Polski

Piętnasty tydzień okresu zwykłego

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i nie tylko!

Spis treści


Hojny Siewca

XV Niedziela Zwykła (rok A)

„Siewca wyszedł siać. A gdy siał, niektóre ziarna padły na drogę, a ptaki przyleciały i wydziobały je…” Mateusz 13:3–4

W dzisiejszej Ewangelii Jezus opowiada przypowieść o siewcy z łodzi, zwracając się do wielkiego tłumu zgromadzonego nad brzegiem. Korzysta z naturalnej akustyki wody, aby Jego głos docierał do spragnionych słuchaczy, którzy przyszli Go słuchać. Ich gorliwość daje nam okazję do zbadania siebie: Czy jestem wśród tego tłumu i uważnie słucham Boga, który dziś do mnie mówi? Czy podejmuję szczególny wysiłek, by szukać słowa Bożego, słuchać go i na nie odpowiadać?

Przypowieść jest sposobem przekazu, który zarówno objawia, jak i ukrywa. Objawia Bożą prawdę tym, którzy są pokorni i otwarci na jej przyjęcie, a ukrywa tę samą prawdę przed tymi, których serca są zamknięte. Prawdy Królestwa nie są pojęciami, które można szybko pojąć. Są Bożymi tajemnicami, które muszą przeniknąć do duszy i być w niej rozważane i pielęgnowane. Tylko ci, którzy są ulegli duchowo, mogą wniknąć w ich głębię i pozwolić, by słowo Boże przemieniało ich życie.

Siewcą jest Chrystus. Ziarnem jest słowo Boże, a gleba symbolizuje ludzkie serce w jego rozmaitych stanach gotowości i otwartości na przyjęcie słowa. Niektóre dusze oczekują słowa Bożego niczym świeżo spulchniona, wilgotna i użyźniona gleba. Gdy tylko ziarno w nią wpada, zaczyna szybko wzrastać — aż osiągnie pełnię wzrostu i wyda dobry owoc.

Inne dusze są mniej otwarte. Niczym droga, niektóre serca są zatwardziałe, uparte i odmawiają przyjęcia Bożej prawdy. Słowo zostaje usłyszane, ale nie jest naprawdę przyjęte. Nieprzyjaciel porywa je, zanim zdoła przeniknąć do wnętrza.

Serca podobne do skalistego podłoża należą do tych, którzy początkowo przyjmują słowo z radością, lecz brakuje im wytrwałości. Gdy przychodzą próby, odchodzą. Mogą uczestniczyć we Mszy świętej, czytać Pismo Święte lub zaczynać z zapałem, ale bez głębokiego wewnętrznego nawrócenia, zakorzenionego w modlitwie, nie potrafią przetrwać żaru próby.

Serce porośnięte cierniami to serce podzielone, w którym słowo Boże miesza się z troskami, bogactwami i przyjemnościami. Ewangelia jest słuchana — być może nawet ceniona — lecz zostaje zduszona przez doczesne przywiązania, ambicję lub lęk. Ziemskie troski i fascynacja bogactwem są cierniami, które zagłuszają duszę i nie pozwalają jej wzrastać.

Dobra nowina jest taka, że Bóg, Boski Siewca, nie pozostaje bierny. Sam sieje ziarno — osobiście, bezpośrednio i obficie. Nie jest jak niedostępny monarcha zasiadający na odległym tronie i czekający, aż do Niego przyjdziemy. Nie — Bóg zawsze wychodzi z inicjatywą. Wyrusza jak siewca, rzucając w nas swoje ziarno, zanim jeszcze poprosimy.

Ziarno dociera do nas na dwa zasadnicze sposoby: jako prawda i jako łaska. Jako prawda słowo Boże oświeca rozum, by mógł poznawać Jego odwieczne tajemnice. Jako łaska słowo Boże umacnia wolę, by przyjmowała te prawdy i żyła nimi z wiarą i miłością.

Boski Siewca sieje hojnie. Rzuca ziarno wszędzie — na drogę, między skały, pośród cierni i na żyzną ziemię. Nie jest to przejaw niedbałości, lecz dzieło Bożego Miłosierdzia. Bóg pragnie, aby wszyscy zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Nawet tam, gdzie gleba wydaje się twarda, płytka lub zagłuszona cierniami, On nadal sieje. Nigdy nie przestaje mówić, wyciągać ku nam ręki, zapraszać. Sieje nawet w miejscach, które moglibyśmy uznać za beznadziejne — aż do ostatniej chwili, gdy czas zasiewu dobiegnie końca.

Rozważ dziś, jak hojnie i nieustannie Bóg sieje w twojej duszy. Nigdy nie przestaje do ciebie mówić, wzywać cię i zasiewać w tobie swojego słowa. Jak bardzo jesteś otwarty na jego przyjęcie? Która gleba najlepiej opisuje twoją duszę? W tym życiu nigdy nie jest za późno, by odpowiedzieć. Słowo Boże może szybko w nas wzrastać, gdy nasze dusze są żyzne i otwarte na jego przyjęcie. Usuń kamienie, wytnij ciernie i spulchnij stwardniałą drogę, aby obficie rozsiane ziarno mogło trafić do twojego serca.

Boski Siewco, Ty nieustannie posyłasz swoją prawdę i łaskę, aby nas oświecać i umacniać w misji budowania Twojego Królestwa. Proszę, upraw glebę mojego serca i uczyń ją żyzną, aby Twoje słowo mogło się we mnie zakorzenić, wzrastać i wydawać obfitość dobrych owoców. Jezu, ufam Tobie.


Idź. Ufaj. Głoś. Uzdrawiaj.

XV Niedziela Zwykła (Rok B)

Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch, dając im władzę nad duchami nieczystymi. Polecił im, żeby niczego nie brali na drogę prócz laski — ani żywności, ani torby, ani pieniędzy w pasie. Mieli jednak nosić sandały, ale nie brać drugiej tuniki. Marek 6:7–9

Wcześniej w tym tygodniu czytaliśmy o tym samym wydarzeniu w Ewangelii według św. Mateusza, która podaje więcej szczegółów. Relacja św. Marka jest bardziej zwięzła i bezpośrednia. Ukazuje nam misję w jej prostym, pilnym i praktycznym wymiarze: Idź. Ufaj. Głoś. Uzdrawiaj. Jezus także dziś kieruje do nas to samo pilne wezwanie.

To, że Jezus posyła Dwunastu „po dwóch”, nie jest przypadkowe. Takie postępowanie ma znaczenie duchowe, praktyczne, a nawet prawne. W wymiarze duchowym odzwierciedla wspólnotowy charakter misji Kościoła; bycie uczniem nigdy nie jest samotną drogą. Tak jak w Modlitwie Pańskiej mówimy Ojcze „nasz”, a nie Ojcze „mój”, tak też nasze dzieło szerzenia Ewangelii zawsze dokonuje się w Kościele, w komunii z innymi.

W wymiarze praktycznym wyruszanie po dwóch zapewnia wzajemne wsparcie, zachętę i odpowiedzialność przed sobą nawzajem w zadaniu, które miało być trudne. Dwunastu prawdopodobnie odczuwało niepokój, wyruszając samodzielnie, przed Jezusem, by przygotować drogę na Jego przybycie. Ewangelizacja bywa trudna. Rozmawianie z innymi o naszej wierze — otwarcie i z hojnością — naraża nas na krytykę i odrzucenie. Wzajemne wsparcie umacnia nas, byśmy lepiej wypełniali misję, którą powierza nam Bóg.

W prawie żydowskim do ustalenia prawdy w danej sprawie wymagano dwóch świadków (por. Księga Powtórzonego Prawa 19:15). Choć przepis ten dotyczył przede wszystkim sporów wymagających zeznań, tutaj odnosi się do potwierdzenia prawdy o wiele donioślejszej — Ewangelii. Dzięki temu, że Dwunastu wyruszało po dwóch, ich świadectwo o Chrystusie i Jego Królestwie miało moc wiarygodnego świadectwa. Żydzi, którzy ich słuchali, rozpoznaliby to i byliby bardziej otwarci na przyjęcie dwóch osób głoszących te same prawdy niż tylko jednej.

Dziś wszyscy jesteśmy zaproszeni, by być zarówno odbiorcami słowa Bożego, głoszonego przez członków Ciała Chrystusa, jak i narzędziami przekazywania słowa Bożego innym. Jako do odbiorców Bóg posyła do nas ludzi, którzy świadczą o prawdzie z bezbronnością, otwartością, pokorą, szczerością i łaską. Czasami nie słuchamy ich ani nawet nie poświęcamy im uwagi. Jednak tak jak Jezus posłał Dwunastu do miast i wiosek Izraela, tak możemy być pewni, że posyła do nas swoich posłańców. Czy rozpoznajemy ich, gdy przychodzą?

Podobnie w każdym zakątku świata są niezliczeni ludzie, którzy potrzebują usłyszeć słowo Boże. Kiedy Jezus zakończył swoją ziemską posługę i wstąpił do nieba, powierzył misję nie tylko swoim Apostołom, lecz każdemu uczniowi — także nam, żyjącym dzisiaj. Mówi do nas to, co niegdyś powiedział Dwunastu: Idźcie. Ufajcie. Głoście. Uzdrawiajcie. Nasza misja jest pilna. Traktowanie jej poważnie jest aktem największej miłości. Choć może budzić niepokój i wymagać wyjścia poza to, co wygodne i bezpieczne, odpowiedź na Jego wezwanie do ewangelizacji ma kluczowe znaczenie dla ustanowienia Jego Królestwa. Dwunastu zostało posłanych — i my również.

Czy rozpoznajesz swoją misję i towarzyszy, których Bóg postawił przy tobie, byś ją wypełniał? Czy otwierasz się na to, by być jednym z Jego posłańców do innych, nawet gdy może się to wydawać niewygodne lub ryzykowne? Czy otwierasz się na przyjęcie Jego posłańców, gdy przychodzą do ciebie — tych pokornych głosów, które niosą prawdę, miłość i zaproszenie?

Rozważ dziś pilność i prostotę Chrystusowego wezwania. On nie czeka, aż poczujemy się w pełni gotowi, ani nie wymaga, byśmy byli elokwentni, bogaci czy mieli zapewnione bezpieczeństwo. Prosi natomiast o ufne serca, gotowe dać się posłać bez niczego poza wiarą i miłością. Rozważ przesłanie Marka: Idź — zrób krok w wierze. Ufaj — polegaj wyłącznie na Bogu. Głoś — ogłaszaj Królestwo słowami i czynami. Uzdrawiaj — nieś Jego miłosierdzie i pokój zranionym. Odpowiedz wielkodusznie na to pilne wezwanie, a Bóg dokona przez ciebie wielkich rzeczy, tak jak przez Dwunastu.

Panie mocy i łaski, posłałeś swoich Apostołów po dwóch, aby głosili i uzdrawiali. Nadal posyłasz swoich uczniów, by nieśli Twoje słowo wszystkim potrzebującym. Otwórz moje serce, Panie, na to, jak przychodzisz do mnie przez innych, i daj mi odwagę przyjąć własne powołanie — by iść, ufać, głosić i uzdrawiać w Twoje imię i dzięki Twojej łasce. Jezu, ufam Tobie.


Życie w harmonii

XV Niedziela Zwykła (rok C)

„Nauczycielu, co mam czynić, aby odziedziczyć życie wieczne?”. Jezus powiedział do niego: „Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?”. On odpowiedział: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całym swoim jestestwem, całą swoją siłą i całym swoim umysłem, a swego bliźniego jak siebie samego”. Jezus mu odrzekł: „Dobrze odpowiedziałeś. To czyń, a będziesz żył”. Łukasz 10:25–28

Czy kochasz Boga całym swoim jestestwem i autentycznie kochasz bliźniego jak siebie samego? Co to znaczy kochać Boga całym swoim sercem, jestestwem, siłą i umysłem, a bliźniego jak siebie samego?

Teologia katolicka podkreśla, że natura ludzka stanowi jedność złożoną z ciała i duszy. W obrębie tej jedności dusza obejmuje nasz intelekt (umysł) i wolę, natomiast ciało obejmuje nasze zmysły, namiętności, pragnienia, emocje i popędy cielesne. Świętość osiąga się wtedy, gdy każdy aspekt tego, kim jesteśmy, pozostaje w harmonijnej zgodzie z wolą Bożą.

Odwołując się do czterech słów z dzisiejszej Ewangelii — serce, jestestwo, siła i umysł — zastanów się, jak cała twoja osoba jest wezwana do pełnej miłości Boga i bliźniego przez zjednoczenie wszystkich tych wymiarów w całkowitym darze z siebie.

Naszym sercem wybieramy Boga ponad wszystko inne. Całym naszym jestestwem ofiarowujemy Bogu i Jego woli całe nasze istnienie. Naszą siłą czynnie i wytrwale służymy Bogu poprzez nasze czyny. Naszym umysłem dążymy do jasnego i wiernego poznania Go przez wiarę i kontemplację. Miłość bliźniego jak siebie samego wymaga takiego samego całościowego oddania, wypływającego z naszej miłości do Boga, która jest najpełniejszym aktem miłości do siebie.

Prawdziwa miłość wnosi ład i jedność w złożoność naszej ludzkiej natury. Aby to zrozumieć, zastanów się, w jaki sposób każda część twojej osoby pomaga ci w wypełnianiu misji miłości albo ci to utrudnia. Czasami nasze ciała są zmęczone, co wpływa na nasze emocje i pragnienia. Czasami nasze umysły są zagubione, co osłabia naszą zdolność do dokonywania dobrych wyborów. Czasami nasza siła słabnie pod ciężarem pokusy lub przeciwności. Czasami nasze namiętności zostają rozbudzone przez grzech.

Teraz wyobraź sobie, jak by to było, gdyby każda część twojego ciała i duszy współdziałała w harmonii, dążąc do chwalebnego celu, jakim jest pełne uczestnictwo w Królestwie Bożym dzięki Jego łasce. Twój umysł pojmowałby Boże prawdy, które przyjmowałaby twoja wola. Twoje namiętności i pragnienia wspierałyby ten wybór z radością i zapałem. Gdy konsekwentnie żyje się tą wewnętrzną jednością, daje ona siłę, przynosząc jasność umysłowi, radość sercu i jedność duszy.

Choć rozważanie złożoności naszej natury może się wydawać czysto teoretyczne, staje się niezwykle praktyczne, gdy skupiamy uwagę na celu: kochać całym sobą. Najpierw kochamy Boga, oddając Mu cześć wszystkim, czym jesteśmy. Dzięki tej miłości odkrywamy, że kochając Boga, kochamy samych siebie, ponieważ zostaliśmy stworzeni dla Niego. Wypełniając nasz ostateczny cel, stajemy się tymi, którymi mamy być, a pokój, jasność i wewnętrzna harmonia pojawiają się jako naturalne następstwo.

Następnie, gdy kochamy Boga całym swoim jestestwem, ta miłość się przelewa. Obejmuje innych nie tylko jako obowiązek, lecz jako naturalny owoc Bożej miłości żyjącej w nas. Zaczynamy kochać miłością samego Boga, która w nas mieszka, oczyszczając nas z egoizmu i przemieniając w narzędzia Jego miłosierdzia. Do takiego życia zostaliśmy stworzeni.

Zastanów się dziś nad jednością, którą Bóg pragnie wnieść w każdą dziedzinę twojego życia. Choć często postrzegamy siebie i innych jako osoby złożone, a czasem wręcz skomplikowane, jest jedna i tylko jedna rzecz, która upraszcza nasze życie, przynosząc harmonię i jedność naszym znużonym duszom: miłość. Szukaj tej miłości, przede wszystkim czyniąc Boga najwyższym przedmiotem swojej miłości i kierując ku niej całe swoje jestestwo. Następnie pozwól, by ta miłość działała w tobie i przez ciebie. W ten sposób zaczniesz żyć darem życia wiecznego obiecanym w dzisiejszej Ewangelii, którego zwieńczeniem jest radość Nieba.

Boże pełen miłości, Ty jesteś czystą Miłością i Dobrocią. Wszystko, czym jesteś, zaprasza mnie, bym kochał Ciebie całym sobą — sercem, całą swoją istotą, siłą i umysłem. Proszę, daj mi łaskę kochania Ciebie tak, jak na to zasługujesz, bo w tej miłości kocham również samego siebie. Niech ta miłość przelewa się następnie z mojego życia w przeobfitej mierze w życie wszystkich, których dajesz mi kochać. Jezu, ufam Tobie.


Miecz prawdy i pokoju

Poniedziałek XV tygodnia okresu zwykłego

Jezus powiedział do swoich Apostołów: „Nie sądźcie, że przyszedłem przynieść pokój na ziemię. Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz. Przyszedłem bowiem poróżnić człowieka z jego ojcem, córkę z matką, a synową z teściową; i nieprzyjaciółmi człowieka będą jego domownicy”. Mt 10:34–36

Na pierwszy rzut oka ten fragment Ewangelii brzmi jak pomyłka. Czy Jezus naprawdę to powiedział? Z całą pewnością tak. Zrozumienie tego fragmentu wymaga głębokiej i jasnej świadomości misji Chrystusa. Przyszedł On, by przynieść prawdziwy i trwały pokój, który rodzi się jedynie z przylgnięcia do pełni prawdy i współpracy z pełnią łaski.

Zauważ, że nauka ta nie była skierowana do tłumów, lecz do Dwunastu. Jezus często przemawiał do tłumów w przypowieściach, łagodnie karmiąc je prawdami, które mogły stopniowo pojmować. Do Dwunastu mówił jednak z coraz większą jasnością i głębią. Dzisiejsza Ewangelia jest jednym z takich przykładów.

Ten fragment pochodzi z tego, co bywa nazywane mową misyjną, w której Jezus przygotowuje swoich Apostołów na wstrząsy, jakie wywoła ich misja — najpierw, gdy wyruszą po dwóch do miast Izraela, a później, po Wniebowstąpieniu, gdy zostaną posłani aż po krańce ziemi. Początkowo słowa Jezusa wydają się rażące, wręcz paradoksalne, skoro wypowiada je Ten, który jest Księciem Pokoju. Kiedy jednak pojmujemy ich znaczenie, odkrywamy „wymagającą miłość”, do której ta Ewangelia zarówno zachęca, jak i zobowiązuje.

Wszyscy pragniemy pokoju, zwłaszcza w naszych rodzinach i wspólnotach, lecz pokój ma wiele wymiarów i może mieć różne znaczenia. Na powierzchownym poziomie pokój oznacza po prostu brak konfliktu. Choć taki spokój ma swoje miejsce, Jezus przyszedł, by ofiarować pokój o wiele większy i trwalszy: pokój szalom.

Szalom, hebrajskie słowo oznaczające „pokój”, znaczy o wiele więcej niż brak sporów. Obejmuje pełnię harmonii, sprawiedliwości i błogosławieństwa, które płyną z właściwej relacji z Bogiem. Jest to pokój zakorzeniony w prawdzie i komunii z Nim. Paradoksalnie prawdziwy pokój może wywoływać podziały, zwłaszcza gdy Ewangelia konfrontuje ludzi z grzechami i fałszem, których nie chcą porzucić. „Miecz”, który przynosi nasz Pan, nie służy zniszczeniu, lecz oczyszczeniu. Odcina to, co fałszywe, aby pokój szalom mógł się zakorzenić.

Mieczem, który obiecuje Chrystus, jest Prawda: żywe i skuteczne Słowo Boże, „ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny” (Hbr 4:12). Przecina ono zwodnicze pozory, przenika serce i zmusza do wyboru — zdecydowanego zwrócenia się ku Niemu lub odwrócenia się od Niego. Bóg kieruje ten miecz ku każdemu z nas, a przez nas — ku innym. Nawet więzi rodzinne zostaną poddane próbie i oczyszczone przez Ewangelię. Czasem to oczyszczenie prowadzi do widocznych podziałów. Często jednak taki podział jest konieczny, aby mogła powstać głębsza i trwalsza jedność w Bożej prawdzie.

Co wolisz? Sam brak konfliktu za wszelką cenę — czy pokój tak głęboko zakorzeniony w Bożej prawdzie, że uzdrawia, jednoczy i umacnia więzi miłości po ich oczyszczeniu? Z pewnością to pierwsze jest łatwiejsze. Unikanie konfliktu jest dobre, gdy oznacza powstrzymanie się od grzeszenia przeciwko drugiemu człowiekowi — czy to przez gniew, surowy osąd, czy nieuprzejmość. Gdy jednak konflikt rodzi się z oczyszczającej miłości, przekazywanej mocą zbawczego Słowa Bożego, wówczas taki konflikt staje się aktem miłości bliźniego. Nie dąży do podziału dla samego podziału, lecz zmierza ku sercu — ku nawróceniu i prawdzie — zamiast zachowywać to, co ulotne i przemijające.

Zastanów się dziś, jakiego pokoju szukasz w swoim życiu. Czy są dziedziny, w których zdarzało ci się poprzestawać na wygodzie zamiast szukać prawdy? Czy zdarzało ci się unikać koniecznego duchowego konfliktu z obawy przed napięciem, nawet gdy mógł on prowadzić do wzrostu lub pojednania? Módl się o odwagę przyjęcia „miecza” Słowa Bożego — nie po to, by wywoływać podziały, lecz by oczyszczać — aby pokój szalom mógł głębiej zakorzenić się w twoim sercu, w twoich relacjach i w twojej misji.

Książę prawdziwego pokoju, nie przyszedłeś, aby przynieść światu powierzchowny pokój, lecz aby przynieść Miecz Prawdy — Twoje Słowo — które oczyszcza i uzdrawia, by można było odnaleźć prawdziwą jedność. Przeniknij moje serce swoim Słowem, Panie. Oczyść mnie ze wszystkiego, co oddziela mnie od Ciebie, i uczyń mnie narzędziem Twojej oczyszczającej prawdy dla tych, do których mnie posyłasz. Jezu, ufam Tobie.


Kochać tak, jak tego potrzeba

Wtorek XV tygodnia okresu zwykłego

Jezus zaczął czynić wyrzuty miastom, w których dokonało się najwięcej Jego cudów, ponieważ się nie nawróciły. „Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie dokonały się cuda, które dokonały się pośród was, dawno już nawróciłyby się w worze i popiele”. Mt 11:20–21

Czy zdarzyło ci się kiedyś poczuć pragnienie, by publicznie kogoś zganić, wołając z potępieniem: „Biada ci!”? Większość z nas od czasu do czasu doświadczała takiego odruchu. Kiedy ktoś nas rani, lekceważy lub grzeszy przeciwko nam, wzbiera w nas pycha, a nasze zranione serca mogą pragnąć odwetu w słowach pełnych słusznego gniewu.

Ale to nie taka ludzka reakcja kierowała Jezusem, gdy w dzisiejszej Ewangelii czynił wyrzuty miastom Korozain, Betsaidzie i Kafarnaum. Nie potępiał ich dlatego, że ich brak nawrócenia osobiście Go obraził czy zranił Jego uczucia. Nie chodziło o urażoną dumę ani o to, że ogarnął Go gniew. Chrystus w pełni panował nad sobą, zawsze odpowiadając z Bożą mądrością i dając każdemu dokładnie to, czego w danej chwili potrzebował.

Niekiedy był łagodny, niósł pociechę i okazywał współczucie. Kiedy indziej karcił i upominał. Czasem powstrzymywał się od czynienia znaków i cudów; innym razem hojnie obdarzał ludzi cudami. Niekiedy nauczał w zawoalowanym języku przypowieści, a kiedy indziej mówił jasno i wprost.

Jezus zawsze wiedział, jak kochać w każdej sytuacji, ponieważ każda sytuacja wymagała miłości wyrażanej na różne sposoby. O tym, czym jest prawdziwa miłość, nie decyduje ten, kto ją daje, lecz ten, kto ją otrzymuje. Co to znaczy? To znaczy, że Jezus nie ofiarowywał miłości według jednego schematu, jednakowego dla wszystkich. Nie mówił: „Taki jestem i tak kocham. Przyjmij to albo odrzuć — nie zmienię się dla ciebie”. Nie, miłość Jezusa była tak czysta, tak skupiona na drugim człowieku, że zawsze szukała dobra tego, kogo On kochał, i dostosowywała sposób wyrażania się tak, aby to dobro osiągnąć.

Wyraźnie widać to w wyrzutach, jakie Jezus skierował do mieszkańców tych trzech miast, położonych na północnym brzegu Jeziora Galilejskiego, gdzie koncentrowała się znaczna część Jego publicznej działalności. Kafarnaum było Jego stałą siedzibą; Korozain i Betsaida były miejscami, w których często bywał. W pobliżu tego regionu wygłosił Kazanie na Górze i dokonał wielu cudów. A jednak mimo Jego niestrudzonego nauczania i niezliczonych znaków niewielu się nawróciło. Tymczasem właśnie nawrócenie było celem Jego misji. Karcąc ich słowami: „Biada wam!”, Jezus z miłością pragnął wyrwać ich z samozadowolenia, aby mogli się nawrócić i przyjąć obfite miłosierdzie, którym On i Jego Ojciec tak bardzo pragnęli ich obdarzyć. W tym przypadku upomnienie było dokładnie takim wyrazem miłości, jakiego te miasta wówczas potrzebowały.

Zrozumienie różnych sposobów wyrażania się miłości Jezusa uczy nas wiele o naturze Bożej miłości — o tym, jak Bóg nas kocha i jak z kolei my jesteśmy wezwani do wzajemnej miłości. Choć istota Bożej miłości jest zawsze taka sama — doskonała, pełna, bezinteresowna i ofiarna — sposób jej wyrażania zmienia się zależnie od tego, czego dana osoba najbardziej potrzebuje i co najskuteczniej poprowadzi ją ku życiu wiecznemu.

Jakiego wyrazu miłości potrzebujesz teraz w swoim życiu — zarówno w dawaniu, jak i w przyjmowaniu? Czy potrzebujesz niosącej pociechę dłoni Boga, Jego łagodnej zachęty czy stanowczego wezwania, które wyrwie cię z duchowego samozadowolenia? Ponieważ doskonała i niezmienna miłość Boga wyraża się na różne sposoby, stosownie do naszych potrzeb, niezbędna jest otwartość na każdy sposób, w jaki On postanawia nas w tej chwili kochać. Podobnie i my powinniśmy kochać innych hojnie, czysto i bezinteresownie, na wzór Chrystusa, lecz zewnętrzny wyraz tej miłości musi być kształtowany przez rzeczywiste potrzeby tych, którzy stoją przed nami.

Zastanów się dziś nad tym, jak Bóg kocha cię w tej chwili, i proś o łaskę przyjęcia tej miłości z ufnością i pokorą. Następnie rozważ, jak masz okazywać innym tę samą miłość, pełną rozeznania i ofiarności — nie tylko tak, jak wolisz ją dawać, lecz tak, jak oni najbardziej potrzebują ją otrzymać. Niech twoją miłością, podobnie jak miłością Chrystusa, zawsze kieruje mądrość i niech kształtuje ją Boża miłość, aby kochać innych w sposób, który najlepiej przybliży ich do obfitego miłosierdzia Boga.

Boże pełen miłości, Twoja miłość jest doskonała, niezachwiana i nigdy się nie zmienia. Proszę, otwórz moje serce na przyjęcie takiego wyrazu Twojej miłości, jakiego najbardziej potrzebuję, abym zawsze odwracał się od moich grzechów i zwracał się ku Twojemu miłosierdziu. Udziel mi mądrości, abym naśladował Twoją doskonałą miłość do innych, ofiarowując nie tylko to, co pragnę dać, lecz to, czego oni naprawdę potrzebują w danej chwili. Jezu, ufam Tobie.


Wdzięczność za Bożą mądrość

Środa XV tygodnia okresu zwykłego

„Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że choć zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i uczonymi, objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. Wszystko przekazał Mi mój Ojciec. Nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce Go objawić”.  Mateusz 11:25–27

Uwielbienie Ojca przez Jezusa, zapisane w dzisiejszej Ewangelii, ma ogromne znaczenie. Będąc zarazem człowiekiem i Bogiem, Jezus czerpał to uwielbienie ze swojego bóstwa i wyrażał je poprzez swoją ludzką naturę jako doskonały akt Bożej wdzięczności. Ma to znaczenie nie tylko dla Jezusa, lecz także dla nas.

Jako ludzie nie jesteśmy zdolni dokonywać Bożych czynów ani osiągnąć doskonałości Bożej wdzięczności, jeśli sam Bóg nie działa w nas i przez nas. Ponieważ bóstwo i człowieczeństwo Jezusa są doskonale zjednoczone w jednej Osobie Syna Bożego, On nie tylko oddał Ojcu doskonałe uwielbienie, lecz także wyniósł samą naturę ludzką, umożliwiając nam czynienie tego samego w Nim.

Gdy modlimy się wraz z Jezusem, który mówi: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi”, włączamy się w Jego doskonałe uwielbienie Ojca za Jego Boską mądrość i działanie w naszym życiu. Nasze uwielbienie, zjednoczone z uwielbieniem Chrystusa, zostaje wyniesione ponad samo emocjonalne dziękczynienie. Staje się adoracją Ojca, która ogarnia całe nasze jestestwo, oraz natchnionym przez Boga wyznaniem tego, kim On jest i czego w nas dokonał. To uwielbienie oddaje Bogu chwałę i nas przemienia. Żadna modlitwa nie jest doskonalsza ani nie ma większego znaczenia dla naszego życia niż uwielbianie Ojca w zjednoczeniu z Synem.

Istotny jest również powód, dla którego Jezus oddaje chwałę Ojcu. Jego dziękczynienie odnosi się do mądrości Ojca zarówno w ukrywaniu, jak i w objawianiu „tych rzeczy”. W języku greckim czasowniki oznaczające ukrywanie i objawianie są mocne i wskazują na zamierzone działanie, podkreślając wyrazisty kontrast między tymi dwiema czynnościami. Przed „mądrymi i roztropnymi” Ojciec ukrywa te tajemnice. Mądrzy i roztropni w tym kontekście to niekoniecznie ludzie wykształceni czy inteligentni, lecz ci, którzy polegają na samych sobie, pysznią się siłą swojego intelektu i są zamknięci na Bożą tajemnicę.

„Prostaczkom” natomiast Ojciec objawia te rzeczy. Słowo przetłumaczone jako „prostaczkowie” oznacza w języku greckim dosłownie „niemowlęta” lub „małe dzieci” i odnosi się do tych, którzy są pokorni, otwarci i ufni — którzy uznają swoją całkowitą zależność od Boga. Być jak dziecko nie znaczy być pozbawionym inteligencji; w istocie oznacza to wyższą mądrość. Prawdziwa inteligencja tkwi w pojmowaniu Bożej Mądrości, a nie jedynie w wiedzy o świecie czy ludzkiej uczoności.

Ta Boża mądrość wypływa z daru wiary, który otwiera duszę na głębsze rozumienie. Święty Augustyn pięknie to ujmuje, mówiąc: „Rozumienie jest nagrodą wiary. Nie staraj się więc zrozumieć, aby uwierzyć, lecz uwierz, aby zrozumieć”. Najpierw przychodzi wiara pokorna, otwarta i ufna. Z niej zaś wyrastają udzielane nam dary mądrości i rozumu.

To właśnie Jezus ma na myśli, mówiąc o „tych rzeczach”: święte tajemnice Bożej mądrości i rozumu. Nie są one dostępne dla pysznych ani samowystarczalnych, lecz są darmo udzielane tym, którzy zbliżają się do Ojca z prostotą i ufnością duchowego dziecięctwa. A gdy zostają udzielone, staje się to powodem, dla którego Jezus uwielbia Ojca, a my włączamy się w to uwielbienie.

Zastanów się dziś nad swoją postawą wobec Boga. Czy odczuwasz pokusę, by zbliżać się do Niego, polegając na sobie, z dumą ze swoich osiągnięć lub z pragnieniem zrozumienia wszystkiego, zanim uwierzysz? Czy też przychodzisz jak dziecko — z pokorą, ufnością i otwartością na przyjęcie tajemnic łaski? Szukaj mądrości i rozumu udzielanych tym, którzy są jak dzieci. Gdy zostaną ci udzielone, złącz swój głos z głosem Jezusa, oddając Ojcu doskonałą chwałę. W tym wspólnym uwielbieniu nie tylko oddasz Bogu chwałę, lecz także doświadczysz przemiany przez samą Mądrość, którą adorujesz.

Ojcze, Panie nieba i ziemi, obdarz mnie pokorą, prostotą i otwartością na wszystko, co pragniesz objawić. Wraz z Jezusem, Twoim Synem, pomóż mi dostrzegać, jak obdarzasz swoimi błogosławieństwami — w moim życiu i w życiu innych. Niech mój głos, zjednoczony z jedynym głosem Twojego umiłowanego Syna, na zawsze oddaje Ci chwałę i dziękczynienie. Jezu, ufam Tobie.


Ciężkie brzemiona życia

Czwartek XV tygodnia okresu zwykłego

Jezus powiedział: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie”. Mateusz 11:28–30

Wszystko, co mówi Jezus, jest czystą prawdą i czystą miłością. Czasem potrzebujemy pełnego miłości upomnienia, aby się przebudzić, lecz innym razem — gdy przygniatają nas ciężkie brzemiona — nasz Pan przychodzi do nas z największym współczuciem i troską. Nie skupia się na tym, co obciąża nas zewnętrznie, lecz zagląda w nasze serca, łagodnie przywołując nas do siebie: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”.

Wiele rzeczy nas obciąża: grzech, poczucie winy, cierpienie, lęk. Niekiedy nasze brzemiona są fizyczne, innym razem emocjonalne lub duchowe. Gdy te ciężary sprawiają, że czujemy się przygnieceni, zagubieni lub zrozpaczeni, Jezus nie przychodzi, aby nas potępić — nawet jeśli tkwimy głęboko w grzechu. Przychodzi z czułością swojej miłości. Jeśli nasze brzemiona wynikają z grzechu, to Jego miłosierna miłość daje nam odwagę, by zwrócić się do Niego, aby mógł zdjąć z nas ciężar i nas wyzwolić. Jeśli nasze brzemiona są fizyczne, zbliża się, aby zjednoczyć się z nami, pokazać nam swoje rany i dać nam siłę do niesienia krzyża. Jeśli nasze brzemiona wynikają z prób, na które nie mamy wpływu, lub z urazów emocjonalnych, które ciężko przygniatają serce, Jezus jest zawsze blisko — obecny, troskliwy i głęboko poruszony naszym cierpieniem.

W tym fragmencie greckie słowo oznaczające „trud” sugeruje coś więcej niż zwyczajny wysiłek — wskazuje na wyczerpującą pracę. Podobnie słowo przetłumaczone jako „obciążeni” wyraża ciężar tak wielki, że nie sposób go nieść w pojedynkę. Te brzemiona mogą pochodzić ze świata, od innych, z grzechu, a nawet z naszego wnętrza. Niezależnie od ich pochodzenia Jezus ofiaruje nam siebie jako Ten, który daje ukojenie, idzie u naszego boku i mocą swojej miłości czyni nasze brzemię lekkim.

Gdy czujemy się przytłoczeni, trudno dostrzec pocieszającą obecność Jezusa. Możemy nawet wołać z frustracją: „Gdzie jesteś, Panie?”. Kiedy tak się dzieje, musimy zamknąć oczy i modlić się w ciszy. W czasie największych prób najpełniej ujawnia się prawda słów Jezusa z dzisiejszej Ewangelii. On jest zawsze blisko, zwłaszcza gdy czujemy się przytłoczeni. Gdy się zatrzymamy, wyciszymy gonitwę myśli i oddamy Mu nasze znużone dusze, odkryjemy, że Jezus jest przy nas i wypowiada swoje czułe słowa: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”.

Jezus nie zawsze usuwa nasze ciężary; czyni coś znacznie większego. Wchodzi w nie razem z nami. Podnosi nas i niesie nasze ciężary wraz z nami, umacniając nas i wyprowadzając dobro nawet z tego, co postrzegamy jako zło.

W takich chwilach mówi: „Weźcie moje jarzmo na siebie”, co początkowo może wydawać się niezrozumiałe. Dlaczego Jezus miałby prosić nas, byśmy nieśli także Jego jarzmo, skoro już jesteśmy obciążeni? Ponieważ jarzmo Jezusa nie jest nowym ciężarem; jest łagodnym zaproszeniem do bycia Jego uczniami i do komunii z Nim. W starożytności jarzmo łączyło dwa woły, aby mogły wspólnie dźwigać ciężar. Kiedy Jezus mówi: „Weźcie moje jarzmo”, zaprasza nas, byśmy zostali z Nim połączeni jednym jarzmem. Idzie obok nas, dźwigając większą część ciężaru i sprawiając, że to nowe, przeniknięte łaską jarzmo staje się lekkie. Idąc z Nim, „uczymy się od Niego” — nie tylko przez pouczenia, lecz także przez bliskość i naśladowanie.

Gdy połączycie się z Chrystusem jednym jarzmem, „znajdziecie ukojenie dla dusz waszych”. Nie jest to odpoczynek, który uwalnia nas od naszych krzyży. Jarzmo nadal trzeba nieść. Teraz jednak niesiemy je z Chrystusem. A dźwiganie naszych ciężarów w zjednoczeniu z Nim staje się aktem nadprzyrodzonej łaski — lżejszym i dającym więcej wytchnienia niż samotne niesienie nawet najlżejszych brzemion.

Zastanów się dziś nad ciężarami, które niesiesz. Nazwij je szczerze. Potem zamknij oczy, odetchnij głęboko i słuchaj. Usłysz, jak Jezus mówi osobiście do ciebie: „Przyjdź do Mnie”. Oddaj Mu swój trud, swoje zmagania, smutki, winę i grzech. Weź Jego jarzmo, idź z Nim i odkryj ukojenie, które może dać jedynie Jego ciche i pokorne Serce.

Panie pełen współczucia, gdy przygniatają mnie i obciążają grzech oraz życiowe próby, wiem, że Ty zawsze jesteś blisko — przychodzisz do mnie i z łagodną miłością wzywasz mnie do siebie. Przyjmuję Twoje łaskawe zaproszenie. Proszę, nałóż na mnie swoje jarzmo, abym mógł iść obok Ciebie w pokoju. Pomóż mi cierpliwie znosić wszystko, co mnie trapi, zawsze ufając Twojej obecności i mocy. Tylko w Tobie znajduję ukojenie dla mojej duszy. Jezu, ufam Tobie.


Miłość wykraczająca poza legalizm

Piątek XV tygodnia okresu zwykłego

Jezus przechodził w szabat wśród zbóż. Jego uczniowie byli głodni i zaczęli zrywać kłosy i jeść ziarna. Gdy faryzeusze to zobaczyli, powiedzieli do Niego: „Oto Twoi uczniowie czynią to, czego nie wolno czynić w szabat”. On im odpowiedział: „Czy nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy był głodny, on i jego towarzysze…?”. Mateusz 12:1–3

W samym sercu Prawa Starego Testamentu znajdowało się Dziesięć Przykazań. Prawo obejmowało jednak również liczne ustawy, rozporządzenia i przepisy obrzędowe. To Stare Przymierze było dobre, ponieważ odzwierciedlało odwieczne Prawo Boże, brakowało mu jednak pełnej jasności oraz wewnętrznej przemiany, które miały nadejść dopiero w Chrystusie. Przypomina to patrzenie przez lornetkę z nieustawioną ostrością — można dostrzec ogólny kształt, ale drobniejsze szczegóły pozostają niewyraźne.

Jezus nie zniósł Starego Przymierza. Wypełnił je, objawiając jego prawdziwe znaczenie i przywracając mu pierwotny cel. W Nim Prawo zostaje wyjaśnione, wyniesione i udoskonalone. Dzisiejsza Ewangelia pozwala nam dostrzec coś z tej Bożej jasności, gdy nasz Pan odsłania głębsze znaczenie szabatu i ducha, który ożywia Prawo — ducha zakorzenionego nie w sztywnym formalizmie, lecz w miłosierdziu, miłości i komunii z Bogiem.

Faryzeusze, którzy oskarżali uczniów Jezusa o naruszanie szabatu przez zrywanie kłosów, nie rozumieli właśnie tego Prawa, którego — jak twierdzili — strzegli. W całych Ewangeliach widzimy, jak wielu przywódców religijnych wypaczało Boże przykazania, sprowadzając je do zewnętrznego legalizmu — oderwanego od życia miłością, które Prawo miało rozwijać.

Być może na własnej drodze duchowej zmagasz się z tą samą skłonnością, odhaczając w myślach kolejne punkty — Msza święta w niedzielę, spowiedź raz w miesiącu, modlitwa rano i wieczorem. Choć są to dobre rzeczy, nasze serca nadal mogą pozostawać daleko od Boga. Podobnie jak faryzeusze, także my możemy zacząć traktować piękne Boże zaproszenie do relacji jak zwykłą transakcję.

Aby podkreślić prawdziwego ducha Prawa, Jezus przytacza słowa proroka Ozeasza: „Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary” (Mateusz 12:7; por. Ozeasz 6:6). Choć ofiara była czymś dobrym, kiedy zewnętrzne praktyki zostają oderwane od miłości, sprawiedliwości i pragnienia zjednoczenia z Bogiem, stają się w Jego oczach martwe — a nawet obraźliwe.

W Chrystusie otrzymaliśmy pełne objawienie prawdy — Nowe Prawo łaski, miłosierdzia i odkupienia. Przez Niego jesteśmy zaproszeni, by wyjść poza zewnętrzne przestrzeganie przepisów i otworzyć się na wewnętrzną przemianę, do której Prawo od początku miało pobudzać. Ta przemiana dotyka każdego aspektu naszego codziennego życia: kiedy powstrzymujemy się od plotkowania, nie chodzi jedynie o przestrzeganie zasady, lecz o uznanie obecności Chrystusa w innych. Kiedy znajdujemy czas na modlitwę, nie robimy tego po to, by wypełnić obowiązek, lecz by pielęgnować relację będącą w centrum naszego istnienia. Kiedy decydujemy się przebaczyć, nie czynimy tego dlatego, że przebaczenie jest nakazane, lecz dlatego, że doświadczyliśmy Bożego miłosierdzia i pragniemy okazywać je innym.

Ta zasada odnosi się do wszystkich nauk i nakazów Chrystusa wiernie przekazywanych przez Kościół. Jesteśmy wezwani do posłuszeństwa nie dla samego posłuszeństwa, lecz po to, by przyjąć Miłosierdzie Boże płynące ze słowa Chrystusa i stać się narzędziami tego miłosierdzia dla innych.

Rozważ dziś wszystko, co Bóg objawił przez Pismo Święte i Kościół. Jego nauki nie są uciążliwymi przepisami, lecz świetlistymi drogami prowadzącymi do komunii z Bogiem. Ostatecznym celem każdego nakazu, który daje Bóg, jest nasze uświęcenie i przynoszenie owoców, których zwieńczeniem jest chwała Boża. Pamiętaj o tym celu, aby wszystko, co czynisz, pozostawało w harmonii z prawdziwym zamysłem odwiecznego Prawa Bożego — i nigdy nie sprowadzało się do pustego posłuszeństwa.

Ojcze, Boże i Wieczna Prawdo, wszystko, co objawiłeś przez Mojżesza i proroków, było jedynie odblaskiem Twojego odwiecznego Prawa. W Jezusie, naszym Panu, odsłoniłeś pełnię prawdy — wszystko, co musimy wiedzieć, aby mieć udział w Twoim Królestwie. Udziel mi łaski, bym w każdej nauce i każdym prawie, które przede mną stawiasz, dostrzegał nie ciężar, lecz promienną i chwalebną drogę do komunii z Tobą. Jezu, ufam Tobie.


Cicha siła łagodności

Sobota XV tygodnia okresu zwykłego

Faryzeusze wyszli i naradzali się przeciw Jezusowi, jak Go zgładzić. Gdy Jezus się o tym dowiedział, oddalił się stamtąd. Wielu ludzi poszło za Nim, a On uzdrowił ich wszystkich, lecz przestrzegł ich, aby Go nie ujawniali. Mateusz 12:14–16

Duszom, które kochają Boga i są z Nim zjednoczone, dzisiejsza Ewangelia ukazuje głęboką lekcję o tym, jak stawiać czoła sprzeciwowi. „Faryzeusze wyszli i odbyli naradę przeciw Jezusowi, aby Go zgładzić”. Dlaczego? Z powodu ich sztywnej interpretacji prawa nakazującego odpoczynek w szabat. Tymczasem Jezus, jako Syn Boży, w jedności z Ojcem i Duchem Świętym, jest źródłem tego prawa. Szabat miał przypominać o odpoczynku Boga po sześciu dniach stworzenia — o kontemplacyjnym odpoczynku, podczas którego lud rozważał dobroć Boga.

Faryzeusze zamienili szabat w uciążliwe zobowiązanie, w drobiazgowo przestrzegany, pusty obowiązek. Jezus, Twórca i Pan szabatu, patrzył na niego zupełnie inaczej. Nigdy nie należy powstrzymywać się od uczynków miłości — nawet w szabat. Za „przewinienie”, jakim było uzdrowienie w szabat człowieka z uschłą ręką, faryzeusze zaczęli knuć plan zamordowania Jezusa.

Gdy Jezus się o tym dowiedział, oddalił się z tego miejsca. To wycofanie nie wynikało z tchórzostwa, lecz z łagodności — cnoty często niezrozumianej w naszym świecie. Biblijna łagodność nie jest słabością ani lękliwością; jest mocą poddaną doskonałemu panowaniu. Jest siłą kierowaną przez mądrość i miłość. Jezus posiadał wszelką moc, a jednak wybrał powściągliwość. Mógł przywołać legiony aniołów, by zniszczyły Jego wrogów, lecz zamiast tego spokojnie odszedł. Jego godzina jeszcze nie nadeszła.

Ta Boska łagodność pozwoliła Jezusowi kontynuować misję z cichą determinacją. Wielu ludzi poszło za Nim, a On uzdrowił ich wszystkich, niosąc uzdrowienie i odnowę ich poranionemu życiu. W tej chwili widzimy doskonały wyraz cichej siły Jezusa. Nie przyszedł On, by toczyć wojnę z przełożonymi synagogi, lecz by ustanowić Królestwo łaski i prawdy.

Zgodnie z proroctwem Izajasza Jezus przyciąga do siebie serca w ciszy i miłosierdziu. „Trzciny nadłamanej” — kruchej, zgiętej i pozornie bezwartościowej — nie złamie. „Tlącego się knota” — migoczącego, niemal zgasłego — nie dogasi. Przeciwnie, uzdrawia i na nowo rozpala, cierpliwie prowadząc sprawiedliwość ku zwycięstwu (por. Mt 12:18–21).

Zastanów się nad własną misją i sprzeciwem, z którym się spotykasz. Czy współpracownicy wyśmiewają twoje katolickie praktyki — może piątkowy post albo to, że odchodzisz na chwilę, by oddać się codziennej modlitwie? Czy członkowie rodziny lekceważą twoją wierność nauczaniu Kościoła o małżeństwie, seksualności czy świętości życia? Czy przyjaciele kwestionują twoje oddanie służbie ubogim, nazywając je „stratą czasu”, który można by poświęcić na rozwój kariery?

Każdy z nas jest wezwany, by odpowiadać tak jak Chrystus — z łagodnością, która odzwierciedla prawdziwą siłę. Rozeznaj na modlitwie, czy nadeszła twoja „godzina”, by znosić zniewagi, czy też Bóg wzywa cię, by — jak Chrystus w dzisiejszej Ewangelii — oddalić się od wrogości i skupić się na tych, których On przyciąga do siebie przez twoje świadectwo.

Zastanów się dziś nad wszelkim sprzeciwem, z którym się spotykasz, starając się wypełniać wolę Boga. Nie każdą bitwę trzeba stoczyć dzisiaj. Pokora i łagodność często wzywają nas do cichego wycofania się, abyśmy mogli umacniać fundament Królestwa Bożego w innych sercach. Oczywiście dla każdego z nas nadejdzie godzina Krzyża. Kiedy nadejdzie, musimy ją przyjąć z miłością. Do tego czasu jednak podążamy za Jezusem, rozeznając, słuchając i kochając — nawet w milczeniu.

Panie doskonałej mądrości, choć Twoja miłość spotykała się z wrogością faryzeuszy, nie zawsze stawałeś z nimi do konfrontacji. Niekiedy zabierałeś głos; innym razem oddalałeś się, by w ciszy kontynuować swoją misję. Daj mi, o Panie, serce zdolne do rozeznawania, abym wiedział, kiedy wzywasz mnie do niezłomnego trwania w prawdzie, a kiedy mam przyjąć pokorne milczenie. Obym dążył jedynie do pełnienia Twojej woli, aby Twoje Królestwo łaski mogło pełniej się urzeczywistniać w moim życiu i przez nie. Jezu, ufam Tobie.

Spis treści


Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i nie tylko!

Udostępnij tę stronę: