4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!
இயலாததை வென்றிடுதல்
பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் ஞாயிறு (ஆண்டு A)
மக்களுக்கு உணவளித்த பிறகு, இயேசு சீடர்களைப் படகில் ஏறி, தமக்கு முன்னதாக மறுகரைக்குச் செல்லச் செய்தார்; இதற்கிடையில் அவர் மக்கள் கூட்டத்தை அனுப்பிவைத்தார். அவர்களை அனுப்பிவிட்டபின், இறைவேண்டல் செய்வதற்காகத் தனியே மலைமேல் ஏறினார். மாலை வேளையில் அவர் அங்கே தனியாக இருந்தார். மத்தேயு 14:22–23
இன்றைய நற்செய்தி நாம் சிந்திப்பதற்கு இரு வேறுபட்ட காட்சிகளை நம்முன் வைக்கிறது. முதலாவது காட்சி மேலே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது; இரண்டாவது, இயேசு தண்ணீர்மேல் நடந்த நிகழ்வு. இரண்டாவது நிகழ்வில், சூரியன் உதிப்பதற்கு முந்தைய அதிகாலை வேளையில், சீடர்கள் காற்றையும் அலைகளையும் எதிர்த்துத் துடுப்பு வலித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இயேசு தண்ணீர்மேல் நடந்து அவர்களுக்குத் தோன்றினார்; அவர்கள் அஞ்சினார்கள். அவர்கள் அனுபவித்த அச்சத்தை இயேசு எதிர்கொண்டு, தம்மீது பேதுரு கொண்டிருந்த நம்பிக்கையின் அடையாளமாகத் தண்ணீர்மேல் நடக்குமாறு அவரை அழைக்கிறார். பேதுரு தண்ணீர்மேல் நடக்கத் தொடங்குகிறார்; பின்னர் அச்சத்தால் மூழ்கத் தொடங்குகிறார். அவர் இயேசுவை நோக்கிக் கூக்குரலிடுகிறார். இயேசு அவரைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவரது நம்பிக்கைக் குறைவுக்காகப் பேதுருவைக் கனிவுடன் கடிந்துகொள்கிறார்.
இந்த நற்செய்திப் பகுதியின் இரண்டாவது காட்சியைப் புரிந்துகொள்ள, முதல் காட்சியை அதன் பின்னணியாகக் காண்பது உதவியாக இருக்கும். இந்த முதல் காட்சியில், இயேசு ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவளித்தபின் மக்கள்கூட்டத்தை அனுப்பிவிட்டு, தனிமையில் செபிப்பதற்காக ஒரு மலைமீது ஏறிச் செல்வதைக் காண்கிறோம். இயேசு எப்போதும் தந்தையோடு முழுமையான ஒன்றிப்பில் இருந்ததால் செபிக்க வேண்டிய தேவை அவருக்கு இல்லாதிருந்தபோதிலும், அவர் செபித்தார். ஏனெனில், தம் தந்தையோடு அவர் கொண்டிருந்த ஆழமான ஒன்றிப்பின் மனித வெளிப்பாடாக அவரது செபம் அமைந்தது. அவர் செபித்தபோது, தம்மைப் பின்பற்றவிருக்கும் அனைவருக்கும் ஒரு முன்மாதிரியையும் தந்தார்; தனிப்பட்ட செபத்தின் முக்கியத்துவத்தைத் தமது முன்மாதிரியால் அவர்களுக்குக் கற்பித்தார். வாழ்க்கையில் தடைகளாகத் தோன்றும் அனைத்தையும் வெல்வதற்கும், முழுமையான விசுவாசத்தோடு அச்சத்தை எதிர்கொள்வதற்கும் நமக்குத் தேவையான முன்கூட்டிய தயாரிப்பே செபம் என்பதுதான் இந்த நிகழ்வின்போது அவர் கற்பித்த முதன்மையான பாடம்.
முதலாவதாக, இயேசு தமது செபத்தின் வழியாக வெற்றிகொண்ட வெளிப்படையான “தடை”, புயல் வீசிய கடல்மீது அவர் நடந்ததில் அடையாளமாக வெளிப்பட்டது. யாரும் தண்ணீர்மீது நடப்பதில்லை. இயற்கை விதிகளின்படி அது இயலாத ஒன்று. ஆனால், இதுதான் இங்கு உணர்த்தப்படும் கருத்து. நமது தனிப்பட்ட செப வாழ்வுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும்போது, நமக்கு இயலாததாகத் தோன்றுவதைச் சாதிக்கக் கடவுள் நம்மை வழிநடத்துவார். அது உண்மையிலேயே தண்ணீர்மீது நடப்பதாக இருக்காது; ஆயினும், இரவைச் செபத்தில் கழித்தபின் அவர் தண்ணீர்மீது நடந்தது, வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்கொள்ளும் இயலாததாகத் தோன்றும் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஓர் அடையாளமாக உள்ளது. கடவுள் திருவுளம் கொண்டால் இயலாதது எதுவுமில்லை என்பதே இதன் பாடம். தனிப்பட்ட செபத்திற்கு நாம் முதலிடம் கொடுத்தால், இதை அறிந்துகொள்வோம்.
இயேசு எதிர்கொள்ளும் இரண்டாவது தடை அச்சம். அச்சம் நம்மைச் செயலிழக்கச் செய்கிறது; வாழ்க்கை கடினமாகும்போது நாம் “மூழ்குவதற்கு” அது காரணமாகிறது. இங்கும், அச்சத்தை வெல்வதற்குத் தேவையான தயாரிப்பு தனிப்பட்ட செபமே. செபத்திற்கு இருவர் சாட்சிகளாக இருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. முதலாவது இயேசுவின் சாட்சி. செபிப்பது நல்லதும் முறையானதுமாக இருந்ததால் அவர் செபித்தார். இரண்டாவது பேதுரு. அவர் மூழ்கத் தொடங்கியபோது செபித்தார். “ஆண்டவரே, என்னைக் காப்பாற்றும்!” என்று கூறினார். விசுவாசம் கொள்ளத் தவறிய ஒருவர், கடவுள்மீதுள்ள தூய அன்பினால் அல்லாமல், அப்போதைய தேவையின் காரணமாக எழுப்பிய செபம் இது. பல கிறிஸ்தவர்களின் செப வாழ்வு எப்படிப்பட்டதாக இருக்கிறது என்பதற்குப் பேதுரு அடிக்கடி ஓர் எடுத்துக்காட்டாக இருக்கிறார். உதவி தேவைப்பட்டு நாம் மூழ்கும் நிலைக்கு வரும்வரை செபிக்காமல் காத்திருக்கிறோம். ஆனால், பேதுருவும் கடவுள்மீதுள்ள அன்பினால் மட்டுமே அந்த இரவைச் செபத்தில் கழித்திருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும்? தண்ணீர்மீது நடக்க அழைக்கப்பட்டபோது, அவர் இரவு முழுவதும் செபித்து அப்போதுதான் முடித்திருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும்? ஒருவேளை அப்போது அவர் எளிதாக இயேசுவை நோக்கி நடந்திருக்கலாம்; அச்சத்திற்கு இடங்கொடுக்காமல் இருந்திருக்கலாம்.
உங்கள் செப வாழ்வுக்கு உங்கள் வாழ்க்கையில் முதலிடம் கொடுப்பதைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். வாழ்க்கையில் உங்களுக்குப் பல பொறுப்புகள் இருக்கலாம். செபிப்பதைவிட முக்கியமானது எதுவுமில்லை; சிக்கிக்கொண்டதாகவோ மூழ்கிக்கொண்டிருப்பதாகவோ நீங்கள் உணரும்போது மட்டும் செபிப்பது போதாது. மாறாக, கடவுளிடம் செபிப்பது நல்லதும் முறையானதும் என்பதற்காக மட்டுமே, நாம் அனைவரும் எதனாலும் முறிக்க முடியாத ஒரு செபப் பழக்கத்தை உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும். இத்தகைய செப வாழ்வின் கனி இதுவே: நமது பாதையில் எந்தத் தடை வந்தாலும், நம் ஆண்டவரின் ஒவ்வொரு கட்டளையையும் பின்பற்றுவதற்குத் தேவையான விசுவாசத்தை நாம் கொண்டிருப்போம்; இயலாததாகத் தோன்றுவதையும் வெற்றிகொள்வோம்.
செபத்தில் நிலைத்திருக்கும் என் ஆண்டவரே, உமக்கு உதவி தேவைப்பட்டதால் அல்ல, உமது அன்பின் காரணமாகவே நீர் தந்தையிடம் செபிப்பதில் இரவைக் கழித்தீர். உமது செபம் அந்த அன்பின் வெளிப்பாடாகவும், அந்த அன்பிலிருந்து இயல்பாக எழும் தேவையாகவும் இருந்தது. உம்மீதுள்ள என் அன்பு உறுதியாக நிலைத்திருக்கவும், வாழ்க்கையில் தடையாகத் தோன்றும் ஒவ்வொன்றையும் கடந்து நான் உம்மைப் பின்பற்றவும், எதனாலும் முறிக்க முடியாத ஒரு செபப் பழக்கத்தை நானும் உருவாக்கிக்கொள்ள எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
அறிவிலிருந்து விசுவாசத்தை உருமாற்றுதல்
பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் ஞாயிறு (ஆண்டு B)
“வாழ்வு தரும் அப்பம் நானே. உங்கள் முன்னோர் பாலைநிலத்தில் மன்னாவை உண்டனர்; ஆயினும் அவர்கள் இறந்தனர். இதுவோ விண்ணகத்திலிருந்து இறங்கிவரும் அப்பம்; இதை உண்பவர் இறவார். விண்ணகத்திலிருந்து இறங்கிவந்த வாழும் அப்பம் நானே; இந்த அப்பத்தை உண்பவர் என்றென்றும் வாழ்வார்; உலகம் வாழ்வு பெறுவதற்காக நான் கொடுக்கவிருக்கும் அப்பம் எனது சதையே.” யோவான் 6:48–51
இந்த ஞாயிறன்றும் யோவான் நற்செய்தியிலுள்ள அழகிய “வாழ்வு தரும் அப்பம் பற்றிய பேருரை”யைத் தொடர்ந்து சிந்திக்கிறோம். இன்றைய பகுதியின் தொடக்கத்தில், இந்தப் பேருரையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த மக்கள் “இயேசுவைப் பற்றி முணுமுணுத்தனர்” என்று வாசிக்கிறோம். விண்ணகத்திலிருந்து இறங்கிவந்த வாழ்வு தரும் அப்பம் தாமே என்று அவர் அவர்களுக்குக் கற்பித்துவந்ததால் அவர்கள் இவ்வாறு செய்தனர். அவருடைய சொற்களைக் கேட்ட சிலருக்கு இதை ஏற்றுக்கொள்வது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. நாசரேத்தைச் சேர்ந்த இயேசுவையும் அவரது குடும்பத்தையும் அறிந்திருந்தவர்களுக்கு இது குறிப்பாகக் கடினமாக இருந்தது. அவர்களுடைய முணுமுணுப்பை இயேசு அறிந்தபோது, “உங்களுக்குள் முணுமுணுக்க வேண்டாம்” என்று கூறி அவர்களை நேரடியாக எதிர்கொண்டார். பின்னர் தமது போதனையை இன்னும் உறுதியாக வலியுறுத்தி, அதை மேலும் விரிவாக்கி, தமது சதையை உண்பவர் என்றென்றும் வாழ்வார் என்று அவர்களிடம் கூறினார்.
சில விதங்களில், இயேசுவின் போதனை மனிதப் பகுத்தறிவுக்குச் சவால் விடுகிறது என்று சொல்லலாம். உங்கள் சொந்த ஊரில் வளர்ந்த ஒருவரிடமிருந்து இந்தப் போதனையை முதன்முறையாகக் கேட்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். இத்தகைய போதனையைப் புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்வதற்கு மனிதப் பகுத்தறிவு மட்டும் போதாது. சொல்ல வருவதும் துல்லியமாக இதுதான்: மனிதப் பகுத்தறிவு மட்டும் போதாது. ஆனால், விண்ணகத் தந்தையிடமிருந்து வரும் சிறப்பான வெளிப்பாடு மனிதப் பகுத்தறிவுக்கு வழங்கப்படும்போது, அனைத்தும் தெளிவாகின்றன; அனைத்தின் பொருளும் விளங்குகிறது.
இதைக் குறித்தே இயேசு, “என்னை அனுப்பிய தந்தை ஒருவரை ஈர்த்தாலன்றி அவர் என்னிடம் வர இயலாது” என்றும், “என் தந்தைக்குச் செவிசாய்த்து அவரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் அனைவரும் என்னிடம் வருகிறார்கள்” என்றும் கூறினார். ஆகவே, இயேசு போதித்ததைப் புரிந்துகொள்வது இயல்பான மனிதப் பகுத்தறிவின் ஆற்றலுக்கு மட்டும் அப்பாற்பட்டதாக இருந்தாலும், தந்தையால் ஈர்க்கப்பட்டு அவரது குரலுக்குச் செவிசாய்த்தவர்களுக்கு ஒரு புதிய வகையான அறிவு வழங்கப்பட்டது. அது அவர்களது மனித மனங்களுக்குத் தெளிவைக் கொடுத்தது. நிலைவாழ்வுக்கான பாதையை நாம் அறிந்து புரிந்துகொள்ளவும், மகா பரிசுத்த நற்கருணையைப் புரிந்துகொண்டு அதில் நம்பிக்கை கொள்ளவும் இந்த அறிவு இன்றியமையாதது.
சில நேரங்களில், விசுவாசம் என்பது நமக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றை நம்புவது மட்டுமே என்று தவறாக எண்ணிவிடலாம். ஆனால் விசுவாசம் அதைவிட மிகவும் மேலானது. அது வெறுமனே கண்மூடித்தனமாக நம்புவதல்ல. நாம் விரும்புவது உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம், நம்புவதற்கான தனிப்பட்ட முடிவாக மாறுவதும் அல்ல. விசுவாசம் முற்றிலும் உண்மையான, ஐயத்திற்கு இடமில்லாத ஒன்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அது ஆன்மிக முறையில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட உண்மையான அறிவை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அந்த அறிவு கடவுளால் நமக்கு வழங்கப்படுகிறது. உண்மையில், கடவுள் வழங்கும் இந்த வகையான அறிவு, வேறு எந்த வகையான அறிவையும்விட மிகவும் உறுதியானது.
எடுத்துக்காட்டாக, 2+2=4 என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்; ஏனெனில், இரண்டு பொருள்களை எடுத்து, அவற்றுடன் மேலும் இரண்டைச் சேர்த்து, நான்கு என்று எண்ணிப் பார்க்க உங்களால் முடியும். அல்லது, உங்கள் காதுகள் ஒலியை உணர்வதால் இசை ஒலித்துக்கொண்டிருப்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். இவ்வாறு, அறிவைப் பெற்று முடிவுகளுக்கு வருவதற்கு உங்கள் புலன்களைச் சார்ந்திருக்கிறீர்கள். ஆனால், ஆன்மிக முறையில் உள்ளத்தில் ஊட்டப்படும் அறிவு, நம் புலன்களின் வழியாக நாம் பெறக்கூடிய அறிவையும்விட இன்னும் உறுதியானது; ஏனெனில் உண்மையை வெளிப்படுத்துபவர் கடவுளே. ஆகவே, கடவுள் உங்களிடம் பேசி, தமது சதை உண்மையான உணவு என்றும், தமது இரத்தம் உண்மையான பானம் என்றும், நீங்கள் அவரது சதையை உண்டு அவரது இரத்தத்தைப் பருகினால் நிலைவாழ்வைப் பெறுவீர்கள் என்றும் உங்களுக்கு அறிவூட்டினால், அந்த அறிவு உறுதியானதும் வாழ்வை மாற்றியமைப்பதும் ஆகும்; அது தூய விசுவாச வாழ்வின் அடித்தளமாகிறது. இது அளவுக்கு அதிகமான தத்துவ விளக்கமாகத் தோன்றினாலும், இது உண்மையானது; நாம் புரிந்துகொள்வதற்கு இன்றியமையாதது.
நீங்கள் முழுமையான விசுவாசம் கொள்ளத் தவறும் எதையும் குறித்து இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். மகா பரிசுத்த நற்கருணையில் நீங்கள் நம்பிக்கை கொள்கிறீர்களா? அதுவே நிலைவாழ்வுக்கான உணவு என்று நம்புகிறீர்களா? இயேசு போதித்த அனைத்தையும் நம்புகிறீர்களா? உங்கள் விசுவாசத்தையும், அது எங்கெல்லாம் குறைவுபடுகிறது என்பதையும் ஆராய்ந்து பாருங்கள்; தந்தையின் குரலை நாடுங்கள். ஆழமான ஆன்மிக அறிவைக் கடவுளால் மட்டுமே உங்களுக்கு வழங்க முடியும். உங்கள் பங்கிற்கு, நீங்கள் செவிசாய்க்கவும், புரிந்துகொள்ளவும், ஏற்றுக்கொள்ளவும், நம்பவும் வேண்டும். அவ்வாறு செய்வது உங்கள் மனிதப் பகுத்தறிவில் விசுவாசக் கொடை உருவாகச் செய்யும்; அந்த விசுவாசமே அருள் நிறைந்த வாழ்வுக்கு உங்களை வழிநடத்தும்.
ஆண்டவரே, வாழ்வின் ஆழமான மறையுண்மைகளை நீர் எங்களுக்கு வெளிப்படுத்தியுள்ளீர். உமது அன்பையும் பரிவையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளீர்; நிலைவாழ்வுக்கான வழியையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளீர். நீர் வெளிப்படுத்திய அனைத்தையும் நான் நம்பும்படி எனக்கு விசுவாசக் கொடையைத் தந்தருளும். குறிப்பாக, மகா பரிசுத்த நற்கருணைக் கொடையில் நான் கொண்டுள்ள விசுவாசத்தை ஆழப்படுத்தியருளும். இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
விழிப்புணர்வு, கவனம், செயல்
பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)
இயேசு தம் சீடர்களிடம் கூறினார்: “உங்கள் இடையை வரிந்துகட்டிக்கொண்டு, உங்கள் விளக்குகளை ஏற்றிவையுங்கள். திருமண விருந்திலிருந்து திரும்பிவரும் தங்கள் தலைவருக்காகக் காத்திருக்கும் பணியாளர்களைப் போல இருங்கள்; அவர் வந்து கதவைத் தட்டும்போது உடனே திறக்க ஆயத்தமாக இருங்கள். தலைவர் வரும்போது விழித்திருக்கக் காணப்படும் பணியாளர்கள் பேறுபெற்றவர்கள். ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: அவர் தம் இடையை வரிந்துகட்டிக்கொண்டு, பணியாளர்களைப் பந்தியில் அமரச் செய்து, அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வார்.” லூக்கா 12:35–37
விழிப்புணர்வு, கடின உழைப்பு, மனவுறுதி, கவனம், பற்றுறுதி—இவை இயேசு பேசும் பண்புகளில் சில. “உங்கள் இடையை வரிந்துகட்டிக்கொள்ளுங்கள்” என்பதன் பொருள், சவாலான ஒரு பணியைச் செய்வதற்கு நீங்கள் உடனடியாக ஆயத்தமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதாகும். முன்புள்ள கடின உழைப்பிற்கு நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்கள்; அதில் உறுதியுடன் ஈடுபடுகிறீர்கள். “உங்கள் விளக்குகளை ஏற்றிவையுங்கள்” என்பது நீங்கள் இருளில் இல்லை என்பதையும், கடவுளின் திருவுளம் எது என்பதைக் கண்டுகொள்ளும் வகையில் உங்கள் மனம் ஒளிபெற்றுள்ளது என்பதையும் குறிக்கிறது.
