Uwaga: Korzystaj z rozważań w tym rozdziale do 16 grudnia. 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, aby znaleźć rozważania na odpowiednie dni.
Osiąganie wielkości
III niedziela Adwentu (rok A)
„Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on”. Mateusz 11:11
Wyobraź sobie, że te słowa naszego Pana są wypowiadane o tobie. A przecież rzeczywiście tak jest! Należysz do tych „najmniejszych w królestwie niebieskim”, gdy masz udział w łasce Chrystusa i pozostajesz członkiem Jego chwalebnego Królestwa. Dlatego trzeba rozumieć twoją prawdziwą wielkość i radować się nią.
W czasach, w których żył Jan, bramy Nieba nie były jeszcze otwarte dla upadłej ludzkości. Jezus jeszcze nie umarł, nie zmartwychwstał i nie wstąpił do Nieba, aby następnie wylać Ducha Świętego na Kościół, zapraszając nas do udziału w swoim chwalebnym Królestwie. Dziś jednak cieszymy się błogosławieństwem zaproszenia nie tylko do Nieba, jeśli umrzemy w stanie łaski, lecz także do udziału w chwale królestwa niebieskiego tu i teraz, podczas naszej wędrówki przez życie.
Jednym z jasnych przesłań, które nasz Pan przekazuje w przytoczonym wyżej zdaniu, jest to, że ci, którzy już teraz cieszą się pełnią Nieba, oglądając Boga twarzą w twarz, są prawdziwie wielcy. Ale innym jasnym przesłaniem naszego Pana jest to, że tą wielkością można zacząć żyć już teraz, podczas naszej wędrówki przez życie.
Zbyt często budujemy swoją tożsamość na wielu rzeczach pozbawionych znaczenia. Szukamy „wielkości” w naszych osobistych i egoistycznych osiągnięciach, zdolnościach, wyglądzie, sytuacji materialnej i tym podobnych rzeczach. Żadna z nich nie czyni nas jednak prawdziwie wielkimi. Wielkość tkwi wyłącznie w przynależności do Ciała Chrystusa, Kościoła, a tym samym do królestwa Bożego.
Dziś otrzymujemy świetlany przykład świętego Jana Chrzciciela. Rozważając jego życie, musimy także rozważyć jego nauczanie. Miało ono dwa główne przesłania. Po pierwsze, Jan wzywał wszystkich do nawrócenia i odwrócenia się od grzechów. To przesłanie musi wybrzmiewać w naszym życiu dzisiaj tak samo, jak w czasach, gdy Jan nauczał. Drugim zaś głównym przesłaniem było wskazywanie nam Chrystusa. Jezus był jedynym celem życia św. Jana, a zwieńczeniem jego nauczania było wskazanie swoim uczniom naszego Pana.
Rozważ dziś fakt, że święty Jan Chrzciciel nadal kieruje swoje przesłanie do ciebie. Gdy zbliżamy się do chwalebnego okresu Bożego Narodzenia, przygotuj się pełniej, poświęcając czas na przyjrzenie się grzechowi, z którym się zmagasz. Uznaj go z pokorą i szczerością. Następnie zwróć oczy ku Jezusowi, źródłu miłosierdzia i przebaczenia, i usłysz, jak zaprasza cię do wielkości, do której cię powołuje. Wpatrując się w Niego, pozwól Mu już teraz, dzisiaj, pełniej wprowadzić cię do Jego Królestwa, abyś jako ktoś najmniejszy w Królestwie Niebieskim mógł zrozumieć wielkość syna lub córki Boga i żyć nią.
Mój chwalebny Królu, posłałeś do nas świętego Jana Chrzciciela, aby głosił nawrócenie i wzywał nas do Ciebie. Otwórz mój umysł i serce, drogi Panie, na przesłanie Jana i pomóż mi pełniej słuchać jego słów, aby mieć udział w wielkości życia, do którego mnie powołujesz. Jezu, ufam Tobie.
