मुख्य प्रतिमा, सार्वजनिक मालकीची, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत
प्रदर्शित प्रतिमा: हिस्टरीइजरिसर्च, CC BY-SA 4.0, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत
5 ऑक्टोबर: संत फॉस्टिना कोवाल्स्का, कुमारी — ऐच्छिक स्मृतिदिन
1905–1938
दैवी दयेच्या भक्तीची आश्रयदात्री संत
30 एप्रिल 2000 रोजी पोप जॉन पॉल दुसरे यांनी त्यांना संत घोषित केले
उपासनेचा रंग: पांढरा
आवृत्ती: संपूर्ण – संक्षिप्त
पॉडकास्ट वाहिन्या:
ॲपल – स्पॉटिफाय – आयहर्ट – ऑडिबल
उद्धरण:
हे देवा, तू मला विशेष रीतीने भेट देतोस, त्या क्षणी माझ्या आत्म्याची तुझ्याशी होणारी भेट मला लिहून ठेवायची आहे. हे देवा, माझ्या दीन आत्म्यावर तू करीत असलेली दया आकलनापलीकडची आहे; तुझ्याविषयी मला लिहायचे आहे. तुझी पवित्र इच्छा हेच माझ्या आत्म्याचे जीवन आहे. या पृथ्वीवर माझ्यासाठी जो तुझा प्रतिनिधी आहे आणि जो तुझी पवित्र इच्छा मला समजावून सांगतो, त्याच्यामार्फत मला ही आज्ञा मिळाली आहे. हे येशू, लिहिणे मला किती कठीण जाते आणि माझ्या आत्म्यात मला जे अनुभवायला मिळते ते स्पष्टपणे लिहून ठेवणे मला किती अशक्य होते, हे तू पाहतोस. हे देवा, ज्यासाठी अनेकदा शब्दच सापडत नाहीत, ते लेखणीने लिहिता येईल का? पण हे देवा, तू मला लिहिण्याची आज्ञा देतोस; माझ्यासाठी तेवढेच पुरेसे आहे. ~संत फॉस्टिना यांची दैनंदिनी, #6
चिंतन: हेलेन कोवाल्स्का हिचा जन्म पोलंडमधील ग्लोगोव्हिएत्स या गावात झाला. दहा भावंडांमध्ये ती तिसरी होती. त्या वेळी हा प्रदेश रशियन साम्राज्याच्या ताब्यात होता. तेरा वर्षांनंतर, पहिल्या महायुद्धानंतर 1918 मध्ये पोलंडला पुन्हा स्वातंत्र्य मिळाले. कोवाल्स्का कुटुंब अतिशय गरीब होते; पण त्यांची कॅथलिक श्रद्धा दृढ होती. रशियन सत्तेने त्यांची जिवंत पोलिश संस्कृती नष्ट करण्याचा प्रयत्न केला, तरी त्यांनी ती जपली. लहानपणी हेलेनला केवळ तीन वर्षे शाळेत जाता आले. तिला प्रार्थना करायला आवडत असे. ती भक्तिमान होती, आईवडिलांचे ऐकत असे आणि इतरांच्या दुःखाने तिचे मन हेलावत असे. पुढे तिने आपल्या दैनंदिनीत लिहिले, “वयाच्या सातव्या वर्षापासून मला देवाचे स्पष्ट पाचारण जाणवले; समर्पित धार्मिक जीवनासाठीचे पाचारण ही कृपा मला लाभली.” त्याच वयात देव आपल्याशी अंतर्यामी बोलत आहे, असे तिला प्रथम जाणवले आणि “अधिक परिपूर्ण जीवन जगण्याचे आमंत्रण” तिला मिळाले, असे ती सांगते. धर्मभगिनी होण्याविषयी तिने आईवडिलांना विचारले, तेव्हा त्यांनी तिला वारंवार नकार दिला. वयाच्या चौदाव्या वर्षी कुटुंबाला आर्थिक हातभार लावण्यासाठी हेलेन घर सोडून जवळच्या शहरात घरकाम करू लागली. अठराव्या वर्षी तिने समर्पित धार्मिक जीवनात प्रवेश करण्याची परवानगी पुन्हा मागितली; पण आईवडिलांनी पुन्हा नकार दिला. त्यानंतर काय झाले याविषयी ती सांगते, “मी जीवनातल्या निरर्थक गोष्टींत स्वतःला गुंतवले आणि कृपेच्या हाकेकडे लक्ष दिले नाही, जरी त्यांपैकी कशातच माझ्या आत्म्याला समाधान मिळाले नाही.” तिने वारंवार कृपा नाकारली, तरी येशू तिला बोलावत राहिला.