நாம் வாழ்க்கைப் பாதையில் செல்லும்போது, விசுவாசம் சார்ந்த காரியங்களில் தன்னிறைவு அடைந்து மெத்தனமாகிவிடுவது எளிது. சோம்பலுக்கும் அக்கறையின்மைக்கும் ஆளாவதும், கவனம் சிதறி ஒருமுகப்படாமல் இருப்பதும் எளிது. இந்த உவமை தொடர்ந்து, நள்ளிரவில் ஒரு வீட்டிற்குள் உடைத்துக்கொண்டு நுழைய முயலும் திருடனைப் பற்றிப் பேசுகிறது. தீயவன் தனது பொய்களாலும் தாக்குதல்களாலும் இடைவிடாமல், கொடூரமாகவும் வலுவாகவும் எதிர்பாராத விதமாகவும் செயல்படுகிறான் என்பதை இயேசு இவ்வாறு உணர்த்துகிறார். எனவே, ஆன்மிக வாழ்வில் விழிப்புடன் இருப்பதில் நாம் ஒருபோதும் சோர்வடையக் கூடாது; கடவுளின் குரல் தரும் ஒளிக்கு எப்போதும் கவனத்துடன் செவிசாய்க்க வேண்டும்.
அன்றாட வாழ்வில் கிறிஸ்துவின் பணியில் நீங்கள் எவ்வளவு கவனமாக இருக்கிறீர்கள்? நேர்மையாகப் பதிலளிக்க வேண்டிய இன்றியமையாத கேள்வி இது. கடவுள் தங்களிடம் ஒப்படைத்த பணியிலிருந்து தங்கள் கவனம் சிதறுவதைப் பெரும்பாலானோர் உணர்வார்கள். நம் கவனத்தை ஈர்க்கப் போட்டியிடும் எண்ணற்ற காரியங்களை நாம் ஒவ்வொரு நாளும் எதிர்கொள்கிறோம். இவ்வாறு போட்டியிடும் பல குரல்கள் பாவமானவையாகத் தோன்றாமல் இருக்கலாம். எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு குறிப்பிட்ட பொழுதுபோக்கு உங்கள் ஓய்வு நேரத்தின் பெரும்பகுதியை ஆக்கிரமித்திருக்கலாம். அல்லது பணியிடப் பொறுப்புகள் உங்கள் குடும்பத்திற்கான நேரத்தையும் எடுத்துக்கொண்டிருக்கலாம். அல்லது வேதனையான ஓர் அனுபவமோ, மகிழ்ச்சியான ஓர் அனுபவமோகூட சில காலமாக உங்கள் முழுக் கவனத்தையும் ஈர்த்திருக்கலாம். வாழ்வில் பாவமான கவனச்சிதறல்கள் தீயவை என்பது தெளிவாக இருந்தாலும், தம்மிலேயே நன்மையோ தீமையோ அல்லாத வேறு பல கவனச்சிதறல்களும் உண்மையில் ஒரு பிரச்சினையாக இருக்கின்றன என்பது எப்போதும் அவ்வளவு தெளிவாகத் தெரிவதில்லை. கடவுளின் திருவுளத்திற்குச் செவிகொடுப்பதில் கவனமின்மையையும், அவர் அழைக்கும் அந்தக் கணமே அவரது திருவுளத்தை நிறைவேற்றச் செயல்படத் தயாராக இல்லாத நிலையையும் இவை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
எடுத்துக்காட்டாக, மிகவும் முக்கியமான ஒருவர் உங்களை அழைத்து ஓர் உதவி கேட்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். பெரும்பாலும், நீங்கள் செய்துகொண்டிருக்கும் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு உடனடியாக அவருக்குப் பதிலளிப்பீர்கள். ஆனால், வருந்தத்தக்க வகையில், அனைத்துலக அரசர் நம்மிடம் பேசவும் ஒரு பணியைச் செய்ய நம்மைத் தூண்டவும் முயலும்போது, உடனடியாகவும் ஆர்வத்துடனும் பதிலளிப்பது ஒருபுறமிருக்க, அவர் சொல்வதைக் கேட்கக்கூட முடியாத அளவுக்கு நம் கவனம் சிதறியிருக்கலாம். இது ஒரு பிரச்சினை. ஆனால், ஒருவர் கடவுளின் குரலுக்கு இடைவிடாமல் கவனமாகச் செவிகொடுத்து, அவர் உள்ளத்தில் எழுப்பும் தூண்டுதல்களைப் பெற்ற உடனேயே அவற்றிற்குப் பதிலளித்தால், அவர் உண்மையிலேயே பேறுபெற்றவர் என்றும், தாம் “அப்பணியாளர்களைப் பந்தியில் அமர்த்தி, அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வார்” என்றும் இயேசு கூறுகிறார். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், கடவுளின் தூண்டுதல்களுக்கு விழிப்புடனும் கவனத்துடனும் செவிகொடுப்பதன் பலனாக, கடவுளே நமக்குப் பணிவிடை செய்து நமக்குக் கைம்மாறு அளிப்பார். ஆன்மிக இளைப்பாறுதலும் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைவும் தரும் பந்திக்கு அவர் நம்மை அழைப்பார். நாம் கற்பனை செய்யக்கூடிய அனைத்தையும் விஞ்சும் தமது இரக்கத்தை அவர் நமக்கு வழங்குவார்.
கடவுள் பேசும் அந்தக் கணமே அவரது குரலுக்கு எப்போதும் கவனமாகச் செவிகொடுக்கும்படி அவர் விடுக்கும் அழைப்பை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்கள் வாழ்வில் அவர் இடைவிடாமல் உடனிருப்பதையும், தொடர்ந்து உங்களோடு உரையாடுவதையும் நீங்கள் எந்த அளவுக்கு உணர்ந்திருக்கிறீர்கள் என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். எப்போதும் செவிகொடுக்கும் பழக்கத்தை உங்களால் வளர்த்துக்கொள்ள முடிந்தால், நம் ஆண்டவர் உங்களிடம் ஒப்படைத்துள்ள அருள் நிறைந்த பணியை நீங்கள் ஒருபோதும் தவறவிடமாட்டீர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். எப்போதும் அவருக்குச் செவிகொடுங்கள்; அமைதியான, மென்மையான அவரது குரலை நாடுங்கள்; அவர் அழைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அவருக்குப் பதிலளிக்கத் தயாராக இருங்கள்.
எப்போதும் என்னோடு பேசும் என் ஆண்டவரே, நீர் சொல்ல வேண்டியவையும் வெளிப்படுத்த வேண்டியவையும் ஏராளம். எப்போதும் உமக்குச் செவிகொடுக்கவும் முழு இதயத்தோடு பதிலளிக்கவும் என் மனத்தை ஒளிர்வித்து, என் மனவுறுதியை வலுப்படுத்தியருளும். உமது திருவுளம் நிறைவானது; அது ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியும் நிறைவும் கொண்ட வாழ்வுக்கு என்னை வழிநடத்தும். இதை நான் முழு இதயத்தோடு நம்பி, அதற்கேற்பச் செயல்படுவேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
நம்பிக்கை அளிக்கும் அற்புதங்கள்
பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் வாரம் திங்கள்
மண்ணுலக அரசர்கள் யாரிடமிருந்து சுங்கமோ தலைவரியோ வசூலிக்கிறார்கள்? தங்கள் குடிமக்களிடமிருந்தா, அந்நியர்களிடமிருந்தா?” அவர், “அந்நியர்களிடமிருந்துதான்” என்று சொன்னபோது, இயேசு அவரிடம், “அப்படியானால் குடிமக்களுக்கு வரிவிலக்கு உண்டு. ஆயினும், நாம் அவர்களுக்கு இடறலாக இருக்க வேண்டாம். நீ கடலுக்குச் சென்று தூண்டில் போட்டு, முதலில் அகப்படும் மீனை எடு. அதன் வாயைத் திறந்தால், கோவில் வரியைப் போல இருமடங்கு மதிப்புள்ள ஒரு நாணயத்தைக் காண்பாய். அதை எடுத்து எனக்காகவும் உனக்காகவும் அவர்களிடம் கொடு” என்றார். மத்தேயு 17:25–27
இந்தச் சிறிய அற்புதத்திற்கு முன்புதான், இயேசு தாம் அனுபவிக்கவிருந்த திருப்பாடுகளைப் பற்றித் தம் சீடர்களிடம் இரண்டாவது முறையாகக் கூறியிருந்தார். இம்முறையும் அதைக் கேட்பது அவர்களுக்குக் கடினமாக இருந்தது. இயேசு தமக்கு வரவிருந்த திருப்பாடுகளையும் இறப்பையும் பற்றி முதன்முறையாக முன்னறிவித்த பிறகு, பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரை மலைக்கு அழைத்துச் சென்று, அவர்கள்முன் தோற்றம் மாறியதை நினைவுகூருங்கள். சீடர்களின் அச்சத்தைப் போக்கி, வரவிருப்பதை எதிர்கொள்ள அவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளிப்பதும் தோற்றமாற்றத்தின் நோக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. இப்போது, இயேசு தம் திருப்பாடுகளைப் பற்றி இரண்டாவது முறையாக முன்னறிவித்த பிறகு, பேதுருவை ஊக்குவித்து அவருக்கு நம்பிக்கை அளிப்பதற்காக, அவருக்கென்றே தனிப்பட்ட முறையில் மற்றோர் அற்புதம் நிகழ்த்தப்பட்டது.
