प्रायश्चित्तकाळातील तिसऱ्या आठवड्याचा बुधवार
पहिल्या प्रलोभनाप्रमाणेच दुसऱ्या प्रलोभनातही सैतान पुन्हा एक चुकीचे गृहीतक धरतो. सैतान येशूला म्हणाला, “जर तू देवाचा पुत्र असशील, तर खाली उडी टाक. कारण असे लिहिले आहे: ‘तो आपल्या देवदूतांना तुझ्याविषयी आज्ञा देईल’ आणि ‘तुझा पाय दगडावर आपटू नये म्हणून ते तुला आपल्या हातांवर झेलतील’” (मत्तय 4:6). दुसऱ्या शब्दांत, सैतानाचे म्हणणे असे होते की येशूने मंदिराच्या माथ्यावरून खाली उडी टाकली आणि देवदूतांनी येऊन त्याला झेलले व इजा होण्यापासून वाचवले, तर हे पाहणारे सर्वजण थक्क होतील आणि येशूला देवाचा पुत्र मानून वागतील. हा विचार चुकीचा का आहे?
एखादी चित्तथरारक करामत करून आपण कोण आहोत हे सर्वांना दाखवावेसे येशूला वाटेल, असे सैतान गृहीत धरतो. सर्वप्रथम, येशूला सर्वांत जास्त काळजी स्वतःचीच आहे असे मानण्यात सैतानाची चूक झाली. स्वतःच्या अहंकाराचे समाधान करण्यासाठी आपण कोण आहोत हे सिद्ध करण्याची येशूला गरज नव्हती. देवदूतांनी आपल्याला वाचवले म्हणून लोकांनी थक्क व्हावे आणि आपली स्तुती करावी, अशीही त्याला स्वतःसाठी अपेक्षा नव्हती. उलट, प्रत्येक व्यक्तीने पापापासून दूर फिरावे, देवावर खरी श्रद्धा ठेवावी आणि अनंत जीवनाची देणगी स्वीकारावी, हीच येशूची सर्वांत मोठी काळजी होती. येशूला लोकांची अंतःकरणे बदलायची होती. तो स्वतःचा मोठेपणा दाखवण्यासाठी नव्हे, तर पापात पडलेल्या आपल्या लेकरांना त्यातून उठवण्यासाठी आला.
लक्षात ठेवा की श्रद्धा आधीपासूनच होती तेव्हाच येशूने चमत्कार केले. दिखावा करण्यासाठी किंवा स्वतःचा मोठेपणा दाखवण्यासाठी त्याने चमत्कार केले नाहीत. ज्यांच्या अंतःकरणात त्याच्यावर आधीच गाढ श्रद्धा होती, त्यांच्यासाठी त्याचे चमत्कार ही दैवी प्रेमाची कृती होती. आणि जे ती श्रद्धा स्वीकारण्यास तयार होते, त्यांच्या अंतःकरणात ती जागवण्यासाठीही त्याने चमत्कार केले. येशूच्या आणि सैतानाच्या विचारसरणीतला फरक स्पष्ट आहे: येशूला स्वतःचीच काळजी आहे असे सैतानाने गृहीत धरले, पण येशूला काळजी होती ती केवळ इतरांची.
यातून आपण एक धडा घेऊ शकतो: इतरांच्या नजरेत स्वतःचा मोठेपणा वाढवण्याऐवजी, प्रत्येकाच्या अंतःकरणात परिवर्तन घडावे ही येशूची तळमळ आपणही बाळगली पाहिजे. आपण प्रेमाने एखादी सेवाकृती करतो तेव्हा ती ज्यांची सेवा करतो त्यांच्यावर आपले प्रेम आहे म्हणून करावी, लोकांच्या नजरेत आपण चांगले दिसावे म्हणून नव्हे. तसेच, शुभवर्तमानातील नैतिक सत्ये आपण इतरांना सांगतो तेव्हा स्वतःच्या नीतिमत्तेचा डंका पिटण्यासाठी नव्हे, तर त्यांना देवाकडे वळण्यास मदत करण्यासाठी ती सांगावीत.
सैतानाने दाखवलेल्या या दुसऱ्या प्रलोभनावर मनन करा. इतरांच्या नजरेत तुम्ही स्वतःचा मोठेपणा वाढवावा म्हणून तो तुम्हाला कशा प्रकारे भुलवण्याचा प्रयत्न करतो, याचा विचार करा. सैतान लबाड आहे; तो अगदी खुबीने खोटे बोलतो. देवाचा गौरव आणि आत्म्यांचे तारण यांवर आपण आपले लक्ष केंद्रित ठेवले नाही, तर त्याच्या फसवणुकीला आपण सहज बळी पडू शकतो, आणि ते आपल्याला कळणारही नाही. स्वतःवरून नजर हटवून इतरांकडे वळवा आणि ख्रिस्ताच्या हृदयाने त्यांच्यावर प्रेम करण्याचा प्रयत्न करा. असे करणे केवळ इतरांच्या भल्याचे नाही, तर तुमच्या अमर आत्म्यासाठीही सर्वांत हिताचे आहे.
हे माझ्या प्रेमळ प्रभू, तुझ्या परिपूर्ण नम्रतेत तुला एकच काळजी होती: आत्म्यांचे तारण. सर्वांनी पापापासून दूर फिरावे आणि जी अनंत जीवनाची देणगी देण्यासाठी तू आलास ती स्वीकारावी, अशी तुझी तळमळ होती. तीच तळमळ माझ्याही अंतःकरणात असावी म्हणून मला आवश्यक ती कृपा दे. इतरांच्या नजरेत स्वतःचा मोठेपणा वाढवण्याचा प्रयत्न मी कधीही करू नये; उलट, तुझी तारणदायी कृपा सर्वांपर्यंत पोहोचवण्याचाच प्रयत्न करावा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
हेही पाहा: एकोणिसावा दिवस: क्रुसाच्या पायथ्याशी 40 दिवस
प्रायश्चित्तकाळासाठी आणखी साहित्य