एके दिवशी, वयाच्या अठराव्या वर्षी, हेलेन आपल्या बहिणींसोबत एका नृत्यसमारंभाला गेली होती. तिथे सगळेजण आनंदात होते, पण हेलेन मात्र “असह्य यातना” अनुभवत होती. ती नाचू लागताच तिला अचानक आपल्या शेजारी येशूचे दर्शन झाले. माराने त्याचे अंग रक्तबंबाळ झाले होते, तो वेदनेने विव्हळत होता आणि त्याची वस्त्रे काढून घेतली होती. येशू तिला म्हणाला, “मी तुला आणखी किती काळ सहन करू? तू आणखी किती काळ मला टाळत राहशील?” त्यानंतर थोड्याच वेळात हेलेन कोणालाही न कळता तिथून निघाली आणि संत स्टॅनिस्लाउस कोस्त्का यांच्या कॅथेड्रलमध्ये गेली. तिथे परमपवित्र संस्कारासमोर तिने साष्टांग दंडवत घातला आणि देवाला कळकळीने विनवले की त्याने तिला पुढचा मार्ग दाखवावा. प्रार्थना करत असताना तिला हे शब्द ऐकू आले, “ताबडतोब वॉर्साला जा; तिथे तू एका कॉन्व्हेंटमध्ये प्रवेश करशील.” ती घरी गेली, आपल्या बहिणीला आईवडिलांचा निरोप घ्यायला सांगितले आणि अंगावरच्या पोशाखाशिवाय काहीही न घेता रेल्वेने पंच्याहत्तर मैल दूर असलेल्या वॉर्साला निघाली.
हेलेन रेल्वेतून उतरल्यावर तिने देवमातेकडे प्रार्थना केली. देवमातेने तिला एका लहानशा गावाकडे जाण्याची दिशा दाखवली. तिथे तिला रात्रीपुरता आसरा मिळाला. दुसऱ्या दिवशी जवळच्या एका चर्चमध्ये प्रार्थना करत असताना येशू तिला म्हणाला, “त्या धर्मगुरूंकडे जा आणि त्यांना सर्व काही सांग; पुढे काय करायचे ते ते तुला सांगतील.” त्या धर्मगुरूंनी हेलेनची तात्पुरती राहण्याची सोय धर्मपरिषदेतील एका धार्मिक स्त्रीच्या घरी केली. त्या थोड्या दिवसांत हेलेनने तिला सापडलेल्या प्रत्येक कॉन्व्हेंटचे दार ठोठावले, पण सगळ्यांनी तिला नकार दिला. शेवटी तिने दयामातेच्या धर्मभगिनींच्या संघाच्या कॉन्व्हेंटचे दार ठोठावले. तिथल्या प्रमुख धर्मभगिनींनी तिला प्रार्थनामंदिरात जाऊन प्रार्थना करायला आणि येशूला विचारायला सांगितले की त्याने तिचा स्वीकार केला आहे का. हेलेनने प्रार्थनामंदिरात जाऊन येशूला तसे विचारले, तेव्हा तो म्हणाला, “हो, मी तुझा स्वीकार करतो; तू माझ्या हृदयात आहेस.” मदर मायकेल यांनी येशूने काय उत्तर दिले असे विचारल्यावर, हेलेनने त्यांना सांगितले की येशूने तिचा स्वीकार केला आहे. त्यावर मदर मायकेल म्हणाल्या, “प्रभूने तुझा स्वीकार केला असेल, तर मीही तुझा स्वीकार करीन.” हेलेनच्या धार्मिक जीवनाच्या पाचारणाची परीक्षा घेण्यासाठी मदर मायकेल यांनी तिला वर्षभर बाहेर पाठवले, जेणेकरून तिला स्वतःच्या कपड्यांसाठी थोडे पैसे कमावता येतील. या भेटीविषयी मदर मायकेल यांनी नंतर आपल्या दैनंदिनीत लिहिले की हेलेन “काही विशेष नव्हती.” वॉर्साजवळ वर्षभर घरकाम केल्यानंतर हेलेन 1 ऑगस्ट 1925 रोजी कॉन्व्हेंटमध्ये परतली. वयाच्या विसाव्या वर्षी तिला दयामातेच्या धर्मभगिनींच्या संघात प्रवेश मिळाला. त्या दिवसाविषयी तिने नंतर लिहिले, “मला अपार आनंद झाला; जणू मी स्वर्गीय जीवनात पाऊल ठेवले होते, असे मला वाटले. माझ्या हृदयातून एकच प्रार्थना उसळून येत होती—कृतज्ञतेची प्रार्थना.”
