मराठी

सामान्य काळातील सतरावा आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

ॲमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतरही!

अनुक्रमणिका


एक अमोल खजिना तुमच्या शोधाची वाट पाहत आहे!

सामान्य काळातील सतरावा रविवार (वर्ष अ)

“स्वर्गाचे राज्य शेतात पुरून ठेवलेल्या खजिन्यासारखे आहे. तो खजिना एका माणसाला सापडतो आणि तो तो पुन्हा लपवून ठेवतो. मग आनंदाने जाऊन तो आपले सर्वस्व विकतो आणि ते शेत विकत घेतो. तसेच, स्वर्गाचे राज्य उत्तम मोत्यांच्या शोधात असलेल्या एका व्यापाऱ्यासारखे आहे. त्याला एक बहुमोल मोती सापडतो, तेव्हा तो जाऊन आपले सर्वस्व विकतो आणि तो मोती विकत घेतो.” मत्तय 13:44–46

वरच्या पहिल्या दाखल्यात एका माणसाला शेतात पुरलेला खजिना अनपेक्षितपणे सापडतो. कल्पना करा की तुम्ही पायी भटकंतीला निघाला आहात. मातीखाली काय असेल, या निव्वळ कुतूहलापोटी तुम्ही धातू शोधणारे यंत्र सोबत घेतले आहे. अचानक त्या यंत्राकडून जोरदार संकेत मिळतो. एखादा गंजलेला डबा किंवा जुना खिळा असेल, असे वाटून तुम्ही खणायला सुरुवात करता. पण फावडे एका कठीण वस्तूला लागते आणि माती बाजूला केल्यावर एक जुनी पेटी दिसते. उत्सुकता वाढत जाते. तुम्ही ती पेटी मातीतून बाहेर काढून उघडता, तर काय आश्चर्य! ती प्राचीन आणि अमोल रत्नांनी, सोन्या-चांदीच्या नाण्यांनी आणि इतर अतिशय मौल्यवान वस्तूंनी भरलेली असते.

दुसऱ्या दाखल्यात व्यापारी एका मौल्यवान मोत्याचा प्रयत्नपूर्वक शोध घेत आहे. आपण काय शोधत आहोत हे त्याला माहीत आहे. अखेर त्याला एक असा बहुमोल मोती सापडतो, की त्याच्यापुढे बाकीचे सगळे मोती फिके पडतात. मात्र दोन्ही दाखल्यांत प्रतिसाद सारखाच आहे: तो माणूस आणि तो व्यापारी, दोघेही आपापल्याला सापडलेला खजिना मिळवण्यासाठी जाऊन आपले सर्वस्व विकतात.

हे दाखले आपल्यापैकी प्रत्येकासमोर दोन मूलभूत प्रश्न उभे करतात:

  • स्वर्गाच्या राज्याचा अमोल खजिना मला सापडला आहे का?
  • तो मला सापडला असेल, तर तो मिळवण्यासाठी बाकीच्या सगळ्या गोष्टी सोडून द्यायला मी तयार आहे का?

जसा त्या माणसाला पुरलेला खजिना अचानक सापडला, तसाच अनेकांना देवाच्या कृपेचा अनपेक्षितपणे अनुभव येतो—प्रार्थनेच्या एखाद्या क्षणी, मिस्साबलीतील एखाद्या खोल अनुभवातून, एखाद्या प्रेमकृतीतून किंवा दुःख भोगत असतानाही. कदाचित ते दैवी खजिन्याचा जाणीवपूर्वक शोध घेत नसतील. तरी देवाच्या कृपायोजनेने एखाद्या क्षणी पडदा दूर होतो आणि देवाच्या राज्याचे सौंदर्य त्यांना दिसते. तो खजिना सापडल्यावर त्यांच्या जिवाला उमगते की त्याची सर कशालाच येणार नाही. त्या क्षणापासून तो खजिना पूर्णपणे आपलासा करण्यासाठी आपल्या संपूर्ण जीवनाची दिशा बदलण्याची प्रेरणा त्यांना मिळते.

याउलट, व्यापाऱ्याचा मार्ग हा सत्य, सौंदर्य आणि चांगुलपणा यांची आस धरून त्यांचा चिकाटीने शोध घेणाऱ्या जिवाचा मार्ग आहे. अशा व्यक्तीची कित्येक वर्षे अभ्यासात, प्रार्थनेत, तळमळीत आणि शाश्वत मोल असलेल्या गोष्टींच्या शोधात जाऊ शकतात. आणि मग अखेरीस तो “मोती” सापडतो. ख्रिस्ताची ओळख होते. सुवार्तेचा अर्थ उलगडतो. मनाची आस पूर्ण होते. इथेही त्या एका बहुमोल मोत्यासाठी—येशू ख्रिस्तासाठी—बाकी सर्वकाही स्वेच्छेने सोडले जाते.

दोन्ही दाखल्यांत खजिना मिळवण्यासाठी सर्वस्व विकण्याचा निर्णय घेणे सहज जमते. सापडलेला खजिना इतका मौल्यवान आहे, की त्या व्यक्तीजवळचे बाकी सर्वकाही त्याच्यापुढे फिके पडते. पण असा खजिना खरोखर किती जणांना सापडला आहे?

आपल्यापैकी बरेच जण अशा माणसासारखे आहोत, ज्याला एका शेतात खजिना पुरला असल्याचे कळते. कुतूहलाने तो गाडी घेऊन तिथे जातो, पण खजिना शोधण्यात फारसा वेळ घालवत नाही, किंवा अजिबातच वेळ देत नाही. किंवा आपण अशा व्यापाऱ्यासारखे आहोत, ज्याला घरापासून खूप दूर एका ठिकाणी दुर्मीळ आणि मौल्यवान मोती विकायला असल्याची खबर मिळते. आपल्याला त्यात रस असतो, पण प्रवास किती लांबचा आहे हे पाहून आपण तो विचार सोडून देतो.

देवाच्या राज्याचे वैभव आपण ऐकले असेल; पण ते आपल्याला खरोखर सापडल्याशिवाय, कोणतीही किंमत मोजून ते मिळवणे का मोलाचे आहे, हे आपल्याला उमगणार नाही. पृथ्वीवर आताही असलेले देवाचे राज्य आणि स्वर्गात आपली वाट पाहणारी त्याच्या राज्याची परिपूर्णता किती अमोल आहेत, हे आधी उमगले तरच आपण आपले सर्वस्व विकायला तयार होऊ. म्हणजेच, कृपेला अडथळा आणणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीतून—प्रत्येक पापातून, मनाचा ताबा घेणाऱ्या प्रत्येक ध्यासातून आणि लक्ष विचलित करणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीतून—आपण स्वतःला सोडवून घेऊ.

तुमच्या शोधाची वाट पाहणाऱ्या या अमोल खजिन्यावर आज मनन करा. या शोधयात्रेत तुम्ही कुठवर पोहोचला आहात, याचा विचार करा. देवाला ओळखणे, त्याच्यावर प्रेम करणे आणि त्याची सेवा करणे हा किती अमोल खजिना आहे, हे तुम्ही ऐकले आहे का? अनेक संतांनी दिलेल्या जीवन बदलून टाकणाऱ्या प्रतिसादाविषयी तुम्ही वाचले आहे का? प्रार्थनेतून आणि अंतर्मनाला नवी दृष्टी देणाऱ्या क्षणांतून तुम्हाला स्वतःला देवाची ओळख झाली आहे का? नसेल झाली, तर शोध घेत राहा—देवाचे राज्य जवळ आहे. जर तुम्हाला हा खजिना सापडला असेल, तर तुम्ही कोणकोणत्या गोष्टींना धरून आहात याचा विचार करा आणि त्या स्वेच्छेने देवाला अर्पण करा. ज्या कृपामय जीवनासाठी आपल्याला बोलावले आहे, त्याच्या अपार संपदेच्या तुलनेत आपल्या प्रेमळ देवाला आपण जे काही अर्पण करू ते जास्त ठरणार नाही, हे मान्य करा.

हे माझ्या प्रभू, माझ्या राजा, या जगातल्या क्षणभंगुर खजिन्यांच्या मागे मी कितीदा लागतो! पापातही खजिना मिळेल, अशा भुलाव्याला मी बळी पडतो. कृपा करून माझे डोळे उघड. तू जसा खरोखर आहेस तसा मला दिसू दे आणि माझ्या जीवनात तुझ्या राज्याचे अमोल महत्त्व मला ओळखू दे. हा बहुमोल मोती मला सापडत असताना, तू माझ्याकडून जे काही मागतोस ते सर्व तुला अर्पण करण्यासाठी लागणारे धैर्य आणि सुज्ञता मला दे, जेणेकरून माझ्या हृदयात तुझे राज्य पूर्णपणे नांदेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


सर्व काही त्याच्या हाती सोपवले

सामान्य liturgical काळातील सतरावा रविवार (वर्ष ब)

येशू डोंगरावर चढला आणि तेथे आपल्या शिष्यांसोबत बसला. यहुद्यांचा वल्हांडण सण जवळ आला होता. येशूने नजर वर केली तेव्हा मोठा जनसमुदाय आपल्याकडे येत असल्याचे त्याला दिसले. तो फिलिपला म्हणाला, “या सर्वांना पुरेल इतके अन्न आपण कुठून विकत आणू?” योहान 6:3–5

आपल्याद्वारे महान कार्ये घडावीत अशी देवाची इच्छा आहे. ही महानता जगाच्या दृष्टीने सत्ता किंवा प्रसिद्धी मिळवण्यात नाही; तिला आध्यात्मिक आणि शाश्वत अर्थ आहे. देवाला आपल्या दैवी योजनेत आपल्याला सहभागी करून घ्यायचे आहे, जेणेकरून आपल्याद्वारे त्याच्या पवित्रतेचा महिमा प्रकट व्हावा आणि इतरांना खरी उपासना व अंतःकरणातील परिवर्तन यांकडे वाट सापडावी. अगदी लहानसे अर्पणही स्वीकारून ख्रिस्त त्यातून किती विपुल प्रमाणात देतो, हे आजचे शुभवर्तमान आपल्याला दाखवते.