Rozpoznać Wszechmogącego
Trzecia Niedziela Adwentu (rok B)
„Ja chrzczę wodą. Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie, a któremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała”. Jan 1:26–27
Są to słowa prawdziwej pokory i mądrości. Jan Chrzciciel miał wielu zwolenników. Liczni ludzie przychodzili do niego, aby przyjąć chrzest, a on zyskiwał wielki rozgłos. Jednak ten rozgłos nie uderzył mu do głowy. Przeciwnie, rozumiał swoją rolę: miał przygotować drogę „Temu, który przychodzi”. Rozumiał, że musi się umniejszać, gdy Jezus rozpoczyna swoją publiczną działalność. Dlatego z pokorą wskazuje innym Jezusa.
W tym fragmencie Jan przemawiał do faryzeuszów. Wyraźnie zazdrościli mu popularności i wypytywali go, kim jest. Czy jest Mesjaszem? A może Eliaszem? Albo Prorokiem? Jan zaprzeczył temu wszystkiemu i określił siebie jako kogoś, kto nie jest godzien nawet odwiązać rzemyków u sandałów Tego, który idzie po nim. Jan widzi więc siebie jako „niegodnego”.
Ale to właśnie ta pokora czyni Jana prawdziwie wielkim. Wielkość nie wynika z wywyższania siebie ani z zabiegania o własny rozgłos. Wielkość rodzi się wyłącznie z wypełniania woli Bożej. Dla Jana zaś wolą Bożą było udzielanie chrztu i wskazywanie innym Tego, który szedł po nim.
Warto również zauważyć, że Jan powiedział faryzeuszom, iż „nie znają” Tego, który idzie po nim. Innymi słowy, ci, których przepełnia pycha i przekonanie o własnej sprawiedliwości, są ślepi na prawdę. Nie potrafią dostrzec niczego poza sobą, co świadczy o ogromnym braku mądrości.
Rozważ dziś swoje powołanie do naśladowania tych cnót św. Jana Chrzciciela. Czy postrzegasz swoje życiowe zadanie jako skupione wyłącznie na wpatrywaniu się w Chrystusa i wskazywaniu Go innym? Czy z pokorą uznajesz, że to Jezus ma wzrastać, a twoja rola to jedynie niegodna służba Jemu? Jeśli potrafisz starać się służyć woli Bożej z całkowitą pokorą, ty także osiągniesz prawdziwą mądrość. I podobnie jak za pośrednictwem Jana, wielu pozna Chrystusa dzięki twojej świętej służbie.
Panie, napełnij mnie prawdziwą pokorą. Daj mi poznać i całym sercem uwierzyć, że nie zasługuję na niezwykłe życie łaski, którym mnie obdarzyłeś. Lecz w tym pokornym uznaniu daj mi łaskę, której potrzebuję, by służyć Ci całym sercem, aby inni mogli Cię poznać przeze mnie. Jezu, ufam Tobie.
Oczyszczenie ogniem Bożym
Trzecia Niedziela Adwentu (rok C)
Jan odpowiedział wszystkim, mówiąc: „Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyków u Jego sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem. Ma On wiejadło w ręku, aby oczyścić swój omłot: pszenicę zbierze do swego spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym”. Łukasz 3:16–17
Także w tę niedzielę otrzymujemy wspaniałe świadectwo św. Jana Chrzciciela. W swoim kazaniu Jan mówi, że Jezus przyjdzie i będzie chrzcił „Duchem Świętym i ogniem”. Obraz chrztu „ogniem” warto uczynić przedmiotem refleksji. Ukazuje nam on szczególnie głębokie oczyszczenie, którego Jezus pragnie dla naszych dusz.
Co to znaczy zostać oczyszczonym? Przede wszystkim oczyszczenie naszej duszy boli. Jest to jednak ból, w którym kryje się pewna słodycz. Odwracanie się od grzechu i zbliżanie się do Boga wymaga wielkiego poświęcenia i oddania się Jemu. Wymaga też, byśmy pozwolili Bogu dokonywać w nas wielkich rzeczy. A najpotężniejszym dziełem, którego Bóg chce w nas dokonać, jest nasze oczyszczenie.