पण काही आठवड्यांतच कॉन्व्हेंटच्या धावपळीच्या दिनक्रमामुळे आणि प्रार्थनेसाठी पुरेसा वेळ मिळत नसल्यामुळे हेलेन निराश झाली. म्हणून तिने कॉन्व्हेंट सोडण्याचा निर्णय घेतला. आपला निर्णय मदर मायकेल यांना सांगण्याच्या आदल्या रात्री, तिच्या खोलीत येशू तिला दिसला. त्याला मारहाण झाली होती आणि तो रक्तबंबाळ होता. “तुझी अशी दशा कोणी केली?” असे तिने विचारल्यावर येशू म्हणाला, “तू हे कॉन्व्हेंट सोडलेस तर ही वेदना मला तुझ्यामुळेच होईल. मी तुला याच ठिकाणी बोलावले आहे, दुसरीकडे कुठेही नाही; आणि तुझ्यासाठी मी अनेक कृपा तयार ठेवल्या आहेत.” हे ऐकून तिने आपला निर्णय बदलला आणि नवशिक्षणाचा कालावधी पूर्ण करण्यासाठी ती क्राकूव्हला गेली. 30 एप्रिल 1926 रोजी तिला संघाचा धार्मिक पोशाख देण्यात आला आणि ‘परमपवित्र साक्रामेंताच्या सिस्टर मारिया फॉस्टिना’ हे नाव देण्यात आले.
सिस्टर फॉस्टिना यांनी आपल्या आयुष्याची पुढची बारा वर्षे वॉर्सा, व्हिल्नियस, प्लोत्स्क आणि क्राकूव्ह येथील दयामातेच्या धर्मभगिनींच्या विविध कॉन्व्हेंटमध्ये घालवली. 5 ऑक्टोबर 1938 रोजी वयाच्या 33 व्या वर्षी क्राकूव्ह येथेच त्यांचे निधन झाले. धर्मभगिनी म्हणून त्यांनी मुख्यतः स्वयंपाक, बागकाम आणि प्रवेशद्वाराची देखरेख ही कामे केली. ही दैनंदिन कामे करत असतानाच त्यांना विलक्षण गूढ आध्यात्मिक अनुभव येत. येशू त्यांना नियमितपणे दर्शन देत असे आणि आपल्या दैवी दयेचा संदेश त्यांना सांगत असे. आपल्या वरिष्ठांच्या आज्ञेचे पालन करून त्यांनी 1934 पासून ही दर्शने आणि खासगी प्रकटीकरणे सहा वह्यांत काळजीपूर्वक लिहून ठेवली. ही खासगी प्रकटीकरणे आता संत मारिया फॉस्टिना कोवाल्स्का यांची दैनंदिनी: माझ्या आत्म्यातील दैवी दया या एकाच ग्रंथात संकलित आहेत. आज चर्चमध्ये प्रचलित असलेल्या भक्तिपर परंपरांमध्ये या ग्रंथाला आणि त्यात वर्णिलेल्या भक्तिपद्धतींना प्रमुख स्थान आहे.