நீங்கள் பேதுருவாக இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். இயேசுவின் அறிவுறுத்தலின்படி கடலுக்குச் சென்று, தூண்டில் போட்டு, ஒரு மீனை வெளியே இழுத்து, அதன் வாயைத் திறப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். இயேசுவின் வார்த்தைகள் நிறைவேறுமா என்று எண்ணியபடியே அந்த மீனை இழுத்தபோது, பேதுருவின் உள்ளம் நம்பிக்கையாலும் பரபரப்பாலும் நிறைந்திருந்திருக்க வேண்டும். இயேசு சொன்னபடியே அந்த நாணயத்தைக் கண்டதும், அவர் வியப்பில் ஆழ்ந்திருக்க வேண்டும். தம் ஆண்டவரிடமிருந்து நம்புதற்கரிய மற்றோர் அடையாளத்தைக் கண்ட பேதுருவின் உள்ளத்தில், இயேசு தம் திருப்பாடுகளையும் இறப்பையும் பற்றி இரண்டாவது முறையாக முன்னறிவித்ததால் ஏற்பட்டிருந்த அச்சமும் கவலையும் மெல்லத் தணியத் தொடங்கியிருக்கும்.
கடவுள் நம் வாழ்வில் ஒவ்வொரு நாளும் அற்புதங்களை நிகழ்த்துகிறார். அவற்றை நாம் பல வேளைகளில் கண்டுணரத் தவறுவதே சிக்கல். நம்மைப் பலப்படுத்த அவரது மகிமைமிக்க வல்லமை நமக்குள் செயல்படும் ஒவ்வொரு முறையும், அல்லது துணிவு, நம்பிக்கை, பிறரன்பு மற்றும் பிற எல்லா நற்பண்புகளாலும் நம்மை நிரப்பும் ஒவ்வொரு முறையும், அது நம்மை உருமாற்றும் அருளின் அற்புதமாகும். வாழ்வில் நமக்கு என்ன தேவை என்பதைக் கடவுள் எப்போதும் அறிவார். நமது போராட்டங்களையும் ஐயங்களையும் அவர் அறிவார். சில வேளைகளில், முனைப்பான இறைவேண்டல் மற்றும் நம்பிக்கைச் செயல்கள் வழியாகத் தம்மோடு இன்னும் ஆழ்ந்த உறவுக்குள் நம்மை ஈர்ப்பதற்காக அவர் அமைதியாக இருக்கிறார். வேறு சில வேளைகளில், அவரது அருள் செயல்படுவதன் பயனாக, வாழ்வில் புதியதொரு தெளிவைப் பெற்றிருப்பதை நாம் திடீரென உணர்கிறோம்.
பேதுரு தம் அச்சங்களையும் போராட்டங்களையும் கடந்து, தம்மீது முழு நம்பிக்கை வைப்பதற்கு, அவருக்கென்றே நிகழ்த்தப்பட்ட இந்த அற்புதத்தின் கூடுதல் அருள் தேவை என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார். இயேசு நம்பிக்கைக்குரியவர். இந்த முடிவுக்குத்தான் பேதுரு வந்திருப்பார். அவர் நம்பிக்கைக்குரியவர். எனவே, அவர் சொன்ன அனைத்தையும் நம்ப வேண்டும். நாம் அனைவரும் வந்தடைய வேண்டிய எவ்வளவு அருமையான முடிவு இது!
உங்கள் வாழ்வில் தமது தெய்வீக உடனிருப்பையும் செயல்பாட்டையும் கடவுள் உங்களுக்கு உறுதிப்படுத்திய வழிகளை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்கள் வாழ்வில் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கக் கடவுள் நிகழ்த்திய அற்புதங்கள், புலன்களால் உணரக்கூடிய விதத்தில் வெளிப்படாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆயினும், கடவுளின் செயல்களை நாம் தெளிவாகக் கண்டுணர்ந்தால், அவையும் அதே அளவு உறுதியான நம்பிக்கையை அளிக்கக்கூடும். உங்கள் வாழ்வில் எதைப் பற்றிக் கடவுள் உங்களுக்கு உறுதியளிக்க விரும்புகிறார்? எந்தப் போராட்டம் அல்லது ஐயத்துடன் நீங்கள் போராடுகிறீர்கள்? நீங்கள் போராடிக்கொண்டிருந்தால், உங்கள் வாழ்வில் கடவுள் உடனிருந்து செயல்பட்ட வழிகளை நினைத்துப் பாருங்கள். அவர் உங்கள் வாழ்வில் தலையிட்டதையும், உங்களைப் பராமரித்து வழிநடத்திய வழிகளையும் ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். நன்றியுள்ளவர்களாக இருங்கள். கடவுள் செய்தவற்றின் நினைவு இன்று உங்கள் பலமாகவும், உங்களுக்கு மிகவும் தேவைப்படும் வேளையில் நம்பிக்கையின் ஊற்றாகவும் இருக்க இடமளியுங்கள்.
அற்புதங்கள் புரியும் என் ஆண்டவரே, என் வாழ்வில் உமது செயல்பாடு உண்மையிலேயே மாட்சிமையும் வியப்பும் நிறைந்தது. நான் தேவையில் இருக்கும்போது எனக்கு வேண்டியவற்றை வழங்க நீர் ஒருபோதும் தவறுவதில்லை. நான் போராடும் ஒவ்வொரு முறையும் உம்மிடம் திரும்பி, உம்மில் புதிய நம்பிக்கையால் நிறைந்திருக்க எனக்கு உதவியருளும். அன்பு ஆண்டவரே, நீர் எப்போதும் பிரமாணிக்கமுள்ளவர். என் நம்பிக்கை முழுவதையும் உம்மிலேயே வைக்கிறேன். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
உங்களை இல்லத்திற்குச் சுமந்து செல்லுதல்
பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் வாரம் செவ்வாய்
“உங்கள் கருத்து என்ன? ஒருவரிடம் நூறு ஆடுகள் இருந்து, அவற்றுள் ஒன்று வழிதவறிப் போனால், அவர் தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளையும் மலைகளில் விட்டுவிட்டு, வழிதவறிய ஆட்டைத் தேடிச் செல்லமாட்டாரா? அதைக் கண்டுபிடித்தால், வழிதவறாத தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளைவிட அதைக் குறித்து அவர் மிகுதியாக மகிழ்ச்சியடைவார் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். அதுபோலவே, இச்சிறியோருள் ஒருவர்கூட அழிந்துபோவது உங்கள் விண்ணகத் தந்தையின் திருவுளம் அல்ல.” மத்தேயு 18:12–14
வழிதவறிச் செல்வது மிகவும் எளிது. வழிதவறி, குழப்பமடைந்து, மேய்ப்பரின் துணை தேவைப்படும் பல ஆன்மாக்கள் அலைந்து திரிகின்றன. இவ்வாறு வழிதவறுவதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம்: உடல் இன்பங்களில் திளைப்பதற்கான கவர்ச்சி, பணத்தின் கவர்ச்சி, செருக்கு, சினம், தன்னலம் ஆகியவற்றை நோக்கித் தூண்டும் சோதனைகள், குழப்பம் மற்றும் இன்னும் பல. இன்றைய நற்செய்திப் பகுதி, மக்கள் வழிதவறிச் செல்கிறார்கள் என்பதை எடுத்துரைப்பதைவிட, அவர்களை மீண்டும் தம்மிடம் அழைத்துவர வேண்டும் என்ற கடவுளின் விருப்பத்தையே வலியுறுத்துகிறது.
ஒருவர் கடவுளைவிட்டு விலகிச் செல்லும்போது, அவரிடம் வெறுமையே மிஞ்சுகிறது. இதுவே நமது மனித நிலையின் உண்மை. அன்பினால் உங்களையே கடவுளுக்கு அர்ப்பணிப்பதுதான் வாழ்வில் மனநிறைவு பெறுவதற்கான ஒரே வழி. கடவுள், கடவுள் மட்டுமே நம்மை நிறைவடையச் செய்கிறார். கடவுள், கடவுள் மட்டுமே நமக்கு மகிழ்ச்சியையும் இன்பத்தையும் அளிக்க முடியும். ஆகவே, ஒருவர் வழிதவறிச் சென்று உள்ளத்தில் வெறுமையை உணரும்போது, அவர் ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டும். தம் பாவங்களுக்காக மனம் வருந்தி, கடவுளிடம் திரும்பி வருவாரா? அல்லது வேறு இடங்களில் மனநிறைவைத் தேடிக்கொண்டே இருப்பாரா?