Nasza wiara katolicka objawia nam rzeczywistość czyśćca po śmierci. O czyśćcu mówi się, że jest miejscem wielkiego duchowego bólu, ale zarazem bólu na swój sposób słodkiego. Jest bolesny w tym sensie, że zostajemy ogołoceni ze wszystkiego, czego się kurczowo trzymamy, a co Bóg chce, byśmy porzucili. Jest bolesny w tym sensie, że przechodzimy całkowitą przemianę tego, kim jesteśmy i co kochamy. Uczymy się kochać Boga i tylko Boga. A ogarnięci naszą miłością do Boga, zaczynamy kochać wszystkich ludzi.
Jest to również słodkie, ponieważ w miarę oczyszczenia zbliżamy się nieskończenie bardziej do Boga i wzrastamy w świętości. Zdejmuje to z nas ciężar grzechu i wyzwala nas, byśmy kochali tak, jak powinniśmy.
Jednak nasze oczyszczenie nie powinno zaczynać się dopiero w czyśćcu. Wszyscy jesteśmy wezwani, by wejść w ten proces oczyszczenia tu i teraz. Jesteśmy wezwani, by dziś posłuchać słów Jana Chrzciciela i nawrócić się, odwracając się od wszystkiego, co powstrzymuje nas przed świętym życiem.
Zastanów się dziś nad oczyszczeniem, do którego Bóg może cię wzywać. Czego się kurczowo trzymasz, choć On chce cię od tego uwolnić? Powierz się oczyszczającemu ogniowi Bożej miłości i pozwól, by ta miłość oczyściła cię w tym czasie Adwentu.
Panie, naprawdę tęsknię za tym, byś oczyścił moją duszę. Naprawdę pragnę świętości życia. Pomóż mi rozpocząć ten proces tu i teraz, abym mógł zacząć doświadczać radości i wolności, które dla mnie przygotowałeś. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Od 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, w którym znajdziesz codzienne rozważania. Przed 17 grudnia korzystaj nadal z rozważań na dni powszednie zamieszczonych w tym rozdziale.
Odpowiedź na władzę Jezusa
Poniedziałek trzeciego tygodnia Adwentu
Gdy Jezus wszedł na teren świątyni, podeszli do Niego, gdy nauczał, arcykapłani i starsi ludu i zapytali: „Jakim prawem to czynisz? I kto Ci dał tę władzę?” Mateusz 21:23
Było to dość zuchwałe posunięcie ze strony arcykapłanów i starszych. Najwyraźniej mieli własne zamiary i wyraźnie drażnił ich Jezus. Jakież to smutne.
Zastanów się nad tym przez chwilę. Oto Bóg Wszechmogący w Osobie Jezusa, odwiecznego Syna, naucza słów życia wiecznego. Jest na terenie świątyni, a Jego obecność wzburza arcykapłanów i starszych. Jezus przemawiał z mocą i autorytetem, i wszyscy to dostrzegali. Jednak arcykapłani i starsi zdawali się być na Niego rozgniewani i Mu zazdrościć, kwestionując źródło Jego władzy. Kiedy jasno zrozumiemy tę sytuację, jest ona naprawdę wstrząsająca i ukazuje, jak bardzo ówcześni przywódcy religijni zeszli na manowce. Byli wyraźnie zaślepieni. To, że w tym kontekście podważali autorytet Jezusa, pokazuje, że nie byli otwarci na prawdę ani na Boży plan zbawienia. Zamiast tego przepełniały ich skupienie na sobie, pycha i zazdrość.
Spróbuj wyobrazić sobie, że jesteś na terenie świątyni, gdzie przemawiał Jezus. Jaka byłaby twoja reakcja na Niego? Obojętność? Ciekawość? Rozdrażnienie lub zazdrość? Czy też rozpoznanie Jego Boskiej mocy, miłości i władzy oraz pragnienie, by Go szukać?
Zastanów się dzisiaj, jak spotykasz naszego Pana na co dzień. Choć nie możemy dosłownie udać się na teren tamtej świątyni i słuchać przemawiającego Jezusa, każdego dnia mamy wokół siebie tę samą możliwość. Prawda jest taka, że Bóg wciąż przemawia na niezliczone sposoby. Zastanów się, jak łatwo dostrzegasz Jego obecność i rozpoznajesz Jego głos. A kiedy słyszysz, jak do ciebie mówi, jak reagujesz?
Panie, pomóż mi codziennie słyszeć Twój Boski głos. Pomóż mi rozpoznawać Cię wszędzie, dokąd się udaję. A gdy Cię szukam, pomóż mi radować się z odnalezienia Ciebie i odpowiadać pełnym zaufaniem na wszystko, co mówisz. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Od 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, w którym znajdziesz codzienne rozważania. Przed 17 grudnia korzystaj nadal z rozważań na dni powszednie zamieszczonych w tym rozdziale.
Utożsamienie się z grzesznikiem
Wtorek trzeciego tygodnia Adwentu
Jezus powiedział do nich: „Zaprawdę, powiadam wam: celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa Bożego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a nie uwierzyliście mu; celnicy zaś i nierządnice uwierzyli mu”. Mateusz 21:31c–32a
Trudno było uwierzyć w te słowa Jezusa skierowane do starszych i arcykapłanów. Czy celnicy i nierządnice naprawdę wchodzili do królestwa Bożego przed tymi przywódcami religijnymi? Czy Jezus rzeczywiście mówił, że świętość nierządnic i celników przewyższała świętość tych przywódców religijnych? Z całą pewnością tak!
To przede wszystkim pycha tych przywódców religijnych sprawiała, że trudno im było uznać te słowa Jezusa za prawdziwe. Mieli o sobie wysokie mniemanie i oczekiwali, że inni również będą ich wysoko cenić. Byli przekonani o własnej sprawiedliwości i był to doprawdy przykry widok.
Jezus jednak położył temu wszystkiemu kres, wynosząc nierządnice i celników do królestwa Bożego. Jakiż to był „policzek” dla przywódców religijnych. Był to jednak policzek, którego potrzebowali dla dobra własnych dusz.
Najlepszą refleksją, jaką możemy z tego wynieść, jest zastanowienie się, z kim łatwiej nam się utożsamić. Czy utożsamiasz się z pysznymi przywódcami religijnymi tamtych czasów? Czy raczej z celnikami i nierządnicami? Być może trudno przyznać się do utożsamiania się z którąkolwiek z tych grup. Być może mamy skłonność do tego, by uważać się za ludzi dobrych i sprawiedliwych, nie przyznając się do żadnej słabości ani osobistych uchybień. Ale Jezus nie wskazuje nam takiej grupy.
Prawda jest taka, że wszyscy powinniśmy widzieć siebie w grupie celników i nierządnic. Dlaczego? Ponieważ wszyscy jesteśmy grzesznikami. Nie, być może nie jesteśmy winni tego samego grzechu co oni, ale jesteśmy winni grzechu i musimy się do tego przyznać. W istocie, jeśli nie potrafimy przyznać się do własnej słabości i grzechu, niczym nie różnimy się od starszych i arcykapłanów. My również tkwimy we własnej pysze i przekonaniu o własnej sprawiedliwości.
Zastanów się dzisiaj, z kim najbardziej się utożsamiasz. Jeśli trudno ci dostrzec w sobie grzesznika takiego jak nierządnice i celnicy, to być może tkwi w tobie grzech pychy, który cechował przywódców religijnych. Staraj się modlić o pokorę. Módl się, by widzieć siebie tak, jak widzi cię Bóg. Tylko w świetle tej prawdy odnajdziesz wolność.
Panie, proszę, napełnij moje serce pokorą. I w tej pokorze pomóż mi zobaczyć siebie w prawdzie. Pomóż mi dostrzec mój grzech, ale także moją tęsknotę za Tobą. Pomóż mi zwrócić się do Ciebie w moim grzechu i doświadczyć radości oraz wolności tych, którzy wchodzą do Twojego królestwa. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Od 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, w którym znajdziesz codzienne rozważania. Przed 17 grudnia korzystaj nadal z rozważań na dni powszednie zamieszczonych w tym rozdziale.
Nie gorsz się naszym Panem
Środa III tygodnia Adwentu
Jezus im odpowiedział: „Idźcie i oznajmijcie Janowi, co widzieliście i słyszeliście: niewidomi odzyskują wzrok, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się dobrą nowinę. A błogosławiony jest ten, kto się Mną nie zgorszy”. Łukasz 7:22–23
Jezus mówi tutaj o tych, którzy są „niewidomi, chromi, trędowaci, głusi, umarli i ubodzy”. Każda z tych osób została wskazana jako ktoś, kto otrzymuje błogosławieństwo dzięki posłudze Jezusa.
W miarę jak zbliżamy się do Bożego Narodzenia, musimy nadal przyglądać się naszej słabości. Musimy dostrzec, w jaki sposób my również jesteśmy niewidomi, chromi, trędowaci i tak dalej. Oczywiście te fizyczne dolegliwości wskazują na coś znacznie głębszego. Wskazują na duchowe dolegliwości, z którymi wszyscy się zmagamy.
Jezus mówi też coś bardzo interesującego: „A błogosławiony jest ten, kto się Mną nie zgorszy”. Dlaczego mielibyśmy się gorszyć Jezusem? O co w tym wszystkim chodzi?
Jezus jest całkowicie bezpośredni i szczery. W istocie jest oczywiste, że mówi wyłącznie czystą prawdę. Trudność polega na tym, że prawda czasem może boleć. Możemy iść przez życie w przekonaniu, że pod względem duchowym jesteśmy zdrowi i mamy się dobrze, a w rezultacie skłaniać się ku myśleniu, że nie potrzebujemy prawdy, którą Jezus przyszedł głosić. W takim przypadku, gdy zostajemy skonfrontowani z naszym grzechem lub z jakąkolwiek prawdą, którą trudno nam przyjąć, możemy poczuć się urażeni przez Chrystusa.
Zastanów się dzisiaj, na ile w pełni otwierasz się na całą prawdę Ewangelii. Czy masz gotowość i chęć słuchania wszystkiego, co głosi Jezus? Czy masz gotowość i chęć przyjęcia całej Ewangelii w swoim życiu? Niech Adwent będzie czasem, w którym pogłębisz swoje postanowienie, by słuchać wszystkiego, co nasz Pan chce ci powiedzieć, i brać to sobie do serca. A jeśli dostrzegasz, że coś cię w jakikolwiek sposób „gorszy”, wiedz, że najprawdopodobniej właśnie ta dziedzina wymaga od ciebie najwięcej pracy.
Panie, pomóż mi w okresie Adwentu nadal przygotowywać moje serce dla Ciebie. Pomóż mi słuchać Twojego słowa i brać sobie do serca wszystko, co masz do powiedzenia. Obym szedł za Tobą we wszystkim i ponad wszystko i nigdy nie czuł się urażony Twoim słowem. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Od 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, w którym znajdziesz codzienne rozważania. Przed 17 grudnia korzystaj nadal z rozważań na dni powszednie zamieszczonych w tym rozdziale.
Boże natchnienia
Czwartek III tygodnia Adwentu
(Cały lud, który słuchał, a wśród niego także celnicy, przyjąwszy chrzest Janowy, uznał sprawiedliwość Boga; faryzeusze zaś i uczeni w Prawie, którzy nie przyjęli od niego chrztu, odrzucili Boży plan względem siebie). Łukasz 7:29–30
Musisz uczynić krok w wierze, aby w wierze wzrastać. Takie może być przesłanie dzisiejszej Ewangelii. Może nim być dlatego, że ci, którzy uczynili krok w wierze i przyjęli chrzest od Jana, również „uznali sprawiedliwość Boga”. Ci, którzy odmówili przyjęcia chrztu Janowego, również „odrzucili Boży zamysł względem siebie”.
Jeśli odniesiemy tę samą prawdę do własnego życia, powinniśmy dostrzec, że znajduje ona zastosowanie na wiele sposobów. Przede wszystkim zostaliśmy już ochrzczeni w Chrystusie, więc nie jesteśmy wezwani do chrztu Janowego w dosłownym znaczeniu. Jednak „chrzest Janowy” można także postrzegać jako pierwsze zaproszenie, które Duch Święty kieruje do nas w naszym życiu.
Na przykład, jeśli czujemy, że Bóg mówi: „Przeczytaj tę książkę”, a ignorujemy to natchnienie, możemy odrzucać znacznie większą część Bożego planu dla naszego życia, niż nam się wydaje. Albo jeśli czujemy, że Bóg wzywa nas, byśmy przebaczyli danej osobie, poświęcili więcej czasu na modlitwę czy spędzili więcej czasu z rodziną i tak dalej, a my to czynimy, możemy odkryć, że otwiera to drzwi do wielu kolejnych wspaniałych łask w naszym życiu.
Zastanów się dzisiaj nad tym, do czego Bóg cię wzywa lub co masz przyjąć jako pochodzące od Niego. Nawet jeśli wydaje się to nieistotne, nie odrzucaj tego pierwszego zaproszenia; przeciwnie, przyjmij je całym sercem. Przyjmując je, możesz odkryć, że Bóg obficie ci błogosławi w sposób, którego nigdy sobie nie wyobrażasz.
Panie, pomóż mi odpowiadać na zaproszenia, które każdego dnia kierujesz do mnie w moim życiu. Obym zawsze rozpoznawał Twoją świętą wolę i wypełniał ją bez zastrzeżeń. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Od 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, w którym znajdziesz codzienne rozważania. Przed 17 grudnia korzystaj nadal z rozważań na dni powszednie zamieszczonych w tym rozdziale.
Bóg przemawia do twojego serca
Piątek III tygodnia Adwentu
„Wysłaliście posłańców do Jana, a on dał świadectwo prawdzie. . . . Jan był lampą, która płonie i świeci, wy zaś chcieliście przez pewien czas radować się jego światłem. Ja jednak mam świadectwo większe od Janowego. Dzieła, które Ojciec dał Mi do wykonania, te właśnie dzieła, które czynię, świadczą o Mnie, że Ojciec Mnie posłał”. Jan 5:33, 35–36
Początkowo Żydzi radowali się świadectwem, które Jan dawał o Jezusie. Jan był „lampą, co płonie i świeci”, rzucającą światło na boskość Jezusa jako Mesjasza. I na początku było to dobre. Nie był to jednak, by tak rzec, „cel ostateczny”.
Jaki jest ostateczny cel? Dla Żydów było nim najpierw zwrócenie się ku Jezusowi pod wpływem nauczania Jana, a następnie dojście do wiary w Jezusa dzięki znacznie większemu świadectwu. Tym większym świadectwem były nie tylko cuda, których dokonywał Jezus, lecz także moc Jego słowa i Jego własna przemieniająca, boska obecność.
Jeśli odniesiemy to do własnego życia, zobaczymy, jak Bóg najpierw nas wzywa, a potem przemienia na znacznie głębszym poziomie. Na początku często pociąga nas ku Chrystusowi czyjeś poruszające nauczanie lub świadectwo. Wielu ludzi jest powołanych do pełnienia w naszym życiu roli Jana Chrzciciela.
Lecz gdy już spotkamy Chrystusa i uwierzymy w Niego, On sam zacznie przejmować prowadzenie naszego życia wiary i modlitwy. Bezpośrednie świadectwo, które daje sam Jezus, jest znacznie głębsze i bardziej przekonujące niż jakiekolwiek początkowe doświadczenie Jego obecności. W miarę jak wzrasta nasza wiara, Jezus zaczyna przemawiać do nas z większą mocą i bardziej bezpośrednio, a On sam świadczy o swojej boskiej obecności i mocy.
Zastanów się dzisiaj, na jakim etapie swojej drogi wiary jesteś. Być może potrzebujesz dobrego natchnienia ze strony kogoś, kto daje świadectwo o Chrystusie. To dobrze, ponieważ ta osoba może być dla ciebie Janem Chrzcicielem. Ale zastanów się także nad tym, jak Jezus pragnie służyć twojej duszy na znacznie głębszym poziomie. Pozwól, aby to Jego boska obecność ostatecznie świadczyła ci o Jego miłości i trosce.
Panie, pogłębiaj moje życie wiary. Gdy każdego dnia idę za Tobą, pomóż mi nigdy nie poprzestawać na tym, gdzie jestem. Pomóż mi pozwalać Ci przemawiać do mnie na coraz głębszym poziomie. Jezu, ufam Tobie.
Dostępne również w miękkiej oprawie & jako e-book
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