आपल्या दयेची भक्ती कोणकोणत्या मार्गांनी पसरावी अशी येशूची इच्छा आहे, हे संत फॉस्टिना आपल्या दैनंदिनीत सांगतात. पहिला मार्ग म्हणजे दैवी दयेच्या प्रतिमेवर ध्यान करणे. या प्रतिमेत येशूच्या हृदयातून प्रकाशाचे दोन किरण निघताना दिसतात—एक निळा आणि एक लाल. ते अनुक्रमे बाप्तिस्मा आणि पवित्र युखरिस्त या संस्कारांचे प्रतीक आहेत. ही प्रतिमा रंगवावी, संपूर्ण जगात तिचा सन्मान करावा आणि तिच्या तळाशी “हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.” असे लिहावे, अशी आज्ञा येशूने दिली. दुसरा मार्ग म्हणजे पास्काच्या आठव्या दिवशी दैवी दयेचा महोत्सव स्थापन करणे. पोप योहान पॉल दुसरे यांनी 2000 साली फॉस्टिना यांना संत घोषित केले, तेव्हा त्यांनी या महोत्सवाचा समावेश सार्वत्रिक चर्चच्या उपासना दिनदर्शिकेत केला. तिसरा मार्ग म्हणजे दैवी दयेची जपमाळ म्हणणे. ही जपमाळ स्वतः येशूने संत फॉस्टिना यांना शिकवली. दया प्राप्त करणे, ख्रिस्ताच्या दयेवर विश्वास ठेवणे आणि इतरांशी दयाळूपणे वागणे हा या जपमाळीचा उद्देश आहे. चौथा मार्ग म्हणजे दररोज दुपारी तीनच्या प्रहराचा आदर राखणे. याच वेळी आपल्या प्रभूने प्राण सोडला आणि आपली दया विपुलपणे ओतली. शेवटी, इतरांशी दयाळूपणे वागणारे आणि त्याच्या दयेच्या भक्तीचा प्रसार करणारे अनेक दयेचे प्रेषित घडावेत, अशी येशूची इच्छा होती.
सिस्टर फॉस्टिना यांच्या निधनानंतर दोन दशकांच्या आत दैवी दयेचे संदेश दूरदूरवर पसरले. त्यांच्या प्रसाराच्या सुरुवातीच्या काळात फॉस्टिना यांचे आध्यात्मिक मार्गदर्शक फादर मिखाएल सोपोच्को यांनी महत्त्वाची भूमिका बजावली. दैवी दयेच्या भक्तीचा प्रसार करण्यासाठी नवे धर्मसंघ स्थापन झाले. त्यांच्या दैनंदिनीत वर्णिलेली प्रतिमा आणि त्यात दिलेल्या प्रार्थना इतर खंडांत पोहोचल्या, आणि त्यांची दैनंदिनी संपूर्ण पोलंडमध्ये विलक्षण लोकप्रिय झाली. संत फॉस्टिना यांच्या संतपदाच्या घोषणेच्या वेळी व्हॅटिकनने प्रसिद्ध केलेल्या त्यांच्या अधिकृत चरित्रात आज असे नमूद आहे: “मठात त्यांनी घालवलेली वर्षे विलक्षण देणग्यांनी भरलेली होती. त्यांत ईश्वरी प्रकटीकरणे, दर्शने, ख्रिस्ताच्या जखमांची गुप्त चिन्हे, प्रभूच्या दुःखसहनात सहभाग, एकाच वेळी दोन ठिकाणी उपस्थित राहण्याची देणगी, मानवी आत्म्यांचे अंतरंग जाणण्याची देणगी, भविष्यवाणीची देणगी किंवा गूढ वाङ्निश्चय व विवाहाची दुर्मीळ देणगी यांचा समावेश होता.” मात्र, प्रत्यक्षात 1959 मध्ये व्हॅटिकनने त्यांच्या दैनंदिनीवर आणि तिच्याशी संबंधित सर्व भक्तिप्रथांवर बंदी घातली होती (आधीच लावलेल्या प्रतिमा काढाव्यात की नाही, हा निर्णय स्थानिक बिशपांच्या विवेकाधीन ठेवण्यात आला होता). 1965 मध्ये तत्कालीन कार्डिनल कारोल वोयतिवा यांना कोवाल्स्का यांच्या जीवनाची आणि सद्गुणांची माहिती गोळा करण्यासाठी प्राथमिक चौकशी सुरू करण्याची परवानगी व्हॅटिकनकडून मिळाली. दोन वर्षांनी त्यांनी आपले अनुकूल निष्कर्ष सादर केले. मात्र, कार्डिनल वोयतिवा यांची पोप जॉन पॉल दुसरे म्हणून निवड झाली त्या 1978 सालापर्यंत व्हॅटिकनने संत फॉस्टिना यांच्या लिखाणावरील बंदी उठवली नव्हती. त्याच वर्षी ती बंदी उठवण्यात आली आणि त्यांच्या संतपदाची प्रक्रिया सुरू झाली. या प्रक्रियेची सांगता 2000 साली पास्काच्या आठव्या दिवशी त्यांना संत घोषित करण्यात झाली. त्याच दिवशी संपूर्ण ख्रिस्तसभेत प्रथमच दैवी दयेचा रविवार साजरा करण्यात आला.