நம் பாவங்களுக்காக மனம் வருந்திக் கடவுளிடம் திரும்பி வருவதற்கு மிகப்பெரிய தடைகளுள் ஒன்று நமது செருக்கு. பாவத்தை ஒப்புக்கொள்வது கடினம். நாம் வழிதவறிச் சென்றோம் என்பதை ஒப்புக்கொள்வது கடினம். நாம் செய்தவற்றிற்குப் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டு, கடவுளின் இரக்கத்தையும் பரிவையும் நாடி அவரிடம் திரும்புவது கடினம்.
இன்றைய நற்செய்தி, வழிதவறிச் சென்ற பாவிக்குக் குறிப்பாக உரியது. நம்மைத் தம்மிடம் வருமாறு மிகுந்த அன்புடன் அழைக்கும் கடவுளின் உருவத்தை அது நம்முன் வைக்கிறது. வழிதவறிய ஆட்டைத் தேடிச் செல்லும் கடவுளின் உருவமே அது. ஆனால் இன்றைய நற்செய்தியில் மிக முக்கியமான உருவம், மகிழ்ந்திருக்கும் ஆயனுடையதே. கடவுள் நம்மைத் தேடி வந்து நம் உள்ளத்தைத் தொடும்போது, இனி நாம் வெட்கத்தில் உழல வேண்டியதில்லை என்பதை உணர வேண்டும். மனம் வருந்துபவரைக் கடவுள் கண்டனம் செய்வதில்லை. மாறாக, அவர் மகிழ்ச்சியடைந்து அந்த ஆன்மாவை மீண்டும் இல்லத்திற்குச் சுமந்து செல்கிறார். வாழ்வில் நாம் வழிதவறத் தொடங்கி, பாவ வாழ்வுக்கு இடங்கொடுக்கும்போதெல்லாம், கடவுளின் இந்த உருவத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அது நமக்கும் பொருந்துகிறது என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும்.
பாவம் நம்மை அவமானத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது என்பதே உண்மை. அவமானத்தை எதிர்கொள்வது கடினம். ஆனால் அது நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தவும் செய்கிறது. உங்கள் பாவத்தை அறிக்கையிடுவதால் ஏற்படும் அவமானத்தை ஏற்றுக்கொள்ள நீங்கள் மனமுவந்தால், அளவற்ற விடுதலை உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறது. குறிப்பாக, கடவுள் மகிழ்ச்சியுடன் உங்களை இல்லத்திற்குச் சுமந்து செல்வதன் வழியாக இந்த விடுதலை கிடைக்கிறது.
உங்களை அக்கறையுடன் தேடும் நல்லாயனின் புனித உருவத்தை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்கள் உள்ளத்தைத் தொடவும், உங்களுடன் மீண்டும் ஒன்றிக்கவும், உங்களை மன்னிக்கவும், அன்புடன் உங்களை இல்லத்திற்குச் சுமந்து செல்லவும் அவர் கொண்டிருக்கும் ஆவலைக் காணுங்கள். தீர்ப்பைக் குறித்த அச்சம் அகல இடங்கொடுங்கள். உங்களைத் தாழ்த்தி, உங்கள் பாவத்தை ஒப்புக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் சொந்த ஆற்றலால் அதை மேற்கொள்ள இயலாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் இவ்வாறு செய்தால், நல்லாயன் உங்களைத் தூக்கி விடுதலைக்குச் சுமந்து செல்லும்போது அவரது இதயம் மகிழ்ச்சியடையும்.
என் நல்லாயனாகிய இயேசுவே, உமது அன்பும் பரிவும் வியப்புக்குரியவை. நீர் அளவற்ற இரக்கமுள்ள கடவுள். நீர் உண்மையில் இருப்பதுபோலவே உம்மைக் காண என் கண்களைத் திறந்தருளும்; என் இதயத்திலிருந்து அச்சம் அனைத்தையும் அகற்றியருளும். என் பாவத்தை மன்னித்து, என்னைத் தூக்கி, மீண்டும் உமது மந்தைக்குச் சுமந்து சென்றருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
மகனோடு இணைந்து இறைவேண்டல் செய்தல்
பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் வாரம் புதன்
“மீண்டும் உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: மண்ணுலகில் உங்களுள் இருவர் தாங்கள் வேண்டிக்கொள்ள வேண்டிய எதைக் குறித்தும் ஒருமனப்பட்டால், விண்ணகத்திலுள்ள என் தந்தை அதை அவர்களுக்கு அருள்வார். ஏனெனில், இரண்டு அல்லது மூன்று பேர் என் பெயரால் எங்கே ஒன்றுகூடியிருக்கிறார்களோ, அங்கே அவர்கள் நடுவில் நான் இருக்கிறேன்.” மத்தேயு 18:19–20
இது நம் ஆண்டவர் அளிக்கும் துணிவுமிக்க, பிரமிப்பூட்டும் வாக்குறுதி. நாம் பிறருடன் சேர்ந்து செபிக்கவும், நமது செபத்தை ஒன்றிணைத்துத் தந்தைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கவும் இயேசு விரும்புகிறார் என்பதை இந்தப் பகுதி வெளிப்படுத்துகிறது. அவரது செபத்துடன் இணைந்து நாம் இவ்வாறு செய்யும்போது, நமது செபத்திற்குப் பதில் கிடைக்கும் என்று இயேசு கூறுகிறார்.
முதலில் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், இந்தப் பகுதியை எளிதில் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள வாய்ப்புள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக, இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்டோர் ஒன்றுகூடி மழை பெய்ய வேண்டுமென்று வேண்டினால், அது நடந்தேறும் என்று இயேசு நமக்குச் சொல்கிறாரா? நிச்சயமாக இல்லை. இந்தப் பகுதியைப் புரிந்துகொள்வதற்கான திறவுகோல் அதன் இறுதி வரியில் உள்ளது: “…அங்கே அவர்கள் நடுவில் நான் இருக்கிறேன்.” இதன் பொருள் என்னவென்றால், இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்டோர் செபத்தில் ஒன்றுகூடுவதன் நோக்கம், நாம் ஒருமித்து எழுப்பும் செபத்தை இயேசுவின் செபத்தோடு இணைப்பதே ஆகும். தந்தை எப்போதும் மகனின் செபத்தைக் கேட்டு அதற்குப் பதிலளிக்கிறார். மகன் தந்தையிடம் எதைக் கேட்டாலும், அது அருளப்படுகிறது. ஆகவே, மற்றவர்களோடு, அதாவது திருஅவையோடு, செபத்தில் ஒன்றுகூடுவதன் நோக்கம், இறைமகனின் ஒரே நித்திய செபத்தோடு நம்மை இணைத்துக்கொள்வதே என்று இந்தப் பகுதி நமக்குச் சொல்கிறது. இது முதன்மையாகவும் அனைத்திற்கும் மேலாகவும் புனித திருவழிபாட்டில் நிறைவேறுகிறது.
திருவழிபாட்டில் நாம் ஒன்றுகூடும்போது, நமது செபம் எப்போதும் கேட்கப்படுகிறது. ஏன்? ஏனெனில், திருவழிபாடு முதலில் இறைமகனின் செயலாகும்; அதில் பங்கேற்க அவர் திருஅவையாகிய நம்மை அழைக்கிறார். அங்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் செபம், சிலுவையில் தாம் செலுத்திய பலியின் மீட்புச் செயலை ஏற்றுக்கொள்ளும் அனைவருக்கும் மீட்பை வழங்குமாறு இறைமகன் தந்தையிடம் வேண்டுகின்ற ஒரே நித்திய செபமாகும். இந்தச் செபத்தில் நாம் இணையும்போது, அது நிறைவேற்றப்படுகிறது.
எத்தகைய செபத்திற்குப் பதில் கிடைப்பதில்லை? முதலாவதாக, தமது பணிக்குப் பயன்படாத ஒன்றைக் கடவுள் அருளுவதில்லை. இரண்டாவதாக, கடவுளின் திருவுளம் நிறைவேற வேண்டுமென்று நாம் செபித்துவிட்டு, நமது பங்கைச் செய்யத் தவறினால், நமது செபத்திற்குப் பதில் கிடைக்க முடியாது. எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு குறிப்பிட்ட பாவத்தை வெல்ல வேண்டுமென்று நீங்கள் செபித்துவிட்டு, கடவுள் அளிக்கும் அருளுக்கு ஒத்துழைக்கத் தவறினால், அது கடவுளின் குற்றமல்ல. மூன்றாவதாக, நம்மைக் காயப்படுத்தியவர்களைப் பழிவாங்க வேண்டுமென்று செபிப்பது பயனற்றது. நான்காவதாக, மனந்திரும்ப மறுக்கும் ஒருவரின் மனமாற்றத்திற்காகச் செய்யப்படும் செபமும், அவர் இறுதியில் மனந்திரும்பினாலன்றி, நிறைவேற முடியாது. இவை சில எடுத்துக்காட்டுகள் மட்டுமே.
