ലെയോണി വിദ്യാലയം വിട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എട്ടര വയസ്സായിരുന്നു. ലിസ്യുവിലെ ബെനഡിക്ടൈൻ ആശ്രമവിദ്യാലയത്തിൽ അവൾക്കു പകരം ഞാൻ ചേർന്നു. എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ പെൺകുട്ടികളെല്ലാം എന്നെക്കാൾ മുതിർന്നവരായിരുന്നു. അവരിലൊരാൾക്ക് പതിന്നാലു വയസ്സുണ്ടായിരുന്നു. മിടുക്കിയല്ലായിരുന്നെങ്കിലും ചെറിയ കുട്ടികളെ എങ്ങനെ അടക്കിവാഴണമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. ഇത്ര ചെറുപ്പമായിട്ടും ഞാൻ മിക്കവാറും എപ്പോഴും ക്ലാസ്സിൽ ഒന്നാമതാകുന്നതും എല്ലാ സന്ന്യാസിനിമാർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവളായിരിക്കുന്നതും കണ്ട് അവൾക്ക് അസൂയ തോന്നി. അതിനു പകരംവീട്ടാനെന്നപോലെ അവൾ എന്നെ ആയിരം വിധത്തിൽ ഉപദ്രവിക്കുമായിരുന്നു. സ്വഭാവത്താൽ ഭീരുവും തൊട്ടാവാടിയുമായിരുന്ന എനിക്ക് എങ്ങനെ സ്വയം പ്രതിരോധിക്കണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു; നിശ്ശബ്ദയായി കരയാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. സെലിനും എന്റെ മൂത്ത സഹോദരിമാരും എന്റെ സങ്കടത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഈ വിഷമങ്ങളെ അതിജീവിക്കാൻ തക്കവിധം പുണ്യത്തിൽ വളർന്നിട്ടില്ലാതിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ ഏറെ കഷ്ടപ്പെട്ടു.
എല്ലാ വൈകുന്നേരവും ഞാൻ വീട്ടിലേക്കു പോകുമായിരുന്നു; അപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് ഉണർവു വീണ്ടെടുക്കും. പപ്പായുടെ മടിയിൽ കയറിയിരുന്ന് എനിക്കു കിട്ടിയ മാർക്കുകളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുമായിരുന്നു. പപ്പായുടെ സ്നേഹലാളനകൾ എന്റെ വിഷമങ്ങളെല്ലാം മറക്കാൻ എന്നെ സഹായിച്ചു. എന്റെ ആദ്യത്തെ ഉപന്യാസത്തിന്റെ ഫലം എത്ര സന്തോഷത്തോടെയാണ് ഞാൻ അറിയിച്ചത്! കാരണം, എനിക്ക് മുഴുവൻ മാർക്കും ലഭിച്ചിരുന്നു. സമ്മാനമായി എനിക്കൊരു വെള്ളിനാണയം കിട്ടി. ദരിദ്രർക്കുവേണ്ടി ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പണപ്പെട്ടിയിൽ അതു നിക്ഷേപിച്ചു. മിക്കവാറും എല്ലാ വ്യാഴാഴ്ചയും ആ സമ്പാദ്യത്തിലേക്കു കൂടുതൽ ചേർക്കാൻ എനിക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
സത്യത്തിൽ, സ്നേഹലാളനകൾ എനിക്ക് ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ഒരാവശ്യമായിരുന്നു. ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട വീടാകുന്ന പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് തന്റെ ഇളംവേരുകൾ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ആഴ്ത്താൻ ആ ചെറുപുഷ്പത്തിന് ആവശ്യമായിരുന്നു. കാരണം, തനിക്കാവശ്യമായ പോഷണം മറ്റെവിടെയും അതിനു കണ്ടെത്താനാവുമായിരുന്നില്ല. വ്യാഴാഴ്ച അവധിദിവസമായിരുന്നു. എന്നാൽ പൗളിന്റെ ശിക്ഷണത്തിലായിരുന്ന കാലത്തെ അവധിദിവസങ്ങൾപോലെയായിരുന്നില്ല അത്. അന്നൊക്കെ പൊതുവേ പപ്പായോടൊപ്പം മുകളിലത്തെ നിലയിലായിരുന്നു ഞാൻ അവധിദിവസങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചിരുന്നത്. മറ്റു കുട്ടികളെപ്പോലെ കളിക്കാൻ അറിയാത്തതിനാൽ, വിരസയായ ഒരു കൂട്ടുകാരിയാണ് ഞാനെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ചെയ്യാൻ ഞാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു; പക്ഷേ വിജയിച്ചില്ല.
എനിക്ക് ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തവൾ എന്നുതന്നെ പറയാവുന്ന സെലിൻ കഴിഞ്ഞാൽ, ഞാൻ കൂട്ടുതേടിയിരുന്നത് എന്റെ ഇളയ കസിൻ മേരിയെയായിരുന്നു. കാരണം, എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള കളികൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവൾ എനിക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകിയിരുന്നു. ഹൃദയത്തിലും ഇച്ഛയിലും അന്നേ ഞങ്ങൾ വളരെ അടുത്ത് ഒന്നായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരുനാൾ കർമ്മലമഠത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഒരേ സന്ന്യാസജീവിതം സ്വീകരിക്കുമെന്ന് ദൈവം മുൻകൂട്ടി കാണിച്ചുതരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്.[1]
അമ്മാവന്റെ വീട്ടിൽവച്ച് ഞങ്ങൾ പലപ്പോഴും കഠിനതപസ്സനുഷ്ഠിക്കുന്ന രണ്ടു ഏകാന്തവാസിനികളായി കളിക്കുമായിരുന്നു. ഒരു ദരിദ്രകുടിൽ, ധാന്യം കൃഷിചെയ്യാൻ ചെറിയൊരു തുണ്ട് ഭൂമി, കുറച്ചു പച്ചക്കറികൾ വളർത്താൻ ഒരു തോട്ടം—ഇത്രമാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്നത്. ഒരാൾ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ മറ്റേയാൾ ജോലികളിൽ ഏർപ്പെട്ടുകൊണ്ട്, നിരന്തരമായ ധ്യാനത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം ചെലവഴിക്കണമെന്നായിരുന്നു സങ്കല്പം. എല്ലാം സന്ന്യാസജീവിതത്തിനു ചേർന്ന ഗൗരവത്തോടും മര്യാദയോടുംകൂടിയാണ് ചെയ്തിരുന്നത്. പുറത്തുപോയാലും തെരുവിൽപ്പോലും ഈ സങ്കല്പജീവിതം തുടരുമായിരുന്നു. പരിഹസിച്ചേക്കാവുന്നവരുടെ മുമ്പിൽ തങ്ങളുടെ ഭക്തി പ്രദർശിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ, ആ രണ്ടു ഏകാന്തവാസിനികൾ വിരലുകളിൽ എണ്ണിക്കൊണ്ട് ജപമാല ചൊല്ലുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരുദിവസം ഏകാന്തവാസിനിയായ ത്രേസ്യ സ്വയം മറന്നുപോയി. ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് അവൾക്കു നൽകിയ കേക്ക് കഴിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അവൾ വലിയൊരു കുരിശടയാളം വരച്ചു. ലൗകികമനസ്കരായ ചിലർക്ക് അതുകണ്ട് ചിരി അടക്കാനായില്ല.
എപ്പോഴും ഒരേ കാര്യം ചെയ്യണമെന്ന നിർബന്ധം ഞങ്ങൾക്ക് അത്ര ശക്തമായിരുന്നതിനാൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞങ്ങൾ അതിരുകടന്നിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം വിദ്യാലയത്തിൽനിന്നു വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ, ഏകാന്തവാസിനികളുടെ വിനീതമായ പെരുമാറ്റം അനുകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ മേരിയോടു പറഞ്ഞു: “എന്നെ വഴിനടത്തണം; ഞാൻ കണ്ണടയ്ക്കാൻ പോകുകയാണ്.” “ഞാനും കണ്ണടയ്ക്കുകയാണ്,” അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. നടപ്പാതയിലായിരുന്നതിനാൽ വാഹനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്കു ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് എല്ലാം നന്നായി നടന്നു; കണ്ണടച്ചുള്ള നടത്തം ഞങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ അധികം താമസിയാതെ ഒരു കടവാതിൽക്കൽ വച്ചിരുന്ന ചില പെട്ടികളിൽ തട്ടി ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വീണു; പെട്ടികളും മറിഞ്ഞുവീണു. അവ തിരികെ വയ്ക്കാൻ കടക്കാരൻ കോപത്തോടെ പുറത്തുവന്നു. എന്നാൽ അന്ധകളായി അഭിനയിച്ച ആ രണ്ടുപേരും എഴുന്നേറ്റ്, കണ്ണുകൾ മലർക്കെ തുറന്ന്, കഴിയുന്നത്ര വേഗത്തിൽ ഓടിപ്പോയി. തുടർന്ന് ആ ഏകാന്തവാസിനികൾക്കു വേലക്കാരിയായ ജാനിന്റെ അർഹമായ ശകാരം കേൾക്കേണ്ടിവന്നു. അവൾക്കും കടക്കാരനോളംതന്നെ ദേഷ്യമുണ്ടെന്നു തോന്നി.
ലിസ്യുവിൽ വന്നശേഷം സെലിനും ഞാനും എങ്ങനെ മാറിയെന്ന് ഞാൻ ഇനിയും നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അവൾ അപ്പോഴേക്കും കുസൃതികൾ നിറഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചു കുറുമ്പത്തിയായി മാറിയിരുന്നു; തെരേസാകട്ടെ, എളുപ്പം കരഞ്ഞുപോകുന്ന, വളരെ ശാന്തയായ ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയായിത്തീർന്നിരുന്നു. എനിക്കുവേണ്ടി നിലകൊള്ളാൻ ഒരാളെ എനിക്ക് ആവശ്യമായിരുന്നു; എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൊച്ചുസഹോദരി എത്ര ധൈര്യത്തോടെയാണ് ആ ദൗത്യം നിർവഹിച്ചതെന്ന് ആർക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകും! പരസ്പരം കൊച്ചുസമ്മാനങ്ങൾ നൽകാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു; കാരണം, ആ പ്രായത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളുടെ നൈർമല്യം കളങ്കമേറ്റിട്ടില്ലായിരുന്നു. പ്രഭാതത്തിലെ മഞ്ഞുതുള്ളികളെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കാൻ വിരിയുന്ന വസന്തകാലപ്പൂക്കളെപ്പോലെയായിരുന്നു അവ; ഒരേ ഇളംകാറ്റ് അവയുടെ ഇതളുകളെ തഴുകിയാട്ടി. അതെ, ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ഒരുപോലെ പങ്കിട്ടിരുന്നു. സെലിന്റെ പ്രഥമ ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണത്തിന്റെ ആ സന്തോഷദിനത്തിൽ എനിക്ക് ഇത് പ്രത്യേകമായി അനുഭവപ്പെട്ടു; എനിക്ക് അന്ന് ഏഴു വയസ്സേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; ആബിയിലെ വിദ്യാലയത്തിൽ ഞാൻ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുമില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ ഒരുക്കത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ എത്ര മധുരമാണ്! അവസാനത്തെ ഏതാനും ആഴ്ചകളിൽ, എല്ലാ സന്ധ്യകളിലും എന്റെ സഹോദരിമാർ ആ മഹാസംഭവത്തെക്കുറിച്ച് അവളോടു സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. ഞാനും എന്നെത്തന്നെ ഒരുക്കാനുള്ള ആകാംക്ഷയോടെ അതു കേട്ടിരുന്നു; എന്നാൽ എനിക്ക് പ്രായം തീരെ കുറവായതിനാൽ അവിടെനിന്നു പോകാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം ദുഃഖംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞു. നമ്മുടെ പ്രിയ കർത്താവിനെ സ്വീകരിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നതിനായി ചെലവഴിക്കാൻ നാലു വർഷം അത്ര നീണ്ട കാലമൊന്നുമല്ലെന്നു ഞാൻ കരുതി. ഒരു സന്ധ്യയിൽ, സന്തോഷവതിയായ എന്റെ കൊച്ചുസഹോദരിയോട് ആരോ പറയുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു: “നിന്റെ പ്രഥമ ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണം മുതൽ നീ തികച്ചും പുതിയൊരു ജീവിതം ആരംഭിക്കണം.” എന്റെ പ്രഥമ ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണംവരെ കാത്തിരിക്കാതെ സെലിനോടൊപ്പംതന്നെ തുടങ്ങാൻ ഞാൻ ഉടനെ തീരുമാനിച്ചു. ധ്യാനത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ ആബിയിൽ താമസിച്ചു; അവൾ വളരെ നാളായി അകന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്കു തോന്നി. എന്നാൽ ഒടുവിൽ ആ സന്തോഷദിനം വന്നെത്തി. എത്ര ആനന്ദകരമായ ഒരനുഭവമാണ് അത് എന്റെ മനസ്സിൽ പതിപ്പിച്ചത്—എന്റെ സ്വന്തം പ്രഥമ ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണത്തിന്റെ ഒരു മുന്നാസ്വാദനംപോലെയായിരുന്നു അത്! എത്രയോ കൃപകൾ എനിക്ക് അന്നു ലഭിച്ചു! എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദിവസങ്ങളിലൊന്നായി ഞാൻ അതിനെ കാണുന്നു.
ഈ സന്തോഷസ്മരണകൾ ഓർത്തെടുക്കാനായി ഞാൻ അല്പം പിന്നോട്ടുപോയി; എന്നാൽ ഞാൻ അത്രയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്ന എന്റെ കൊച്ചു അമ്മയെ നമ്മുടെ കർത്താവ് എന്നിൽനിന്ന് എടുത്തപ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദയത്തെ തകർത്ത ആ ദുഃഖകരമായ വേർപാടിനെക്കുറിച്ച് ഇനി നിങ്ങളോടു പറയണം. അവളോടൊപ്പം ദൂരെയുള്ള ഒരു മരുഭൂമിയിലേക്കു പോകാൻ എനിക്കാഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് ഒരിക്കൽ ഞാൻ അവളോടു പറഞ്ഞു; തനിക്കും അതേ ആഗ്രഹമാണെന്നും, എന്നാൽ പുറപ്പെടാൻ തക്കവണ്ണം ഞാൻ വളരുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്നും അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. നിറവേറ്റാനാവാത്ത ആ വാഗ്ദാനം ഞാൻ കാര്യമായിത്തന്നെ എടുത്തു. അതിനാൽ, താൻ ഉടനെ കർമ്മലമഠത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പൗളിൻ മാരിയോടു സംസാരിക്കുന്നതു കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എത്ര ദുഃഖമുണ്ടായി! കർമ്മലമഠം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു; പക്ഷേ, ഒരു മഠത്തിൽ ചേരാൻ അവൾ എന്നെ വിട്ടുപോകുകയാണെന്നും എനിക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയില്ലെന്നും എനിക്കു മനസ്സിലായി.
ഞാൻ അനുഭവിച്ച ആ ഹൃദയവേദന എങ്ങനെ വിവരിക്കാനാകും! സഹനങ്ങളും അടിക്കടിയുള്ള വേർപാടുകളും നിറഞ്ഞ ജീവിതം, അതിന്റെ യഥാർഥ രൂപത്തിൽ, ഒരു മിന്നൽപോലെ എന്റെ മുമ്പിൽ തെളിഞ്ഞു; ഞാൻ കയ്പേറിയ കണ്ണുനീർ പൊഴിച്ചു. ത്യാഗത്തിന്റെ സന്തോഷം അന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു; ഞാൻ ദുർബലയായിരുന്നു—എന്റെ ശക്തിക്ക് ഏറെ അതീതമെന്നു തോന്നിയ അത്തരമൊരു പരീക്ഷണം സഹിച്ചിട്ടും ജീവനോടെയിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിനെ വലിയൊരു കൃപയായി ഞാൻ കാണത്തക്കവിധം അത്ര ദുർബല. സന്ന്യാസജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ കൊച്ചു അമ്മ എത്ര ആർദ്രതയോടെ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. പിന്നീടൊരു സന്ധ്യയിൽ, അവൾ വരച്ചുകാട്ടിയ ആ ചിത്രം മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, ഞാനും മറഞ്ഞിരിക്കണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മരുഭൂമിയാണ് കർമ്മലമഠം എന്ന് എനിക്കു തോന്നി. അത്ര ശക്തമായിരുന്നു ആ ബോധ്യം; അതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് അല്പംപോലും സംശയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് ഒരു ബാലിശസ്വപ്നമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ദൈവവിളിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉറപ്പായിരുന്നു. എനിക്ക് വേണ്ടവിധം വിവരിക്കാനാവാത്ത ഈ അനുഭവം എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയ സമാധാനം നിറച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഞാൻ പൗളിനോടു തുറന്നുപറഞ്ഞു. ദൈവതിരുവിഷ്ടത്തിന്റെ തെളിവായാണ് അവൾ അവയെ കണ്ടത്. പ്രിയോറമ്മയെ കാണാനും എന്റെ രഹസ്യം അവരോടു പറയാനുമായി ഉടനെ എന്നെ കർമ്മലമഠത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാമെന്ന് അവൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. പ്രധാനപ്പെട്ട ഈ സന്ദർശനം ഒരു ഞായറാഴ്ചത്തേക്കു നിശ്ചയിച്ചു. കർമ്മലീത്താ സന്യാസിനികളെ കാണാൻ അനുവാദം ലഭിക്കാവുന്നത്ര ചെറുപ്രായത്തിലായിരുന്ന എന്റെ ബന്ധുവായ മാരിയും ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരുമെന്നു കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കോചമായി.[2]
ബഹുമാനപ്പെട്ട അമ്മയോടൊപ്പം തനിച്ചായിരിക്കാൻ ഒരു വഴി എനിക്കു കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരുന്നു; ഞാൻ ആസൂത്രണം ചെയ്തത് ഇതാണ്. അമ്മയെ കാണാനുള്ള വലിയ ഭാഗ്യം നമുക്കു ലഭിക്കുന്നതിനാൽ നാം വളരെ നല്ല കുട്ടികളായി മര്യാദയോടെ പെരുമാറണമെന്നും, നമ്മുടെ കൊച്ചുരഹസ്യങ്ങൾ അമ്മയോടു പറയണമെന്നും, അതിനായി നാം മാറിമാറി മുറിക്കു പുറത്തുപോകണമെന്നും ഞാൻ മാരിയോടു പറഞ്ഞു. തുറന്നുപറയാൻ രഹസ്യങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ അവൾക്ക് അത് അത്ര ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കിലും, മാരി എന്റെ വാക്കു വിശ്വസിച്ചു. അങ്ങനെ, പ്രിയ അമ്മേ, എനിക്ക് അങ്ങയോടൊപ്പം തനിച്ചായിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. എന്റെ വലിയ വെളിപ്പെടുത്തൽ അങ്ങു ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയും എന്റെ ദൈവവിളിയിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഒൻപതു വയസ്സിൽ അർഥിനികളെ സ്വീകരിക്കുകയില്ലെന്നും എനിക്ക് പതിനാറു വയസ്സാകുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കണമെന്നും അങ്ങ് എന്നോടു പറഞ്ഞു. പൗളിനോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കാനും അവളുടെ സഭാവസ്ത്രസ്വീകരണദിനത്തിൽ എന്റെ പ്രഥമ ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണം നടത്താനുമുള്ള തീവ്രമായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, എനിക്ക് അതിനു വഴങ്ങേണ്ടിവന്നു.
ഒടുവിൽ ഒക്ടോബർ 2 വന്നെത്തി—കണ്ണീരിന്റെ ദിനം, എന്നാൽ അനുഗ്രഹങ്ങളുടെയും ദിനം. അന്നാണ് നമ്മുടെ കർത്താവ് തന്റെ പൂക്കളിൽ ആദ്യത്തേതിനെ, പിൽക്കാലത്ത് തന്റെ സഹോദരിമാരുടെ മഠാധിപയാകേണ്ടിയിരുന്ന ആ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പുഷ്പത്തെ, പറിച്ചെടുത്തത്.[3] പപ്പാ തന്റെ ആദ്യ ബലി അർപ്പിക്കാൻ എന്റെ അമ്മാവനോടും മേരിയോടുമൊപ്പം കർമ്മലമല കയറിയപ്പോൾ, അമ്മായി എന്നെയും എന്റെ സഹോദരിമാരെയും കസിൻമാരെയും വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയി. ഞങ്ങൾ കണ്ണീരിൽ കുതിർന്നിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പള്ളിയിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ആളുകൾ അത്ഭുതത്തോടെ ഞങ്ങളെ നോക്കി; എങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ കരച്ചിൽ നിലച്ചില്ല. സൂര്യന് അപ്പോഴും എങ്ങനെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാനാകുന്നു എന്നുപോലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. പ്രിയ അമ്മേ, എന്റെ ദുഃഖം ഞാൻ അല്പം പെരുപ്പിച്ചുപറയുകയാണെന്ന് അമ്മയ്ക്കു തോന്നുന്നുണ്ടാകാം. ഈ വേർപാട് എന്നെ ഇത്രയധികം തളർത്താൻ പാടില്ലായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. എന്നാൽ എന്റെ ആത്മാവ് അപ്പോഴും പക്വതയിൽനിന്ന് ഏറെ അകലെയായിരുന്നു. സമാധാനത്തിന്റെ അഭയതീരത്തെത്തുന്നതിനുമുമ്പ്, പരിപൂർണ്ണസ്നേഹത്തിന്റെയും ദൈവതിരുഹിതത്തോടുള്ള സമ്പൂർണ്ണ സമർപ്പണത്തിന്റെയും മധുരഫലങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, എനിക്ക് അനേകം പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകേണ്ടിയിരുന്നു.
1882-ലെ ആ ഒക്ടോബർ ദിനത്തിന്റെ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ്, കർമ്മലമഠത്തിലെ അഴികൾക്കു പിന്നിൽ, അപ്പോഴേക്കും ഈശോയുടെ സിസ്റ്റർ ആഗ്നസായിത്തീർന്നിരുന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പോളിനെ ഞാൻ കണ്ടു. ഓ, ആ സന്ദർശകമുറിയിൽ ഞാൻ എത്രമാത്രം വേദനിച്ചു! എന്റെ ആത്മാവിന്റെ കഥ എഴുതുകയായതിനാൽ, എല്ലാം അമ്മയോടു പറയേണ്ടതുണ്ടെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നു. പിന്നീടുണ്ടായ വേദനകളോടു താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഈ വേർപാടിന്റെ ആദ്യവേദനകൾ ഞാൻ കാര്യമായി കണക്കാക്കിയതുപോലുമില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കട്ടെ. എന്റെ ഹൃദയത്തിലുള്ളതെല്ലാം എന്റെ കൊച്ചു അമ്മയോടു പറയാൻ ശീലിച്ചിരുന്ന എനിക്ക്, ഇപ്പോൾ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ സന്ദർശനത്തിനൊടുവിൽ അവളോടൊപ്പം രണ്ടോ മൂന്നോ മിനിറ്റു കിട്ടുന്നതുതന്നെ പ്രയാസമായിരുന്നു. ആ ചുരുങ്ങിയ നിമിഷങ്ങൾപോലും കണ്ണീരിലാണു കടന്നുപോയത്. ദുഃഖത്താൽ ഹൃദയം പിളർന്നാണ് ഞാൻ മടങ്ങിയിരുന്നത്.
ഞങ്ങളിൽ ഓരോരുത്തർക്കും അരമണിക്കൂർ വീതം നൽകുക അസാധ്യമാണെന്നും, സ്വാഭാവികമായും പപ്പായ്ക്കും മേരിക്കും കൂടുതൽ സമയം ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല. ഇതൊന്നും എനിക്കു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽനിന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു: “പോളിനെ എനിക്കു നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.”
ഈ വേദന എന്നെ അത്രയേറെ ബാധിച്ചതിനാൽ താമസിയാതെ ഞാൻ ഗുരുതരമായ രോഗാവസ്ഥയിലായി. ആ രോഗം നിസ്സംശയമായും പിശാചിന്റെ പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽനിന്നുള്ള ഈ ആദ്യ കർമ്മലപ്രവേശനത്തിൽ ക്രുദ്ധനായ അവൻ, ഭാവിയിൽ എന്റെ കുടുംബം തനിക്കു വരുത്താനിരുന്ന വലിയ ദോഷത്തിനു എന്നോടു പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ സ്വർഗരാജ്ഞി തന്റെ ചെറുപുഷ്പത്തെ വിശ്വസ്തതയോടെ കാത്തുപരിപാലിക്കുന്നുണ്ടെന്നും, ഉയരങ്ങളിൽനിന്ന് അതിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അതിന്റെ ലോലവും ദുർബലവുമായ തണ്ട് എന്നെന്നേക്കുമായി ഒടിഞ്ഞുപോകുമെന്ന അപകടം നേരിടുന്ന നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ കൊടുങ്കാറ്റിനെ ശമിപ്പിക്കാൻ അവൾ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. 1882-ന്റെ അവസാനത്തോടെ എനിക്കു നിരന്തരം തലവേദന അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. എങ്കിലും അത് സഹിക്കാവുന്നതായിരുന്നു; പഠനം തുടരുന്നതിന് അത് തടസ്സമായില്ല. 1883-ലെ ഈസ്റ്റർവരെ ഇതു തുടർന്നു. ആ സമയത്ത് പപ്പാ എന്റെ മൂത്ത സഹോദരിമാരോടൊപ്പം പാരീസിലേക്കു പോയി; സെലിനെയും എന്നെയും അമ്മാവന്റെയും അമ്മായിയുടെയും സംരക്ഷണത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. ഒരു സന്ധ്യയിൽ ഞാൻ അമ്മാവനോടൊപ്പം തനിച്ചായിരുന്നു. എന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ചും പഴയ നാളുകളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം അത്ര സ്നേഹപൂർവം സംസാരിച്ചതിനാൽ ഞാൻ ആഴത്തിൽ വികാരാധീനയായി കരയാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഈ ലോലത അദ്ദേഹത്തെയും സ്പർശിച്ചു. എന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരാൾക്ക് ഇത്രയേറെ ആഴത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നതിൽ അദ്ദേഹം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അതിനാൽ അവധിക്കാലത്ത് എന്റെ മനസ്സിനെ മറ്റു കാര്യങ്ങളിലേക്കു തിരിക്കാൻ തന്നാലാവുന്നതെല്ലാം ചെയ്യണമെന്ന് അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു.
എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ തീരുമാനം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അന്നു വൈകുന്നേരംതന്നെ എന്റെ തലവേദന കഠിനമായി. വിചിത്രമായ ഒരു വിറയൽ എന്നെ ബാധിച്ചു; രാത്രി മുഴുവൻ അതു നീണ്ടുനിന്നു. യഥാർത്ഥ അമ്മയെപ്പോലെ എന്റെ അമ്മായി ഒരു നിമിഷംപോലും എന്നെ വിട്ടുപോയില്ല. രോഗകാലം മുഴുവൻ അതീവ വാത്സല്യത്തോടും അർപ്പണബോധത്തോടുംകൂടി അമ്മായി എന്നെ പരിചരിച്ചു. പാരീസിൽനിന്നു മടങ്ങിയെത്തി പ്രതീക്ഷയറ്റ ഈ അവസ്ഥയിൽ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ പാവം പിതാവിന് ഉണ്ടായ ദുഃഖം അമ്മയ്ക്ക് ഊഹിക്കാമല്ലോ. ഞാൻ മരിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി. എന്നാൽ നമ്മുടെ കർത്താവിന് അദ്ദേഹത്തോട് ഇങ്ങനെ പറയാമായിരുന്നു: “ഈ രോഗം മരണത്തിനുള്ളതല്ല, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിനുവേണ്ടിയുള്ളതാണ്.”[4]
അതെ, ഈ പരീക്ഷണത്തിലൂടെ, എന്റെ പിതാവും സഹോദരിമാരും ദൈവതിരുഹിതത്തിനു പ്രകടിപ്പിച്ച അത്ഭുതകരമായ വിധേയത്വത്തിലൂടെ, ദൈവം മഹത്വപ്പെട്ടു. വിശേഷിച്ച് മേരിക്ക് അത് എത്രയധികം സഹനമാണു വരുത്തിയത്! ഈ പ്രിയ സഹോദരിയോട് എനിക്ക് എത്ര നന്ദിയുണ്ട്! സഹജമായ ഉൾബോധത്താൽ എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ അവൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നതുപോലെ തോന്നി. കാരണം, ഏറ്റവും പ്രഗത്ഭരായ വൈദ്യന്മാരുടെ ശാസ്ത്രജ്ഞാനത്തെക്കാളും അറിവുള്ളതാണ് ഒരു അമ്മയുടെ ഹൃദയം.
അങ്ങനെ പൊളീന്റെ സഭാവസ്ത്രസ്വീകരണദിനം അടുത്തുവന്നു. എന്നാൽ എന്നെ സങ്കടപ്പെടുത്തുമോ എന്നു ഭയന്ന്, എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അതിനെക്കുറിച്ചു പറയാൻ ആരും ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല; അന്നു അവിടെ എത്താൻ തക്ക ആരോഗ്യം എനിക്കുണ്ടാവില്ലെന്ന് എല്ലാവരും കരുതിയിരുന്നു. എങ്കിലും, ആ ദിവസം പ്രിയപ്പെട്ട പൊളീനെ കാണാനുള്ള ആശ്വാസം ദൈവം എനിക്കു നൽകുമെന്ന് ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ആ ആഘോഷത്തിന്റെ സന്തോഷത്തെ ഒന്നും മങ്ങിക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. എന്റെ അസുഖംമൂലം ഇതിനകം ഏറെ സഹിച്ച തന്റെ മണവാട്ടിയെ, എന്റെ സാന്നിധ്യം നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ കർത്താവ് വീണ്ടും പരീക്ഷിക്കുകയില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അങ്ങനെതന്നെ സംഭവിച്ചു. ഞാൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു; എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൊച്ചുമാതാവിനെ ആശ്ലേഷിക്കാനും അവളുടെ മടിയിലിരിക്കാനും അവളുടെ ശിരോവസ്ത്രത്തിനടിയിൽ ഒളിച്ച് അവളുടെ സ്നേഹലാളനകൾ ഏറ്റുവാങ്ങാനും എനിക്കു കഴിഞ്ഞു. അവളെ കൺകുളിർക്കെ നോക്കിക്കാണാൻ എനിക്കു സാധിച്ചു—ശിരോവസ്ത്രവും വെളുത്ത മേലങ്കിയും ധരിച്ച അവൾ എത്ര സുന്ദരിയായിരുന്നു! കഠിനമായ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ ലഭിച്ച സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരു ദിനമായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ ആ ദിവസം, അല്ലെങ്കിൽ ആ മണിക്കൂർ എന്നു പറയുന്നതാവും കൂടുതൽ ശരി, വളരെ വേഗം കടന്നുപോയി. അധികം താമസിയാതെ, കർമ്മലമഠത്തിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകാനുള്ള കുതിരവണ്ടിയിൽ ഞങ്ങൾ കയറി. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഒട്ടും ക്ഷീണം തോന്നിയില്ലെങ്കിലും എന്നെ കിടത്തി. എന്നാൽ പിറ്റേന്ന് രോഗം ഗുരുതരമായി തിരിച്ചുവന്നു; മാനുഷികമായി നോക്കിയാൽ, സുഖം പ്രാപിക്കുമെന്ന യാതൊരു പ്രത്യാശയ്ക്കും വകയില്ലാത്തവിധം ഞാൻ രോഗബാധിതയായി.
അസാധാരണമായ ഈ രോഗാവസ്ഥയെ എങ്ങനെ വിവരിക്കണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ സംസാരിച്ചു; എന്റെ ഇഷ്ടത്തിനു വിരുദ്ധമായി എന്തോ എന്നെ നിർബന്ധിച്ചു പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഞാൻ പെരുമാറി; മിക്കവാറും എല്ലായ്‌പോഴും ഞാൻ സന്നിപാതാവസ്ഥയിലാണെന്നു തോന്നി. എന്നിട്ടും, ഒരു നിമിഷംപോലും എന്റെ യുക്തിബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ മണിക്കൂറുകളോളം അതികഠിനമായ തളർച്ചയിൽ, ഒന്നു ചെറുതായി അനങ്ങാൻപോലും കഴിയാതെ ഞാൻ കിടന്നു. എങ്കിലും അസാധാരണമായ ആ മരവിപ്പിനിടയിലും ഏറ്റവും നേർത്ത അടക്കംപറച്ചിൽപോലും എനിക്കു കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഇന്നും ഞാനത് ഓർക്കുന്നു. പിശാച് എന്നിൽ ഉണർത്തിയ ഭയങ്ങൾ എത്ര ഭീകരമായിരുന്നു! എനിക്ക് എല്ലാറ്റിനെയും പേടിയായിരുന്നു; എന്റെ കിടക്കയ്ക്കു ചുറ്റും ഭയാനകമായ അഗാധഗർത്തങ്ങളുണ്ടെന്നു തോന്നി. ചുവരിലെ ആണികൾ, തീയിൽ കരിഞ്ഞു ചുളുങ്ങിയ നീണ്ട വിരലുകളുടെ ഭീകരരൂപം പൂണ്ട് എന്നെ പേടിച്ചു നിലവിളിപ്പിച്ചു. ഒരു ദിവസം പപ്പാ നിശ്ശബ്ദനായി എന്നെ നോക്കിനിൽക്കെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിലിരുന്ന തൊപ്പി പെട്ടെന്ന് ഭീകരമായ എന്തോ ഒരു രൂപമായി മാറി. ഞാൻ അത്രയേറെ പേടിച്ചുപോയതിനാൽ, തേങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവിടെനിന്നു പോയി.
എന്നാൽ ഇങ്ങനെ പരസ്യമായി എന്നെ സമീപിക്കാൻ ദൈവം പിശാചിനെ അനുവദിച്ചെങ്കിൽ, എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും ശക്തിപ്പെടുത്താനും മാലാഖമാരെയും അയച്ചിരുന്നു. മേരി ഒരിക്കലും എന്നെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ അവളെ എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിട്ടും, ക്ഷീണത്തിന്റെ നേരിയ അടയാളംപോലും അവൾ കാണിച്ചില്ല—കാരണം, അവൾ അടുത്തില്ലാത്തപ്പോൾ എനിക്കു സ്വസ്ഥമായി കിടക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഭക്ഷണസമയത്ത് വിക്ത്വാർ എന്നെ പരിചരിക്കുമ്പോൾ, കണ്ണീരോടെ “മേരീ! മേരീ!” എന്നു വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ നിർത്തിയിരുന്നില്ല. അവൾക്കു പുറത്തുപോകേണ്ടിവരുമ്പോൾ, വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കോ പൊളീനെ കാണാനോ പോകുകയാണെങ്കിൽ മാത്രമേ ഞാൻ ശാന്തയായിരുന്നുള്ളൂ. ലെയോണിയും എന്റെ കൊച്ചു സെലിനുമാകട്ടെ, എനിക്കുവേണ്ടി എത്ര ചെയ്താലും അവർക്കു മതിയാവുമായിരുന്നില്ല. ഞായറാഴ്ചകളിൽ, ഏതാണ്ട് യുക്തിബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നിച്ച ഒരു പാവം കുട്ടിയോടൊപ്പം അവർ മണിക്കൂറുകളോളം മുറിയിൽ അടച്ചിരുന്നു. എന്റെ സ്വന്തം പ്രിയ സഹോദരിമാരേ, ഞാൻ നിങ്ങളെ എത്രയധികം വേദനിപ്പിച്ചു! എന്റെ അമ്മാവനും അമ്മായിയും എന്നെ അർപ്പണബോധത്തോടെ പരിചരിച്ചു. അമ്മായി ദിവസവും എന്നെ കാണാൻ വരികയും കൊച്ചുകൊച്ചു സമ്മാനങ്ങൾ ധാരാളമായി കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തു. ഈ രോഗകാലത്ത് ഈ പ്രിയപ്പെട്ടവരോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം എത്രമാത്രം വർധിച്ചുവെന്ന് എനിക്കൊരിക്കലും പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവില്ല. പപ്പാ പലപ്പോഴും ഞങ്ങളോടു പറഞ്ഞിരുന്നതിന്റെ അർഥം മുമ്പെന്നത്തെക്കാളും നന്നായി എനിക്കു മനസ്സിലായി: “മക്കളേ, നിങ്ങളുടെ അമ്മാവനും അമ്മായിയും തികച്ചും അസാധാരണമായ രീതിയിൽ നിങ്ങൾക്കായി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് എപ്പോഴും ഓർക്കണം.” വാർധക്യത്തിൽ അദ്ദേഹംതന്നെ അത് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. അത്രമേൽ സ്നേഹപൂർവമായ പരിചരണം തനിക്കു വാരിക്കോരി നൽകിയവരെ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം അനുഗ്രഹിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടാവണം.[5]
എന്റെ സഹനങ്ങൾ കുറയുമ്പോൾ, പരിശുദ്ധ മാതാവിന്റെ തിരുസ്വരൂപത്തിനായി ഡെയ്‌സിപ്പൂക്കളും ഫൊർഗെറ്റ്-മീ-നോട്ട് പൂക്കളുംകൊണ്ട് മാലകൾ കോർക്കുന്നതായിരുന്നു എന്റെ വലിയ സന്തോഷം. പ്രകൃതി മുഴുവൻ വസന്തപുഷ്പങ്ങൾ അണിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മനോഹരമായ മേയ് മാസമായിരുന്നു അത്; കൊച്ചുപുഷ്പം മാത്രം വാടിത്തളർന്നു, എന്നേക്കുമായി ഉണങ്ങിപ്പോയതുപോലെ കാണപ്പെട്ടു. എങ്കിലും അവൾക്കുമുണ്ടായിരുന്നു പ്രകാശമാനമായ ഒരു സൂര്യൻ: സ്വർലോകരാജ്ഞിയുടെ അത്ഭുതകരമായ തിരുസ്വരൂപം. ഈ മഹിമയാർന്ന സൂര്യനിലേക്കു കൊച്ചുപുഷ്പം എത്രയോ തവണ തിരിഞ്ഞുനോക്കി!
ഒരു ദിവസം പപ്പാ അതീവ ദുഃഖത്തോടെ എന്റെ മുറിയിലേക്കു വന്നു. അദ്ദേഹം മേരിയുടെ അടുത്തുചെന്ന് കുറച്ചു പണം കൊടുക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. തന്റെ പാവം കൊച്ചുറാണിയുടെ രോഗസൗഖ്യത്തിനായി പാരീസിലേക്ക് എഴുതി, വിജയമാതാവിന്റെ തീർഥാടനകേന്ദ്രത്തിൽ[6] വിശുദ്ധ കുർബാനകളുടെ ഒരു നൊവേന അർപ്പിക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം അവളോടു പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസവും സ്നേഹവും എത്ര ഹൃദയസ്പർശിയായിരുന്നു! എഴുന്നേറ്റ്, എനിക്കു സുഖമായി എന്നു പപ്പായോടു പറയാൻ ഞാൻ എത്ര ആഗ്രഹിച്ചു! കഷ്ടം! എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ഒരു അത്ഭുതം പ്രവർത്തിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല; എനിക്കു ആരോഗ്യം വീണ്ടുകിട്ടാൻ ഒരു അത്ഭുതം ആവശ്യമായിരുന്നു. അതെ, വലിയൊരു അത്ഭുതംതന്നെ ആവശ്യമായിരുന്നു; വിജയമാതാവുതന്നെയാണ് അത് പ്രവർത്തിച്ചത്.
നൊവേനയുടെ ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു ഞായറാഴ്ച, ജനാലയ്ക്കരികിൽ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ലെയോണിയുടെ അടുത്ത് എന്നെ വിട്ടിട്ട് മാരി തോട്ടത്തിലേക്കു പോയി. അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി: “മാരീ! മാരീ!” ഞാൻ ഇങ്ങനെ അസ്വസ്ഥതയോടെ വിളിക്കുന്നതു കേട്ടു പരിചയമുണ്ടായിരുന്ന ലെയോണി അതു ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അതിനാൽ ഞാൻ കൂടുതൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചു; ഒടുവിൽ മാരി എന്റെ അടുത്തേക്കു മടങ്ങിവന്നു. അവൾ മുറിയിലേക്കു വരുന്നത് ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു. എന്നാൽ, ആദ്യമായി, എനിക്ക് അവളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. “മാരീ! മാരീ!” എന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കുകയും ഉത്കണ്ഠയോടെ തോട്ടത്തിലേക്കു കണ്ണോടിക്കുകയും ചെയ്തു. അവളുടെ മനോവേദന ഒരുപക്ഷേ എന്റേതിനെക്കാൾ വലുതായിരുന്നു; എന്റെ വേദനയാകട്ടെ വാക്കുകൾക്കതീതവുമായിരുന്നു. തന്നെ എനിക്കു തിരിച്ചറിയിച്ചുതരാനുള്ള പല ശ്രമങ്ങളും വിഫലമായപ്പോൾ, ഒടുവിൽ അവൾ ലെയോണിയോട് ഏതാനും വാക്കുകൾ മന്ത്രിച്ചിട്ട് വിളറിവെളുത്ത് വിറച്ചുകൊണ്ടു പുറത്തേക്കു പോയി. അല്പം കഴിഞ്ഞ് ലെയോണി എന്നെ എടുത്ത് ജനാലയ്ക്കരികിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ഞാൻ തോട്ടവും അതിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്ന മാരിയെയും കണ്ടു. എന്നിട്ടും എനിക്ക് അവളെ തിരിച്ചറിയാനായില്ല. അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുവന്ന് എന്റെ നേരെ കൈകൾ നീട്ടി സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു: “തെരേസേ, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൊച്ചുതെരേസേ!” ഈ അവസാന ശ്രമവും പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും അകത്തു വന്ന് എന്റെ കട്ടിലിന്റെ കാൽക്കൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുട്ടുകുത്തി. പരിശുദ്ധ മാതാവിന്റെ തിരുസ്വരൂപത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞ്, സ്വന്തം കുഞ്ഞിന്റെ ജീവനുവേണ്ടി യാചിക്കുകയും തന്റെ അപേക്ഷ നിരസിക്കപ്പെടാൻ സമ്മതിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരമ്മയുടെ തീക്ഷ്ണതയോടെ അവൾ മാതാവിനോടു കേണപേക്ഷിച്ചു. ലെയോണിയും സെലിനും അവളോടൊപ്പം ചേർന്നു; വിശ്വാസത്തോടെയുള്ള ആ നിലവിളി സ്വർഗത്തിന്റെ കവാടങ്ങൾ തുറപ്പിച്ചു. ഭൂമിയിൽ ഒരു സഹായവും കണ്ടെത്താനാകാതെ, വേദനയാൽ മരണത്തോളമെത്തിയ ഞാനും എന്റെ സ്വർഗീയമാതാവിലേക്കു തിരിഞ്ഞ്, എന്നോടു കരുണ തോന്നണമെന്നു ഹൃദയത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽനിന്നു യാചിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ആ തിരുസ്വരൂപം ജീവൻ പ്രാപിക്കുകയും, എനിക്കൊരിക്കലും വാക്കുകളിൽ വിവരിക്കാനാവാത്ത ദിവ്യസൗന്ദര്യത്തോടെ മനോഹരമാവുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി. പരിശുദ്ധ മാതാവിന്റെ മുഖഭാവം പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തവിധം മധുരവും ആർദ്രവും കരുണാപൂർണവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളെ സ്പർശിച്ചത് മാതാവിന്റെ കൃപാർദ്രമായ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു. അപ്പോൾ എന്റെ വേദനയെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായി; രണ്ടു വലിയ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ് നിശ്ശബ്ദമായി താഴേക്കു വീണു. . . .
അവ തീർച്ചയായും മറ്റൊന്നും കലരാത്ത സ്വർഗീയാനന്ദത്തിന്റെ കണ്ണീർത്തുള്ളികളായിരുന്നു. “നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ മാതാവ് എന്റെ അടുത്തു വന്നിരിക്കുന്നു; എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ എത്ര സന്തോഷവതിയാണ്! പക്ഷേ ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല; പറഞ്ഞാൽ എന്റെ സന്തോഷം എന്നെ വിട്ടുപോകും!” ഇതായിരുന്നു എന്റെ ചിന്തകൾ. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ മാരിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ വികാരഭരിതയായിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. എനിക്കു തൊട്ടുമുമ്പ് ഒരു വലിയ കൃപ ലഭിച്ചുവെന്ന് ഊഹിച്ചതുപോലെ അവൾ സ്നേഹത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
തീർച്ചയായും, അവളുടെ പ്രാർഥനകളാണ് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഈ അനുഗ്രഹം—പരിശുദ്ധ കന്യകയുടെ ഒരു പുഞ്ചിരി—എനിക്കു നേടിത്തന്നത്! തിരുസ്വരൂപത്തിൽ കണ്ണുകളുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ തന്നോടുതന്നെ പറഞ്ഞു: “തെരേസയ്ക്കു സൗഖ്യം വന്നിരിക്കുന്നു!” അതു സത്യവുമായിരുന്നു. കൊച്ചുപുഷ്പം വീണ്ടും ജീവൻ പ്രാപിച്ചിരുന്നു—അതിന്റെ മഹിമയേറിയ സൂര്യനിൽനിന്നുള്ള ഒരു ശോഭനരശ്മി അതിനു ചൂടുപകരുകയും അതിന്റെ ക്രൂരശത്രുവിൽനിന്ന് അതിനെ എന്നേക്കുമായി മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. “ഇരുണ്ട ശീതകാലം കഴിഞ്ഞു, മഴ അവസാനിച്ചു നീങ്ങിപ്പോയി,”[7] പരിശുദ്ധ മാതാവിന്റെ കൊച്ചുപുഷ്പം അത്രയേറെ കരുത്താർജിച്ചു; അഞ്ചു വർഷത്തിനുശേഷം ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ കർമ്മലമലയിൽ അതു തന്റെ ഇതളുകൾ വിടർത്തി.
ഞാൻ നേരത്തേ പറഞ്ഞതുപോലെ, എന്റെ ശാരീരികാരോഗ്യം വീണ്ടെടുത്തുതന്നതോടൊപ്പം നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ മാതാവ് നിഗൂഢമായ ഏതോ കൃപയും എനിക്കു നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് മാരിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അതിനാൽ, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമായിരുന്നപ്പോൾ, സ്നേഹപൂർവം നിർബന്ധിച്ചുള്ള അവളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ എനിക്കു പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല. ഞാൻ ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെതന്നെ എന്റെ രഹസ്യം അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞുവെന്നു മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ എനിക്കുണ്ടായ അത്ഭുതം നിമിത്തം ഞാൻ അവളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു. കഷ്ടം! ഞാൻ മുൻകൂട്ടി കരുതിയതുപോലെതന്നെ എന്റെ സന്തോഷം കയ്പായി മാറി. നാലു വർഷത്തോളം ഈ കൃപയുടെ ഓർമ എനിക്കു ശരിക്കും വേദനയ്ക്കു കാരണമായി. വിജയനാഥയായ പരിശുദ്ധ മാതാവിന്റെ പുണ്യദേവാലയത്തിൽ, എന്റെ അമ്മയുടെ പാദാന്തികത്തിൽവച്ചാണ് എനിക്കു വീണ്ടും സമാധാനം ലഭിച്ചത്. അവിടെവച്ച് അതിന്റെ പൂർണതയിൽത്തന്നെ അതെനിക്കു തിരികെ ലഭിച്ചു; അതിനെക്കുറിച്ചു ഞാൻ പിന്നീട് അങ്ങയോടു പറയാം.
എന്റെ സന്തോഷം ദുഃഖമായി മാറിയത് ഇങ്ങനെയാണ്. എനിക്കു ലഭിച്ച കൃപയെക്കുറിച്ചുള്ള ബാലസഹജവും എന്നാൽ തികച്ചും ആത്മാർഥവുമായ വിവരണം കേട്ടപ്പോൾ, കർമ്മലമഠത്തിലുള്ളവരോട് അതു പറയാൻ മാരി എന്നോട് അനുവാദം ചോദിച്ചു. അവളെ നിരസിക്കാൻ എനിക്കു മനസ്സുവന്നില്ല. രോഗത്തിനുശേഷം ആദ്യമായി അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ, കർമ്മലമാതാവിന്റെ സഭാവസ്ത്രം ധരിച്ച പൗളിനെ കണ്ടത് എന്നിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷമുളവാക്കി. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും അതു സന്തോഷകരമായ സമയമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് ഒരുപാടു പറയാനുണ്ടായിരുന്നു; ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അത്രയേറെ സഹിച്ചിരുന്നല്ലോ. എന്റെ ഹൃദയം അത്ര നിറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ എനിക്കു സംസാരിക്കാൻപോലും പ്രയാസമായിരുന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മേ, അങ്ങും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു; എന്നോടുള്ള അങ്ങയുടെ വാത്സല്യം വ്യക്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മറ്റു പല സഹോദരിമാരെയും ഞാൻ കണ്ടു. എന്റെ രോഗസൗഖ്യത്തെക്കുറിച്ച് അവർ എന്നെ എങ്ങനെയെല്ലാം ചോദ്യം ചെയ്തുവെന്ന് അങ്ങ് ഓർക്കുന്നുണ്ടാവുമല്ലോ. പരിശുദ്ധ മാതാവ് ഉണ്ണീശോയെ കൈകളിൽ വഹിച്ചിരുന്നോ എന്നു ചിലർ ചോദിച്ചു; മാലാഖമാർ മാതാവിനോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നും മറ്റും വേറെ ചിലർ ചോദിച്ചു. ഈ ചോദ്യങ്ങളെല്ലാം എന്നെ അസ്വസ്ഥയാക്കുകയും ദുഃഖിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരേയൊരു മറുപടി മാത്രമേ എനിക്കു നൽകാനായുള്ളൂ: “പരിശുദ്ധ മാതാവ് വളരെ സുന്ദരിയായിരുന്നു; മാതാവ് എന്റെ അടുത്തേക്കു വന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു.” എന്നാൽ, ഞാൻ അവരോടു പറഞ്ഞതിൽനിന്നു തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ എന്തോ ആണ് സംഭവിച്ചതെന്നു സന്യാസിനികൾ കരുതുന്നതു ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ ഒരു അസത്യം പറഞ്ഞുപോയെന്ന് എന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
എന്റെ രഹസ്യം ഞാൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, എന്റെ സന്തോഷവും എനിക്കു കാത്തുസൂക്ഷിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ നന്മയ്ക്കായി ഈ വിഷമം എനിക്കു സംഭവിക്കാൻ പരിശുദ്ധ മാതാവ് അനുവദിച്ചു; ഒരുപക്ഷേ ഇതുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ പൊങ്ങച്ചം എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കു നുഴഞ്ഞുകയറുമായിരുന്നു. ഇപ്പോഴാകട്ടെ, ഞാൻ എളിമപ്പെട്ടു; എന്നെത്തന്നെ അവജ്ഞയോടെയാണു ഞാൻ നോക്കിക്കണ്ടത്. എന്റെ ദൈവമേ, ഞാൻ അനുഭവിച്ചതെല്ലാം അങ്ങു മാത്രമേ അറിയുന്നുള്ളൂ! ______________________________
[1] മേരി ഗ്വെരിൻ 1895 ഓഗസ്റ്റ് 15-ന് ലിസ്യുവിലെ കർമ്മലമഠത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ സിസ്റ്റർ മേരി എന്ന നാമം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. 1905 ഏപ്രിൽ 14-ന് മുപ്പത്തിനാലാം വയസ്സിൽ അവർ മരണമടഞ്ഞു.
[2] കർമ്മലീത്താ സന്യാസിനിമാരുടെ മഠങ്ങളിൽ അടുത്ത ബന്ധുക്കൾക്കും തീരെ ചെറിയ കുട്ടികൾക്കും വേണ്ടി മാത്രമേ അഴിജാലകം തുറക്കാറുള്ളൂ. [പത്രാധിപർ]
[3] “പോളിൻ” പല തവണ ലിസ്യുവിലെ കർമ്മലമഠത്തിന്റെ പ്രിയോറസ് ആയിരുന്നിട്ടുണ്ട്. ചെറുപ്പക്കാരിയും വിശുദ്ധജീവിതം നയിച്ചിരുന്നവളുമായ ഉണ്ണീശോയുടെ വിശുദ്ധ ആഞ്ചലൂസിന്റെ മദർ മേരിയുടെ മരണത്തെത്തുടർന്ന് 1909-ൽ അവർ വീണ്ടും ആ പദവി ഏറ്റെടുത്തു. [പത്രാധിപർ]
[4] യോഹന്നാൻ 11:4.
[5] ശ്രീമതി ഗ്വെരിൻ 1900 ഫെബ്രുവരി 13-ന് അമ്പത്തിരണ്ടാം വയസ്സിൽ വിശുദ്ധിയോടെ മരണമടഞ്ഞു. അവരുടെ രോഗാവസ്ഥയിൽ ത്രേസ്യ അസാധാരണമായ വിധത്തിൽ അവരെ സഹായിക്കുകയും പല തവണ തന്റെ സാന്നിധ്യം അവർക്ക് അനുഭവവേദ്യമാക്കുകയും ചെയ്തു. അനേകവർഷങ്ങളായി സഭയുടെ സംരക്ഷണത്തിനായി തന്റെ തൂലികയും സൽപ്രവൃത്തികളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനായി തന്റെ സമ്പത്തും വിനിയോഗിച്ചിരുന്ന ശ്രീ ഗ്വെരിൻ, 1909 സെപ്റ്റംബർ 28-ന് തന്റെ അറുപത്തൊമ്പതാം വയസ്സിൽ മനോഹരമായ മരണം പ്രാപിച്ചു. [പത്രാധിപർ]
[6] ഒരിക്കൽ ആളൊഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നതും ഇന്ന് ഒരുപക്ഷേ പാരീസിൽ ഏറ്റവുമധികം ആളുകൾ സന്ദർശിക്കുന്നതുമായ ഈ ചെറിയ ദേവാലയത്തിൽവച്ചാണ്, പാപികളുടെ മാനസാന്തരത്തിനായി മറിയത്തിന്റെ വിമലഹൃദയത്തിന്റെ ഭക്തസംഘം സ്ഥാപിക്കാൻ 1836-ൽ വിശുദ്ധജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന ഡെജനേറ്റ് അച്ചന് പരിശുദ്ധ മാതാവിൽനിന്ന് പ്രചോദനം ലഭിച്ചത്. [പത്രാധിപർ]
[7] ഉത്തമഗീതം 2:11.
ഉള്ളടക്കം: വിശുദ്ധ കൊച്ചുത്രേസ്യയുടെ പാഠങ്ങൾ: ദൈവത്തിന്റെ ചെറുപുഷ്പത്തിന്റെ ജ്ഞാനം