देवाने या गरीब, साध्या, भक्तिमान आणि नम्र तरुणीची निवड का केली, हे आपल्याला स्वर्गातच समजेल. आजवर जगाला दिलेल्या सर्वांत मूलभूत आणि महत्त्वाच्या संदेशांपैकी एक ठरणारा संदेश देवाने तिच्यामार्फत जगाला दिला. देवाच्या दैवी दयेचा आपण स्वीकार केला पाहिजे, तिचे चिंतन केले पाहिजे, ती आपल्या जीवनात आचरली पाहिजे आणि इतरांनाही दिली पाहिजे. दया म्हणजे देवाचे प्रेम; तीच सर्वस्व आहे आणि ती सर्व काही सामावून घेते.
या महान संताचा सन्मान करताना या गोष्टीवर चिंतन करा: देवाने त्यांच्याद्वारे आपल्याला दिलेला संदेश केवळ एखाद्या पूर्वीच्या पिढीसाठी नव्हता; तो आज आपल्यासाठी आहे. आपल्या स्वतःच्या दैवी दयेच्या भक्तीचा विचार करा. तुम्ही दैवी दयेची जपमाळ म्हणता का, दैवी दयेच्या प्रतिमेला भक्तिभावाने वंदन करता का, दुपारी तीनच्या पवित्र वेळेचा मान राखता का, दैवी दयेच्या रविवारच्या उत्सवात सहभागी होता का आणि दैवी दयेचे प्रेषित म्हणून ही पवित्र भक्ती पसरवण्याचा प्रयत्न करता का? लक्षात ठेवा: हे देवाने सर्वांना दिलेले आमंत्रण आहे; हे आमंत्रण आणि आवाहन तुम्हालाही उद्देशून आहे. दैवी दयेच्या सत्यांशी निष्ठावान राहण्याचा निश्चय करा आणि त्या विपुल दयेने तुमचा आत्मा भरून जाऊ द्या.
प्रार्थना: हे परमपवित्र संस्काराच्या संत मारिया फौस्तिना कोवाल्स्का, देव तुमच्याशी बोलला तेव्हा तुम्ही त्याचे ऐकले आणि त्याला प्रतिसाद दिला. तुमच्याद्वारे दयेच्या संदेशाचा गहन अर्थ उलगडला आणि देवाच्या दयेत जगण्याचे आमंत्रण आम्हाला मिळाले. माझ्यासाठी प्रार्थना करा, की स्वर्गातून ओसंडून वाहणाऱ्या त्या दयेच्या महासागराचा मी मनापासून स्वीकार करावा, त्याने माझा आत्मा भरून जावा आणि माझ्याद्वारे इतर अनेकांच्या जीवनावर त्याचा परिणाम व्हावा. हे संत फौस्तिना, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
दैवी दयेवरील दररोजचे चिंतन:
संत फौस्तिना यांच्यासोबत 365 दिवस
ई-पुस्तक & मऊ मुखपृष्ठाची छापील आवृत्ती या स्वरूपांत उपलब्ध
अधिक वाचन:
संतांची वर्णानुक्रमे संपूर्ण यादी>>>
(संक्षिप्त आवृत्ती)
5 ऑक्टोबर: संत फॉस्टिना कोवाल्स्का, कुमारी — ऐच्छिक स्मृतिदिन
1905–1938
दैवी दयेच्या भक्तीच्या आश्रयदात्री संत
पोप जॉन पॉल द्वितीय यांनी 30 एप्रिल 2000 रोजी त्यांना संत घोषित केले
पोलंडमधील ग्लोगोव्हिएत्स या गावात एका गरीब कुटुंबात जन्मलेली हेलेन कोवाल्स्का ही दहा अपत्यांपैकी तिसरी होती. तिचे शालेय शिक्षण अवघे तीन वर्षे झाले होते. तिला प्रार्थनेची आवड होती, ती आईवडिलांचे ऐकत असे आणि इतरांचे दुःख तिला जाणवत असे. वयाच्या सातव्या वर्षापासूनच देव आपल्याला समर्पित धार्मिक जीवनासाठी बोलावत आहे, असे तिला वाटत होते. तिचे आईवडील श्रद्धाळू होते, तरीही त्यांनी तिला परवानगी दिली नाही. त्यामुळे वयाच्या अठराव्या वर्षी हेलेनने स्वतःला “जीवनातील व्यर्थ गोष्टींच्या आहारी जाऊ दिले.”
एके दिवशी हेलेनला “आपल्या बहिणींसोबत एका नृत्यसमारंभात असताना तीव्र यातना” झाल्या. ती नाचू लागली, तेव्हा मारहाणीने रक्तबंबाळ झालेला येशू आपल्या शेजारी उभा असल्याचे तिला दर्शनात दिसले. अजून किती काळ तू मला टाळणार आहेस, असे त्याने तिला विचारले. कुणालाही कळू न देता ती तिथून संत स्तानिस्लाउस कोस्तका यांच्या कॅथेड्रलमध्ये गेली. तिथे परमपवित्र संस्कारासमोर तिने साष्टांग दंडवत घातला आणि आपल्याला मार्ग दाखवावा अशी देवाला विनवणी केली. ती प्रार्थना करत असताना तिला हे शब्द ऐकू आले: “ताबडतोब वॉर्साला जा; तिथे तू एका धर्मभगिनींच्या मठात प्रवेश करशील.” अंगावरच्या कपड्यांनिशी ती वॉर्साला निघाली.
वॉर्सामध्ये हेलेनने धर्मभगिनींच्या प्रत्येक मठाचे दार ठोठावले, पण सर्वांनी तिला नकार दिला. शेवटी दयामातेच्या धर्मभगिनींच्या संघाच्या प्रमुख मातेनं तिला स्वीकारलं, पण हेलेनमध्ये “विशेष असे काही नव्हते,” अशी नोंद त्यांनी आपल्या दैनंदिनीत केली. वयाच्या विसाव्या वर्षी संघात प्रवेश मिळाल्यावर हेलेनला “अतिशय आनंद झाला.” पण मठात कामाची इतकी धावपळ होती की प्रार्थनेसाठी पुरेसा वेळ मिळत नव्हता. त्यामुळे लवकरच निराश होऊन तिने मठ सोडण्याचे ठरवले. येशूने तिला पुन्हा दर्शन दिले आणि आपण तिला याच मठात बोलावले आहे, असे सांगितले. हेलेनने आपला निर्णय बदलला आणि नवशिक्या धर्मभगिनी म्हणून प्रशिक्षण पूर्ण केले. 30 एप्रिल 1926 रोजी तिला संघाचा धार्मिक पोशाख देण्यात आला आणि परमपवित्र संस्काराची सिस्टर मारिया फौस्तिना हे नाव देण्यात आले.
सिस्टर फौस्तिना यांनी पुढची बारा वर्षे पोलंड आणि लिथुआनिया येथील दयामातेच्या धर्मभगिनींच्या मठांमध्ये घालवली. 5 ऑक्टोबर 1938 रोजी वयाच्या तेहतीसाव्या वर्षी क्राकूव्ह येथे त्यांचे निधन झाले. धर्मभगिनी म्हणून त्यांनी स्वयंपाक, बागकाम आणि मठाच्या दाराची देखरेख ही कामे केली. ही दैनंदिन कामे करत असतानाच त्यांना विलक्षण गूढ आध्यात्मिक अनुभव आले. या अनुभवांत येशूने त्यांना आपल्या दैवी दयेचा संदेश दिला. वरिष्ठांच्या आज्ञेचे पालन करून त्यांनी 1934 पासून ही दर्शने आणि त्यांना वैयक्तिकरीत्या मिळालेले प्रकटीकरण सहा वह्यांत लिहून ठेवले. हे लेखन आता संत मारिया फौस्तिना कोवाल्स्का यांची दैनंदिनी: माझ्या आत्म्यातील दैवी दया या ग्रंथात समाविष्ट आहे.
आपल्या दयेची भक्ती कशी पसरावी, याविषयी येशूची इच्छा काय होती, हे फौस्तिना यांच्या दैनंदिनीत सांगितले आहे. पहिला मार्ग म्हणजे येशूच्या दैवी दयेच्या प्रतिमेवर चिंतन करणे. त्या प्रतिमेत त्याच्या हृदयातून निळे (बाप्तिस्मा) आणि लाल (युखरिस्त) किरण झळकतात आणि खाली “हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.” असे लिहिले आहे. दुसरा मार्ग म्हणजे इस्टरच्या आठव्या दिवशी दैवी दयेचा महोत्सव स्थापन करणे. तिसरा मार्ग म्हणजे दैवी दयेची जपमाळ म्हणणे. चौथा मार्ग म्हणजे दुपारी तीनच्या वेळेचा भक्तिभावाने मान राखणे, कारण याच वेळी येशू मरण पावला आणि त्याची दया ओसंडून वाहिली. स्वतः दयाळूपणे जगणारे आणि त्याच्या दयेची भक्ती पसरवणारे दयेचे प्रेषित असावेत, अशीही येशूची इच्छा होती.
सिस्टर फॉस्टिना यांच्या निधनानंतर दोन दशकांच्या आत दैवी दयेचे संदेश पोलंडमधून इतर खंडांत पोहोचले. 1959 मध्ये पवित्र कार्यालयाने फॉस्टिना यांनी सुचवलेल्या स्वरूपांत दैवी दयेची भक्ती मांडणाऱ्या प्रतिमा आणि लिखाण यांच्या प्रसारावर बंदी घातली. 1965 मध्ये तत्कालीन कार्डिनल कारोल वोयतिवा यांना फॉस्टिना यांच्या जीवनाचा आणि सद्गुणांचा अभ्यास करण्यासाठी व्हॅटिकनची परवानगी मिळाली. दोन वर्षांनी त्यांनी आपले अनुकूल निष्कर्ष सादर केले. 1978 मध्ये श्रद्धासिद्धांतविषयक मंडळाने हे निर्बंध यापुढे बंधनकारक नसल्याचे जाहीर केले. 30 एप्रिल 2000 रोजी पोप जॉन पॉल दुसरे यांनी फॉस्टिना यांना संत घोषित केले आणि पास्काचा दुसरा रविवार संपूर्ण ख्रिस्तसभेत ‘दैवी दयेचा रविवार’ म्हणून ओळखला जाईल, अशी घोषणा केली.
हे परमपवित्र संस्काराच्या संत मारिया फौस्तिना कोवाल्स्का, देव तुमच्याशी बोलला तेव्हा तुम्ही त्याचे ऐकले आणि त्याला प्रतिसाद दिला. देवाने आपल्या दयेत जगण्याचे आमंत्रण तुमच्याद्वारे आम्हाला प्रकट केले. स्वर्गातून ओसंडून वाहणाऱ्या दयेच्या महासागराने माझा आत्मा भरून जावा आणि माझ्याद्वारे इतर अनेकांच्या जीवनावर त्याचा परिणाम व्हावा, म्हणून प्रार्थना करा. हे संत फौस्तिना, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