कफर्णहूम येथे शिकवल्यानंतर आणि अनेक चिन्हे केल्यानंतर येशू आपल्या शिष्यांसह गालिल समुद्राच्या पलीकडे गेला. तेथे तो एका डोंगरावर चढून बसला. त्याने लोकांना दिलेले आरोग्य आणि दाखवलेली दया यांची चिन्हे ज्यांनी पाहिली होती, ते लोक मोठ्या उत्सुकतेने आणि आशेने लगेच त्याला शोधत आले.

जनसमुदाय जवळ येताना पाहून येशू फिलिपकडे वळला आणि त्याने विचारले, “या सर्वांना पुरेल इतके अन्न आपण कुठून विकत आणू?” अन्नाची व्यवस्था कशी करावी, ही येशूची चिंता नव्हती. ही फिलिपची परीक्षा होती आणि त्याला घडवण्याची ती एक संधी होती. आपण काय करणार आहोत, हे येशूला नेमके माहीत होते. फिलिपने व्यवहाराचा विचार करून शंका व्यक्त केली: दोनशे दिवसांची मजुरीही पुरणार नाही. पण आंद्रेयला स्वतःला खात्री नसली, तरी त्याच्या उत्तरात आशेची एक छोटीशी ठिणगी होती: “इथे एका मुलाकडे जवाच्या पाच भाकऱ्या आणि दोन मासे आहेत; पण इतक्या लोकांना त्यांचा काय उपयोग?”

पुढे काय घडले हे आपल्याला माहीत आहे. येशूने ते मोजके अर्पण घेतले, देवाचे आभार मानले आणि ते इतके वाढवले की हजारो लोकांना जेवायला मिळाले, तरीही बारा टोपल्या भरून अन्न उरले. या चमत्काराने केवळ त्यांची शारीरिक भूक भागवली नाही, तर एक अधिक गहन रहस्यही उलगडले. पुढे योहानच्या शुभवर्तमानाच्या 6व्या अध्यायात येशू या चिन्हाचा खरा अर्थ प्रकट करतो: “मी जीवनाची भाकर आहे.” भाकऱ्या आणि मासे वाढवण्याचा हा चमत्कार आपल्याला पवित्र युखरिस्त समजून घेण्यास तयार करतो. त्यात ख्रिस्त आपल्याला केवळ भाकर देत नाही, तर आपल्या आत्म्यांचे अन्न म्हणून स्वतःचे शरीर आणि रक्त देतो.

येशू कोणत्या मार्गाने कार्य करतो, हेही या चमत्कारातून दिसते: आपण त्याला जे देतो, त्याद्वारेच तो कार्य करतो. आध्यात्मिक दृष्टीने पाहिले, तर त्या भाकऱ्यांत आणि माशांत आपल्याला स्वतःचे प्रतिबिंब दिसू शकते. आपण जे काही आहोत आणि देवाला अर्पण करण्यासारखे जे काही आपल्याकडे आहे, त्या सर्वांचे ते प्रतीक आहेत. पाच भाकऱ्या म्हणजे आपली पाच ज्ञानेंद्रिये, असे म्हणता येईल. त्यांच्याद्वारे आपला जगाशी संपर्क येतो. दोन मासे देह आणि आत्मिक तत्त्व यांचे, म्हणजेच आपल्या संपूर्ण मानवी स्वभावाचे, प्रतीक असू शकतात. आपल्याला मर्यादा आहेत, आपण अपूर्ण आहोत आणि आपण नगण्यही वाटू शकतो. तरी आपण स्वतःला पूर्णपणे ख्रिस्ताला अर्पण करतो, तेव्हा तो आपला स्वीकार करतो, आपल्याला आशीर्वाद देतो आणि आपल्याद्वारे इतरांचे पोषण करतो.

आपण काहीही राखून न ठेवता स्वतःला समर्पित करतो, तेव्हा कोणतीही भेट अगदीच क्षुल्लक ठरत नाही. आपल्या नजरेत जे अपुरे वाटते, ते त्याच्या हाती कृपेचे साधन बनते. आपल्याला मिळालेल्या देणग्या, आपला वेळ किंवा आपले प्रेम केवळ स्वतःपुरते राखून ठेवायचे नाही. भाकऱ्या आणि माशांप्रमाणे आपणही स्वतःला त्याच्या हाती सोपवायचे आहे, जेणेकरून काहीही वाया जाऊ नये आणि सर्वकाही त्याच्या गौरवासाठी उपयोगी पडावे.

या संपूर्ण समर्पणात कदाचित सर्वांत मोठा अडथळा स्वार्थाचा असतो. आपल्या आयुष्यातले बहुतेक देवाला दिले की पुरे, असे सहज वाटते. शेवटी, आपला वेळ, शक्ती आणि कौशल्ये यांतले थोडे तरी स्वतःसाठी राखून ठेवायला नको का?

पण भाकऱ्या आणि माशांचा चमत्कार आपल्याला शिकवतो की सर्वकाही येशूच्या हाती दिल्यावरच—पाचही भाकऱ्या आणि दोन्ही मासे दिल्यावरच—एवढ्या मोठ्या जनसमुदायाला जेवायला मिळते आणि बारा टोपल्या भरून अन्न उरते. त्याचप्रमाणे, आपण काहीही राखून ठेवत नाही, तेव्हा आपण अर्पण केलेले देव आपल्या कल्पनेपलीकडे वाढवतो आणि आपण देतो त्याहून कितीतरी अधिक आपल्याला मिळते.

आज या गोष्टीवर चिंतन करा: येशू जसा फिलिपकडे वळला, तसाच तो तुमच्याकडे वळतो आणि तुम्ही स्वतःला पूर्णपणे त्याला द्यावे, असे तो तुम्हाला सांगतो. तुमचे विचार, इच्छा, तुम्हाला मिळालेल्या देणग्या आणि तुमच्या मर्यादा यांसह स्वतःला पूर्णपणे त्याच्या हाती सोपवा. तो तुमचे परिवर्तन करू शकतो आणि आपल्या गौरवशाली हेतूसाठी तुमच्या जीवनाचा उपयोग करू शकतो, या त्याच्या सामर्थ्यावर विश्वास ठेवा. त्याच्यामध्ये तुमच्या अर्पणातून विपुलता निर्माण होते. तेव्हा तुम्हाला उमगेल की तुम्ही स्वतःला गमावलेले नाही, उलट तुमचे जीवन अधिक व्यापक झाले आहे. तुम्ही देवाला जे काही अर्पण करता, त्याहून कितीतरी अधिक तो तुम्हाला परत देतो.

हे परम उदार प्रभू, तू काहीही राखून न ठेवता स्वतःला पूर्णपणे आम्हाला दिलेस. त्याबदल्यात मीही स्वतःला पूर्णपणे तुला द्यावे, अशी तुझी माझ्याकडून मागणी आहे. मी जसा आहे तसा स्वतःला तुझ्या हाती सोपवतो. माझे हे क्षुद्र जीवन आणि तुझ्या चरणी वाहण्यासारखे माझ्याकडे जे थोडे आहे, ते सारे तुला अर्पण करतो. हे प्रिय प्रभू, माझा स्वीकार कर. मला आपल्या हाती घे, मला आशीर्वाद दे आणि तुझ्या गौरवासाठी व इतरांच्या भल्यासाठी माझा उपयोग कर. माझ्या आकलनापलीकडच्या मार्गांनी माझ्याद्वारे विपुल फळ येऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


एक प्रार्थना, एक दाखला आणि एक अभिवचन

सामान्य काळातील सतरावा रविवार (वर्ष क)

येशू एका ठिकाणी प्रार्थना करत होता. त्याची प्रार्थना संपल्यावर त्याच्या शिष्यांपैकी एक जण त्याला म्हणाला, “प्रभू, योहानाने आपल्या शिष्यांना प्रार्थना करायला शिकवले, तसे आम्हालाही शिकव.” येशू त्यांना म्हणाला, “तुम्ही प्रार्थना करता तेव्हा असे म्हणा: हे पित्या, तुझे नाव पवित्र मानले जावो, तुझे राज्य येवो…” लूक 11:1–2

आजच्या शुभवर्तमानात एक प्रार्थना, एक दाखला आणि एक वचन आहे. ते वचन असे आहे: “आणि मी तुम्हाला सांगतो, मागा म्हणजे तुम्हाला मिळेल; शोधा म्हणजे तुम्हाला सापडेल; दार ठोठावा म्हणजे तुमच्यासाठी ते उघडले जाईल” (लूक 11:9). या शब्दांत कोणतीही अट नसल्यासारखे वाटते. तरीही आपल्यापैकी अनेकांनी कळकळीने प्रार्थना केली आहे, पण आपल्या प्रार्थनेला उत्तर मिळाले नाही असे त्यांना वाटले आहे. अशा अनुभवांमुळे येशूचे शब्द खरे आहेत का, अशी शंका घेण्याचा मोह आपल्याला होऊ शकतो. आपण केवळ मागितले तर आपल्याला खरोखर मिळेल का? उत्तर ‘हो’ असे आहे—पण काय मागणे योग्य आहे, हे आपण शिकलो तरच. म्हणूनच आजच्या शुभवर्तमानाची सुरुवात वचनाने नव्हे, तर सर्व प्रार्थनांना आदर्श ठरणाऱ्या प्रार्थनेने होते.

