चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

ॲमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतरही!
उदार पेरणारा
सामान्य काळातील पंधरावा रविवार (वर्ष अ)
“एक पेरणारा बी पेरायला निघाला. तो पेरत असताना काही बी वाटेवर पडले, आणि पक्ष्यांनी येऊन ते खाऊन टाकले…” मत्तय 13:3–4
आजच्या शुभवर्तमानात येशू नावेतून किनाऱ्यावर जमलेल्या मोठ्या जनसमुदायाला पेरणाऱ्याचा दाखला सांगतो. आपले बोलणे ऐकायला उत्सुकतेने आलेल्या लोकांपर्यंत आपला आवाज पोहोचावा म्हणून येशू पाण्यावरून आवाज सहज दूरवर जातो या नैसर्गिक गुणाचा उपयोग करतो. त्या लोकांची तळमळ आपल्याला आत्मपरीक्षणाची संधी देते: आज देव माझ्याशी बोलत असताना लक्ष देऊन ऐकणाऱ्या त्या लोकांमध्ये मी आहे का? देवाचे वचन शोधण्यासाठी, ते ऐकण्यासाठी आणि त्याला प्रतिसाद देण्यासाठी मी खास प्रयत्न करतो का?
दाखला सांगण्याची पद्धत अशी आहे की ती सत्य उघड करते आणि गुप्तही ठेवते. जे नम्र आहेत आणि सत्य स्वीकारायला तयार आहेत, त्यांना ती दैवी सत्य उलगडून दाखवते; पण ज्यांची अंतःकरणे बंद आहेत, त्यांच्यापासून तेच सत्य गुप्त ठेवते. देवाच्या राज्यातील सत्ये म्हणजे चटकन समजून घेता येतील अशा कल्पना नव्हेत. ती दैवी रहस्ये आहेत. त्यांना आत्म्यात सामावून घेतले पाहिजे, त्यांचे चिंतन केले पाहिजे आणि ती आत्म्यात जपून वाढवली पाहिजेत. जे नम्रपणे देवाचे मार्गदर्शन स्वीकारतात, तेच या रहस्यांचा गाभा जाणू शकतात आणि देवाच्या वचनाला आपले जीवन बदलू देतात.
पेरणारा ख्रिस्त आहे. बी म्हणजे देवाचे वचन, आणि जमीन म्हणजे मानवी अंतःकरण. वचन स्वीकारण्याची तयारी आणि ग्रहणशीलता प्रत्येक अंतःकरणात वेगवेगळी असते. नव्याने नांगरलेल्या, ओलसर आणि खत घातलेल्या जमिनीप्रमाणे काही आत्मे देवाच्या वचनाची वाट पाहतात. बी जमिनीत पडताच झपाट्याने वाढू लागते आणि त्याचे रोप पूर्ण वाढल्यावर त्याला चांगले फळ येते.
इतर काही आत्मे तितके ग्रहणशील नसतात. काहींची अंतःकरणे वाटेसारखी कठीण झाली आहेत. ते हट्टीपणे दैवी सत्य स्वीकारण्यास नकार देतात. वचन त्यांच्या कानांवर पडते, पण ते मनापासून स्वीकारले जात नाही. ते अंतःकरणात शिरण्याआधीच शत्रू ते हिरावून नेतो.
खडकाळ जमिनीसारखे अंतःकरण असणारे लोक सुरुवातीला वचन आनंदाने स्वीकारतात, पण त्यांच्यात चिकाटी नसते. परीक्षा आली की ते मागे फिरतात. ते मिस्साला जात असतील, पवित्र शास्त्र वाचत असतील किंवा त्यांनी मोठ्या उत्साहाने सुरुवात केली असेल; पण प्रार्थनेत रुजलेले खोल अंतःकरणपरिवर्तन नसेल, तर परीक्षेची धग त्यांना सोसत नाही.
काटेरी जमिनीसारखे अंतःकरण दुभंगलेले असते. त्यात देवाचे वचन चिंता, संपत्ती आणि सुखोपभोग यांच्यात मिसळून जाते. शुभवर्तमान ऐकले जाते, कदाचित ते मनापासून जपलेही जाते; पण सांसारिक आसक्ती, महत्त्वाकांक्षा किंवा भीती त्याची वाढ खुंटवतात. सांसारिक चिंता आणि संपत्तीचे आकर्षण हे असे काटे आहेत, जे आत्म्याची घुसमट करतात आणि त्याची वाढ होऊ देत नाहीत.
आनंदाची गोष्ट अशी की दैवी पेरणारा देव निष्क्रिय नाही. तो स्वतः, कोणत्याही मध्यस्थाशिवाय आणि सढळ हाताने बी पेरतो. दूरच्या सिंहासनावर बसून आपण त्याच्याकडे यावे याची वाट पाहणाऱ्या राजासारखा तो नाही. उलट, देव नेहमी स्वतःहून पहिले पाऊल उचलतो. पेरणाऱ्यासारखा तो पेरायला निघतो आणि आपण मागण्याआधीच आपल्यावर आपले बी विखरतो.
हे बी आपल्यापर्यंत दोन मूलभूत रूपांत येते: सत्य आणि कृपा. सत्य म्हणून देवाचे वचन आपल्या बुद्धीला प्रकाश देते, जेणेकरून आपल्याला त्याची शाश्वत रहस्ये समजावीत. कृपा म्हणून देवाचे वचन आपल्या इच्छाशक्तीला बळ देते, जेणेकरून आपण ती सत्ये स्वीकारावीत आणि श्रद्धेने व प्रीतीने त्यांनुसार जगावे.
दैवी पेरणारा सढळ हाताने पेरतो. तो सर्वत्र बी विखरतो—वाटेवर, खडकांमध्ये, काट्यांमध्ये आणि सुपीक जमिनीवरही. हा निष्काळजीपणा नाही; हे दैवी दयेचे कार्य आहे. सर्वांचे तारण व्हावे आणि सर्वांना सत्याचे ज्ञान व्हावे, अशी देवाची इच्छा आहे. जमीन कठीण किंवा उथळ दिसली, किंवा ती काट्यांनी गुदमरलेली असली, तरी तो तिथेही पेरतो. तो आपल्याशी बोलत राहतो, आपल्यापर्यंत पोहोचत राहतो आणि आपल्याला आमंत्रण देत राहतो. जिथे काहीच आशा नाही असे आपल्याला वाटते, तिथेही तो पेरतो—पेरणीची वेळ संपते त्या अखेरच्या क्षणापर्यंत.
देव तुमच्या आत्म्यात किती उदारपणे आणि किती निरंतर पेरणी करतो, याचे आज चिंतन करा. तो तुमच्याशी बोलत राहतो, तुम्हाला हाक देत राहतो आणि तुमच्यात आपले वचन पेरत राहतो. ते स्वीकारायला तुम्ही किती तयार आहात? तुमचा आत्मा कोणत्या प्रकारच्या जमिनीसारखा आहे? या जीवनात देवाला प्रतिसाद द्यायला कधीच उशीर झालेला नसतो. आपला आत्मा सुपीक आणि वचन स्वीकारण्यास तयार असेल, तर देवाचे वचन आपल्यात झपाट्याने वाढू शकते. खडक काढून टाका, काटे छाटून टाका आणि कठीण झालेली वाट नांगरून भुसभुशीत करा, म्हणजे सढळ हाताने पेरलेले बी तुमच्या अंतःकरणात शिरेल.
हे दैवी पेरणाऱ्या, तुझे राज्य उभारण्याच्या कार्यात आम्हाला प्रकाश आणि बळ मिळावे म्हणून तू तुझे सत्य आणि तुझी कृपा आम्हाला अखंड देतोस. माझ्या अंतःकरणाची जमीन नांगरून सुपीक कर, म्हणजे तुझे वचन माझ्यात रुजेल, वाढेल आणि त्याला भरपूर चांगले फळ येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
जा. विश्वास ठेवा. सुवार्तेचा प्रचार करा. बरे करा.
सामान्य उपासना काळातील पंधरावा रविवार (वर्ष ब)
येशूने बारा प्रेषितांना बोलावले आणि त्यांना दोघादोघांनी पाठवू लागला. त्याने त्यांना अशुद्ध आत्म्यांवर अधिकार दिला. प्रवासासाठी चालण्याची काठी सोडून काहीही घेऊ नका—अन्न नाही, झोळी नाही, कमरेच्या पट्ट्यात पैसेही नाहीत—अशी त्याने त्यांना सूचना दिली. मात्र त्यांनी पायात वहाणा घालाव्यात आणि दुसरा अंगरखा घेऊ नये, असे त्याने सांगितले. मार्क 6:7–9
या आठवड्याच्या सुरुवातीला आपण हाच प्रसंग संत मत्तयच्या शुभवर्तमानात वाचला. तिथे तो अधिक तपशीलाने सांगितला आहे. संत मार्कचे वर्णन अधिक संक्षिप्त आणि थेट आहे. या कार्यात प्रत्यक्षात काय करायचे आहे आणि त्याची किती निकड आहे, हे तो कोणताही आडपडदा न ठेवता सांगतो: जा. विश्वास ठेवा. सुवार्तेचा प्रचार करा. बरे करा. आजही येशू आपल्याला हाच तातडीचा संदेश देत आहे.
येशू बारा प्रेषितांना “दोघादोघांनी” पाठवतो, हा योगायोग नाही. या पद्धतीला आध्यात्मिक, व्यावहारिक आणि कायदेशीर असाही अर्थ आहे. आध्यात्मिक दृष्टीने पाहता, त्यातून चर्चच्या कार्याचे सामुदायिक स्वरूप दिसून येते: शिष्य म्हणून आपण कधीही एकटे वाटचाल करत नाही. प्रभूच्या प्रार्थनेत आपण ‘माझा पिता’ असे न म्हणता ‘आमच्या पित्या’ असे म्हणतो. त्याचप्रमाणे शुभवर्तमान पसरवण्याचे आपले कार्यही आपण नेहमी चर्चमध्ये, इतरांशी ऐक्य राखून करतो.
व्यवहारात पाहता, अशा कठीण कामासाठी दोघादोघांनी जाण्याचा फायदा असा की एकमेकांना आधार व प्रोत्साहन देता येते आणि कामाची जबाबदारी पार पाडण्यासाठी एकमेकांना मदत होते. येशूच्या आधी, त्याच्याशिवाय जाऊन त्याच्या भेटीसाठी लोकांना तयार करण्याची धास्ती त्या बारा प्रेषितांना वाटली असावी. सुवार्तेचा प्रसार करणे आव्हानात्मक असू शकते. आपली श्रद्धा इतरांशी मोकळेपणाने आणि उदार मनाने वाटून घेताना आपल्याला टीकेला व नकाराला सामोरे जावे लागू शकते. एकमेकांच्या आधाराने आपल्याला बळ मिळते आणि देवाने सोपवलेले कार्य आपण अधिक चांगल्या प्रकारे पार पाडू शकतो.
यहुदी नियमशास्त्रानुसार, एखाद्या गोष्टीची सत्यता सिद्ध करण्यासाठी दोन साक्षीदारांची गरज होती (पाहा अनुवाद 19:15). हा नियम प्रामुख्याने साक्ष द्यावी लागणाऱ्या वादांना लागू होत असे. पण येथे त्याचा संबंध त्याहून कितीतरी मोठ्या सत्याची, म्हणजे सुवार्तेची, साक्ष देण्याशी आहे. दोघादोघांनी गेल्यामुळे ख्रिस्त आणि त्याचे राज्य यांविषयी त्या बारा प्रेषितांनी दिलेली साक्ष अधिक विश्वासार्ह ठरली. त्यांचे ऐकणाऱ्या यहुद्यांना या गोष्टीचे महत्त्व कळले असते आणि एकट्या व्यक्तीपेक्षा दोघेजण तीच सत्ये सांगत असताना ती स्वीकारण्यास ते अधिक तयार झाले असते.
आज आपल्या सर्वांना ख्रिस्ताच्या शरीराचे अवयव ज्या देववचनाची घोषणा करतात, ते स्वीकारण्याचे आणि तेच वचन इतरांपर्यंत पोहोचवण्याचे साधन होण्याचे आमंत्रण आहे. आपण त्याचे वचन स्वीकारावे म्हणून देव आपल्याकडे अशा लोकांना पाठवतो, जे स्वतःला टीकेचा किंवा नकाराचा सामना करावा लागला तरी मोकळेपणाने, नम्रतेने, प्रामाणिकपणे आणि कृपापूर्वक सत्याची साक्ष देतात. कधी कधी आपण त्यांचे ऐकत नाही, इतकेच नव्हे तर त्यांच्याकडे लक्षही देत नाही. पण येशूने जसे बारा प्रेषितांना इस्राएलच्या नगरांत व गावांत पाठवले, तसेच तो आपल्याकडेही आपले संदेशवाहक पाठवतो, याची आपण खात्री बाळगू शकतो. ते येतात तेव्हा आपण त्यांना ओळखतो का?
त्याचप्रमाणे, जगाच्या कानाकोपऱ्यात असंख्य लोकांना देवाचे वचन ऐकण्याची गरज आहे. येशूने पृथ्वीवरील आपले सेवाकार्य पूर्ण केले आणि तो स्वर्गात आरोहित झाला, तेव्हा त्याने केवळ आपल्या प्रेषितांनाच नव्हे, तर प्रत्येक शिष्याला—आज जगत असलेल्या आपल्यालाही—हे कार्य सोपवले. जे त्याने एकदा त्या बारा प्रेषितांना सांगितले तेच तो आपल्यालाही सांगतो: जा. विश्वास ठेवा. सुवार्ता सांगा. बरे करा. आपले कार्य तातडीचे आहे. ते गांभीर्याने घेणे ही ख्रिस्ती प्रेमाची सर्वोच्च अभिव्यक्ती आहे. या कार्याची आपल्याला धास्ती वाटू शकते आणि त्यासाठी आपल्याला सवयीच्या सुरक्षित चौकटीतून बाहेर पडावे लागू शकते. तरीही त्याचे राज्य प्रस्थापित होण्यासाठी सुवार्तेचे प्रचारक होण्याच्या त्याच्या हाकेला प्रतिसाद देणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे. त्या बारा प्रेषितांना पाठवण्यात आले होते—आणि आपल्यालाही पाठवले जात आहे.
देवाने तुम्हाला कोणते कार्य सोपवले आहे आणि त्या कार्यासाठी कोणते सहकारी तुमच्या सोबतीला दिले आहेत, हे तुम्ही ओळखता का? इतरांसाठी त्याचे संदेशवाहक होणे अवघड वाटले किंवा त्यात धोका जाणवला, तरी ती भूमिका स्वीकारण्यास तुम्ही तयार आहात का? सत्य सांगणारे, प्रेम व्यक्त करणारे आणि आमंत्रण देणारे त्याचे नम्र संदेशवाहक तुमच्याकडे येतात, तेव्हा त्यांचे स्वागत करण्यास तुम्ही तयार आहात का?
ख्रिस्ताची हाक किती तातडीची आणि किती साधी आहे, यावर आज चिंतन करा. आपली पूर्ण तयारी झाली आहे असे आपल्याला वाटेपर्यंत तो थांबत नाही. आपण उत्तम वक्ते असावे, श्रीमंत असावे किंवा आपली परिस्थिती सुरक्षित असावी, अशीही त्याची अपेक्षा नाही. त्याऐवजी त्याला अशी हृदये हवी आहेत जी त्याच्यावर भरवसा ठेवतात आणि श्रद्धा व प्रेम यांखेरीज काहीही जवळ नसताना तो पाठवेल तिथे जाण्यास तयार असतात. मार्कच्या संदेशावर मनन करा: जा—श्रद्धेने पाऊल पुढे टाका. विश्वास ठेवा—केवळ देवावर विसंबून राहा. सुवार्ता सांगा—शब्दांनी आणि कृतींनी देवाच्या राज्याची घोषणा करा. बरे करा—दुखावलेल्यांपर्यंत त्याची दया आणि शांती पोहोचवा. या तातडीच्या हाकेला उदार मनाने प्रतिसाद द्या. त्या बारा प्रेषितांद्वारे जशी देवाने महान कार्ये केली, तशीच तो तुमच्याद्वारेही करील.
हे सामर्थ्य आणि कृपेच्या प्रभू, सुवार्ता सांगण्यासाठी आणि लोकांना बरे करण्यासाठी तू तुझ्या प्रेषितांना दोघादोघांनी पाठवलेस. ज्यांना तुझ्या वचनाची गरज आहे, त्या सर्वांपर्यंत ते पोहोचवण्यासाठी तू आजही आपल्या शिष्यांना पाठवतोस. हे प्रभू, तू इतरांद्वारे ज्या ज्या प्रकारे माझ्याकडे येतोस, ते ओळखण्यासाठी माझे हृदय उघड. तू मला दिलेले पाचारण स्वीकारण्याचे धैर्य दे, म्हणजे मी जाईन, तुझ्यावर विश्वास ठेवीन, सुवार्ता सांगेन आणि तुझ्या नावाने व तुझ्या कृपेने लोकांना बरे करीन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
सुसंवादाने जीवन जगणे
सामान्य काळातील पंधरावा रविवार (वर्ष क)
“गुरुजी, शाश्वत जीवनाचा वारसा मिळवण्यासाठी मी काय केले पाहिजे?” येशू त्याला म्हणाला, “नियमशास्त्रात काय लिहिले आहे? तू ते कसे वाचतोस?” त्याने उत्तर दिले, “तू तुझा देव प्रभू याच्यावर पूर्ण हृदयाने, संपूर्ण जिवाने, सर्व शक्तीनिशी आणि पूर्ण मनाने प्रेम कर; आणि जसे स्वतःवर प्रेम करतोस तसे आपल्या शेजाऱ्यावर प्रेम कर.” येशू त्याला म्हणाला, “तू बरोबर उत्तर दिलेस. असे कर, म्हणजे तू जगशील.” लूक 10:25–28
तुम्ही आपल्या संपूर्ण जिवाने देवावर प्रेम करता का आणि स्वतःवर जसे प्रेम करता तसे आपल्या शेजाऱ्यावर खरोखर प्रेम करता का? पूर्ण हृदयाने, संपूर्ण जिवाने, सर्व शक्तीनिशी आणि पूर्ण मनाने देवावर प्रेम करणे आणि स्वतःसारखे आपल्या शेजाऱ्यावर प्रेम करणे म्हणजे काय?
कॅथलिक धर्मशास्त्र या गोष्टीवर भर देते की शरीर आणि आत्मा मिळून एकसंध मानवी स्वभाव घडतो. या एकात्मतेत आत्म्यामध्ये आपली बुद्धी (मन) आणि इच्छाशक्ती यांचा समावेश होतो, तर शरीरामध्ये आपली इंद्रिये, मनोविकार, इच्छा, भावना आणि शारीरिक भुका यांचा समावेश होतो. आपल्या अस्तित्वाचे प्रत्येक अंग देवाच्या इच्छेशी सुसंगत होते, तेव्हा आपण पवित्रतेला पोहोचतो.
आजच्या सुवार्तेतील हृदय, जीव, शक्ती आणि मन या चार शब्दांच्या प्रकाशात विचार करा: आपल्या अस्तित्वाची ही सारी अंगे एकत्र आणून, स्वतःला पूर्णपणे अर्पण करत, देवावर आणि शेजाऱ्यावर सर्वस्वाने प्रेम करण्यास तुम्हाला कसे बोलावले आहे?
आपल्या हृदयाने आपण सर्वांपेक्षा देवाला प्राधान्य देतो. आपल्या अस्तित्वाने आपण आपले संपूर्ण जीवन देवाला आणि त्याच्या इच्छेला अर्पण करतो. आपल्या सामर्थ्याने आपण आपल्या कृतींतून चिकाटीने देवाची सेवा करतो. आपल्या बुद्धीने आपण श्रद्धा आणि चिंतन यांच्या द्वारे देवाला स्पष्टपणे आणि श्रद्धेशी प्रामाणिक राहून जाणून घेण्याचा प्रयत्न करतो. स्वतःसारखेच आपल्या शेजाऱ्यावर प्रेम करण्यासाठीही असेच सर्वस्व अर्पण करावे लागते. हे समर्पण देवावरील आपल्या प्रेमातून येते, कारण देवावर प्रेम करणे हीच स्वतःवर प्रेम करण्याची सर्वोच्च कृती आहे.
खरे प्रेम आपल्या मानवी स्वभावाच्या गुंतागुंतीत सुसूत्रता आणि एकात्मता आणते. हे समजून घेण्यासाठी, तुमच्या व्यक्तिमत्त्वाचा प्रत्येक भाग प्रेम करण्याच्या तुमच्या ध्येयाला कसा हातभार लावतो किंवा त्यात कसा अडथळा आणतो, याचा विचार करा. कधीकधी आपले शरीर थकते आणि त्याचा परिणाम आपल्या भावनांवर आणि इच्छांवर होतो. कधीकधी आपल्या बुद्धीचा गोंधळ उडतो आणि योग्य निवड करण्याची आपली क्षमता कमी होते. कधीकधी मोहाच्या किंवा संकटाच्या दबावाखाली आपले सामर्थ्य कमी पडते. कधीकधी पापामुळे आपल्या तीव्र भावना उफाळून येतात.
आता अशी कल्पना करा की तुमच्या शरीराचा आणि आत्म्याचा प्रत्येक भाग एकमेकांशी सुसंवाद साधत एकाच गौरवशाली ध्येयासाठी झटत आहे: देवाच्या कृपेने त्याच्या राज्यात पूर्णपणे सहभागी होण्यासाठी. तुमच्या बुद्धीला दैवी सत्ये समजतील आणि तुमची इच्छाशक्ती ती स्वीकारेल. तुमच्या तीव्र भावना आणि इच्छा त्या निवडीला आनंदाने आणि उत्साहाने साथ देतील. ही आंतरिक एकात्मता सातत्याने जगण्यात उतरली, तर ती सामर्थ्य देते, बुद्धीला स्पष्टता, हृदयाला आनंद आणि आत्म्याला एकात्मता देते.
आपल्या स्वभावाच्या गुंतागुंतीवर चिंतन करणे हा केवळ एक बौद्धिक व्यायाम वाटू शकतो. पण आपले लक्ष आपल्या संपूर्ण अस्तित्वाने प्रेम करण्याच्या ध्येयावर केंद्रित झाले, की हे चिंतन प्रत्यक्ष जीवनात फार उपयोगी ठरते. प्रथम, आपण आपल्या सर्वस्वाने देवाची उपासना करून त्याच्यावर प्रेम करतो. या प्रेमातून आपल्याला उमगते की देवावर प्रेम करण्यात आपण स्वतःवरही प्रेम करतो, कारण आपली निर्मिती त्याच्यासाठीच झाली आहे. आपल्या जीवनाचा अंतिम हेतू पूर्ण करताना आपण जसे घडावे तसे घडतो; त्यातून शांती, स्पष्टता आणि आंतरिक सुसंवाद आपोआप लाभतात.
मग आपण आपल्या संपूर्ण अस्तित्वाने देवावर प्रेम करतो, तेव्हा ते प्रेम ओसंडून वाहते. ते इतरांपर्यंत पोहोचते, केवळ कर्तव्य म्हणून नव्हे, तर आपल्यामध्ये जिवंत असलेल्या दैवी प्रेमाचे स्वाभाविक फळ म्हणून. आपल्यामध्ये वास करणाऱ्या देवाच्याच प्रेमाने आपण इतरांवर प्रेम करू लागतो. ते प्रेम आपल्यातील स्वार्थ दूर करून आपल्याला त्याच्या दयेचे साधन बनवते. असे जीवन जगण्यासाठीच आपली निर्मिती झाली आहे.
देवाला तुमच्या जीवनाच्या प्रत्येक अंगात जी एकात्मता आणायची आहे, तिच्यावर आज चिंतन करा. आपला आणि इतरांचा स्वभाव आपल्याला अनेकदा गुंतागुंतीचा, तर कधी समजायलाही कठीण वाटतो. तरी आपले जीवन सुटसुटीत करणारी आणि आपल्या थकलेल्या आत्म्यांत सुसंवाद व एकात्मता आणणारी एकच गोष्ट आहे: प्रेम. या प्रेमाचा शोध घ्या. सर्वप्रथम, सर्वांपेक्षा देवावर प्रेम करा आणि तुमच्या अस्तित्वाचे प्रत्येक अंग त्या प्रेमाकडे वळवा. मग त्या प्रेमाला तुमच्यामध्ये आणि तुमच्याद्वारे कार्य करू द्या. अशा रीतीने आजच्या शुभवर्तमानात ज्या शाश्वत जीवनाचे वरदान देण्याचे अभिवचन आहे, ते जीवन तुम्ही जगू लागाल. त्याची परिपूर्ती स्वर्गाच्या आनंदात होईल.
हे परमप्रेमळ देवा, तू निर्मळ प्रेम आणि चांगुलपणाचे मूर्त रूप आहेस. तुझे संपूर्ण स्वरूप मला माझ्या सर्वस्वाने—हृदयाने, अस्तित्वाने, सामर्थ्याने आणि बुद्धीने—तुझ्यावर प्रेम करण्यास बोलावते. तू ज्या प्रेमास पात्र आहेस, तसे तुझ्यावर प्रेम करण्याची कृपा मला दे, कारण त्या प्रेमात मी स्वतःवरही प्रेम करतो. हे प्रेम माझ्या जीवनातून विपुलपणे ओसंडून वाहू दे आणि ज्यांच्यावर प्रेम करण्यासाठी तू त्यांना माझ्या जीवनात आणतोस, त्या सर्वांच्या जीवनात ते पोहोचू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
सत्याची आणि शांतीची तलवार
सामान्य उपासनाकाळातील पंधराव्या आठवड्याचा सोमवार
येशूने आपल्या प्रेषितांना सांगितले: “मी पृथ्वीवर शांती आणण्यासाठी आलो आहे, असे समजू नका. मी शांती नव्हे, तर तलवार आणण्यासाठी आलो आहे. कारण मी मुलाला त्याच्या पित्याविरुद्ध, मुलीला तिच्या आईविरुद्ध आणि सुनेला तिच्या सासूविरुद्ध उभे करण्यासाठी आलो आहे; आणि माणसाच्या घरचेच लोक त्याचे शत्रू होतील.” मत्तय 10:34–36
पहिल्या दृष्टीक्षेपात शुभवर्तमानाच्या या उताऱ्यात काहीतरी चूक असावी, असे वाटते. येशू खरोखर असे म्हणाला का? होय, तो असे म्हणाला. हा उतारा समजून घेण्यासाठी ख्रिस्ताच्या कार्याची सखोल आणि स्पष्ट जाणीव असणे आवश्यक आहे. सत्याच्या पूर्णतेशी निष्ठावान राहिल्याने आणि देवाच्या कृपेला पूर्णपणे सहकार्य केल्यानेच जी खरी आणि चिरस्थायी शांती लाभते, ती आणण्यासाठी तो आला.
लक्षात घ्या की ही शिकवण त्याने जनसमुदायाला नव्हे, तर बारा प्रेषितांना दिली. येशू अनेकदा जनसमुदायाशी दृष्टान्तांतून बोलत असे. लोकांना हळूहळू उमजू शकतील अशी सत्ये तो प्रेमाने सांगत असे आणि त्याद्वारे त्यांचे आध्यात्मिक पोषण करत असे. पण बारा प्रेषितांशी बोलताना तो अधिकाधिक स्पष्टपणे बोलत असे आणि त्यांना अधिक सखोल शिकवण देत असे. आजचे शुभवर्तमान हे त्याचेच एक उदाहरण आहे.
कधीकधी प्रेषितांच्या कार्यावरील प्रवचन असे नाव दिलेल्या भागातून हा उतारा घेतला आहे. आपल्या प्रेषितांच्या कार्यामुळे जी उलथापालथ होणार आहे, तिला सामोरे जाण्यासाठी येशू त्यांना तयार करतो—प्रथम ते दोघे दोघे मिळून इस्राएलच्या नगरांत जातात तेव्हा, आणि नंतर त्याच्या स्वर्गारोहणानंतर त्यांना पृथ्वीच्या टोकापर्यंत पाठवले जाते तेव्हा. शांतीचा अधिपती असलेल्या येशूच्या तोंडून आलेले हे शब्द सुरुवातीला धक्कादायक, किंबहुना विरोधाभासीही वाटतात. पण त्यांचा अर्थ उमगला, की हे शुभवर्तमान आपल्याला ज्या ‘कठोर प्रेमासाठी’ प्रोत्साहन देते आणि ज्याची आपल्याकडून अपेक्षाही करते, ते प्रेम आपल्याला समजते.
आपल्या सर्वांनाच शांती हवी असते, विशेषतः आपल्या कुटुंबांत आणि समाजात. पण शांतीला अनेक पैलू आहेत आणि तिचे अर्थही वेगवेगळे असू शकतात. वरवर पाहता, शांती म्हणजे केवळ संघर्ष नसणे. अशा शांततेलाही महत्त्व आहे; पण येशू त्याहून कितीतरी श्रेष्ठ आणि टिकाऊ शांती द्यायला आला: ती म्हणजे शालोमची शांती.
शालोम या ‘शांती’चा अर्थ सांगणाऱ्या हिब्रू शब्दात केवळ कलह नसण्यापेक्षा कितीतरी अधिक अर्थ सामावला आहे. देवाशी योग्य नाते असल्याने लाभणारा सुसंवाद, न्याय आणि आशीर्वाद यांची परिपूर्णता त्यात सामावलेली आहे. ही शांती सत्यात आणि देवाशी असलेल्या ऐक्यात रुजलेली आहे. विरोधाभास असा की, खरी शांती फूटही पाडू शकते, विशेषतः जेव्हा शुभवर्तमान लोक सोडायला तयार नसलेली पापे आणि असत्ये त्यांच्या निदर्शनास आणते. आपला प्रभू आणतो ती ‘तलवार’ नाशासाठी नव्हे, तर शुद्धीकरणासाठी आहे. जे असत्य आहे ते ती छाटून टाकते, जेणेकरून शालोमची शांती रुजू शकेल.
ख्रिस्त ज्या तलवारीचे आश्वासन देतो, ती म्हणजे सत्य: देवाचे जिवंत आणि कार्यशील वचन, ‘कोणत्याही दुधारी तलवारीपेक्षा अधिक धारदार’ (हिब्रू लोकांस 4:12). ते फसवणुकीचा पडदा चिरते, हृदयाचा वेध घेते आणि आपल्याला निवड करायला भाग पाडते: देवाकडे निर्णायकपणे वळायचे की त्याच्यापासून दूर जायचे. देव ती तलवार आपल्या प्रत्येकाकडे, आणि आपल्याद्वारे इतरांकडेही, वळवतो. शुभवर्तमान कौटुंबिक नात्यांचीही कसोटी पाहील आणि ती शुद्ध करील. कधी कधी या शुद्धीकरणामुळे फूट उघडपणे दिसू लागते. पण देवाच्या सत्यात अधिक सखोल आणि टिकाऊ ऐक्य निर्माण होण्यासाठी अशी फूट अनेकदा आवश्यक असते.
तुम्ही कशाला प्राधान्य द्याल? काहीही किंमत मोजून केवळ संघर्ष टाळण्याला, की दैवी सत्यात इतकी खोलवर रुजलेल्या शांतीला, जी प्रेमाची नाती शुद्ध करून त्यांतल्या जखमा भरून काढते, माणसांना एकत्र आणते आणि ती नाती दृढ करते? अर्थात, पहिला पर्याय सोपा आहे. रागाने, कठोरपणे दोष लावून किंवा उद्धटपणे वागून दुसऱ्याविरुद्ध पाप करण्याचे आपण टाळत असू, तर संघर्ष टाळणे चांगलेच आहे. पण देवाच्या तारणदायी वचनाच्या सामर्थ्याने व्यक्त होणाऱ्या, शुद्ध करणाऱ्या प्रेमातून जेव्हा संघर्ष उद्भवतो, तेव्हा तो प्रेमाची कृती ठरतो. केवळ फूट पाडणे हा त्याचा हेतू नसतो. जे क्षणभंगुर आहे ते टिकवण्याऐवजी तो हृदयाला स्पर्श करून मनपरिवर्तन घडवण्याचा आणि सत्याकडे नेण्याचा प्रयत्न करतो.
आज आपल्या जीवनात तुम्ही कोणत्या प्रकारची शांती शोधता, यावर चिंतन करा. जीवनाच्या काही बाबतींत तुम्ही सत्याऐवजी सोयीस्कर वाटणाऱ्या गोष्टींत समाधान मानले आहे का? ज्या आध्यात्मिक संघर्षातून वाढ किंवा समेट घडू शकला असता, असा आवश्यक संघर्ष तुम्ही तणावाच्या भीतीने टाळला आहे का? देवाच्या वचनरूपी ‘तलवारी’चे स्वागत करण्याचे धैर्य मिळावे म्हणून प्रार्थना करा. ही तलवार फूट पाडण्यासाठी नव्हे, तर शुद्ध करण्यासाठी आहे, जेणेकरून शालोमची शांती तुमच्या हृदयात, तुमच्या नात्यांत आणि तुम्हाला सोपवलेल्या कार्यात अधिक खोलवर रुजेल.
हे खऱ्या शांतीच्या राजकुमारा, तू जगाला वरवरची शांती द्यायला आला नाहीस. खरे ऐक्य लाभावे म्हणून शुद्ध करणारी आणि जखमा भरून काढणारी सत्याची तलवार, म्हणजे तुझे वचन, घेऊन तू आलास. हे प्रभू, तुझ्या वचनाने माझ्या हृदयाचा वेध घे. जे काही मला तुझ्यापासून दूर करते ते माझ्यातून दूर करून मला शुद्ध कर. ज्यांच्याकडे तू मला पाठवतोस, त्यांच्यापर्यंत तुझे शुद्ध करणारे सत्य पोहोचवण्यासाठी मला तुझे साधन बनव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
गरजेनुसार प्रेम करणे
सामान्य liturgical काळातील पंधराव्या आठवड्याचा मंगळवार
ज्या नगरांत येशूने आपली बहुतेक पराक्रमाची कृत्ये केली होती, तेथील लोकांनी पश्चात्ताप केला नाही, म्हणून तो त्या नगरांना दोष देऊ लागला. “हे खोराजिना, तुझा धिक्कार असो! हे बेथसैदा, तुझा धिक्कार असो! कारण तुमच्यामध्ये घडलेली पराक्रमाची कृत्ये सोर आणि सिदोन येथे घडली असती, तर तेथील लोकांनी गोणपाट नेसून आणि अंगावर राख घालून केव्हाच पश्चात्ताप केला असता.” मत्तय 11:20–21
“तुझा धिक्कार असो!” असे ओरडून एखाद्याला चारचौघांत खडसावावे, असे तुम्हाला कधी वाटले आहे का? आपल्यापैकी बहुतेकांना कधी ना कधी अशी उर्मी जाणवली आहे. कोणी आपल्याला दुखावले, आपली दखल घेतली नाही किंवा आपल्याविरुद्ध पाप केले, तर आपला अहंकार उफाळून येतो. अशा वेळी आपले दुखावलेले मन, आपला संताप न्याय्य आहे असे समजून, शब्दांनी पलटवार करायला आतुर होते.
पण आजच्या शुभवर्तमानात येशूने खोराजिन, बेथसैदा आणि कफर्णहूम या नगरांना खडसावले, ते अशा मानवी प्रतिक्रियेतून नव्हे. तेथील लोकांनी पश्चात्ताप केला नाही म्हणून त्याला स्वतःचा अपमान झाल्यासारखे वाटले किंवा त्याचे मन दुखावले, म्हणून त्याने त्यांचा धिक्कार केला असे नाही. त्याचा अहंकार दुखावला नव्हता आणि तो रागाच्या आहारीही गेला नव्हता. ख्रिस्ताचा स्वतःवर पूर्ण ताबा होता. तो नेहमी दैवी सुज्ञतेने प्रतिसाद देत असे आणि त्या क्षणी प्रत्येकाला नेमके जे आवश्यक होते ते देत असे.
कधी तो सौम्यपणे वागे, धीर देई आणि करुणा दाखवी. तर कधी तो कानउघाडणी करी आणि खडसावी. कधी तो चिन्हे आणि अद्भुत कृत्ये करण्याचे टाळी; तर कधी लोकांसाठी उदारपणे अनेक चमत्कार करी. कधी तो दृष्टान्तांच्या सूचक भाषेत शिकवी, तर कधी स्पष्ट आणि थेट बोले.
प्रत्येक प्रसंगी प्रेम कसे करावे, हे येशूला नेहमीच माहीत होते, कारण प्रत्येक प्रसंगात प्रेम वेगळ्या रीतीने व्यक्त करण्याची गरज होती. खऱ्या प्रेमाचे स्वरूप प्रेम करणाऱ्यावर नव्हे, तर ज्याच्यावर प्रेम केले जाते त्याच्यावर अवलंबून असते. याचा अर्थ काय? येशूने सर्वांवर एकाच साच्यातून प्रेम केले नाही. तो असे म्हणाला नाही, “मी असा आहे आणि मी असंच प्रेम करतो. स्वीकारायचं तर स्वीकार; नाही तर नको. तुझ्यासाठी मी बदलणार नाही.” नाही, येशूचे प्रेम इतके निर्मळ होते आणि त्याचे लक्ष दुसऱ्याच्या हितावर इतके केंद्रित होते की, ज्याच्यावर त्याने प्रेम केले त्याचे भले तो नेहमी साधू पाहत असे. ते भले साधावे म्हणून तो आपले प्रेम व्यक्त करण्याची रीत बदलत असे.
येशूने या तीन नगरांतील लोकांना दिलेल्या फटकारात हे स्पष्टपणे दिसते. गालील समुद्राच्या उत्तरेकडील किनाऱ्यावर वसलेली ही नगरे त्याच्या सार्वजनिक सेवाकार्याच्या मोठ्या भागाची केंद्रे होती. कफर्णहूम हे त्याचे मुख्य ठाणे होते, तर खोराजिन आणि बेथसैदा या नगरांना तो वारंवार भेट देत असे. याच परिसरात त्याने डोंगरावरील प्रवचन दिले आणि अनेक चमत्कार केले. तरीही, त्याने अथकपणे केलेल्या उपदेशानंतर आणि दाखवलेल्या असंख्य चिन्हांनंतरही फार थोड्या लोकांनी पश्चात्ताप केला. लोकांनी पश्चात्ताप करावा, हाच तर त्याच्या कार्याचा उद्देश होता. “धिक्कार असो तुम्हाला!” असे खडसावून येशूने प्रेमाने त्यांना आत्मसंतुष्टतेतून जागे करण्याचा प्रयत्न केला, जेणेकरून त्यांनी पश्चात्ताप करावा आणि त्याला व त्याच्या पित्याला त्यांच्यावर मनापासून करावयाची होती ती विपुल दया त्यांनी स्वीकारावी. त्या वेळी त्या नगरांतील लोकांना ज्या प्रकारच्या प्रेमाची गरज होती, ते प्रेम नेमके त्या फटकारातून व्यक्त झाले.
येशूचे प्रेम वेगवेगळ्या प्रकारे कसे व्यक्त होते हे समजून घेतल्याने आपल्याला दैवी प्रेमाचे स्वरूप अधिक चांगले कळते: देव आपल्यावर कसे प्रेम करतो आणि आपणही एकमेकांवर कसे प्रेम करावे, याची जाणीव होते. देवाच्या प्रेमाचे मूळ स्वरूप सदैव एकच असते—ते परिपूर्ण, सर्वार्थाने पूर्ण, निःस्वार्थ आणि त्यागमय असते. पण प्रत्येक व्यक्तीला सर्वांत जास्त कशाची गरज आहे आणि तिला सार्वकालिक जीवनाकडे नेण्यासाठी काय सर्वाधिक परिणामकारक ठरेल, यानुसार ते प्रेम व्यक्त होण्याची रीत बदलते.
तुमच्या जीवनात आत्ता तुम्हाला कोणत्या प्रकारचे प्रेम देण्याची आणि स्वीकारण्याची गरज आहे? तुम्हाला देवाचा सांत्वन देणारा हात हवा आहे, त्याचे सौम्य प्रोत्साहन हवे आहे, की आध्यात्मिक आत्मसंतुष्टतेतून जागे करणारे त्याचे ठाम आव्हान हवे आहे? देवाचे परिपूर्ण आणि अपरिवर्तनीय प्रेम आपल्या गरजांनुसार वेगवेगळ्या प्रकारे व्यक्त होते. म्हणून या क्षणी देव ज्या प्रकारे आपल्यावर प्रेम करू इच्छितो, त्या प्रकारे त्याचे प्रेम स्वीकारण्यास आपण तयार असणे आवश्यक आहे. त्याचप्रमाणे, ख्रिस्ताचे अनुकरण करत आपण इतरांवर उदारपणे, निर्मळ मनाने आणि निःस्वार्थपणे प्रेम केले पाहिजे. मात्र ते प्रेम कृतीत कसे व्यक्त करायचे, हे आपल्यासमोरच्या व्यक्तींच्या खऱ्या गरजांवरून ठरले पाहिजे.
देव या क्षणी तुमच्यावर कसे प्रेम करत आहे, यावर आज चिंतन करा आणि ते प्रेम विश्वासाने व नम्रतेने स्वीकारण्याची कृपा मागा. मग तेच विवेकपूर्ण आणि त्यागमय प्रेम इतरांना देण्याचे तुम्हाला कसे आवाहन आहे, याचा विचार करा. तुम्हाला आवडेल त्या पद्धतीनेच नव्हे, तर त्यांना ज्या प्रकारे प्रेमाची सर्वाधिक गरज आहे, त्या प्रकारे ते द्या. ख्रिस्ताच्या प्रेमाप्रमाणे तुमचे प्रेमही सदैव सुज्ञपणाच्या मार्गदर्शनाखाली असो आणि देव व शेजारी यांच्यावरील प्रीतीने त्याला आकार मिळो. इतरांना देवाच्या विपुल दयेशी अधिक जवळ आणण्यासाठी जे सर्वांत उपयुक्त ठरेल, त्या रीतीने त्यांच्यावर प्रेम करा.
हे परमप्रेमळ देवा, तुझे प्रेम परिपूर्ण, अढळ आणि कधीही न बदलणारे आहे. मला ज्या प्रकारे तुझ्या प्रेमाची सर्वाधिक गरज आहे, त्या प्रकारे ते स्वीकारण्यासाठी कृपया माझे हृदय खुले कर, म्हणजे मी माझ्या पापांचा सदैव पश्चात्ताप करून तुझ्या दयेकडे वळेन. इतरांवर प्रेम करताना तुझ्या परिपूर्ण प्रेमाचे अनुकरण करण्याची सुज्ञता मला दे, म्हणजे मला जे द्यावेसे वाटते तेवढेच नव्हे, तर त्या क्षणी त्यांना ज्याची खरोखर गरज आहे ते मी देईन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
दैवी ज्ञानाबद्दल कृतज्ञता
सामान्य काळातील पंधराव्या आठवड्याचा बुधवार
“हे पित्या, स्वर्ग आणि पृथ्वीच्या प्रभू, मी तुझी स्तुती करतो. कारण या गोष्टी तू ज्ञानी आणि विद्वान लोकांपासून लपवून ठेवल्या असल्या, तरी बालकांसारख्या असणाऱ्यांना त्या प्रकट केल्या आहेस. होय, पित्या, हीच तुझी कृपामय इच्छा होती. माझ्या पित्याने सर्व काही माझ्या स्वाधीन केले आहे. पित्याशिवाय पुत्राला कोणी ओळखत नाही. तसेच पुत्राशिवाय आणि पुत्र ज्याला पित्याची ओळख करून देऊ इच्छितो त्याच्याशिवाय पित्याला कोणी ओळखत नाही.” मत्तय 11:25–27
आजच्या शुभवर्तमानात नोंदवलेली येशूने केलेली पित्याची स्तुती विशेष महत्त्वाची आहे. येशू मानवी आणि दैवी अशा दोन्ही स्वभावांचा असल्यामुळे, त्याची स्तुती त्याच्या दैवी स्वभावातून उद्भवली आणि त्याच्या मानवी स्वभावाद्वारे दैवी कृतज्ञतेची परिपूर्ण कृती म्हणून व्यक्त झाली. हे केवळ येशूसाठीच नव्हे, तर आपल्यासाठीही महत्त्वाचे आहे.
देव स्वतः आपल्यामध्ये आणि आपल्याद्वारे कार्य करत नाही, तोपर्यंत माणूस म्हणून आपण दैवी कृती करू शकत नाही किंवा दैवी कृतज्ञतेची परिपूर्णता प्राप्त करू शकत नाही. देवपुत्र या एकाच व्यक्तीमध्ये येशूचा दैवी स्वभाव आणि मानवी स्वभाव परिपूर्ण रीतीने एकरूप आहेत. म्हणून त्याने पित्याला परिपूर्ण स्तुती अर्पण केली एवढेच नव्हे, तर मानवी स्वभावालाही उन्नत केले, जेणेकरून त्याच्याशी एकरूप होऊन आपणही तशीच स्तुती अर्पण करू शकू.
“हे पित्या, स्वर्ग आणि पृथ्वीच्या प्रभू, मी तुझी स्तुती करतो,” असे म्हणत आपण येशूबरोबर प्रार्थना करतो, तेव्हा पित्याच्या दैवी ज्ञानाबद्दल आणि आपल्या जीवनातील त्याच्या कार्याबद्दल येशू जी परिपूर्ण स्तुती करतो, त्यात आपण सहभागी होतो. ख्रिस्ताच्या स्तुतीशी एकरूप झालेली आपली स्तुती केवळ भावनेतून व्यक्त केलेल्या आभारांपलीकडे जाते. ती आपल्या संपूर्ण अस्तित्वाला व्यापून टाकणारी पित्याची आराधना बनते. पिता कोण आहे आणि त्याने आपल्यामध्ये काय साधले आहे, याची दैवी प्रेरणेने दिलेली ती जाहीर कबुलीही बनते. ही स्तुती देवाचा गौरव करते आणि आपले परिवर्तन घडवते. पुत्राशी एकरूप होऊन पित्याची स्तुती करण्यापेक्षा अधिक परिपूर्ण किंवा आपल्या जीवनावर अधिक खोल परिणाम करणारी दुसरी कोणतीही प्रार्थना नाही.
येशूने स्तुती का केली, हेही महत्त्वाचे आहे. “या गोष्टी” लपवून ठेवण्यात आणि प्रकट करण्यात दिसणाऱ्या पित्याच्या ज्ञानाबद्दल येशू त्याचे आभार मानतो. मूळ ग्रीक भाषेत ‘लपवणे’ आणि ‘प्रकट करणे’ या अर्थांची क्रियापदे जोरकस आहेत आणि ती जाणीवपूर्वक निवडली आहेत. त्यामुळे या दोन कृतींमधील ठळक विरोध अधोरेखित होतो. “ज्ञानी आणि विद्वान” लोकांपासून पिता ही रहस्ये लपवून ठेवतो. या संदर्भात ‘ज्ञानी आणि विद्वान’ म्हणजे शिकलेले किंवा बुद्धिमान लोक असतीलच असे नाही. याचा अर्थ असे लोक, जे स्वतःवरच अवलंबून राहतात, आपल्या बुद्धिसामर्थ्याचा गर्व बाळगतात आणि दैवी रहस्य स्वीकारण्यास तयार नसतात.
पिता मात्र “बालकांसारख्या” लोकांना या गोष्टी प्रकट करतो. “बालकांसारखे” असा अनुवाद केलेल्या ग्रीक शब्दाचा शाब्दिक अर्थ “अर्भके” किंवा “तान्ही बाळे” असा आहे. हा शब्द अशा लोकांना उद्देशून वापरला आहे, जे नम्र व ग्रहणशील आहेत, देवावर भरवसा ठेवतात आणि आपण पूर्णपणे त्याच्यावर अवलंबून आहोत हे ओळखतात. बालकांसारखे असणे म्हणजे बुद्धीचा अभाव असणे नव्हे; उलट, त्यातून अधिक उच्च प्रतीचे ज्ञान दिसून येते. खरी बुद्धिमत्ता केवळ लौकिक ज्ञानात किंवा मानवी विद्वत्तेत नसते, तर दैवी ज्ञान समजून घेण्यात असते.
हे दैवी ज्ञान श्रद्धेच्या देणगीतून येते. ही देणगी आत्म्याला अधिक सखोल आकलनासाठी खुली करते. संत ऑगस्टीन हे सुंदर रीतीने सांगतात: “आकलन हे श्रद्धेचे फळ आहे. म्हणून विश्वास ठेवता यावा यासाठी आधी समजून घेण्याचा प्रयत्न करू नका; उलट, समजून घेता यावे म्हणून विश्वास ठेवा.” नम्र, ग्रहणशील आणि देवावर भरवसा ठेवणारी श्रद्धा प्रथम येते. त्यानंतर ज्ञान आणि समज यांची दाने मिळतात.
येशू “या गोष्टी” म्हणतो तेव्हा त्याचा रोख दैवी ज्ञान आणि समज यांच्या पवित्र रहस्यांकडे असतो. गर्विष्ठांना किंवा स्वतःच्या बळावर सर्व काही करू शकतो असे मानणाऱ्यांना ही रहस्ये उलगडत नाहीत. पण आध्यात्मिक बालकाच्या साधेपणाने आणि विश्वासाने पित्याकडे येणाऱ्यांना ती विनामोल दिली जातात. ही रहस्ये त्यांना उलगडतात, म्हणून येशू पित्याची स्तुती करतो आणि आपल्यालाही त्या स्तुतीत सहभागी होण्याचे कारण मिळते.
आज देवासमोर तुमची मनोवृत्ती कशी असते यावर चिंतन करा. स्वतःच्याच बळावर विसंबून, आपल्या कर्तृत्वाचा अभिमान बाळगून किंवा विश्वास ठेवण्यापूर्वी सर्व काही समजले पाहिजे अशा इच्छेने देवाकडे जाण्याचा मोह तुम्हाला होतो का? की तुम्ही बालकासारखे त्याच्याकडे जाता—नम्रतेने, भरवशाने आणि कृपेची रहस्ये स्वीकारण्यास तयार असलेल्या मनाने? बालकांसारख्या लोकांना मिळणाऱ्या ज्ञान आणि समज यांच्या दानांची याचना करा. ती दाने मिळाल्यावर, पित्याची परिपूर्ण स्तुती करण्यासाठी तुमचा स्वर येशूच्या स्वरात मिसळा. या एकत्रित स्तुतीत तुम्ही देवाचा गौरव कराल; इतकेच नव्हे, तर ज्या दैवी ज्ञानाची तुम्ही भक्तिभावाने आराधना करता, तेच ज्ञान तुम्हाला बदलून टाकील.
हे पित्या, स्वर्ग आणि पृथ्वीच्या प्रभू, मला नम्र व साधे बनव आणि तुला जे काही प्रकट करायचे आहे ते स्वीकारण्यास माझे मन खुले कर. तुझा पुत्र येशू याच्याबरोबर माझ्या जीवनात आणि इतरांच्या जीवनात तू दिलेले आशीर्वाद ओळखण्यास मला मदत कर. तुझ्या प्रिय पुत्राच्या स्वरात माझा स्वर मिसळून मी सदैव तुझी स्तुती करावी आणि तुझे आभार मानावेत. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
जीवनातील जड ओझी
सामान्य उपासनाकाळातील पंधराव्या आठवड्याचा गुरुवार
येशू म्हणाला: “कष्ट करणाऱ्यांनो आणि ओझ्याखाली दबलेल्यांनो, तुम्ही सर्व माझ्याकडे या. मी तुम्हाला विसावा देईन. माझे जू आपल्या खांद्यावर घ्या आणि माझ्याकडून शिका; कारण मी मनाने सौम्य आणि नम्र आहे. तुम्हाला विसावा मिळेल. कारण माझे जू सहज पेलता येते आणि माझे ओझे हलके आहे.” मत्तय 11:28–30
येशू जे काही सांगतो ते निखळ सत्य आणि निखळ प्रेम आहे. कधी आपल्याला जागे करण्यासाठी प्रेमाने केलेल्या कानउघाडणीची गरज असते. पण कधी आपण जड ओझ्याखाली दबलेलो असतो, तेव्हा आपला प्रभू आपली व्यथा पूर्णपणे समजून घेत, मोठ्या मायेने आपल्याजवळ येतो. आपल्यावर बाहेरून भार टाकणाऱ्या गोष्टींपलीकडे तो पाहतो आणि आपल्या अंतःकरणाकडे लक्ष देतो. तो आपल्याला हळुवारपणे स्वतःकडे बोलावतो: “कष्ट करणाऱ्यांनो आणि ओझ्याखाली दबलेल्यांनो, तुम्ही सर्व माझ्याकडे या. मी तुम्हाला विसावा देईन.”
अनेक गोष्टींचे ओझे आपल्यावर असते: पाप, अपराधीपणाची भावना, दुःख आणि चिंता. काही ओझी शारीरिक असतात, तर काही भावनिक किंवा आध्यात्मिक असतात. या ओझ्यांमुळे आपण दबून जातो, गोंधळून जातो किंवा निराश होतो, तेव्हा येशू आपल्याला दोषी ठरवण्यासाठी येत नाही—आपण पापात बुडालेले असलो तरीही. तो आपल्या प्रेमाच्या कोमलतेने आपल्याजवळ येतो. आपल्या ओझ्याचे मूळ पापात असेल, तर त्याचे दयाळू प्रेमच आपल्याला त्याच्याकडे वळण्याचे धैर्य देते, जेणेकरून तो आपले ओझे दूर करून आपल्याला मुक्त करू शकेल. आपली ओझी शारीरिक असतील, तर तो आपल्याशी एकरूप होण्यासाठी, आपल्या जखमा आपल्याला दाखवण्यासाठी आणि क्रूस वाहण्याचे बळ देण्यासाठी जवळ येतो. आपल्या आवाक्याबाहेरच्या संकटांतून किंवा मनावर खोल आघात करणाऱ्या अनुभवांतून ही ओझी आली असतील, तरी येशू सदैव जवळ असतो. तो आपल्या सोबत असतो, आपली काळजी घेतो आणि आपले दुःख पाहून त्याचे अंतःकरण द्रवते.
या उताऱ्यात “कष्ट करणे” यासाठी वापरलेला ग्रीक शब्द केवळ नेहमीचे श्रम दर्शवत नाही; त्यातून जीव थकवणाऱ्या कष्टांचा अर्थ सूचित होतो. त्याचप्रमाणे, “ओझ्याखाली दबलेले” असा अनुवाद केलेला शब्द इतके जड ओझे दर्शवतो, की ते एकट्याने पेलता येत नाही. ही ओझी जगाकडून, इतरांकडून, पापातून किंवा आपल्या स्वतःच्या अंतरंगातूनही येऊ शकतात. त्यांचे मूळ काहीही असो, येशू स्वतः आपल्याला विसावा देतो, आपल्या सोबत चालतो आणि आपल्या प्रेमाच्या बळाने आपले ओझे हलके करतो.
आपण ओझ्याखाली दबून जातो, तेव्हा येशूचे सांत्वन देणारे सान्निध्य जाणवणे कठीण होते. कधी आपण हताश होऊन “प्रभू, तू कुठे आहेस?” अशी हाकही मारतो. अशा वेळी डोळे मिटून शांतपणे प्रार्थना करण्याची गरज असते. सर्वांत कठीण प्रसंगी आजच्या शुभवर्तमानातील येशूच्या शब्दांची सत्यता अधिक प्रकर्षाने जाणवते. तो नेहमीच आपल्या जवळ असतो, विशेषतः आपण ओझ्याखाली दबून जातो तेव्हा. क्षणभर थांबून, मनातली विचारांची धावपळ शांत करून आणि आपला थकलेला जीव त्याच्या हाती सोपवून पाहा. येशू आपल्या जवळ आहे आणि आपल्याला हे कोमल शब्द सांगत आहे, हे आपल्याला जाणवेल: “कष्ट करणाऱ्यांनो आणि ओझ्याखाली दबलेल्यांनो, तुम्ही सर्व माझ्याकडे या. मी तुम्हाला विसावा देईन.”
येशू नेहमीच आपली ओझी दूर करतो असे नाही; तो त्याहून कितीतरी मोठी गोष्ट करतो. ती ओझी सोसताना तो स्वतः आपल्यात सहभागी होतो. तो आपल्याला उभारी देतो आणि आपल्या बरोबरीने आपली ओझी वाहतो. अशा रीतीने तो आपल्याला बळ देतो आणि जे आपल्याला वाईट वाटते त्यातूनही चांगले घडवतो.
अशा क्षणी तो म्हणतो, “माझे जू तुमच्यावर घ्या.” हे शब्द प्रथम ऐकताना आपल्याला कोडे पडू शकते. आपण आधीच ओझ्याखाली दबलेलो असताना येशू आपल्याला त्याचेही जू वाहायला का सांगेल? कारण येशूचे जू म्हणजे आणखी एक ओझे नव्हे; त्याचे शिष्य होण्याचे आणि त्याच्याशी एकरूप होण्याचे ते प्रेमळ आमंत्रण आहे. पूर्वी दोन बैलांना एकाच जुवाला जोडत असत, म्हणजे दोघांना मिळून भार ओढता येई. “माझे जू घ्या,” असे म्हणताना येशू आपल्याला त्याच्याबरोबर एकाच जुवाला जोडले जाण्यासाठी आमंत्रित करतो. तो आपल्या शेजारी चालतो आणि भाराचा मोठा वाटा स्वतः उचलतो. त्यामुळे त्याच्या कृपेने लाभलेले हे नवे जू हलके होते. त्याच्याबरोबर चालताना आपण “त्याच्याकडून शिकतो”—केवळ त्याची शिकवण ऐकून नव्हे, तर त्याच्या सहवासात राहून आणि त्याचे अनुकरण करून.
ख्रिस्ताबरोबर एकाच जुवाला जोडल्यानंतर “तुम्हाला विसावा मिळेल.” हा विसावा आपल्याला आपापल्या क्रुसांपासून मुक्त करत नाही. जू अजूनही वाहायचे आहे, पण आता ते आपण ख्रिस्ताबरोबर वाहतो. त्याच्याशी एकरूप होऊन आपली ओझी वाहणे ही अलौकिक कृपेने घडणारी कृती ठरते. एकट्याने अगदी हलके ओझे वाहण्यापेक्षाही अशा रीतीने ओझे वाहणे अधिक हलके वाटते आणि त्यात अधिक विसावा मिळतो.
आज तुम्ही वाहत असलेल्या ओझ्यांवर चिंतन करा. ती कोणती आहेत, हे प्रामाणिकपणे ओळखा. मग डोळे मिटा, खोल श्वास घ्या आणि ऐका. येशू खुद्द तुम्हाला म्हणत आहे, “माझ्याकडे या.” तुमचे कष्ट, संघर्ष, दुःखे, अपराधीपणाची भावना आणि तुमचे पाप त्याच्याकडे सोपवा. त्याचे जू घ्या, त्याच्याबरोबर चाला आणि केवळ त्याचे सौम्य व नम्र हृदय देऊ शकते तो विसावा अनुभवा.
हे परम दयाळू प्रभू, पापाच्या आणि जीवनातील संकटांच्या ओझ्याखाली मी दबून जातो, तेव्हाही तू सदैव माझ्या जवळ असतोस, हे मला माहीत आहे. तू माझ्याकडे येतोस आणि मृदू प्रेमाने मला तुझ्याकडे बोलावतोस. तुझे कृपामय आमंत्रण मी स्वीकारतो. तुझे जू माझ्यावर ठेव, म्हणजे मला तुझ्या शेजारी शांतीने चालता येईल. तुझ्या सान्निध्यावर आणि सामर्थ्यावर सदैव भरवसा ठेवून मला जे काही त्रास देईल ते धीराने सहन करण्यास मला मदत कर. केवळ तुझ्यातच माझ्या आत्म्याला विसावा मिळतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
नियमांच्या चौकटीपलीकडे जाऊन प्रेम करणे
सामान्य काळातील पंधराव्या आठवड्याचा शुक्रवार
शब्बाथ दिवशी येशू धान्याच्या शेतातून जात होता. त्याच्या शिष्यांना भूक लागली होती आणि ते कणसे तोडून त्यातले दाणे खाऊ लागले. हे पाहून परुशी त्याला म्हणाले, “पाहा, शब्बाथ दिवशी जे करायला नियमशास्त्राची परवानगी नाही, ते तुझे शिष्य करत आहेत.” तो त्यांना म्हणाला, “दावीदाला आणि त्याच्या सोबत्यांना भूक लागली तेव्हा त्याने काय केले, हे तुम्ही वाचले नाही काय…?” मत्तय 12:1–3
जुन्या करारातील नियमशास्त्राच्या केंद्रस्थानी दहा आज्ञा होत्या. पण त्यात अनेक विधिनियम, आदेश आणि धार्मिक विधींबद्दलचे नियमही होते. हा जुना करार चांगला होता, कारण त्यातून देवाच्या सनातन नियमाचे प्रतिबिंब दिसत होते. तरीही केवळ ख्रिस्तामध्ये लाभणारी पूर्ण स्पष्टता आणि अंतःकरणाचे परिवर्तन त्यातून मिळत नव्हते. हे नीट न जुळवलेल्या दुर्बिणीतून पाहण्यासारखे आहे—एकंदर आकार दिसतो, पण बारीक तपशील धूसर राहतात.
येशूने जुना करार रद्द केला नाही. त्याचा खरा अर्थ उलगडून आणि त्याचा मूळ हेतू पुन्हा प्रस्थापित करून त्याने तो पूर्णत्वास नेला. ख्रिस्तामध्ये नियमशास्त्राचा अर्थ स्पष्ट होतो, त्याला अधिक उंची लाभते आणि ते परिपूर्ण होते. आजच्या शुभवर्तमानात या दैवी स्पष्टतेची झलक आपल्याला दिसते. आपला प्रभू शब्बाथाचा सखोल अर्थ आणि नियमशास्त्राला जिवंतपणा देणारा भाव उलगडून दाखवतो. हा भाव कर्मकांडाच्या कठोर पालनात नव्हे, तर दयेत, प्रेमात आणि देवाशी असलेल्या एकात्मतेत रुजलेला आहे.
कणसे तोडून शब्बाथाचा भंग केल्याचा आरोप परुश्यांनी येशूच्या शिष्यांवर केला. पण ज्या नियमशास्त्राचे रक्षण करण्याचा ते दावा करत होते, त्याचाच अर्थ त्यांना समजला नव्हता. अनेक धर्मनेत्यांनी देवाच्या आज्ञांना केवळ बाह्य नियमपालनापुरते मर्यादित करून त्या आज्ञांचे स्वरूप कसे बिघडवले, हे शुभवर्तमानांत वारंवार दिसते. ज्या प्रेममय जीवनाला चालना देण्यासाठी नियमशास्त्र होते, त्यापासून त्यांनी त्या आज्ञा तोडून टाकल्या.
कदाचित तुमच्याही आध्यात्मिक वाटचालीत या प्रवृत्तीशी झगडावे लागले असेल. रविवारचा मिस्सा, महिन्यातून एकदा पापस्वीकार, सकाळ-संध्याकाळची प्रार्थना—जणू यादीतल्या प्रत्येक बाबीपुढे मनातल्या मनात खूण करायची. या गोष्टी चांगल्या असल्या, तरी आपले अंतःकरण देवापासून दूर राहू शकते. परुश्यांप्रमाणे आपणही देवाने आपल्याला त्याच्याशी नाते जोडण्यासाठी दिलेले सुंदर आमंत्रण केवळ एक व्यवहार समजण्याच्या चुकीत पडू शकतो.
नियमशास्त्राचा खरा भाव अधोरेखित करण्यासाठी येशू होशेय संदेष्ट्याचे शब्द उद्धृत करतो: “मला दया हवी आहे, बलिदान नव्हे” (मत्तय 12:7; पाहा होशेय 6:6). बलिदान अर्पण करणे चांगले होते; पण प्रेम, न्याय आणि देवाशी एकरूप होण्याची इच्छा यांच्याशी बाह्य आचरणाचा संबंध उरला नाही, तर ते देवाच्या दृष्टीने निर्जीव, इतकेच नव्हे तर आक्षेपार्हही ठरते.
ख्रिस्तामध्ये आपल्याला सत्याचे संपूर्ण प्रकटीकरण मिळाले आहे—कृपा, दया आणि तारण यांचा नवा नियम. त्याच्याद्वारे आपल्याला केवळ बाह्य नियमपालनाच्या पलीकडे जाऊन अंतःकरणात परिवर्तन घडू देण्याचे आमंत्रण मिळते. असे परिवर्तन घडावे, हाच नियमशास्त्राचा मुळापासून हेतू होता. हे परिवर्तन आपल्या दैनंदिन जीवनाच्या प्रत्येक अंगाला स्पर्श करते. आपण दुसऱ्यांची निंदा करणे टाळतो, ते केवळ नियम पाळण्यासाठी नव्हे, तर इतरांमध्ये ख्रिस्त उपस्थित आहे याची जाणीव आपल्याला असते म्हणून. आपण प्रार्थनेसाठी वेळ काढतो, तो कर्तव्य उरकण्यासाठी नव्हे, तर आपल्या अस्तित्वाच्या केंद्रस्थानी असलेले देवाशी नाते जोपासण्यासाठी. आपण क्षमा करण्याचे निवडतो, ती तशी आज्ञा आहे म्हणून नव्हे, तर आपण देवाची दया अनुभवली आहे आणि तीच दया इतरांनाही दाखवण्याची आपल्याला ओढ आहे म्हणून.
ख्रिस्ताची जी शिकवण आणि जे विधिनियम चर्चने निष्ठेने आपल्यापर्यंत पोहोचवले आहेत, त्या सर्वांना हे तत्त्व लागू होते. आपल्याला आज्ञा पाळण्याचे आवाहन आहे, ते केवळ आज्ञापालनासाठी नव्हे, तर ख्रिस्ताच्या वचनातून वाहणारी दैवी दया स्वीकारण्यासाठी आणि ती दया इतरांपर्यंत पोहोचवण्याचे साधन होण्यासाठी.
पवित्र शास्त्रातून आणि चर्चद्वारे देवाने जे काही प्रकट केले आहे, त्यावर आज चिंतन करा. त्याची शिकवण म्हणजे ओझे वाटावे असे नियम नव्हेत, तर देवाशी ऐक्याकडे नेणाऱ्या प्रकाशमय वाटा आहेत. देवाच्या प्रत्येक आज्ञेचा अंतिम हेतू हा आहे की आपण पवित्र व्हावे आणि आपले जीवन फलदायी व्हावे; यातूनच देवाचा गौरव होतो. हे ध्येय लक्षात ठेवा, म्हणजे तुमची प्रत्येक कृती देवाच्या शाश्वत नियमाच्या खऱ्या हेतूशी सुसंगत राहील आणि तुमचे आज्ञापालन कधीही पोकळ ठरणार नाही.
हे पित्या, हे देवा, हे शाश्वत सत्या, मोशे आणि संदेष्टे यांच्याद्वारे तू जे काही प्रकट केलेस, ते तुझ्या शाश्वत नियमाचे केवळ प्रतिबिंब होते. आपला प्रभू येशू याच्यामध्ये तू सत्य त्याच्या परिपूर्णतेत उलगडून दाखवलेस—तुझ्या राज्यात सहभागी होण्यासाठी जे काही जाणणे आम्हाला आवश्यक आहे, ते सर्व तू प्रकट केलेस. तू माझ्यासमोर ठेवलेली प्रत्येक शिकवण आणि प्रत्येक नियम हे ओझे नसून तुझ्याशी ऐक्याकडे नेणारी तेजस्वी आणि गौरवशाली वाट आहे, हे मला दिसावे अशी कृपा मला दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
सौम्यतेचे शांत सामर्थ्य
सामान्य काळातील पंधराव्या आठवड्याचा शनिवार
परुशी बाहेर गेले आणि येशूला ठार मारण्यासाठी त्यांनी त्याच्याविरुद्ध मसलत केली. हे येशूला कळले तेव्हा तो त्या ठिकाणाहून निघून गेला. पुष्कळ लोक त्याच्यामागे आले आणि त्याने त्या सर्वांना बरे केले. पण आपली ओळख उघड करू नका, अशी त्याने त्यांना ताकीद दिली. मत्तय 12:14–16
देवावर प्रेम करणाऱ्या आणि त्याच्याशी एकरूप झालेल्या जीवांना आजचे शुभवर्तमान विरोधाला कसे सामोरे जावे याविषयी एक गहन धडा देते. “परुशी बाहेर गेले आणि येशूला ठार मारण्यासाठी त्यांनी त्याच्याविरुद्ध कट रचला.” का? कारण शब्बाथ दिवशी विश्रांती घेण्याच्या नियमाचा त्यांनी कठोर अर्थ लावला होता. पण देवाचा पुत्र येशू हा पिता आणि पवित्र आत्मा यांच्याशी एकत्वात त्या नियमाचा उगम आहे. सृष्टीच्या निर्मितीच्या सहा दिवसांनंतर देवाने घेतलेल्या विश्रांतीचे स्मरण व्हावे, हा शब्बाथचा हेतू होता. त्या चिंतनशील विश्रांतीत लोकांनी देवाच्या चांगुलपणावर मनन करावे, अशी अपेक्षा होती.
परुश्यांनी शब्बाथचे रूपांतर एका जाचक बंधनात केले होते. त्याचे पालन काटेकोरपणे करायचे, पण ते एक पोकळ कर्तव्य बनले होते. शब्बाथचा विधाता आणि प्रभू असलेल्या येशूची दृष्टी मात्र अगदी वेगळी होती. प्रेमाची कृत्ये करण्यापासून कधीही दूर राहू नये—शब्बाथ दिवशीसुद्धा नाही. शब्बाथ दिवशी वाळलेला हात असलेल्या एका माणसाला येशूने बरे केले. या “अपराधासाठी” परुश्यांनी त्याचा जीव घेण्याचा कट रचायला सुरुवात केली.
येशूला हे कळले तेव्हा तो त्या ठिकाणाहून निघून गेला. त्याने भ्याडपणामुळे नव्हे, तर सौम्यतेमुळे माघार घेतली. आपल्या जगात या सद्गुणाचा अनेकदा गैरसमज होतो. पवित्र शास्त्राच्या दृष्टीने सौम्यता म्हणजे दुर्बलता किंवा भित्रेपणा नव्हे; ती म्हणजे पूर्णपणे संयमात ठेवलेले सामर्थ्य. त्या सामर्थ्याला सुज्ञता आणि प्रेम दिशा देतात. सर्व सामर्थ्य येशूच्या ठायी होते, तरी त्याने संयमाची वाट निवडली. आपल्या शत्रूंचा नाश करण्यासाठी तो देवदूतांच्या फौजा बोलावू शकला असता; पण त्याऐवजी तो शांतपणे तिथून निघून गेला. त्याची घटका अजून आली नव्हती.
या दैवी सौम्यतेमुळे येशूला शांत निर्धाराने आपले कार्य पुढे चालू ठेवता आले. पुष्कळ लोक त्याच्यामागे गेले आणि त्याने त्या सर्वांना बरे केले. अशा रीतीने त्याने खचलेल्या लोकांना आरोग्य दिले आणि त्यांचे जीवन पुन्हा उभे केले. या प्रसंगात येशूचे शांत सामर्थ्य पूर्णपणे प्रकट झालेले दिसते. तो सभास्थानाच्या पुढाऱ्यांशी लढायला नव्हे, तर कृपेचे आणि सत्याचे राज्य स्थापन करायला आला होता.
यशयाच्या भविष्यवाणीप्रमाणे येशू शांतपणे आणि दयेने लोकांची अंतःकरणे आपल्याकडे ओढतो. “ठेचलेला बोरू”—नाजूक, वाकलेला आणि निरुपयोगी भासणारा—तो मोडणार नाही. “धुमसणारी वात”—लुकलुकणारी आणि जवळजवळ विझलेली—तो विझवणार नाही. उलट, तो घाव भरून काढतो आणि विझत आलेली ज्योत पुन्हा प्रज्वलित करतो. अशा रीतीने तो धीराने न्यायाला विजयापर्यंत नेतो (पाहा मत्तय 12:18–21).
तुमच्यावर सोपवलेल्या कार्याचा आणि ते करताना तुम्हाला होणाऱ्या विरोधाचा विचार करा. कामावरचे सहकारी तुमच्या कॅथलिक श्रद्धाचारांची थट्टा करतात का—उदाहरणार्थ, तुम्ही शुक्रवारी उपवास करता किंवा दररोज प्रार्थनेसाठी थोडा वेळ बाजूला जाता, याची? विवाह, लैंगिकता किंवा जीवनाचे पावित्र्य यांविषयीच्या चर्चच्या शिकवणीशी तुम्ही निष्ठावान राहता, हे तुमच्या कुटुंबातील लोक तुच्छ लेखतात का? गरिबांची सेवा करण्यासाठी तुम्ही देत असलेला वेळ हा “वेळेचा अपव्यय” आहे आणि तो नोकरी-व्यवसायात प्रगती करण्यासाठी वापरता येईल, असे तुमचे मित्र म्हणतात का?
ख्रिस्ताने जसा प्रतिसाद दिला, तसाच खरे सामर्थ्य प्रकट करणाऱ्या सौम्यतेने प्रतिसाद देण्याचे आवाहन आपल्यापैकी प्रत्येकाला आहे. दूषणांना सामोरे जाण्याची तुमची “घटका” हीच आहे का, की आजच्या शुभवर्तमानातील ख्रिस्ताप्रमाणे या वैरापासून दूर होऊन, तुमच्या साक्षीद्वारे देव ज्यांना स्वतःकडे ओढत आहे त्यांच्याकडे लक्ष देण्याचे आवाहन तुम्हाला आहे, हे प्रार्थनापूर्वक ओळखा.
देवाची इच्छा पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करताना तुम्हाला ज्या विरोधाला सामोरे जावे लागते, त्यावर आज चिंतन करा. प्रत्येक लढाई आजच लढली पाहिजे असे नाही. नम्रता आणि सौम्यता अनेकदा आपल्याला शांतपणे मागे सरायला सांगतात, जेणेकरून इतरांच्या अंतःकरणात देवाच्या राज्याचा पाया घालता येईल. अर्थात, आपल्यापैकी प्रत्येकासाठी क्रूसाची घटका येईल. ती आली की आपण क्रूस प्रेमाने स्वीकारला पाहिजे. पण तो क्षण येईपर्यंत, योग्य ते ओळखण्यात, ऐकून घेण्यात आणि प्रेम करण्यात, अगदी मौनातही, आपण येशूचे अनुसरण करतो.
हे परिपूर्ण प्रज्ञेच्या प्रभू, परुश्यांनी तुझ्या प्रेमाला वैराने प्रत्युत्तर दिले, तरी तू प्रत्येक वेळी त्यांना थेट सामोरा गेला नाहीस. कधी तू स्पष्टपणे बोललास, तर कधी शांतपणे आपले कार्य पुढे चालू ठेवण्यासाठी तिथून निघून गेलास. हे प्रभू, मला विवेकी अंतःकरण दे, म्हणजे सत्याच्या बाजूने कधी ठाम उभे राहायचे आणि नम्रपणे कधी मौन बाळगायचे, हे मला ओळखता येईल. तुझ्या इच्छेप्रमाणे वागणे एवढेच माझे ध्येय असो, जेणेकरून तुझे कृपेचे राज्य माझ्या जीवनात आणि माझ्या जीवनाद्वारे अधिक पूर्णपणे प्रस्थापित होईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चारही खंड पेपरबॅक & ई-पुस्तक स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

ॲमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतरही!