எத்தகைய செபம் பயனளிக்கிறது? ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டபடி, கிறிஸ்துவின் ஒரே பலியாகிய திருவழிபாட்டின் செபத்தில் நாம் பங்கேற்கும்போது, அந்தச் செபம் எப்போதும் கேட்கப்படுகிறது. ஆனால் நாம் ஒன்றிணைந்து எழுப்பும் செபம் உறுதியாக நிறைவேறுவதற்கு வேறு வழிகளும் உள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, நீங்கள் பிறருடன் ஒன்றுகூடி, இன்னும் ஆழமான மனமாற்றத்திற்கான அருளை வேண்டிச் செபித்தால், அந்த அருள் வழங்கப்படும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கலாம். அந்த அருள் பயனளிக்கும்படி அதற்கு உங்கள் இதயத்தைத் திறப்பது உங்கள் பொறுப்பு. அல்லது, பாவத்தில் சிக்கியிருக்கும் ஒருவருக்குக் கடவுள் தமது இரக்கத்தை வழங்க வேண்டுமென்று நீங்கள் செபித்தால், அந்த நபர் அதை ஏற்க மறுத்தாலும், அந்த அருள் வழங்கப்படும் என்பதில் நீங்கள் உறுதியாக இருக்கலாம். இவ்வாறு இன்னும் பல எடுத்துக்காட்டுகளைக் கூறலாம். எளிமையாகச் சொன்னால், நாம் பிறருடன் ஒன்றுகூடி, விண்ணகத் தந்தைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் இறைமகனின் ஒரே நிறைவான செபத்துடன் நமது செபத்தை இணைக்க முயன்றால், நாம் பங்குகொள்ளும் மகனின் அந்தச் செபத்திற்குப் பதில் கிடைக்கும். இவ்வாறு இணைந்து செபிப்பதற்குச் சிறந்த வழி, ஒருவேளை மற்றொருவருடன் சேர்ந்து “விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே” என்ற செபத்தைச் செபிப்பதாக இருக்கலாம். இந்தச் செபம் மகனால் நமக்கு வழங்கப்பட்ட செபம் என்பதால், தந்தை இதை எப்போதும் கேட்டு, பதிலளிக்கிறார்.
இறைமகன் தந்தையிடம் செபிப்பதைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். அவரது நிறைவான செபம் என்ன? அவர் தந்தையிடம் என்ன கேட்கிறார்? இறைமகனின் இந்தச் செபத்தோடு உங்கள் சொந்தச் செபத்தை இணைக்க, மற்றவர்களோடு நீங்கள் ஒன்றுசேரக்கூடிய வழிகளைத் தேடுங்கள். இதை முதன்மையாகவும் அனைத்திற்கும் மேலாகவும் புனித திருவழிபாட்டில் செய்யுங்கள்; அதேவேளையில், இவ்வாறு செபிப்பதை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான பிற வழிகளையும் தேடுங்கள். இயேசுவின் ஒரே செபத்தோடு ஒன்றித்து, மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து செபிக்கும்போது, விண்ணகத் தந்தை எப்போதும் அதற்குப் பதிலளிப்பார்.
முழுநிறைவுள்ள என் ஆண்டவரே, நீர் தந்தையிடம் கேட்பவை அனைத்தும் உமக்கு வழங்கப்படுகின்றன. தந்தையை நோக்கி நீர் எழுப்பும் நிறைவான செபத்திற்குள் என்னையும் உமது திருச்சபையின் உறுப்பினர்கள் அனைவரையும் ஈர்த்தருளும். குறிப்பாகப் புனிதத் திருவழிபாட்டின் வழியாகவும், நாங்கள் இருவராகவோ அதற்கு மேற்பட்டவர்களாகவோ ஒன்றுகூடும்போதும் இந்தச் செபத்தில் பங்கேற்போமாக. உம்முடன் இணைந்தும், உமது நிறைவான திருவுளத்திற்கு ஏற்பவும் மட்டுமே நாங்கள் செபிப்போமாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
எப்போதும் என்றென்றும் மன்னித்தல்
பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் வாரம் வியாழன்
பேதுரு இயேசுவை அணுகி, “ஆண்டவரே, என் சகோதரர் எனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தால், நான் அவரை எத்தனை முறை மன்னிக்க வேண்டும்? ஏழு முறை வரையிலா?” என்று கேட்டார். இயேசு மறுமொழியாக, “ஏழு முறை அல்ல, எழுபத்தேழு முறை என உனக்குச் சொல்கிறேன்” என்றார். மத்தேயு 18:21–22
இந்தப் பகுதிக்கு விளக்கமளிக்கும் புனித யோவான் கிறிசோஸ்தோம், “எழுபத்தேழு முறை” என்பது “எப்போதும்” என்பதைக் குறிக்கும் ஒரு சொல்லாட்சி என்று விளக்குகிறார். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், நாம் எத்தனை முறை மன்னிக்க வேண்டும் என்பதற்கு இயேசு ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையைத் தரவில்லை; மாறாக, என்றென்றும் எப்போதும், வரம்பின்றி மன்னிப்பு வழங்கப்பட வேண்டும் என்றே அவர் கூறினார். நமக்கு வழங்கப்படும் மன்னிப்பின் ஆழம் இதுவே.
மன்னிப்பதில் மனிதரின் மனப்போக்குக்கும் கடவுளின் மனப்போக்குக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டையும் இந்தப் பகுதி காட்டுகிறது. தம் சகோதரரை ஏழு முறை வரை மன்னிக்க வேண்டுமா என்று கேட்டபோது, தாம் தாராள மனத்துடன் நடந்துகொள்வதாகப் பேதுரு நிச்சயமாக நினைத்திருக்க வேண்டும். தாராளமானதாகத் தோன்றிய இந்த ஆலோசனை இயேசுவைக் கவரும் என்று அவர் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் கடவுளின் எல்லையற்ற இரக்கத்தை யாராலும் மிஞ்ச முடியாது. கடவுளின் இரக்கத்திற்கு எந்த வரம்பும் இல்லை; ஆகவே, நாம் பிறருக்குக் காட்டும் இரக்கத்திற்கும் எந்த வரம்பும் இருக்கக்கூடாது.
உங்கள் வாழ்வில் கடவுளின் மன்னிப்பை நாடுவதில் நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் கடைப்பிடிக்கும் பழக்கம் என்ன? மற்றவருக்கு மன்னிப்பு வழங்குவதில் உங்கள் பழக்கம் என்ன? மேலே மேற்கோள் காட்டப்பட்ட வரி, மன்னிக்காத பணியாளரின் உவமையை அறிமுகப்படுத்துகிறது. அந்த உவமையில், பணியாளர் தம் அரசருக்கு ஒரு “மிகப்பெரிய தொகை” கடன்பட்டிருந்தார். எந்நிலையிலும் நம்மை மன்னிக்கக் கடவுள் விரும்புவதைப் போலவே, அரசரும் இரக்கத்தோடு அந்தக் கடனை மன்னித்தார். ஆனால் மன்னிப்புக்கு ஒரு விலை உண்டு. நாமும் அதே அளவுக்குப் பிறரை மன்னிக்க வேண்டும் என்பதே அந்த விலை. இவ்வாறு, மிகப்பெரிய கடன்தொகை மன்னிக்கப்பட்ட அந்தப் பணியாளர், பின்னர் தமக்கு மிகக் குறைந்த தொகை கடன்பட்டிருந்த தம் பணியாளர்களில் ஒருவரைக் காணும்போது, கடன் முழுவதையும் திருப்பிச் செலுத்துமாறு வற்புறுத்துகிறார். இதன் விளைவாக, அரசர் இதைக் கேள்விப்பட்டு, தாம் காட்டிய இரக்கத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டு, அந்தப் பணியாளர் தமது கடன் முழுவதையும் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறார்.
நாம் நிறைவுள்ளவர்களாகவும் கடவுளுக்கு எந்தக் கடனும் இல்லாதவர்களாகவும் இருந்தாலன்றி, பிறரை மன்னிப்பது நாம் விரும்பினால் மட்டும் செய்யக்கூடிய ஒன்றல்ல என்பதை இது நமக்குச் சொல்கிறது. நிச்சயமாக, யாராவது தம்மை அவ்வாறு நினைத்தால், அவர் உண்மை நிலையை உணர்ந்து வாழவில்லை. உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் நாம் வாசிப்பதுபோல, “அனைவரும் பாவம் செய்து, கடவுளின் மாட்சிமையை அடையத் தவறுகின்றனர்” (உரோமையர் 3:23). ஆகவே, எப்போதும் எங்கும், நிபந்தனையின்றி, வரம்பின்றி, தயக்கமின்றி நாம் மன்னிப்பு வழங்குவது இன்றியமையாதது. இதை நீங்கள் எவ்வளவு எளிதாகச் செய்கிறீர்கள்? எவ்வளவு முழுமையாக மன்னிக்கிறீர்கள்?
மன்னிப்பதற்கு மிகவும் கடினமானவர்களில் ஒருவர், தமது பாவத்திற்காக மனவருத்தம் கொள்ளாதவர். இவ்வாறு நிகழும்போது, அவரைக் கண்டனம் செய்வதை நாம் எளிதில் நியாயப்படுத்திவிடுகிறோம். நீங்கள் இப்போது ஒருவரை மன்னிக்க மறுத்து, கோபத்திலோ கசப்புணர்விலோ மனக்காயத்திலோ இருந்தால், இதைச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது உதவியாக இருக்கலாம்: நீங்கள் மன்னிக்காமல் இருப்பது அவரது ஆன்மாவைவிட உங்கள் ஆன்மாவுக்கே அதிகத் தீங்கு விளைவிக்கிறது. மன்னிக்க மறுப்பதன் மூலம், உங்கள் ஆன்மாவுக்கும் கடவுளோடு உங்களுக்குள்ள உறவுக்கும் அளவிட முடியாத தீங்கை விளைவிக்கிறீர்கள். கோபத்தையும் மனக்காயத்தையும் தொடர்ந்து வைத்திருப்பது, மேலும் கோபத்திற்கும் மனக்காயத்திற்குமே வழிவகுக்கிறது. அது பழிவாங்கும் எண்ணங்களுக்கும், செயல்களுக்கும்கூட வழிவகுக்கிறது. அதுவும் நீங்கள் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டிய ஒரு பாவமே.
உங்களைக் காயப்படுத்திய அல்லது இனிமேல் காயப்படுத்தப்போகும் ஒவ்வொருவருக்கும் நீங்கள் காட்ட அழைக்கப்பட்டுள்ள இரக்கமும் மன்னிப்பும் எவ்வளவு எல்லையற்ற ஆழம் கொண்டவை என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். மன்னிப்பது என்பது தவறை நியாயப்படுத்துவது நிச்சயமாக அல்ல. மாறாக, மன்னிக்கும் செயல், பாவம் நிகழ்ந்துள்ளது என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆனால், என்ன நேர்ந்தாலும் இரக்கம் காட்டப்பட வேண்டும். எப்போதும், எங்கும், முடிவின்றி, எந்த நிபந்தனையும் இல்லாமல் அது காட்டப்பட வேண்டும். இதைச் செய்வது கடினமாக இருந்தாலும், தொடர்ந்து செய்யுங்கள்; நிறுத்திவிடாதீர்கள். அவ்வாறு செய்வது பாவிக்கு உதவுவதோடு மட்டுமல்லாமல், உங்கள் வாழ்வில் கடவுளின் இரக்கத்தின் கதவுகளையும் திறக்கும்.
மன்னிக்கும் என் ஆண்டவரே, உமது இரக்கம் எல்லையற்றது; ஆழங்காண முடியாதது. என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு பாவத்தையும் மன்னித்து, உம்முடன் முழுமையாக ஒன்றித்த வாழ்விற்கு என்னை முற்றிலும் மீட்டுக்கொண்டுவர நீர் விரும்புகிறீர். அன்பு ஆண்டவரே, மன்னிப்பு என்னும் இந்தக் கொடையை என் வாழ்வில் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். எனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்த ஒவ்வொருவருக்கும், இனி பாவம் செய்யப்போகும் ஒவ்வொருவருக்கும் இதே ஆழமான இரக்கத்தை வழங்க நான் மனமுவந்து முடிவுசெய்கிறேன். என்னால் இயன்றவரை முழுமையாக மன்னிக்கிறேன். உமது முடிவற்ற இரக்கத்தைப் பின்பற்ற எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
தூய வாழ்வின்மீது அன்பு
பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் வாரம் வெள்ளி
அவர் மறுமொழியாக, “எல்லாராலும் இந்த வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது; அதை ஏற்கும் அருள் வழங்கப்பட்டவர்களால் மட்டுமே முடியும்” என்றார். மத்தேயு 19:11
திருமணப் பிணைப்பைப் பிரிக்க முடியாத தன்மையைப் பற்றிய நீண்ட உரையாடலுக்கு இயேசு அளித்த பதில் இதுவே. “எல்லாராலும் இந்த வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது…” என்பதற்கான காரணங்களில் ஒன்று, திருமணத்திற்கும் மற்ற எல்லா இறையழைப்புகளுக்கும் முழுமனதான தியாகமும் தன்னலமின்மையும் தேவைப்படுவதே ஆகும். இவை இல்லாதபோதும், நம்மிடம் எதிர்பார்க்கப்படும் தன்னலமற்ற வாழ்வு தன்னலமாக மாறும்போதும், ஒவ்வொரு முரண்பாடும் ஒரு பெரும் சுமையாகிவிடுகிறது. இறையருளின்றித் தாங்க முடியாத சுமை அது.
அன்பு என்றால் என்ன? திருமணத்திலும் மற்ற எல்லா இறையழைப்புகளிலும் எத்தகைய அன்பு தேவைப்படுகிறது? பெற்றோரிடமும் தாத்தா பாட்டியரிடமும் எத்தகைய அன்பு எதிர்பார்க்கப்படுகிறது? இந்தக் கேள்விகள் அனைத்திற்கும் பதில் ஒன்றே. நாம் முற்றிலும் தன்னலமின்றியும் தியாக மனப்பான்மையோடும் அன்பு செய்ய வேண்டும். அன்பு, அதன் உண்மையான வடிவில், எப்போதும் பிறருடைய நலனையே நாடுகிறது; ஒருபோதும் தன்னையே மையமாகக் கொள்வதில்லை.
உண்மையான அன்பை அடித்தளமாகக் கொண்ட வாழ்வை வாழ, இறையருள் மட்டுமே நமக்கு ஆற்றல் அளிக்க முடியும். பாவத்தால் வீழ்ச்சியுற்ற நம் மனித இயல்பு, தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருக்க முனைகிறது. அதாவது, நம்மைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டு வாழ முனைகிறோம்: “எது என் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும்? இது என்னை எவ்வாறு பாதிக்கும்? இவர் என்னைக் காயப்படுத்திவிட்டார். இதையோ அதையோ செய்ய எனக்கு விருப்பமில்லை” என்பன போன்ற எண்ணங்கள் நம்மை ஆட்கொள்கின்றன. வாழ்வில் நம்மீதிருந்து நமது பார்வையைத் திருப்பிப் பிறரை அன்பு செய்வதில் செலுத்துவது மிகவும் கடினம். அதனால்தான், “அதை ஏற்கும் அருள் வழங்கப்பட்டவர்களால்” மட்டுமே இத்தகைய அன்பை ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்று இயேசு கூறினார். தங்கள் வாழ்வில் மாற்றம் விளைவிக்கும் கடவுளின் அருளுக்குத் திறந்த மனத்துடன் இருப்பவர்களுக்கே இவ்வளவு ஆழமான அன்பு வழங்கப்படுகிறது.
முற்றிலும் தன்னலமின்றி அன்பு செய்வது மிகவும் கடினமாக இருப்பதற்கான ஒரு காரணம், நாம் இறையருளால் வாழ வேண்டியிருப்பதே ஆகும். பலவீனமான நம் மனித அறிவு, தன் ஆற்றலால் மட்டுமே பிறரன்பு என்னும் உயரிய அழைப்பை எட்ட முடியாது. நாம் அன்பு செய்ய அழைக்கப்பட்டுள்ளவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, நமக்கும் தன்னலமற்ற வாழ்வே மிகச் சிறந்தது என்பதை இறையருளால் மட்டுமே நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும். திருமண வாழ்வு, பிள்ளை வளர்ப்பு, பிற இறையழைப்புகள் மற்றும் வாழ்வின் மற்ற ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும், நம் அன்பு எப்போதும் பிறருடைய நலனை மையமாகக் கொண்டிருந்தால், நம் வாழ்வு கிறிஸ்துவின் முழுமையான தியாகத்தைப் பின்பற்றினால், கடவுள் நம் வழியாகப் பெரிய செயல்களைச் செய்வதைக் காண்போம். அவர் அவ்வாறு செய்யும்போது, நமக்குள்ளும் பெரிய செயல்களைச் செய்வதைக் காண்போம். இதன் அடிப்படை உண்மை இதுவே: நாம் கிறிஸ்துவைப்போல் வாழும்போதுதான், எத்தகையவர்களாக இருக்கப் படைக்கப்பட்டோமோ அத்தகையவர்களாக ஆகிறோம். அவரோ நிபந்தனையற்ற தியாகமும் தன்னலமின்மையும் நிறைந்த வாழ்வை வாழ்ந்தார்.
உங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அன்பு என்னும் உயரிய அழைப்பைப் பற்றி இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். நம் ஆண்டவரின் இந்தப் போதனையை உங்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியுமா? உண்மையான அன்பின் இயல்பைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றல் இறையருளால் உங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளதா? அப்படியானால், கிறிஸ்து இயேசுவோடு இணைந்து, தன்னலமற்ற தியாக அன்பின் வாழ்வை வாழ உங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்கிறீர்களா? உங்கள் வாழ்வையும் உங்கள் உறவுகளையும், குறிப்பாக உங்களுக்கு மிக நெருக்கமானவர்களோடு உள்ள உறவுகளையும் ஆராயும்போது, அவர்களிடம் நீங்கள் எந்த அளவுக்குக் கிறிஸ்துவைப்போல் நடந்துகொள்கிறீர்கள் என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். நீங்கள் மன்னிக்கிறீர்களா, மறு கன்னத்தைக் காட்டுகிறீர்களா, இரக்கம், பரிவு, புரிந்துணர்வு, கனிவு ஆகியவற்றையும் மற்ற எல்லா நற்பண்புகளையும் தூய ஆவியாரின் கனிகளையும் நாடுகிறீர்களா என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்களிடம் குறைபாடும் தன்னலமும் காணப்படும் இடங்களில், அன்பு என்னும் உங்கள் உயரிய அழைப்பைப் புரிந்துகொள்ள மட்டுமல்லாமல், உங்கள் செயல்களில் அதை முழுமையாக ஏற்று வாழவும் தேவையான அருளை நம் ஆண்டவரிடம் மன்றாடிக் கேட்கத் தயங்காதீர்கள். அப்போதுதான், அப்போது மட்டுமே, நீங்கள் அழைக்கப்பட்டுள்ள இறையழைப்பின்படி வாழ முடியும்.
அன்புள்ள என் ஆண்டவரே, உமது அன்பு எல்லாப் புரிதலுக்கும் அப்பாற்பட்டது. உமது அருள் என்னும் கொடையால் மட்டுமே புரிந்துகொள்ளக்கூடிய அன்பு அது. என் வாழ்வில் உமது அன்பைப் புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்வதற்கு மட்டுமல்லாமல், அந்த அன்பை அனைவருக்கும் வழங்குவதற்கும் தேவையான அருளை எனக்குத் தந்தருளும். நீர் வாழ்ந்து காட்டிய அன்பின் நிறைவுக்கு என் வாழ்வு என்றும் ஒரு கருவியாக விளங்குவதாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
அனைவரும் வரவேற்கப்படுகிறார்கள்
பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் வாரம் சனி
இயேசு குழந்தைகள்மீது தம் கைகளை வைத்து இறைவேண்டல் செய்யும்படி அவர்கள் அவரிடம் கொண்டுவரப்பட்டார்கள். சீடர்கள் அவர்களைக் கண்டித்தனர். ஆனால் இயேசு, “குழந்தைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள்; அவர்களைத் தடுக்காதீர்கள்…” என்றார். மத்தேயு 19:13–14
திருத்தந்தை புனித ஐந்தாம் பயஸ் அவர்களால் வெளியிடப்பட்ட திரெந்துப் பொதுச்சங்கத்தின் மறைக்கல்வி நூலில், இந்தப் பகுதி குழந்தைகளின் திருமுழுக்குடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. அதில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: “மேலும், ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து, ‘சிறு பிள்ளைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள்; அவர்களைத் தடுக்காதீர்கள்…’ என்று தாம் கூறிய குழந்தைகளுக்குத் திருமுழுக்கு அருளடையாளத்தையும் அதன் அருளையும் வழங்க மறுத்திருப்பார் என்று கருதக்கூடாது” (II, 2, 32). இன்று இந்த இறைவாக்குப் பகுதி நிறைவேறும் மிகச் சிறந்த வழிகளில் ஒன்றை இந்தப் போதனை தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பகுத்தறியும் வயதை அடைவதற்கு முன்பே, கைக்குழந்தைகளையும் திருமுழுக்கு அருளடையாளத்தைப் பெற அழைப்பது, “பிள்ளைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள்…” என்ற இயேசுவின் அன்புக் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறது.
சிறு குழந்தைகளால் அன்பை அதன் மிகத் தூய வடிவில் பகுத்தறிந்து புரிந்துகொள்ள இயலாது. பகுத்தறியும் வயதை அடையும்போதுதான் அந்தத் திறன் வருகிறது; மரபாக, இது ஏறக்குறைய ஏழு வயது என்று புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. ஆனால், குழந்தைகளும், கைக்குழந்தைகளும்கூட, நமது அன்பைப் பெற்றுக்கொள்ளக்கூடியவர்கள்; கடவுளின் அன்பையும் பெற்றுக்கொள்ளக்கூடியவர்கள். இந்தக் கொடையை அவர்கள் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாவிட்டாலும், அவர்களால் அதைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.
ஒரு குழந்தை வளரும்போது, குறிப்பாகப் பெற்றோர் வழியாக அன்பைக் கண்டு அனுபவிப்பதன் மூலம், அன்பு என்றால் என்ன என்பதைக் கற்றுக்கொள்கிறது. வயதில் முதிரும்போது, அன்பு செய்வதைத் தாங்களே சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடிய வகையில் அவர்களுடைய மனச்சான்று உருவாக இது உதவுகிறது. ஆனால், ஒரு குழந்தை அன்புள்ள பெரியவராக வளர வேண்டுமெனில், நல்ல முன்மாதிரி மட்டுமே போதாது; இறையருளும் தேவை. அவர்களுடைய வாழ்வில் அந்த அருளின் முதன்மையான ஊற்றாக இருப்பது திருமுழுக்கின் அருளே.
புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையைக் கடவுளின் குடும்பத்திற்குள் வரவேற்கும் ஓர் அழகிய சடங்காக மட்டுமே திருமுழுக்கைப் பார்ப்பது பலருக்கு எளிதாக இருக்கிறது. அது உண்மைதான் என்றாலும், திருமுழுக்கு அதைவிட மிக மேலானது. கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் மறைக்கல்வி நூல், திருமுழுக்கு அழியாத ஒரு முத்திரையைப் பதிக்கிறது என்றும், அது “அருளைப் பெறுவதற்கான நல்மனநிலையாகவும், இறைப் பாதுகாப்பின் வாக்குறுதியாகவும் உறுதியாகவும், இறைவழிபாட்டிற்கும் திருச்சபையின் பணிக்கும் உரிய அழைப்பாகவும் கிறிஸ்தவரில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கிறது” என்றும் கூறுகிறது (CCC #1121). வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஒருவருடைய ஆன்மாவிலிருந்து ஒருபோதும் அகற்ற முடியாத ஒரு கொடையைத் திருமுழுக்கு வழங்குகிறது; அது அருளின் இடையறாத ஊற்றாகவும் அமைகிறது. ஒரு கைக்குழந்தைக்குத் திருமுழுக்கு வழங்கப்படும்போது, மேலே கூறப்பட்டுள்ள இறைவாக்குப் பகுதி அந்த நபரின் வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர்ந்து நிறைவேறுவதுபோல் இருக்கிறது. இந்த அருளடையாளத்தின் அருளால், திருமுழுக்குப் பெற்ற இந்த ஆன்மாவிடம் இயேசு தொடர்ந்து, “என்னிடம் வா” என்று கூறுகிறார்.
திருமுழுக்கின் அருளைப் பெறுவதோடு, குழந்தைகளை மட்டுமல்லாமல் கடவுளின் பிள்ளைகள் ஒவ்வொருவரையும் வரவேற்று ஏற்றுக்கொண்ட இயேசுவின் செயலை நாம் அனைவரும் பின்பற்ற வேண்டும். தொடக்கத்தில் சீடர்கள் குழந்தைகள் நம் ஆண்டவரிடம் வருவதைத் தடுக்க முயன்றாலும், நாம் அவ்வாறு செய்யக்கூடாது. பிறருக்குக் கடவுளின் அன்பைக் கிடைக்கவிடாமல் செய்வதற்கும், அவர்கள் கடவுளிடம் வருவதையே தடுப்பதற்கும்கூடத் தூண்டும் உண்மையான சோதனை, பாவத்தால் வீழ்ச்சியுற்ற நமது மனித இயல்பில் உள்ளது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கோபம், ஆணவம், பொறாமை, போட்டிப் பொறாமை போன்றவை, பிறருடைய மனமாற்றத்தையும் கடவுள் அவர்களைத் தம்மிடம் வரவேற்பதையும் நாம் எதிர்க்கக் காரணமாகலாம். அந்தச் சோதனை எழும்போது, “பிள்ளைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள்”, “அவர்களைத் தடுக்காதீர்கள்” என்று இயேசு நம்மிடம் கூறுவதைக் கேட்க வேண்டும்.
இயேசுவின் கனிவான, அழைப்பு விடுக்கும் இந்த வார்த்தைகளை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவ்வாறு சிந்திக்கும்போது, நம் ஆண்டவரிடம் வரவிடாமல் நீங்கள் தடுக்க முயலக்கூடிய யாராவது ஒருவரை நினைவுக்குக் கொண்டுவர முயலுங்கள். எல்லா மக்களும் புனிதம் அடைய வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? இயேசுவால் அரவணைக்கப்பட்டு ஆசிபெற அவரிடம் வருமாறு ஊக்குவிப்பது உங்களுக்குக் கடினமாக இருக்கும் ஒருவர் உங்கள் வாழ்வில் இருக்கிறாரா? இயேசுவின் இதயத்தைக் கொண்டவராகுங்கள்; அவர் இந்தக் குழந்தைகளை அரவணைத்ததுபோல, பிறரை அரவணைப்பதை உங்கள் கடமையாகக் கருதுங்கள். கிறிஸ்துவின் அன்பின் கருவியாக நீங்கள் எவ்வளவு அதிகமாக மாறுகிறீர்களோ, அவ்வளவு அதிகமாகப் பிறருக்குக் கடவுளின் ஆசிகள் வழங்கப்படுவதைக் கண்டு நாள்தோறும் மகிழ்வீர்கள்.
என் கனிவான ஆண்டவரே, உமது அருளில் பங்குபெற மக்கள் அனைவரையும் நீர் வரவேற்கின்றீர். உமது அன்பான அரவணைப்பில் பங்குபெற ஒவ்வொரு குழந்தையையும் இறைவனின் ஒவ்வொரு பிள்ளையையும் நீர் வரவேற்கின்றீர். தயவுசெய்து என்னையும் இவ்வாறு வரவேற்று, உமது எல்லையற்ற அன்பின் கொடையை நான் ஏற்றுக்கொள்ள எனக்கு உதவியருளும். மேலும், பிறர் உம்மை நோக்கித் திரும்புவதில் ஒருபோதும் குறுக்கிடாமலும் அவர்களைத் தடுக்காமலும், அவர்களுக்கு உமது அன்பை வெளிப்படுத்தும் இன்னும் சிறந்த கருவியாக நான் மாற எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கின்றேன்.
4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble