प्रायश्चित्तकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील शनिवार
येशूने वाळवंटात घालवलेल्या चाळीस दिवसांचे वर्णन करताना संत मत्तय सैतानाला “मोहात पाडणारा” म्हणतो. संत लूक त्याचा उल्लेख “दियाबल” असा करतो, तर संत मार्क त्याला “सैतान” म्हणतो. तिन्ही शुभवर्तमाने आपल्याला सांगतात की उपवास आणि प्रार्थनेसाठी येशू वाळवंटात गेला, त्यामागचा एक मुख्य उद्देश त्या दुष्टाने आणलेल्या मोहांना थेट सामोरे जाणे हा होता.
सैतानाला “मोहात पाडणारा” म्हणणे योग्यच आहे, कारण प्रत्येकाच्या बाबतीत त्याचा मुख्य हेतू काय आहे, हे त्यातून स्पष्ट होते. हे लक्षात ठेवा की सैतान, म्हणजेच लुसिफर किंवा दियाबल, याला देवाने मुळात चांगले आणि सुंदर असे निर्माण केले होते. त्याच्या “लुसिफर” या नावावरून त्याच्या निर्मितीचा उद्देश स्पष्ट होतो: त्याने देवाचा “प्रकाशवाहक” व्हावे. किती उदात्त आणि गौरवशाली जबाबदारी!
इतर सर्व देवदूत आणि मनुष्य यांच्याप्रमाणेच दियाबलालाही इच्छास्वातंत्र्य देऊन निर्माण करण्यात आले होते. देवाच्या इच्छेशी पूर्णपणे एकरूप होऊन देवावर प्रेम करण्याची निवड तो करू शकत होता; किंवा स्वतःच्या इच्छेप्रमाणे वागण्याचे ठरवून तो हे पवित्र पाचारण नाकारू शकत होता. त्याने अर्थातच दुसरा मार्ग निवडला. प्रकटीकरणाच्या ग्रंथात दाखवल्याप्रमाणे, याचा परिणाम असा झाला की दियाबलाने आणि देवाने निर्माण केलेल्या सर्व देवदूतांपैकी एक तृतीयांश देवदूतांनी आपल्या जीवनासाठी असलेला देवाचा उद्देश स्वतःच्या इच्छेने नाकारला. पण या पतित देवदूतांविषयी एक महत्त्वाची गोष्ट समजून घेतली पाहिजे: पतित अवस्थेतही, निर्मितीच्या वेळी त्यांना मिळालेल्या नैसर्गिक शक्ती त्यांच्याकडे अजूनही आहेत. आपल्या मनात विचार सुचवण्याची आणि आपल्यावर प्रभाव टाकण्याची शक्तीही त्यांच्याकडे आहे. आपल्या जीवनासाठी असलेल्या देवाच्या इच्छेचे सौंदर्य आणि सामर्थ्य आपल्यापर्यंत पोहोचवणे हे त्यांचे मूळ पाचारण होते. आता मात्र आपल्या अहंकारामुळे ते आपल्या नैसर्गिक क्षमतांचा वापर याच्या अगदी उलट हेतूने करतात.
सैतानाबरोबर इतर अनेक पतित आत्मेही मानवजातीला मोहात पाडण्याच्या एकाच कार्यात सामील होतात. आपल्याला मोहात पाडण्याच्या त्यांच्या या सैतानी कारवायांवर देवाला उपाय करता आला असता: या पतित देवदूतांचा नाश करून किंवा त्यांच्या नैसर्गिक क्षमता काढून घेऊन. पण देवाने तसे केले नाही. त्याने या जीवांना नैसर्गिक शक्ती दिल्या आणि आताही तो त्या त्यांच्याकडून काढून घेत नाही. त्याऐवजी देवाने याहूनही आश्चर्यकारक गोष्ट केली. त्याने मानवी स्वभाव धारण केला, वाळवंटात शारीरिक हालअपेष्टा सोसल्या आणि मग या पतित जीवांना त्याला मोहात पाडण्यासाठी त्यांच्याकडून होईल ते सर्व करू दिले. त्यांनी आणलेले मोह, विशेषतः स्वतः सैतानाने आणलेले मोह, सहन करून येशूने मानवी स्वभावाला दैवी सामर्थ्य दिले, जेणेकरून दियाबल आणि इतर पतित आत्मे आणतील त्या प्रत्येक मोहाला सामोरे जाता येईल आणि त्यावर मात करता येईल. म्हणूनच मोहात पाडणाऱ्याचे हल्ले झेलताना प्रभूचे सामर्थ्य मिळावे यासाठी आपण त्याच्याबरोबर वाळवंटात गेले पाहिजे.
सैतान आणि सर्व पतित देवदूत यांच्याशी देव ज्या आश्चर्यकारक रीतीने वागला, त्याचे चिंतन करा. त्यांचा नाश करण्याऐवजी त्याने त्यांच्यावर विजय मिळवला आणि त्यांच्यावर मात करण्याचे तेच सामर्थ्य आपल्यापैकी प्रत्येकाला दिले. तुम्हाला पडणाऱ्या मोहांचा विचार करा. कोणत्या गोष्टीशी तुम्हाला पुन्हा पुन्हा झुंज द्यावी लागते? केवळ तुम्हाला मोहात पाडण्याचा आणि तुमचा नाश करण्याचा प्रयत्न करणारे ते खोटारडे आत्मे तुमच्या मनात कोणते विचार सुचवतात? मोहाला घाबरू नका. त्याच्यापासून लपून बसू नका. येशूच्या धैर्याने त्याला सामोरे जा. त्या दुष्टाने लादण्याचा प्रयत्न केलेले प्रत्येक असत्य येशूने नाकारले आणि अशा रीतीने त्याच्यावर विजय मिळवला.
हे माझ्या प्रभू, तू स्वतः मोहांना सामोरा गेलास. ज्या आत्म्यांनी तुला नाकारले, त्यांना तू दिलेल्या नैसर्गिक शक्ती त्यांच्याकडून काढून घेतल्या नाहीस. त्याऐवजी तू मानवी स्वभाव धारण करून मोहावर मात केलीस आणि अशा रीतीने मानवी स्वभावाला सामर्थ्य दिलेस. मला जेव्हा जेव्हा पाप करण्याचा मोह होतो, तेव्हा तेव्हा मला तुझे दैवी सामर्थ्य दे. हे येशू, तुझ्या पवित्र नावाने मी सैतानाला आणि जिवात्म्यांचा नाश करण्यासाठी या जगात फिरणाऱ्या सर्व दुष्ट आत्म्यांना धिक्कारतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
हेही पाहा: दहावा दिवस: क्रुसाच्या पायथ्याशी 40 दिवस
प्रायश्चित्तकाळासाठी आणखी साहित्य