लूक प्रभूच्या प्रार्थनेचे संक्षिप्त रूप देतो. येशूला प्रार्थना करताना पाहिलेल्या एका शिष्याच्या विनंतीवरून येशूने ही प्रार्थना शिकवली. पित्याशी असलेल्या प्रभूच्या जिव्हाळ्याच्या संवादातील काहीतरी त्या शिष्याच्या अंतःकरणाला खोलवर स्पर्शून गेले—कदाचित त्या क्षणाची शांतता, प्रार्थनेतील प्रांजळपणा किंवा त्या एकांताचे पावित्र्य. कारण काहीही असो, त्या शिष्याला येशूकडे अशी विनंती करावीशी वाटली, जी आपल्या अंतःकरणातूनही सतत उमटली पाहिजे: “प्रभू, आम्हाला प्रार्थना करायला शिकव.”

उत्तरादाखल येशूने केवळ प्रार्थनेचे शब्द दिले नाहीत, तर प्रत्येक खऱ्या प्रार्थनेचा आदर्श दिला. प्रभूची प्रार्थना एकाच वेळी साधी आणि अर्थाने अक्षय समृद्ध आहे. ती श्रद्धेने आणि चिकाटीने म्हटली, तर तिच्यातील प्रत्येक विनंती देव ऐकतो आणि पूर्ण करतो. तरीही प्रभूची प्रार्थना ही देवाची इच्छा आपल्या इच्छेप्रमाणे वळवण्याचे सूत्र नाही. ती आपल्या अंतःकरणाला असे घडवते की जे देण्यास देव आधीपासूनच उत्सुक आहे, त्याची ओढ आपल्याला लागावी आणि ज्याची इच्छा धरणे योग्य आहे, ते सर्व आपल्याला प्राप्त व्हावे.

प्रभूची प्रार्थना शिकवल्यावर येशू एका माणसाचा दाखला सांगतो. त्या माणसाचा मित्र मध्यरात्री त्याचे दार ठोठावतो. अचानक आलेल्या पाहुण्याला खाऊ घालण्यासाठी तो त्याच्याकडे भाकर मागतो. त्या माणसाला उठायची इच्छा नसते, पण मित्राच्या चिकाटीमुळे शेवटी तो उठतो आणि त्याला भाकर देतो. प्रार्थनेत चिकाटी ठेवायला आणि पूर्ण भरवसा बाळगायला शिकवण्यासाठी येशू हा दाखला सांगतो. आपल्याला जे चांगले वाटते ते नव्हे, तर जे खरोखर चांगले आहे ते सर्व देण्यास पिता सदैव तयार असतो. तरीही तो वाट पाहतो की आपली ओढ अधिक गहिरी व्हावी आणि आपण अधिक धैर्याने मागावे, जेणेकरून आपले अंतःकरण विशाल होऊन त्याची देणगी पूर्णपणे स्वीकारण्यास तयार व्हावे: “मग स्वर्गातील पिता, जे त्याच्याकडे मागतात त्यांना किती अधिक खात्रीने पवित्र आत्मा देईल!” (लूक 11:13).

देव अनेकदा आपल्या प्रार्थनांना उत्तर देण्यास उशीर करतो, पण तो आपल्या भल्यासाठीच असे करतो. संत ऑगस्टीन शिकवतात: “देवाने जे देण्याचे वचन दिले आहे ते देण्यास उशीर करून तो आपली ओढ वाढवतो; या ओढीने तो आत्मा विशाल करतो; आणि आत्मा विशाल करून तो त्याला अधिक प्राप्त करण्यास समर्थ बनवतो” (योहानाच्या पहिल्या पत्रावरील चौथे विवेचन). म्हणून चिकाटीने प्रार्थना करणे ही केवळ देवावर भरवसा ठेवण्याची कृती नाही; ते आपल्या परिवर्तनाचे साधनही आहे. सतत प्रार्थना करणारा आत्मा घडत जातो, विशाल होतो आणि शुद्ध होत जातो, जेणेकरून त्याला सुरुवातीला जे हवे होते त्याहून अधिक प्राप्त करता यावे. म्हणूनच प्रभूची प्रार्थना ही केवळ रोजची भक्तिप्रार्थना नाही; पवित्र इच्छा कशा जोपासाव्यात, हे ती आपल्याला आयुष्यभर शिकवते. आपण आपल्या आत्म्याची सारी शक्ती लावून ही प्रार्थना केली पाहिजे—अखंडपणे, नम्रतेने आणि आपल्या पित्याच्या चांगुलपणावर सदैव भरवसा ठेवून.

प्रभूची प्रार्थना आपल्याला कशासाठी प्रार्थना करावी हेही शिकवते. आपण आपल्या वैयक्तिक मागण्यांची यादी देवापुढे ठेवून त्याने आपल्या इच्छेप्रमाणे करावे, अशी अपेक्षा करत नाही. उलट, ख्रिस्ताच्या शब्दांनुसार प्रार्थना करताना देवाच्या नावाचा गौरव व्हावा, त्याचे राज्य यावे आणि त्याची इच्छा पूर्ण व्हावी, अशी विनंती आपण प्रथम करतो. आपल्या भौतिक आणि आध्यात्मिक गरजा आपण त्याच्यावर सोपवतो, आपण इतरांना क्षमा करतो तशी आपल्यालाही क्षमा मिळावी म्हणून विनवतो, आणि प्रत्येक परीक्षेत बळ व विजय मिळावा म्हणून प्रार्थना करतो. आपण आपल्या पित्याकडे मनापासून विनवणी केली, तर तो या विनंत्या पूर्ण करण्याचे वचन देतो.

आज तुमच्या स्वतःच्या प्रार्थनेचे स्वरूप कसे आहे, यावर चिंतन करा. ती प्रभूच्या प्रार्थनेच्या आदर्शानुसार घडते का? देवाच्या चांगुलपणाची खात्री बाळगून तुम्ही त्याच्याकडे एखाद्या विश्वासू लेकराप्रमाणे जाता का? देवाची इच्छा बदलण्यासाठी नव्हे, तर त्याने तुम्हाला बदलावे म्हणून तुम्ही चिकाटीने मागता, शोधता आणि दार ठोठावता का? अशी प्रार्थना करा की प्रभूची प्रार्थना तुमच्यासाठी देवावरील भरवशाचा झरा, मनपरिवर्तनाचा मार्ग आणि असे पात्र ठरावे की ज्याद्वारे तुमचा आत्मा विशाल होईल आणि पिता विपुलतेने जे काही देण्यास आतुर आहे ते सर्व स्वीकारू शकेल.

हे आमच्या स्वर्गातील पित्या, तुझे नाव पवित्र मानले जावो. तुझे राज्य येवो. जशी स्वर्गात तशी पृथ्वीवरही तुझी इच्छा पूर्ण होवो. आमची रोजची भाकर आज आम्हाला दे आणि जसे आम्ही आमच्याविरुद्ध अपराध करणाऱ्यांना क्षमा करतो, तसे तू आमच्या अपराधांची आम्हाला क्षमा कर. आम्हाला मोहात पडू देऊ नकोस, तर वाईटापासून आमची सुटका कर. आमेन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


साध्या सुरुवातीपासून

सामान्य काळातील सतराव्या आठवड्याचा सोमवार

येशूने जमलेल्या लोकांना एक दाखला सांगितला. “स्वर्गाचे राज्य मोहरीच्या दाण्यासारखे आहे. एका माणसाने तो दाणा घेऊन शेतात पेरला. तो सर्व बियांपेक्षा लहान असतो; पण त्याचे रोप पूर्ण वाढले की ते सर्व रोपांपेक्षा मोठे होते. त्याचे मोठे झुडूप होते आणि आकाशातील पक्षी येऊन त्याच्या फांद्यांवर राहतात.” मत्तय 13:31–32

आजच्या शुभवर्तमानात दोन छोटे, पण गहन अर्थाने समृद्ध असे दाखले आहेत—मोहरीचा दाणा आणि पीठ फुगवणारे खमीर. प्रत्येक दाखला स्वर्गाच्या राज्याच्या रहस्याची वेगळी बाजू उलगडतो. हे दोन्ही दाखले मिळून आपले लक्ष एका गोष्टीकडे वेधतात: या राज्याची सुरुवात साधी असते, पण त्याचे सामर्थ्य दडलेले असते. हे राज्य जगात आणि मानवी आत्म्यात शांतपणे, पण अशा रीतीने वाढत जाते की त्याची वाढ रोखता येत नाही.

प्रत्येक दृष्टान्तात अर्थाचे अनेक पदर असतात, आणि ख्रिस्तसभेच्या आद्य धर्मपित्यांनी त्या पदरांचा सखोल अभ्यास केला. मोहरीच्या दाण्याच्या दृष्टान्तात तो दाणा म्हणजे स्वतः ख्रिस्त, असा अर्थ अनेकदा लावला जातो. “सर्व बियांपेक्षा लहान” असलेला हा दाणा दाखवतो की जगाच्या दृष्टीने ख्रिस्ताचे पृथ्वीवरील जीवन किती अप्रसिद्ध आणि वरकरणी क्षुल्लक होते. त्यांचे जगात येणे कुणाच्या फारसे लक्षातही आले नाही. बेथलेहेममधील एका गुहेत त्यांचा जन्म झाला, इजिप्तमध्ये त्यांना आश्रयासाठी पळून जावे लागले आणि नाझरेथच्या साध्याशा गावात ते लहानाचे मोठे झाले. ज्याच्याद्वारे सर्व काही निर्माण झाले तो शाश्वत शब्द म्हणजेच ख्रिस्त; पण त्यांच्या मानवी जीवनाच्या साधेपणाआड त्यांचे देवत्व झाकलेले होते.

ख्रिस्त क्रुसावर टांगलेले असतानाही त्यांचे दैवी वैभव जगाच्या नजरेपासून लपलेले होते. तरी स्वतःला रिक्त करणाऱ्या प्रेमाच्या या बीजातून—दारिद्र्य आणि मृत्यू यांचा पूर्णपणे स्वीकार करणाऱ्या त्या समर्पणातून—पुनरुत्थानाचा विजय उगवला आणि पाप व मृत्यूची बंधने तुटली. पुनरुत्थानाच्या वैभवात ख्रिस्त “सर्वांत मोठे झाड” झाले आहेत आणि दृष्टान्तात म्हटल्याप्रमाणे, “आकाशातील पक्षी येऊन त्याच्या फांद्यांवर राहतात.” ही प्रतिमा अनेकदा ख्रिस्तसभेचे, म्हणजेच ख्रिस्ताच्या गूढ शरीराचे, प्रतीक मानली जाते. या ख्रिस्तसभेत पृथ्वीवरील सर्व लोकांना आश्रय, पोषण आणि शाश्वत आशा मिळते.

मोहरीचा दाणा हे प्रत्येक आत्म्यात पेरलेल्या ख्रिस्ताचेही प्रतीक आहे. श्रद्धा, प्रार्थना आणि संस्कार यांद्वारे आपल्या अंतःकरणाच्या सुपीक भूमीत ख्रिस्त पेरले जातात, तेव्हा ते तिथे मूळ धरतात आणि वाढतात. अशा रीतीने ते आपले जीवन आतून बदलतात. त्यांचे सान्निध्य सुरुवातीला आपल्याला जाणवणारही नाही; तरी ते अमर्याद वाढू शकते आणि केवळ आपल्याच जीवनात नव्हे, तर आपल्या भेटीला येणाऱ्या सर्वांच्या जीवनातही फळ देऊ शकते. अखेरीस नव्या आकाशात आणि नव्या पृथ्वीवर ही वाढ पूर्णत्वाला पोहोचेल. तेथे देवाचे राज्य पूर्णपणे प्रकट होईल.

दुसरा दृष्टान्त खमिराचा आहे. तो असेच एक सत्य वेगळ्या रूपात सांगतो. खमीर म्हणजे ख्रिस्त किंवा त्यांची कृपा, असा अर्थ अनेकदा लावला जातो. खमीर गाजावाजा न करता परिणाम घडवते. तीन मापे पिठात मिसळलेले खमीर हळूहळू सगळे पीठ फुलवते. आत्म्यात कृपा कशी गुप्तपणे कार्य करते, याचे हे प्रतीक आहे. ख्रिस्त केवळ आपल्यामध्ये वावरत नाहीत, तर ते आपल्या अंतर्यामीही आहेत आणि आपल्या संपूर्ण अस्तित्वाला आतून पवित्र करतात.

आजच्या शुभवर्तमानाचा शेवट स्तोत्र 78:2 मधून घेतलेल्या “संदेष्ट्याच्या” एका सुंदर वचनाने होतो: “मी दृष्टान्त सांगण्यासाठी माझे तोंड उघडीन; जगाच्या स्थापनेपासून जे गुप्त राहिले आहे ते मी जाहीर करीन” (मत्तय 13:35). वरवर पाहता दृष्टान्त सोपे वाटतात; पण जे उदासीनतेने किंवा गर्वाने त्यांच्याकडे पाहतात, त्यांच्यापासून त्यांतील दैवी सत्ये लपून राहतात. मात्र जे ते श्रद्धेने स्वीकारतात आणि प्रार्थनापूर्वक त्यांचे चिंतन करतात, त्यांना पवित्र आत्मा त्यांचा अंतरंग अर्थ उलगडून दाखवतो. सृष्टीच्या आरंभापासून जे गुप्त होते ते आता उघड केले जाते—या जगातील ज्ञानी आणि विद्वान लोकांना नव्हे, तर नम्र अंतःकरणाच्या लोकांना. अशा रीतीने दृष्टान्त दैवी ज्ञानाची शाळा ठरतात. वरवर जे दिसते त्यापलीकडे जाऊन देवाच्या शाश्वत योजनेची खोली जाणून घेण्यास ते आत्म्याला आमंत्रण देतात.

आज तुमच्या जीवनात ख्रिस्त कशा रीतीने गुप्तपणे कार्य करत आहेत, याचे चिंतन करा. तुमच्या अंतर्यामी ते शांतपणे वाढत आहेत, याकडे तुमचे लक्ष आहे का? प्रार्थना आणि संस्कार यांद्वारे तुम्ही त्यांच्या सान्निध्याच्या बीजाचे पोषण करता का? अशी छोटीशी सुरुवात असली तरी देव आपले राज्य घडवत आहे, असा विश्वास ठेवा—तुमच्या अंतर्यामी, तुमच्याद्वारे आणि स्वतःच्या अधिक गौरवासाठी.

हे परम गौरवशाली राजा, तुझ्या दुःखसहनातून, मरणातून आणि पुनरुत्थानातून ओतल्या गेलेल्या कृपेद्वारे तुझे राज्य आमच्या जीवनात जन्माला यावे, अशी तुझी इच्छा आहे. हे प्रभू, माझ्याकडे ये आणि माझ्या आत्म्यात खोलवर कृपेचे बीज पेर. ते मूळ धरू दे, वाढू दे आणि तुझ्या परिपूर्ण इच्छेनुसार मला बदलू दे. ज्या दिवशी आम्ही तुझ्या शाश्वत राज्याची गौरवमय परिपूर्णता पाहू, त्या दिवसापर्यंत माझ्याद्वारे पृथ्वीवर तुझे राज्य विस्तारत राहू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाच्या घरात प्रवेश करणे आणि स्वतः देवाचे घर होणे

सामान्य काळातील सतराव्या आठवड्याचा मंगळवार

येशूंनी जमावाला निरोप दिला आणि ते घरात गेले. त्यांचे शिष्य त्यांच्याजवळ आले आणि म्हणाले, “शेतातील तणाचा दृष्टान्त आम्हाला समजावून सांगा.” मत्तय 13:36

आजच्या शुभवर्तमानाची सुरुवात सहज नजरेत न भरणाऱ्या, पण महत्त्वाच्या तपशिलाने होते: “येशूंनी जमावाला निरोप दिला आणि ते घरात गेले.” जमावातून घराच्या एकांतात जाण्याच्या या प्रसंगात शुभवर्तमानांत वारंवार दिसणारी एक रीत लक्षात येते: आपले प्रभू जमावाला दृष्टान्तांतून शिकवतात आणि राज्याची रहस्ये उघड करत नाहीत; मात्र घरात शिष्यांच्या शांत सहवासात ते त्यांना त्या रहस्यांचा अर्थ अधिक पूर्णपणे उलगडून सांगतात. या संदर्भात घर ख्रिस्तसभेचे प्रतीक बनते. ते एक अंतरंग पवित्र स्थान आहे, जिथे ख्रिस्त केवळ बाह्य आचरणाने नव्हे, तर नम्र श्रद्धेने आणि आध्यात्मिक भुकेने त्यांचे अनुसरण करणाऱ्यांना आपली रहस्ये उघड करून दाखवतात.

गव्हातील तणाच्या दाखल्याचा अर्थ येशूने बारकाव्यांसह उलगडून सांगितला, तेव्हा त्याच्यासोबत असण्याचा विशेष मान शिष्यांना—बहुधा बारा प्रेषितांना—मिळाला. तरी त्या पवित्र स्थळाचे दार आपल्यासाठीही उघडे आहे. चर्चच्या जीवनातून आपल्यापैकी प्रत्येकाला या “घरात” येण्याचे आमंत्रण आहे. प्रेषितही आपल्या सर्वांसारखे दुर्बल आणि पापी होते, तरी पहिल्या बिशपपदासाठी त्यांची निवड झाली. ख्रिस्ताच्या स्वर्गारोहणानंतर त्याचे कार्य पुढे नेणारे ते दृश्य मेंढपाळ होते. त्यांच्या निष्ठेमुळे देवाचे वचन पृथ्वीच्या टोकापर्यंत पोहोचले आणि त्यांच्या उत्तराधिकाऱ्यांद्वारे आजही त्या वचनाची घोषणा होत आहे.

बाप्तिस्मा घेतलेल्या प्रत्येक व्यक्तीला आपापल्या पाचारणानुसार आणि सोपवलेल्या कार्यानुसार शुभवर्तमानाची घोषणा करण्यास बोलावले आहे. तरी बिशप आणि त्यांचे सहकारी धर्मगुरू यांना त्या आध्यात्मिक कुटुंबात एक विशेष स्थान आहे: त्यांच्याद्वारे ख्रिस्त आजही स्पष्टपणे बोलतो. त्यांच्या वचनप्रचारातून, चर्चच्या कारभारातून आणि संस्कारसेवेतून ख्रिस्ताच्या शिकवणुकीतील गूढ रहस्ये सतत उलगडली जातात. हे त्यांच्या वैयक्तिक गुणवत्तेमुळे नव्हे, तर प्रेषितीय उत्तराधिकाराद्वारे ख्रिस्ताने त्यांच्यावर सोपवलेल्या पवित्र पदामुळे घडते. ते चर्चचा—देवाच्या आध्यात्मिक घराचा—पाया झाले. त्या घरात येशू आजही सेवा करतो.

शुभवर्तमानातील या प्रसंगात आपणही आहोत, अशी कल्पना करा. ख्रिस्ताच्या जवळ जाण्याचे, त्याच्यासोबत घरात प्रवेश करण्याचे आणि शिष्याच्या मनाने त्याची शिकवण समजून घेण्याचे पाचारण तुम्हालाही आहे. श्रद्धेचे कुटुंब असलेल्या चर्चमध्ये गुरू आजही शिकवतो, अर्थ उलगडून सांगतो आणि ज्यांना ऐकण्याची इच्छा आहे त्यांना देवाच्या राज्याची रहस्ये प्रकट करतो.

प्रार्थनेत स्वतःला या प्रसंगात पाहताना, तुमच्या परगण्यातील देवळात आणि इतर पवित्र स्थळी तुम्हाला आलेल्या अनुभवांची आठवण करा. त्या ठिकाणी देव तुमच्याशी बोलला, त्याने तुमचे आध्यात्मिक पोषण केले आणि तुमच्यात परिवर्तन घडवले. जेव्हा शुभवर्तमान आपल्याला बदलते, संस्कार आपले पोषण करतात आणि चर्च आपल्याला मार्ग दाखवते, तेव्हा आपल्याला शिकवणारा, पोषण देणारा आणि मार्ग दाखवणारा ख्रिस्तच असतो. म्हणून आपली दृष्टी सेवा करणाऱ्या व्यक्तीपुरती किंवा इमारतीपुरती मर्यादित न ठेवता, आपण ख्रिस्ताची उपस्थिती ओळखायला शिकले पाहिजे. आपल्या चर्चद्वारे तोच आपल्याशी बोलतो आणि आपल्याला पवित्र करतो.

चर्च ही पृथ्वीवरील देवाच्या राज्याची दृश्य उपस्थिती आहे. ख्रिस्ताला भेटण्याचे ते विशेष स्थान आहे. तरी आपल्यापैकी प्रत्येकालाही आपापल्या परीने इतरांसाठी हे “घर” होण्याचे पाचारण आहे. देव आपल्यामध्ये वास करतो, म्हणून त्याचे राज्य आपल्या आत्म्यात उपस्थित आहे. अशा रीतीने, शुभवर्तमानातील हा प्रसंग केवळ घरात प्रवेश करण्याविषयी नाही; तर स्वतः ते घर होण्याचेही आमंत्रण आहे. ते असे निवासस्थान असावे की जिथे इतरांना ख्रिस्त भेटेल, त्याचे वचन ऐकता येईल, त्याची दया लाभेल आणि आपल्या प्रेमाच्या साक्षीतून ते त्याच्या प्रेमाकडे ओढले जातील.

आज या घराचे चिंतन करा. सर्वप्रथम, ख्रिस्त तुमच्याशी सर्वांत स्पष्टपणे बोलतो ते घर म्हणजे चर्च, हे लक्षात घ्या. देवाच्या या पवित्र घरात आपला प्रभू अनेक प्रकारे तुमच्याशी बोलला आणि त्याने तुमचे पोषण केले, याबद्दल त्याचे आभार माना. तुमचा स्वतःचा आत्माही देवाचे निवासस्थान आहे, यावर चिंतन करा. तुमच्या आत्म्यात वास करणारा ख्रिस्त तुमच्याद्वारे इतरांना आपल्या सान्निध्यात आणू इच्छितो, असा विश्वास ठेवा. या देणगीबद्दल आभार माना आणि प्रार्थना करा की या घरात तुम्ही निष्ठावान शिष्य व्हावे आणि त्याच वेळी कृपेने उजळलेले असे घर व्हावे, जिथे इतरांना येऊन आपला प्रभू ख्रिस्त याला भेटता येईल.

हे माझ्या जिवलग प्रभू, तुझ्या कृपेच्या राज्यातील गहन रहस्ये मला आणि तुझ्या सर्व लेकरांना उलगडून दाखवण्याची तुझी इच्छा आहे. मला तुझ्याकडे, तुझ्या पवित्र चर्चमध्ये असलेल्या तुझ्या कृपेच्या आणि दयेच्या घराकडे ओढून घे. मला शिकव, मला पवित्र कर आणि तुझ्या पवित्र इच्छेनुसार मला घडव. तू माझ्यामध्ये वास करीत असताना माझा आत्मा असे स्थान बनव, जिथे इतरांना तू भेटशील, तुझे वचन ऐकता येईल आणि तुझी कृपा लाभेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


दडलेले, तरीही वैभवशाली राज्य

सामान्य काळातील सतराव्या आठवड्याचा बुधवार

येशू आपल्या शिष्यांना म्हणाला: “स्वर्गाचे राज्य शेतात पुरलेल्या खजिन्यासारखे आहे. एका माणसाला तो सापडतो आणि तो तो पुन्हा लपवून ठेवतो. मग आनंदाने जाऊन आपल्याजवळचे सर्व काही विकतो आणि ते शेत विकत घेतो. तसेच स्वर्गाचे राज्य उत्तम मोत्यांच्या शोधात असलेल्या एका व्यापाऱ्यासारखे आहे. त्याला एक अतिशय मौल्यवान मोती सापडतो, तेव्हा तो जाऊन आपल्याजवळचे सर्व काही विकतो आणि तो मोती विकत घेतो.” मत्तय 13:44–46

कल्पना करा की तुम्हाला केवळ पुरलेला खजिना किंवा अतिशय मौल्यवान मोतीच नव्हे, तर एक संपूर्ण राज्य सापडते. त्या राज्यातील सर्व नागरिक पूर्णपणे निरोगी, सामर्थ्यवान, ज्ञानी, आनंदी आणि पवित्र आहेत. तिथल्या रस्त्यांवर चकाकणारे दगड बसवलेले आहेत आणि तिथले किल्ले वैभवाने झळाळतात. तरीही बहुतेकांच्या नजरेपासून हे राज्य लपलेले आहे. अजून कुणालाही न सापडलेल्या एका जंगलाच्या अगदी आत ते वसले आहे. हे एखाद्या परीकथेसारखे वाटेल, पण स्वर्गाचे वास्तव असेच आहे.

स्वर्गात देवदूत आणि संत पापाच्या प्रत्येक डागापासून शुद्ध झालेले असतात. ते दैवी प्रकाशाने भरलेले असतात आणि परिपूर्ण आनंदात जगतात. ते देवाचे मुख पाहतात आणि अखंड सुव्यवस्थेत, प्रेमात व शांतीत राहतात. येशू आणि त्यांच्या धन्य मातेची गौरवप्राप्त शरीरे वगळता, हे राज्य सध्या आध्यात्मिक आहे; पण काळाच्या शेवटी ते आध्यात्मिक आणि भौतिक असे दोन्ही असेल. या जीवनात आपण ज्याची कल्पना करू शकतो किंवा आशा बाळगू शकतो, त्या सर्वांपेक्षा त्याचे गौरव कितीतरी अधिक असेल, याची आपल्याला खात्री आहे. तरीही त्या राज्याचे पूर्ण नागरिक होण्याची आस बाळगण्यात आणि त्यासाठी प्रयत्न करण्यात आपण कितीदा कमी पडतो!

स्वर्गाचे राज्य खरे आहे—या जगातील डोळ्यांना दिसणाऱ्या सर्व राज्यांपेक्षाही ते अधिक खरे आहे—तरीही अनेकांना ते सापडत नाही. ते लपलेले आहे; जगरहाटीत गुंतलेल्या नजरेला ते दिसत नाही. म्हणूनच आपला प्रभू त्याची तुलना शेतात पुरलेल्या खजिन्याशी करतो. जगातील सारी संपत्ती एकत्र केली तरी तिच्यापेक्षा तो अधिक मौल्यवान आहे; तरीही तो लपून राहतो आणि बहुतेकांच्या नजरेस पडत नाही. पण जो आत्मा कृपेचा स्वीकार करण्यास तयार असतो, जो देव स्वतः प्रकट करतो ते ग्रहण करण्यास तयार असतो, त्याला तो खजिना सापडू शकतो.

पहिल्या दाखल्यात खजिना अनपेक्षितपणे सापडतो. ज्याला तो सापडतो, तो त्याचा शोधही घेत नव्हता. यातून दिसते की नम्र, ग्रहणशील, जागरूक आणि तत्पर हृदयाशी देव अनेकदा कसा बोलतो. कधी कधी आपल्याला अजिबात अपेक्षा नसताना देव आपल्या जीवनात येतो, स्वतःला प्रकट करतो आणि आपल्याला आपल्या राज्याची झलक दाखवतो—प्रार्थनेतून, दुःखातून किंवा कृपेच्या एखाद्या अनपेक्षित क्षणातून.

याउलट, दुसऱ्या दाखल्यातील व्यापारी स्वतःहून शोध घेत आहे. तो उत्तम मोत्यांच्या शोधात आहे आणि आपण काय शोधत आहोत हे त्याला ठाऊक आहे. हा व्यापारी अशा लोकांचे प्रतीक आहे ज्यांना त्या राज्याचे मोल उमगले आहे. ते त्याची आस धरतात, त्यासाठी झटतात आणि ते मिळवण्यासाठी आपले जीवन वाहतात. ते उपवास करतात, प्रार्थना करतात आणि देव व शेजारी यांच्यावरील प्रेम कृतीत आणतात. पुढे गौरवाने प्रकट होणाऱ्या राज्याची तयारी करतानाच, इथे आणि आताच कृपेच्या राज्यात अधिकाधिक सहभागी होण्याचा ते सतत प्रयत्न करतात.

तुमच्या हृदयाला कोणता खजिना सर्वांत प्रिय आहे? विचाराने पाहता, स्वर्गाचे राज्य हाच सर्वांत मोठा खजिना आहे, असे बहुतेक ख्रिस्ती म्हणतील. पण हा विश्वास आपल्या कृतीत कितीदा दिसतो? देवाचे राज्य दृश्य जगापलीकडे ‘पुरलेले’ आहे, किंवा ते शोधण्यासाठी आपल्या आत्म्याची सारी शक्ती लावून चिकाटीने प्रयत्न करावे लागतात. म्हणून आपल्या नजरेसमोर जे आहे—मालमत्ता, करमणूक, समाजातील प्रतिष्ठा—तिकडेच आपली नजर आणि मन सहज वळतात.

पुन्हा स्वतःला विचारा: तुम्हाला खरोखर कोणता खजिना सर्वांत प्रिय आहे? आजच्या दाखल्यांवर आपण प्रार्थनापूर्वक चिंतन करावे, जेणेकरून येशूची शिकवण हळूहळू आपल्या अंतःकरणात रुजेल आणि आपले संपूर्ण जीवन व्यापून टाकेल. स्वर्गाच्या राज्याचे वर्णनातीत गौरव आपल्या बुद्धीला उमगले पाहिजे. इतर सर्व गोष्टींपेक्षा त्या राज्यासाठी जगण्याचा निर्णय आपल्या इच्छाशक्तीने घेतला पाहिजे. कृपेने आपल्या हृदयातील प्रत्येक इच्छेला हळूहळू नवी दिशा मिळाली पाहिजे, जेणेकरून आपल्याला आताच देऊ केलेल्या कृपेच्या राज्याची आपण आस धरू आणि ते मिळवण्यासाठी झटू, तसेच काळाच्या शेवटी ते पूर्णत्वास जाण्याची वाट पाहू.

देवाने तुमच्यासमोर ठेवलेल्या गुप्त खजिन्यावर आज चिंतन करा. कृपेमुळे तो तुमच्या आत्म्याला अनपेक्षितपणे सापडला आहे का? की स्वर्गावर मन स्थिर ठेवून तुम्ही चिकाटीने त्याचा शोध घेत आहात? दोन्हीपैकी काहीही असो, ‘सर्व काही विकायला’ कचरू नका—देवाला द्यायचे स्थान घेऊ पाहणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीचा मोह सोडा. असे केल्याने तुम्हाला ते शेत विकत घेता येईल, ते मोती मिळवता येईल आणि देवाच्या गौरवशाली राज्याच्या आनंदात प्रवेश करता येईल.

हे परम गौरवशाली राजा, ये आणि माझ्या आत्म्यावर राज्य कर. माझ्या जीवनाला योग्य दिशा दे आणि मला तुझ्या कृपेच्या राज्याचा पूर्ण व विश्वासू सदस्य बनव. या पृथ्वीवर तुझ्या राज्यात सहभागी होण्याची आस माझ्या हृदयात भर. तसेच, जिवंतांचा व मृतांचा न्याय करण्यासाठी आणि नवे आकाश व नवी पृथ्वी प्रस्थापित करण्यासाठी तू वैभवाने परत येशील, तेव्हा तुझे राज्य गौरवाने पूर्णत्वास जाईल, त्याचीही आस माझ्या हृदयात भर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाच्या राज्यात जगणे

सामान्य काळातील सतराव्या आठवड्याचा गुरुवार

येशू शिष्यांना म्हणाले: “स्वर्गाचे राज्य समुद्रात टाकलेल्या जाळ्यासारखे आहे. त्यात सर्व प्रकारचे मासे सापडतात. जाळे भरले की ते ते किनाऱ्यावर ओढून आणतात आणि बसून चांगले मासे बादल्यांत ठेवतात. वाईट मासे फेकून देतात.” मत्तय 13:47–48

आजच्या शुभवर्तमानात स्वर्गाच्या राज्याविषयीच्या दाखल्यांची मालिका संपते. अंतिम न्याय, शिष्य होण्याचे आवाहन आणि दैवी सत्य जाणून घेण्यासाठी जुना व नवा करार यांचा एकमेकांना पूरक असा उपयोग यांवर सखोल चिंतन करण्याची संधी यातून मिळते. हे दाखले सांगून झाल्यावर येशू आपल्या श्रोत्यांकडे वळतात आणि एक कळीचा प्रश्न विचारतात: “हे सर्व तुम्हाला समजले का?” ते उत्तर देतात, “होय.”

हाच प्रश्न आपल्यापैकी प्रत्येकाला विचारला जातो: “हे सर्व तुम्हाला समजले का?” येशूच्या दाखल्यांचा अर्थ आपल्याला खरोखर उमगतो का? स्वर्गाच्या राज्यातील गौरवशाली सत्ये आपल्याला समजतात का? त्याहून महत्त्वाचे म्हणजे, त्या सत्यांनुसार आपण आपले रोजचे जीवन घडू देतो का?

कृपेच्या जीवनात आकलन म्हणजे केवळ बुद्धीने समजून घेणे नव्हे. तो पवित्र आत्म्याने दिलेला अंतःप्रकाश आहे. तो आत्म्याच्या गाभ्यापर्यंत पोहोचतो आणि देव प्रकट करतो ती सत्ये आत्मसात करून त्यांनुसार जगण्यास समर्थ करतो. ही केवळ पुस्तकातून किंवा वर्गात काहीतरी शिकण्याची गोष्ट नाही; जे समजते, त्यातून आपले जीवन बदलण्याची ही गोष्ट आहे.

आकलनाचे आध्यात्मिक वरदान हे पवित्र आत्म्याच्या सात वरदानांपैकी एक आहे. या वरदानामुळे आत्म्याला दैवी सत्यांचा गहन अर्थ उमगतो. या कृपेने देव स्वतः आपला गुरु होतो. या जगातील ज्ञानी लोकांपासून जी रहस्ये दडलेली आहेत, ती तो उलगडून नम्र अंतःकरणाच्या लोकांना प्रकट करतो. हे वरदान स्वतःची प्रतिष्ठा वाढवण्यासाठी नव्हे, तर पवित्र होण्यासाठी दिले जाते. जे अंतःकरणात उमगते ते प्रत्यक्ष जीवनात उतरावे आणि आपले विचार, कृती व इच्छा देवाच्या इच्छेला अनुरूप व्हाव्यात, हा त्याचा हेतू आहे.

हा गहन अर्थ उलगडून दाखवल्यावर येशू शेवटी म्हणतो: “स्वर्गाच्या राज्याविषयी शिकवण मिळालेला प्रत्येक शास्त्री अशा गृहस्थासारखा आहे, जो आपल्या भांडारातून नव्या आणि जुन्या दोन्ही गोष्टी बाहेर काढतो” (पाहा मत्तय 13:51–52). म्हणजेच, देवाच्या राज्यातील रहस्यांच्या शिकवणीत जे खरोखर घडले आहेत, ते ही रहस्ये केवळ बुद्धीने नव्हे, तर दैवी सत्याला अनुरूप झालेल्या अंतःकरणानेही समजून घेतात. ते देवाच्या वचनाचे विश्वस्त आणि त्याच्या राज्याचे नागरिक होतात. ते जुना आणि नवा असा दोन्ही ठेवा बाहेर काढू शकतात: नियमशास्त्र आणि संदेष्टे यांच्यातील प्राचीन ज्ञान (जुना करार) आणि ख्रिस्तामध्ये प्रकट झालेले कृपेचे नवे जीवन (नवा करार). ख्रिस्ताच्या शिष्यासाठी याचा अर्थ असा की, त्याने नव्या कराराच्या प्रकाशात जुना करार समजून घ्यावा, पूर्वी दिलेली अभिवचने येशूमध्ये कशी पूर्ण होतात हे पाहावे आणि इतरांना आध्यात्मिक पोषण मिळेल अशा रीतीने दोन्ही करारांची शिकवण दैनंदिन जीवनात आचरणात आणावी. असा शिष्य घराच्या धन्यासारखा होतो. इतरांना वाटण्यासाठी आध्यात्मिक संपत्ती त्याच्याकडे सोपवलेली असते. खरे आकलन नेहमीच विश्वासू आचरणात फळाला येते, याचा तो जिवंत पुरावा असतो.

हे गुंतागुंतीचे वाटत असेल, तर ते तसे आहेही—पण आपण केवळ स्वतःच्या प्रयत्नांवर अवलंबून राहिलो तरच. त्या वाटेने गेल्यास पदरी निराशा पडते. पण आपण नम्र होऊन आपले मन आणि अंतःकरण पवित्र आत्म्यासाठी खुले करतो, तेव्हा देवाची रहस्ये केवळ उमजू लागतात असे नाही, तर ती आपल्याला आनंद, बळ आणि जीवनाला दिशा देतात. देवाचे राज्य अधिक खोलवर जाणून घेण्याची आणि त्याच्या जीवनात अधिक पूर्णपणे सहभागी होण्याची प्रेरणा आपल्याला मिळते.

आज येशूच्या या साध्या पण गहन प्रश्नावर चिंतन करा: “या सर्व गोष्टी तुम्हाला समजल्या का?” श्रद्धेच्या प्रकाशात तुम्हाला जीवनाचा अर्थ उमगतो का? मनात प्रश्न किंवा शंका येतात का? संकटांचे आणि ओझ्यांचे दडपण तुमच्या आत्म्याला जाणवते का? की तुम्ही देवाला तुमच्याशी बोलू दिले आहे, जेणेकरून तो तुमच्या जीवनाचा अर्थ उलगडेल, तुमच्या वाटचालीसाठी तुम्हाला बळ देईल आणि आपल्या राज्याच्या वैभवशाली रहस्यात तुम्हाला सामावून घेईल? हे जाणून घ्या की देव तुम्हाला जे काही आवश्यक आहे ते सर्व देईल, म्हणजे तुम्ही त्याला मनापासून आणि नम्रपणे म्हणू शकाल, “होय, प्रभू—मला समजते, माझा विश्वास आहे आणि तू मला जसे जगायला बोलावतोस तसे जगण्याचे मी निवडतो!” जीवनात याहून मोठे काहीही नाही.

हे स्वर्गाच्या आणि पृथ्वीच्या राजा, तुझे ज्ञान माझ्या ज्ञानापेक्षा कितीतरी श्रेष्ठ आहे. तुझे मार्ग गूढ असले, तरी ते परिपूर्ण आहेत. प्रभू, माझ्याकडे ये. माझ्या अंतःकरणाशी बोल आणि माझ्या आत्म्याला तुझे सत्य प्रकट कर. तू जे प्रकट करतोस ते मला केवळ समजावे आणि त्यावर माझा विश्वास बसावा एवढेच नव्हे, तर ते सर्व मला जगताही यावे, अशी कृपा मला दे. असे केल्याने तुझ्या राज्यातील माझे नागरिकत्व अढळ आणि चिरंतन राहो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


आपली मूळ गावे

सामान्य liturgical काळातील सतराव्या आठवड्याचा शुक्रवार

येशू आपल्या गावी आला आणि त्याने तेथील लोकांना त्यांच्या सभास्थानात शिकवले. ते थक्क झाले आणि म्हणाले, “या माणसाला एवढे ज्ञान कोठून मिळाले? अशी सामर्थ्यशाली कृत्ये करण्याचे सामर्थ्य त्याला कोठून आले? हा सुताराचा मुलगा नाही काय? त्याच्या आईचे नाव मरिया नाही काय? याकोब, योसेफ, शिमोन आणि यहूदा हे त्याचे भाऊ नाहीत काय? त्याच्या सर्व बहिणी आपल्यामध्ये नाहीत काय? मग या माणसाला हे सर्व कोठून मिळाले?” आणि त्यांना त्याचाच अडखळा वाटला. मत्तय 13:54–57

आपल्याच गावात येशूला नाकारण्यात आले, हा दुःखद प्रसंग या उताऱ्यात सांगितला आहे. पण त्यातून आणखी गहन गोष्टीही उलगडतात: देहधारणेचे रहस्य आणि अतिपरिचयातून नकळत उद्भवू शकणारा आध्यात्मिक धोका. नाझरेथच्या लोकांमध्ये, म्हणजेच आपापल्या ‘मूळ गावी’, स्वतःचे प्रतिबिंब पाहण्याचे आमंत्रण हा उतारा आपल्याला देतो.

‘मूळ गाव’ असा अनुवाद केलेल्या ग्रीक शब्दाचा (पात्रिस) अर्थ केवळ एखाद्या भौगोलिक ठिकाणापुरता मर्यादित नाही. तो एखाद्या व्यक्तीची मायभूमी आणि त्या व्यक्तीला घडवणारी सांस्कृतिक ओळख या दोन्हींचा निर्देश करतो. हे दोन्ही अर्थ महत्त्वाचे आहेत. भौगोलिक दृष्टीने पाहता, नाझरेथ हे येशूचे राहण्याचे आणि काम करण्याचे ठिकाण होते. तिथले लोक त्याला अगदी जवळून ओळखत होते. त्याची आई मरिया आणि त्याचे इतर नातेवाईकही त्यांच्या ओळखीचे होते. इथे त्यांना त्याचे ‘भाऊ’ आणि ‘बहिणी’ म्हटले आहे; या शब्दांनी त्याची चुलत, मामे, मावस, आते भावंडे आणि इतर नातेवाईक अभिप्रेत आहेत. सुतारकाम करताना, कुटुंबीय आणि मित्रांसोबत वेळ घालवताना आणि त्यांच्याबरोबर सभास्थानात जाताना त्यांनी येशूला पाहिले होते.

त्यांच्यातील सांस्कृतिक जवळीकही तितकीच महत्त्वाची होती. नाझरेथसारख्या लहान गावांत लोकांच्या चालीरीती, मूल्ये आणि धार्मिक परंपरा सारख्याच असत. त्यांच्या कुटुंबांचा इतिहासही एकमेकांशी जोडलेला असे. तेच सण, तेच शिक्षक आणि न सांगताही पाळले जाणारे तेच नियम यांच्या प्रभावाखाली ते सगळे घडले होते. या सामायिक आठवणींतून त्यांची एक दृष्टी तयार झाली होती. त्याच दृष्टीने ते प्रत्येक गोष्टीकडे आणि प्रत्येक व्यक्तीकडे पाहत असत.

येशू आपले सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू केल्यानंतर पुन्हा आपल्या गावी आला, तेव्हा तो त्यांना पूर्वीपासून परिचित असलेला साधा, नम्र कारागीर वाटला नाही. दैवी अधिकाराने बोलणारा, चमत्कार करणारा आणि ज्याची ते इतकी वर्षे वाट पाहत होते तो मशीहा म्हणून तो त्यांच्यासमोर उभा होता. अनेकांना याचे केवळ आश्चर्य वाटले नाही, तर ते अस्वस्थही झाले. ज्या मुलाला त्यांनी लहानाचा मोठा होताना पाहिले होते, त्याच्या आठवणींशी त्याची ही नवी ओळख जुळत नव्हती. येशूविषयीची त्यांची कल्पना इतकी संकुचित होती की त्याने आता उलगडलेले रहस्य त्यांना सामावून घेता आले नाही. अशा रीतीने, जो क्षण कृपेचा ठरायला हवा होता, तो विरोधाचा क्षण ठरला.

आध्यात्मिक अर्थाने, आपले ‘मूळ गाव’ म्हणजे आपल्या परिचयाचे सारे काही—आपण ज्या वातावरणात वाढलो ते, आपली नाती, सवयी, अपेक्षा आणि अनुभव. या गोष्टी अनेकदा चांगल्या असतात आणि आपल्याला घडवतात. पण देव जेव्हा आपल्याला त्यांच्या पलीकडे जाण्यास बोलावतो, तेव्हा त्याच गोष्टी अडथळेही ठरू शकतात. नाझरेथच्या लोकांप्रमाणे आपणही परिचयाच्या गोष्टींना धरून राहू शकतो आणि ख्रिस्त आपल्यामध्ये घडवू इच्छित असलेल्या आमूलाग्र परिवर्तनाला विरोध करू शकतो. अधिक खोल श्रद्धा, अधिक मोठा त्याग किंवा एखादे अनपेक्षित कार्य यांसाठी तो आपल्याला बोलावतो, तेव्हा आपण साशंक होऊ शकतो आणि पाऊल उचलण्यास कचरू शकतो.

देवाच्या हाकेला प्रतिसाद देण्यासाठी आपल्याला नेहमीच आपल्या परिचयाच्या मर्यादा ओलांडाव्या लागतात. जिथे आपल्याला सहज आणि सुरक्षित वाटते अशा आपल्या ‘मूळ गावातून’ तो आपल्याला बाहेर काढतो आणि नव्या जीवनाकडे नेतो. त्या जीवनात ख्रिस्ताला आपल्या अंतःकरणात अगदी नव्या आणि विस्मयकारक रीतीने धारण करण्यासाठी तो आपल्याला बोलावतो.

सुरुवातीला याचा धक्का बसू शकतो. नाझरेथच्या लोकांप्रमाणे आपल्यालाही देव आपल्यामध्ये करत असलेले अपरिचित कार्य नाकारण्याचा मोह होऊ शकतो. जे परिचित आहे त्याचा दिलासा आपल्याला, जे पवित्र आहे त्याचे आव्हान स्वीकारण्यापेक्षा, अधिक हवासा वाटू शकतो. पण कृपा नेहमी आपल्या अपेक्षेप्रमाणे येत नाही. ती अनेकदा साध्या गोष्टींआड दडून, अलगद आपल्या जीवनात येते. तिला ओळखण्यासाठी श्रद्धा आणि तिचा स्वीकार करण्यासाठी धैर्य लागते.

कधीकधी अस्वस्थ करणाऱ्या या सत्यावर आज चिंतन करा: देव तुम्हाला सामान्य आणि परिचित गोष्टींपलीकडे, असामान्य आणि नव्या जीवनाकडे बोलावत आहे. पवित्रतेसाठी नेहमीच बदल आवश्यक असतो—अंतःकरणाचे परिवर्तन, विचारसरणीचा कायापालट आणि जीवनाचे नवीकरण. हा बदल स्वीकारा. अनपेक्षिताचे स्वागत करण्याचा निश्चय करा. तुम्हाला मागे खेचणारी प्रत्येक शंका, प्रत्येक आसक्ती आणि प्रत्येक अडथळा कृपेला दूर करू द्या आणि अशा रीतीने शुभवर्तमानाचे नावीन्य स्वीकारण्यास तयार राहा. मग ख्रिस्त तुम्हाला हळूहळू दाखवेल की तो तुम्हाला कशी नवी व्यक्ती बनण्यास बोलावत आहे. त्या व्यक्तीला तुमच्या ‘मूळ गावाच्या’ मर्यादा नव्हे, तर त्याचे अमर्याद प्रेम आणि सर्वशक्तिमान सामर्थ्य यांचे आश्वासन घडवेल.

हे माझे जीवन बदलणाऱ्या प्रभू, जिथे मला सहज आणि सुरक्षित वाटते त्या परिचित जगातून बाहेर पडून अज्ञातात पाऊल टाकण्यासाठी तू मला बोलावत आहेस, हे मला माहीत आहे. मला धैर्य आणि तुझ्यावर भरवसा ठेवण्याची शक्ती दे, जेणेकरून तुझ्या कृपेबद्दल आणि माझ्या जीवनासाठी असलेल्या तुझ्या योजनेबद्दल शंका घेण्यापासून मला काहीही रोखणार नाही. तुझ्या इच्छेप्रमाणे माझा उपयोग कर आणि या जगात तुझी उपस्थिती धारण करणारे पात्र मला बनव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


मरणापर्यंत निःस्वार्थ प्रेम

सर्वसाधारण काळातील सतराव्या आठवड्याचा शनिवार

हेरोदाने आपला भाऊ फिलिप याची पत्नी हेरोदिया हिच्यामुळे योहानाला अटक केली होती, त्याला बांधून तुरुंगात टाकले होते. कारण योहान त्याला म्हणाला होता, “तिला पत्नी म्हणून ठेवणे तुला नियमशास्त्रानुसार योग्य नाही.” योहानाला ठार मारण्याची त्याची इच्छा होती, तरी त्याला लोकांची भीती वाटत होती, कारण ते योहानाला संदेष्टा मानत होते. मत्तय 14:3–5

संत योहान बाप्तिस्ता आपल्या उपदेशात अढळपणे निर्भय होता, देवापुढे नम्र होता आणि आपण जाहीर केलेल्या सत्याशी एकनिष्ठ होता. पण या पवित्र सद्गुणांमुळेही हेरोदाच्या तावडीतून त्याची सुटका झाली नाही. हेरोद नैतिकदृष्ट्या दुर्बळ होता, राजकीय परिणामांना घाबरत होता आणि त्याला पश्चात्तापही नव्हता. शेवटी हेरोदाने योहानाला केवळ तुरुंगात टाकले असे नाही, तर जिला पत्नी म्हणून ठेवणे नियमशास्त्राविरुद्ध होते त्या स्त्रीच्या आणि तिच्या मुलीच्या डावपेचांना बळी पडून त्याने योहानाला ठारही मारले.

मग विजय कोणाचा झाला? जगाच्या दृष्टीने हेरोदाचा विजय झाला असे वाटत होते. योहानाचा केवळ छळच झाला नाही, तर त्याला हौतात्म्यही पत्करावे लागले. तरी खरा विजय योहानाचाच होता. दुःखातून सुटण्यात त्याचा विजय नव्हता, तर सत्याशी एकनिष्ठ राहण्यात, हेरोदावर प्रेम करण्यात आणि त्याच्या आत्म्याच्या तारणासाठी झटण्यात होता. याच त्यागमय प्रेमाने योहानाला निर्भयपणे बोलण्यास प्रवृत्त केले, मग त्यासाठी स्वतःचा जीव द्यावा लागला तरीही.

योहानाच्या मृत्यूने येशूला अतिशय दुःख झाले. योहानाला गमावल्याची वेदना खरी आणि खोल होती, पण त्या दुःखात निराशा नव्हती. योहानाच्या अनुयायांनीही त्याच्यावरच्या प्रेमापोटी शोक केला. त्याने अनेकांचे जीवन बदलले होते आणि येशूच्या सेवाकार्यासाठी मार्ग तयार केला होता. त्याच्याविषयी येशू म्हणाला, “स्त्रीपासून जन्मलेल्यांमध्ये त्याच्यापेक्षा मोठा कोणीही नाही” (मत्तय 11:11).

आज, 2,000 वर्षांच्या अंतरावरून, योहानाच्या प्रियजनांचे दुःख जाणवणे कठीण जाऊ शकते. पण योहान मनापासून प्रेम करत होता, म्हणून त्याला गमावल्याची वेदनाही फार खोल होती. गर्विष्ठ आणि आत्मकेंद्री लोकांची आठवण अनेकदा लवकरच पुसट होते. पण एखाद्या व्यक्तीच्या जीवनातून पवित्रता झळकते, तिचा साधेपणा प्रेरणा देतो आणि सत्याने ती लोकांची अंतःकरणे बदलते, तेव्हा तिच्या जाण्याने खोल दुःख होणे स्वाभाविक आणि योग्य असते.

मानवजातीने आजवर अनुभवलेले सर्वांत मोठे दुःख म्हणजे येशूच्या पवित्र हृदयाने आणि मरियेच्या निष्कलंक हृदयाने एकत्र सोसलेली वेदना. त्या दोघांचे प्रेम परिपूर्ण होते. त्यांची हृदये केवळ वैयक्तिक दुःखाने नव्हे, तर मानवजातीच्या पापांच्या भारानेही विदीर्ण झाली.

योहानाचा मृत्यू शोकांतिका नव्हता; तो अर्थपूर्ण होता. सत्यासाठी, ख्रिस्ती प्रेमासाठी आणि मशीहासाठी त्याने प्राण दिले. तो सर्वांचा लाडका होता, आणि त्याच्या जीवनाने अनेकांच्या हृदयाला स्पर्श केला होता. कटुतेने किंवा संभ्रमाने नव्हे, तर धैर्याने, करुणेने आणि आपले ध्येय मनाशी बाळगून त्याने मृत्यूला सामोरे गेले. त्याचे सेवाकार्य प्रभावी होते, पण देवाच्या कृपेने भरलेल्या त्याच्या हौतात्म्याची साक्ष त्याहूनही प्रभावी होती.

आपल्यापैकी प्रत्येकाला आपापल्या परीने संत योहान बाप्तिस्ताचा आदर्श धैर्याने, नम्रतेने आणि निष्ठेने आचरणात आणण्याचे आवाहन आहे. देवावर आणि आपल्या शेजाऱ्यावर असे प्रेम करण्याचे आवाहन आपल्याला आहे, की त्यासाठी त्याग करावा लागला, मोठी किंमत मोजावी लागली, तरी आपण मागे हटू नये. योहानाचे जीवन हे अशा पवित्रतेचे उदाहरण आहे. त्याच्यात आपल्याला स्वतःचे प्रतिबिंब दिसते का?

स्वतःच्या जीवनाचे परीक्षण करताना स्वतःला विचारा: तुम्ही सत्याशी ठाम राहून धैर्याने आणि आत्मविश्वासाने जगता का? की तुम्ही भीतीपुढे झुकता? भीतीमुळे अनेकदा गोंधळ आणि उदासीनता निर्माण होतात. देवाच्या गौरवासाठी आणि इतरांच्या आत्म्यांच्या तसेच स्वतःच्या आत्म्याच्या तारणासाठी दुःख, अगदी अन्याय्य छळही, सहन करण्याइतके तुमचे ख्रिस्ती प्रेम दृढ आहे का?

आज तुमचे ख्रिस्ती प्रेम किती दृढ आहे, यावर चिंतन करा. इतके गहिरे प्रेम करण्याचे आवाहन आपणा सर्वांना आहे की त्यासाठी मानवी सामर्थ्यापलीकडचे धैर्य आणि समज देवाकडून मिळणे आवश्यक आहे. संत योहान बाप्तिस्ताच्या प्रभावी साक्षीच्या प्रकाशात आपल्या जीवनाकडे पाहा. त्याग वेदनादायक असतो. तो योहानासाठी, त्याच्या अनुयायांसाठी आणि खुद्द येशूसाठीही वेदनादायक होता. देवाच्या इच्छेशी निष्ठावान राहून असे दुःख सहन करण्याची तुमची तयारी आहे का? आज संत योहान बाप्तिस्ताला तुमच्यासाठी मध्यस्थी करण्याची विनंती करा आणि त्याच्या उदाहरणाचे अनुसरण करा, म्हणजे तुमचे प्रेम अनेकांच्या जीवनाला स्पर्श करील आणि त्यांच्या मनावर कायमचा ठसा उमटवील.

हे परमप्रेमळ प्रभू येशू, योहान बाप्तिस्ताचे दुःख आणि मृत्यू यांमुळे तुझे मानवी हृदय व्याकूळ झाले. तुझ्या सार्वजनिक सेवाकार्यासाठी मार्ग तयार करणे हे त्याचे ध्येय होते. पण तुझे दुःख निराशेतून आले नव्हते; ते योहानावरील प्रेमातून आणि त्याच्या जीवनाबद्दल व खऱ्या ख्रिस्ती प्रेमातून त्याने दिलेल्या निःस्वार्थ साक्षीबद्दलच्या कृतज्ञतेतून आले. योहानाच्या हृदयातून ओसंडून वाहणारे तेच धैर्य आणि प्रेम मला दे, अशी मी तुला प्रार्थना करतो, जेणेकरून त्याच्या जीवनाप्रमाणे माझेही जीवन इतरांच्या मनावर कायमचा ठसा उमटवील, तुझा गौरव करील आणि माझा आत्मा पवित्र करील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड पेपरबॅक & ई-पुस्तक स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

ॲमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतरही!