత్మలపై నీ దివ్య దృష్టిని నిలిపి ఉంచమని
నిన్ను వేడుకుంటున్నాను; ఈ లోకంలో నీ ప్రేమకు బలిగా అర్పించుకునే
చిన్న ఆత్మల సైన్యాన్ని ఎన్నుకోమని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను.
_____________________________
[1] పరమగీతం 1:3.
[2] యోహాను 17 చూడండి.
[3] లూకా 15:31.
[4] యోహాను 6:44.
[5] కీర్తనలు 49[50]:9-14.
[6] యోహాను 4:7.
[7] లూకా 2:19 చూడండి.
[8] తోబీతు 12:7.
[9] గౌరవనీయ మాత యేసునకు చెందిన అన్నా—లోకంలో అన్నా ఆఫ్ లోబేరా అని పిలువబడిన ఆమె—1545లో స్పెయిన్లో జన్మించారు. ఆమె 1570లో కర్మెలీయ సభలో, అవిలాలోని పునీత యోసేపు వారి మొదటి మఠంలో ప్రవేశించారు. కొద్దికాలానికే పునీత అవిలా తెరేసాకు సలహాదారుగా, సహాయకురాలిగా అయ్యారు. పునీత తెరేసా ఆమెను “తన కుమార్తె, తన కిరీటం” అని పిలిచేవారు. పద్నాలుగు సంవత్సరాలపాటు ఆమెకు ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శిగా ఉన్న పునీత సిలువ యోహాను ఆమెను “దేహధారణ చేసిన సెరాఫు” అని వర్ణించారు. ఆమె వివేచనకు, పవిత్రతకు ఎంతటి గౌరవం ఉండేదంటే, గొప్ప పండితులు తమ సందేహాల విషయమై ఆమెను సంప్రదించి, ఆమె సమాధానాలను దైవవాక్కులుగా స్వీకరించేవారు. ఆమె ఎల్లప్పుడూ పునీత తెరేసా స్ఫూర్తికి విశ్వాసపాత్రంగా ఉన్నారు; కర్మెలు సభను దాని ఆదిమ పరిపూర్ణతకు పునరుద్ధరించే బాధ్యతను పరలోకం నుండి పొందారు. స్పెయిన్లో సంస్కరించబడిన శాఖకు చెందిన మూడు మఠాలను స్థాపించిన తరువాత, ఆమె ఫ్రాన్స్లో ఒకటి, బెల్జియంలో మరొకటి స్థాపించారు. 1621 మార్చి 4న బ్రస్సెల్స్లోని కర్మెలు మఠంలో పవిత్రతా సౌరభంతో ఆమె మరణించారు. 1878 మే 3న పరమపావనులు 13వ లియో పాపుగారు ఆమె ధన్యతా ప్రకటన ప్రక్రియను ప్రారంభించే అధికారిక ఉత్తర్వుపై సంతకం చేశారు.
[10] మత్తయి 8:10.
[11] పునీత అస్సీసి ఫ్రాన్సిస్ వినయంతో యాజకత్వపు మహోన్నత గౌరవాన్ని స్వీకరించడానికి నిరాకరించి, మరణించే వరకు ఉపయాజకునిగానే ఉన్నారు. [సంపాదకులు.]
[12] రోములోని క్రీడారంగంలో సింహాల గర్జన విన్నప్పుడు వేదసాక్షి పునీత అంతియోకియా ఇగ్నేషియస్ పలికిన సుందరమైన మాటలను ఇది సూచిస్తుంది. “నేను క్రీస్తు గోధుమను; నేను స్వచ్ఛమైన రొట్టెగా మారేలా క్రూరమృగాల దంతాలు నన్ను నూరనివ్వండి.” [సంపాదకులు.]
[13] పునీత సిలువ యోహాను.
[14] 1 కొరింథీయులు 12:31.
[15] పునీత సిలువ యోహాను.
[16] లూకా 16:9 చూడండి.
[17] లూకా 16:8.
[18] పునీత సిలువ యోహాను.
[19] యెషయా 38:14.
[20] మత్తయి 9:15.
ఆత్మకథ ముగింపు
పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక