ಲೆಯೋನಿ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ ನನಗೆ ಎಂಟೂವರೆ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು. ಲಿಸಿಯುವಿನ ಬೆನೆಡಿಕ್ಟೈನ್ ಮಠದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲರೂ ನನಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿದ್ದರು; ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳಿಗೆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಚುರುಕಾದವಳಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಚಿಕ್ಕವರ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ನಡೆಸುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕವಳಾದ ನಾನು ಬಹುತೇಕ ಯಾವಾಗಲೂ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯವಳಾಗಿರುವುದನ್ನೂ, ಎಲ್ಲ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರಳಾಗಿರುವುದನ್ನೂ ಕಂಡು ಅವಳು ಅಸೂಯೆಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ನಾನಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸ್ವಭಾವತಃ ಅಂಜುಬುರುಕಿಯೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಮನಸ್ಸಿನವಳೂ ಆಗಿದ್ದ ನನಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆಂದು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ; ಮೌನವಾಗಿ ಅಳುವುದಷ್ಟೇ ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸೆಲಿನ್‌ಗೂ ನನ್ನ ಅಕ್ಕಂದಿರಿಗೂ ನನ್ನ ದುಃಖದ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವಷ್ಟು ನಾನು ಸದ್ಗುಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯದಿದ್ದುದರಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೆ.
ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ; ಆಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಉಲ್ಲಾಸಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪ್ಪನ ಮಡಿಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಂಕಗಳು ಬಂದವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರ ಮುದ್ದಿನಿಂದ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನೂ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರಬಂಧಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಅಂಕಗಳು ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ, ಅದರ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಿಳಿಸಿದೆನು! ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ನನಗೆ ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಿ ನಾಣ್ಯ ದೊರೆಯಿತು. ಅದನ್ನು ಬಡವರಿಗಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ನನ್ನ ಹಣದ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದೆ. ಬಹುತೇಕ ಪ್ರತಿ ಗುರುವಾರವೂ ಆ ನಿಧಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೇರಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ನಿಜಕ್ಕೂ, ಮುದ್ದಿನಿಂದ ಲಾಲಿಸಲ್ಪಡುವುದು ನನಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಪುಟ್ಟ ಹೂವು ಮನೆಯೆಂಬ ಅತಿಪ್ರಿಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಎಳೆಯ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಆಳವಾಗಿ, ಮತ್ತೂ ಆಳವಾಗಿ ಇಳಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪೋಷಣೆ ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುರುವಾರ ರಜಾದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ಪೌಲಿನ್‌ಳ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿನ ರಜಾದಿನಗಳಂತಿರಲಿಲ್ಲ; ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ನಾನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನೊಡನೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇತರ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಆಟವಾಡುವುದು ಹೇಗೆಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದುದರಿಂದ, ನಾನು ನೀರಸ ಸಂಗಾತಿಯೆಂದು ನನಗೇ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇತರರಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನಿಂದಾದಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ.
ನನಗೆ, ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಅನಿವಾರ್ಯಳಾಗಿದ್ದ ಸೆಲಿನ್‌ಳ ನಂತರ ನಾನು ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಸಂಬಂಧಿ ಮಾರಿಯ ಸಂಗಡವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಾದ ಆಟಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಳು ನನಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠದಲ್ಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಸನ್ಯಾಸ ಜೀವನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿರುವುದನ್ನು ದೇವರು ನಮಗೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಎಂಬಂತೆ, ಆಗಲೇ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳೂ ಸಂಕಲ್ಪಗಳೂ ನಿಕಟವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದವು.[1]
ನನ್ನ ಮಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಆಗಾಗ ಇಬ್ಬರು ಕಠಿಣ ತಪಸ್ವಿಗಳಂತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮಗೊಂದು ಬಡ ಗುಡಿಸಲು, ಧಾನ್ಯ ಬೆಳೆಯಲು ಪುಟ್ಟ ಜಮೀನು ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಯಲು ಒಂದು ತೋಟ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಜೀವನ ನಿರಂತರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಒಬ್ಬಳು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಕೆಲಸಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದಲೂ ಘನತೆಯಿಂದಲೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹೊರಗೆ ಹೋದರೆ, ಬೀದಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಈ ನಟನೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿತ್ತು; ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಬಹುದಾದವರ ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿರಲು, ಆ ಇಬ್ಬರು ತಪಸ್ವಿನಿಯರು ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಜಪಸರವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ತಪಸ್ವಿನಿ ತೆರೇಸ್ ಮೈಮರೆತಳು—ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ತನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಕೇಕನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಮೊದಲು, ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಶಿಲುಬೆಯ ಗುರುತು ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಅದನ್ನು ಕಂಡ ಕೆಲವು ಲೌಕಿಕ ಮನೋಭಾವದವರು ತಮ್ಮ ನಗೆಯನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ನಮ್ಮ ಹಠ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಮಿತಿಮೀರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತಪಸ್ವಿನಿಯರ ವಿನೀತ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ ನಾನು ಮಾರಿಗೆ, “ನನ್ನನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು, ನಾನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ” ಎಂದೆ. “ನಾನೂ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. ನಾವು ಪಾದಚಾರಿ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದುದರಿಂದ ವಾಹನಗಳ ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಡೆಯಿತು; ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಅಂಗಡಿಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಕೆಲವು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಗೆ ತಗುಲಿ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದು, ಅವನ್ನೂ ಉರುಳಿಸಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಡಲು ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೋಪದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದನು. ಆದರೆ ಕುರುಡರಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಜೋಡಿ ಎದ್ದು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅಗಲವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡು, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಹೋಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ಆ ತಪಸ್ವಿನಿಯರು ಮನೆಕೆಲಸದವಳಾದ ಝಾನ್‌ಳಿಂದ ತಮಗೆ ತಕ್ಕ ಛೀಮಾರಿಯನ್ನು ಕೇಳಬೇಕಾಯಿತು. ಅವಳೂ ಅಂಗಡಿಯವನಷ್ಟೇ ಸಿಟ್ಟುಗೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ನಾವು ಲಿಸಿಯುಗೆ ಬಂದಾಗ ಸೆಲಿನ್ ಮತ್ತು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಂಥ ಬದಲಾವಣೆ ಆಯಿತೆಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅವಳು ತುಂಟಾಟಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪುಟ್ಟ ಚಿನಕುರಳಿಯಾಗಿದ್ದಳು; ತೆರೇಸಾ ಮಾತ್ರ ಬಹಳ ಮೌನಿಯಾದ, ಅತಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವವರೊಬ್ಬರು ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದರು; ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪುಟ್ಟ ಸಹೋದರಿ ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸಿದಳೆಂದು ಯಾರು ತಾನೇ ಹೇಳಬಲ್ಲರು! ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಚಿಕ್ಕಚಿಕ್ಕ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿದ್ದೆವು; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳ ಸರಳತೆ ಇನ್ನೂ ಮಸುಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ವಸಂತದ ಹೂವುಗಳಂತೆ ಅವು ಅರಳುತ್ತಿದ್ದವು; ಮುಂಜಾನೆಯ ಇಬ್ಬನಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಅದೇ ಮೃದು ತಂಗಾಳಿ ಅವುಗಳ ದಳಗಳನ್ನು ತೂಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೌದು, ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ನಾವು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸೆಲಿನ್‌ಳ ಪ್ರಥಮ ಪರಮಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕಾರದ ಆ ಸಂತೋಷದ ದಿನದಂದು ನನಗೆ ಇದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನುಭವವಾಯಿತು; ಆಗ ನನಗೆ ಕೇವಲ ಏಳು ವರ್ಷ, ಮಠದ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಇನ್ನೂ ಆರಂಭಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಸಿದ್ಧತೆಯ ನೆನಪು ಎಷ್ಟು ಮಧುರವಾಗಿದೆ! ಸಿದ್ಧತೆಯ ಕೊನೆಯ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ನನ್ನ ಸಹೋದರಿಯರು ಆ ಮಹತ್ವದ ಘಟನೆಯ ಕುರಿತು ಅವಳೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ನನ್ನನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲದಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ; ಆದರೆ ನಾನಿನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವಳೆಂದು ಹೇಳಿ ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಳುಹಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಹೃದಯ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲವೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಲ್ಲವೆಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಸಂತೋಷದಿಂದಿದ್ದ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಸಹೋದರಿಗೆ ಯಾರೋ ಹೀಗೆ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದೆ: “ನಿನ್ನ ಪ್ರಥಮ ಪರಮಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕಾರದ ಸಮಯದಿಂದ ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಸ ಜೀವನವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು.” ತಕ್ಷಣವೇ ನಾನು, ನನ್ನ ಪ್ರಥಮ ಪರಮಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕಾರದವರೆಗೆ ಕಾಯದೆ ಸೆಲಿನ್‌ಳೊಂದಿಗೇ ಆರಂಭಿಸಬೇಕೆಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದೆ. ಅವಳ ಧ್ಯಾನಶಿಬಿರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮಠದಲ್ಲೇ ವಸತಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಳು; ಅವಳು ಬಹಳ ಕಾಲ ದೂರವಿದ್ದಂತೆ ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕೊನೆಗೂ ಆ ಸಂತೋಷದ ದಿನ ಬಂದಿತು. ಅದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಂಥ ಆನಂದಮಯ ನೆನಪನ್ನು ಉಳಿಸಿದೆ—ಅದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಥಮ ಪರಮಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕಾರದ ಮುಂಗಡ ಸವಿಯಂತಿತ್ತು! ಆ ದಿನ ನಾನು ಎಷ್ಟೊಂದು ಅನುಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಪಡೆದೆ! ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದೂ ಒಂದು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಈ ಸಂತೋಷದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ಈಗ, ನಾನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ನನ್ನಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ, ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಜರ್ಜರಿತಗೊಳಿಸಿದ ಆ ದುಃಖದ ಅಗಲಿಕೆಯ ಕುರಿತು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಅವಳೊಡನೆ ದೂರದ ಮರುಭೂಮಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ; ಅವಳಿಗೂ ಅದೇ ಬಯಕೆಯಿದೆ, ಆದರೆ ಹೊರಡಲು ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವಳಾಗುವವರೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದಳು. ನೆರವೇರಲಾರದ ಈ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ನಾನು ನಿಜವೆಂದೇ ನಂಬಿದ್ದೆ; ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠಕ್ಕೆ ಸೇರುವ ಕುರಿತು ಪಾಲಿನ್ ಮಾರಿಯೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ದುಃಖವಾಯಿತು! ನನಗೆ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅವಳು ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರ ಮಠವೊಂದಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.
ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಆ ವೇದನೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಲಿ! ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಜೀವನವು ಅದರ ನಿಜಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ—ದುಃಖಗಳಿಂದಲೂ ಪದೇಪದೇ ಬರುವ ಅಗಲಿಕೆಗಳಿಂದಲೂ ತುಂಬಿ—ನನ್ನ ಮುಂದೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು; ನಾನು ಕಹಿಯಾದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತ್ಯಾಗದ ಆನಂದ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ; ನಾನು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿದ್ದೆ—ಎಷ್ಟು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿದ್ದೆನೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಮೀರಿದ್ದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಥ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು, ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದೇ ಒಂದು ಮಹಾ ಅನುಗ್ರಹವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸನ್ಯಾಸ ಜೀವನವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟು ಮಮತೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಸಂತೈಸಿದಳೆಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಅವಳು ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಆ ಜೀವನದ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನೂ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ದೇವರು ಬಯಸಿದ ಮರುಭೂಮಿ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠವೇ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಈ ಭಾವನೆ ಎಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಅದರ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಅಣುಮಾತ್ರವೂ ಸಂದೇಹವಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಮಗುವಿನ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ದೈವಿಕ ಕರೆಯ ನಿಶ್ಚಿತತೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ ಈ ಅನುಭವವು ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿತು.
ಮರುದಿನ ನನ್ನ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿನ್‌ಳಿಗೆ ಮನಬಿಚ್ಚಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅವು ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆಯಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಕಂಡವು; ಮಠಾಧ್ಯಕ್ಷೆ ಅಮ್ಮನವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಲು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದಾಗಿ ಅವಳು ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದಳು. ಈ ಮಹತ್ವದ ಭೇಟಿಯನ್ನು ಒಂದು ಭಾನುವಾರಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಯಿತು; ನನ್ನ ಸೋದರಸಂಬಂಧಿ ಮಾರಿ—ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಅನುಮತಿ ದೊರೆಯುವಷ್ಟು ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವಳಾಗಿದ್ದಳು—ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬರುತ್ತಾಳೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಬಹಳ ಮುಜುಗರವಾಯಿತು.[2]
ಪೂಜ್ಯ ಅಮ್ಮನವರೊಡನೆ ಏಕಾಂತವಾಗಿ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ನಾನೊಂದು ಉಪಾಯ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ನಾನು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಯೋಜನೆ ಹೀಗಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಮಹಾ ಸುಯೋಗ ನಮಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನಾವು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿಯೂ ವಿನಯಶೀಲರಾಗಿಯೂ ಇರಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಕೊಠಡಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಮಾರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಳಿಗೆ ಯಾವ ರಹಸ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದುದರಿಂದ ಇದು ಅವಳಿಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಮಾರಿ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು; ಹೀಗೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಅಮ್ಮನವರೇ, ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಏಕಾಂತವಾಗಿ ಇರಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ನಾನು ತೆರೆದಿಟ್ಟ ನನ್ನ ಮಹಾ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ನೀವು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿರಿ, ನನ್ನ ದೈವಿಕ ಕರೆಯನ್ನು ನಂಬಿದಿರಿ; ಆದರೆ ಒಂಬತ್ತನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಾರ್ಥಿನಿಯರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ನಾನು ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದವರೆಗೆ ಕಾಯಬೇಕೆಂದೂ ನೀವು ಹೇಳಿದಿರಿ. ಪಾಲಿನ್‌ಳೊಂದಿಗೇ ಮಠಕ್ಕೆ ಸೇರಿ, ಅವಳು ಸನ್ಯಾಸವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ದಿನವೇ ನನ್ನ ಪ್ರಥಮ ಪರಮಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ ಬಯಕೆ ನನಗಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಿರಬೇಕಾಯಿತು.
ಕೊನೆಗೂ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2 ಬಂದಿತು—ಅದು ಕಣ್ಣೀರಿನ ದಿನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಆಶೀರ್ವಾದಗಳ ದಿನವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅಂದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ತಮ್ಮ ಹೂವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು, ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯರ ಮಾತೆಯಾಗಲಿದ್ದ ಆ ಆಯ್ದ ಹೂವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡರು.[3] ಅಪ್ಪ, ನನ್ನ ಮಾವ ಮತ್ತು ಮಾರಿಯೊಡನೆ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲು ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಏರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಅಕ್ಕಂದಿರು ಮತ್ತು ಸೋದರಸಂಬಂಧಿಗಳೊಡನೆ ದಿವ್ಯಬಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ನಾವು ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೆವು. ನಾವು ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಜನರು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದರು; ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಅಳು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯನು ಇನ್ನೂ ಹೇಗೆ ಬೆಳಗುತ್ತಿರಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಕೂಡ ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತೆಯೇ, ನಾನು ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಬಹುಶಃ ನಿಮಗೆ ಅನಿಸಬಹುದು. ಈ ಅಗಲಿಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಂಗೆಡಿಸಬಾರದಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಇನ್ನೂ ಪರಿಪಕ್ವತೆಯಿಂದ ಬಹಳ ದೂರವಿತ್ತು. ಶಾಂತಿಯ ನೆಲೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ಮೊದಲು, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರೀತಿಯ ಮತ್ತು ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾಗುವಿಕೆಯ ಸವಿಯಾದ ಫಲಗಳನ್ನು ಸವಿಯುವ ಮೊದಲು, ನಾನು ಅನೇಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ದಾಟಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
1882ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ತಿಂಗಳ ಆ ದಿನದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಜಾಲರಿಯ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪೌಲಿನ್‌ಳನ್ನು ಕಂಡೆ; ಅವಳು ಈಗ ಯೇಸುವಿನ ಸಿಸ್ಟರ್ ಆಗ್ನೆಸ್ ಆಗಿದ್ದಳು. ಓ, ಆ ಸಂದರ್ಶಕರ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿದೆ! ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಅನಂತರ ಬಂದ ನೋವುಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಈ ಅಗಲಿಕೆಯ ಮೊದಲ ನೋವುಗಳನ್ನು ನಾನು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದುದನ್ನೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ, ಈಗ ಕುಟುಂಬದ ಭೇಟಿಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳೊಡನೆ ಕೇವಲ ಎರಡು ಮೂರು ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು ಹೇಗೋ ಪಡೆಯಲು ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳೂ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲೇ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು; ದುಃಖದಿಂದ ಹೃದಯ ಛಿದ್ರಗೊಂಡು ನಾನು ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದೆ.
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ನೀಡುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದೂ, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಮಾರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಸಿಗಬೇಕೆಂದೂ ನನಗೆ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಹೃದಯದ ಆಳದಿಂದ ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ: “ಪೌಲಿನ್ ಇನ್ನು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಇಲ್ಲ.”
ಈ ಸಂಕಟ ನನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬಾಧಿಸಿತೆಂದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ನಾನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅಸ್ವಸ್ಥಳಾದೆ. ಈ ಅನಾರೋಗ್ಯ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿಯೂ ಪಿಶಾಚಿಯ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಕಾರ್ಮೆಲ್‌ಗೆ ನಡೆದ ಈ ಮೊದಲ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಕೆರಳಿದ ಅವನು, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬ ತನಗೆ ಮಾಡಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಹಾನಿಗಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಸ್ವರ್ಗದ ರಾಣಿ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಕಾವಲಿರಿಸಿದ್ದಾಳೆಂದೂ, ಮೇಲಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂದೂ, ಅದರ ಕೋಮಲವಾದ, ದುರ್ಬಲವಾದ ಕಾಂಡವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುರಿದುಹೋಗುವ ಅಪಾಯ ಬಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆಂದೂ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. 1882ರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಿರಂತರ ತಲೆನೋವು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಅದು ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದು 1883ರ ಪಾಸ್ಕ ಹಬ್ಬದವರೆಗೂ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ಹಿರಿಯ ಅಕ್ಕಂದಿರೊಂದಿಗೆ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ಗೆ ಹೋದರು; ಸೆಲೀನ್ ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ಮಾವ ಮತ್ತು ಅತ್ತೆಯ ಆರೈಕೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ನಾನು ಮಾವನೊಂದಿಗೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಇದ್ದೆ. ಅವರು ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಮತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರೆಂದರೆ, ನಾನು ಆಳವಾಗಿ ಭಾವುಕಳಾಗಿ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಭಾವುಕತೆ ಅವರ ಮನವನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಿತು; ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನವಳೊಬ್ಬಳು ಇಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಭಾವಿಸಬಲ್ಲಳೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ರಜಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಲು ತಮ್ಮಿಂದಾದುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಅವರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
ಆದರೆ ದೇವರ ನಿರ್ಧಾರ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಸಂಜೆ ನನ್ನ ತಲೆನೋವು ತೀವ್ರವಾಯಿತು; ವಿಚಿತ್ರವಾದ ನಡುಕ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು, ಅದು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ನಿಜವಾದ ತಾಯಿಯಂತೆ ನನ್ನ ಅತ್ತೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕದಲಲಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಅವಧಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅತ್ಯಂತ ಕೋಮಲವಾದ, ನಿಷ್ಠೆಯ ಆರೈಕೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ನೀಡಿದರು. ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ನನ್ನ ಪಾಪದ ಅಪ್ಪ, ಇಂಥ ನಿರಾಶಾದಾಯಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವರಿಗೆ ಉಂಟಾದ ದುಃಖವನ್ನು ನೀವು ಊಹಿಸಬಹುದು. ನಾನು ಸಾಯಲಿದ್ದೇನೆಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಅವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು: “ಈ ಕಾಯಿಲೆ ಮರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ದೇವರ ಮಹಿಮೆಗಾಗಿ.”[4]
ಹೌದು, ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ, ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಂದಿರು ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ತೋರಿದ ಅದ್ಭುತ ಶರಣಾಗತಿಯ ಮೂಲಕ ದೇವರು ಮಹಿಮೆ ಹೊಂದಿದರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾರಿಗೆ ಇದು ಎಷ್ಟು ಸಂಕಟವನ್ನು ತಂದಿತು! ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಞಳಾಗಿದ್ದೇನೆ! ನನ್ನ ಅಗತ್ಯಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ತಿಳಿದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿಪುಣ ವೈದ್ಯರ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ ತಾಯಿಯ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ.
ಈಗ ಪೌಲಿನ್‌ಳ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಸ್ತ್ರಧಾರಣೆಯ ದಿನ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನಗೆ ದುಃಖವಾಗಬಹುದೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಯಾರೂ ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅದರ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲು ಧೈರ್ಯಪಡಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವಷ್ಟು ನಾನು ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆ ದಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪೌಲಿನ್‌ಳನ್ನು ನೋಡುವ ಸಾಂತ್ವನವನ್ನು ದೇವರು ನನಗೆ ನೀಡುವರೆಂದು ನನ್ನ ಹೃದಯದಾಳದಲ್ಲಿ ನಾನು ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದೆ. ಈ ಸಂಭ್ರಮದ ಮೇಲೆ ದುಃಖದ ನೆರಳು ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಚಯ ನನಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ನಿಮಿತ್ತ ಈಗಾಗಲೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದ ತಮ್ಮ ವಧುವಿಗೆ ನನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಅವಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿದ್ದೆ; ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪುಟ್ಟ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು, ಅವಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು, ಅವಳ ಮುಸುಕಿನೊಳಗೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುದ್ದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಅವಳನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು—ತನ್ನ ಮುಸುಕು ಮತ್ತು ಬಿಳಿಯ ನಿಲುವಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು! ನಿಜಕ್ಕೂ, ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂತೋಷದ ದಿನವಾಗಿತ್ತು ಅದು. ಆದರೆ ಆ ದಿನ, ಅಥವಾ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಆ ಒಂದು ಗಂಟೆ, ಬಹು ಬೇಗನೆ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ನಾವು ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಯಾಸವೆನಿಸದಿದ್ದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಮಲಗಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಮರುದಿನ ನನ್ನ ಕಾಯಿಲೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಮರುಕಳಿಸಿತು; ನಾನು ಎಷ್ಟು ಅಸ್ವಸ್ಥಳಾದೆನೆಂದರೆ, ಮಾನವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ, ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಅಸಾಧಾರಣ ಕಾಯಿಲೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ನಾನು ಎಂದೂ ಯೋಚಿಸಿರದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ; ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಯಾರೋ ನನ್ನಿಂದ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ; ಬಹುತೇಕ ಯಾವಾಗಲೂ ನಾನು ಸನ್ನಿಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ನಿಮಿಷವೂ ನಾನು ವಿವೇಚನಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ನನಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅತೀವ ನಿಶ್ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಲಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ; ಅಲ್ಪ ಚಲನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಈ ಅಸಾಧಾರಣ ಜಡತೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಅತಿ ಮೆಲ್ಲನೆಯ ಪಿಸುಮಾತೂ ನನಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಇಂದಿಗೂ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ. ಪಿಶಾಚಿಯು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಂಥೆಂಥ ಭಯಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದನು! ನನಗೆ ಎಲ್ಲದರ ಭಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ನನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಸುತ್ತ ಭಯಂಕರ ಪ್ರಪಾತಗಳಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಳೆಗಳು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿ ಕಪ್ಪಾದ ಉದ್ದನೆಯ ಬೆರಳುಗಳ ಭೀಕರ ರೂಪ ತಾಳುತ್ತಿದ್ದವು; ಆಗ ನಾನು ಭಯದಿಂದ ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಅಪ್ಪ ಮೌನವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಟೋಪಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಯಾವುದೋ ಭಯಂಕರ ಆಕಾರಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿತು. ನಾನು ಎಷ್ಟು ಭಯಪಟ್ಟೆನೆಂದರೆ, ಅವರು ಬಿಕ್ಕಳಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದರು.
ಆದರೆ ಪಿಶಾಚಿಯು ಹೀಗೆ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರಲು ದೇವರು ಅನುಮತಿಸಿದರೂ, ನನ್ನನ್ನು ಸಂತೈಸಿ ಬಲಪಡಿಸಲು ದೇವದೂತರನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ಮಾರಿ ಎಂದಿಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಲಿಲ್ಲ; ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಎಷ್ಟೇ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟರೂ ಅವಳು ಕೊಂಚವೂ ಆಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ—ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ದೂರವಿದ್ದಾಗ ನನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಊಟದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ತ್ವಾರ್ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ “ಮಾರಿ! ಮಾರಿ!” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದಾಗ, ದಿವ್ಯಬಲಿಗೆ ಅಥವಾ ಪೌಲಿನ್‌ಳನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಲೆಯೋನಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಸೆಲಿನ್ ಅವರ ವಿಷಯ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನನಗಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಮಾಡಿದರೂ ಅವರಿಗೆ ಸಾಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಾನುವಾರಗಳಂದು, ಬಹುತೇಕ ವಿವೇಚನಾಶಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ದೀನ ಬಾಲಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಕ್ಕಂದಿರೇ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾನು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ! ನನ್ನ ಮಾವ ಮತ್ತು ಅತ್ತೆಯೂ ನನ್ನ ಆರೈಕೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಅತ್ತೆ ಪ್ರತಿದಿನ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು; ನನಗೆ ಅನೇಕ ಚಿಕ್ಕಚಿಕ್ಕ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಕಾಯಿಲೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೆಂದು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ನಮಗೆ ಪದೇಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತನ್ನು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೆ: “ಮಕ್ಕಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಮಾವ ಮತ್ತು ಅತ್ತೆ ನಿಮಗಾಗಿ ಅಸಾಧಾರಣ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಿ.” ತಮ್ಮ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಇದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಈಗ ಅವರು, ತಮ್ಮನ್ನು ಇಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾ ಕಾಪಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು.[5]
ನನ್ನ ನೋವು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ, ದೇವಮಾತೆಯ ಪ್ರತಿಮೆಗಾಗಿ ಡೈಸಿ ಮತ್ತು ಫರ್ಗೆಟ್-ಮಿ-ನಾಟ್ ಹೂಗಳಿಂದ ಮಾಲೆಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುವುದೇ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆನಂದವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಸುಂದರವಾದ ಮೇ ತಿಂಗಳು; ಇಡೀ ಪ್ರಕೃತಿ ವಸಂತದ ಹೂಗಳನ್ನು ಹೊದ್ದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಪುಟ್ಟ ಹೂವು ಮಾತ್ರ ಬಾಡಿಹೋಗಿತ್ತು; ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಒಣಗಿಹೋದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅದಕ್ಕೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಒಂದು ಸೂರ್ಯನಿದ್ದನು—ಸ್ವರ್ಗದ ರಾಣಿಯ ಅದ್ಭುತಕರ ಪ್ರತಿಮೆ. ಈ ತೇಜೋಮಯ ಸೂರ್ಯನ ಕಡೆಗೆ ಪುಟ್ಟ ಹೂವು ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿತ್ತು!
ಒಂದು ದಿನ ಅಪ್ಪ ಅತೀವ ದುಃಖದಿಂದ ನನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ಮಾರಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಡುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದೆ. ತಮ್ಮ ದೀನ ಪುಟ್ಟ ರಾಣಿಗೆ ಗುಣವಾಗಲೆಂದು, ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ವಿಜಯಮಾತೆಯ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ[6] ದಿವ್ಯಬಲಿಗಳ ನೊವೇನಾವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲು ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಅವರ ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದವು! ಎದ್ದು ನಿಂತು, ನನಗೆ ಗುಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಲು ನಾನು ಎಷ್ಟು ಹಂಬಲಿಸಿದೆ! ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಬಯಕೆಗಳಿಂದ ಪವಾಡ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಮರಳಲು ಪವಾಡವೊಂದರ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಹೌದು, ಒಂದು ಮಹಾ ಪವಾಡವೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಅದನ್ನು ವಿಜಯಮಾತೆಯೇ ನೆರವೇರಿಸಿದರು.
ನವೇನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾನುವಾರ, ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಲೆಯೋನಿಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮಾರಿ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ನಾನು ಬಹಳ ಮೆಲ್ಲಗೆ, “ಮಾರಿ! ಮಾರಿ!” ಎಂದು ಕರೆಯತೊಡಗಿದೆ. ನಾನು ಹೀಗೆ ಅಳಲುಗರೆವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದ್ದ ಲೆಯೋನಿ ಗಮನ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾರಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವವರೆಗೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಕರೆದೆ. ಅವಳು ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ನಾನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೇ ಕಂಡೆ; ಆದರೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನನಗೆ ಅವಳ ಗುರುತು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡುತ್ತಾ, ಆತಂಕದಿಂದ ತೋಟದ ಕಡೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುತ್ತಾ, “ಮಾರಿ! ಮಾರಿ!” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಅವಳ ವೇದನೆ ಬಹುಶಃ ನನ್ನದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು; ನನ್ನ ವೇದನೆಯೇ ವರ್ಣಿಸಲಾರದಷ್ಟಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ, ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಮಾಡಿದ ಅನೇಕ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾದಾಗ, ಅವಳು ಲೆಯೋನಿಯ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿ, ಮುಖ ಕಳೆಗುಂದಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಹೊರಟುಹೋದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ಲೆಯೋನಿ ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಗೆ ತಂದಳು. ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತೋಟವೂ, ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಾರಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿದರು; ಆದರೂ ನನಗೆ ಅವಳ ಗುರುತು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನಗುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಬಂದು, ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ, ಮಮತೆಯಿಂದ, “ತೆರೇಸಾ, ಮುದ್ದು ಪುಟ್ಟ ತೆರೇಸಾ!” ಎಂದು ಕರೆದಳು. ಈ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ವಿಫಲವಾದಾಗ, ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಬಂದು, ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ ನನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಕಾಲ್ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಣಕಾಲೂರಿದಳು. ಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನವರ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ, ತನ್ನ ಮಗುವಿನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೇಡುವ, ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪದ ತಾಯಿಯ ಉತ್ಕಟತೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ಲೆಯೋನಿ ಮತ್ತು ಸೆಲೀನ್ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದರು; ವಿಶ್ವಾಸದ ಆ ಮೊರೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನೇ ತೆರೆಸಿತು. ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ನೆರವೂ ಸಿಗದೆ, ನೋವಿನಿಂದ ಸತ್ತಂತಾಗಿದ್ದ ನಾನೂ ನನ್ನ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಮಾತೆಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕನಿಕರ ತೋರಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಜೀವ ಬಂದಂತೆ ತೋರಿತು; ವರ್ಣಿಸಲು ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಮಾತುಗಳು ಸಿಗದಂಥ ದಿವ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಅದು ಕಂಗೊಳಿಸತೊಡಗಿತು. ಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನವರ ಮುಖಭಾವವು ವರ್ಣನಾತೀತವಾಗಿ ಮಧುರವೂ, ಕೋಮಲವೂ, ಕರುಣಾಮಯವೂ ಆಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಆಳವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ್ದು ಅವರ ಕೃಪಾಪೂರ್ಣ ಮುಗುಳ್ನಗೆ. ಆಗ ನನ್ನ ನೋವೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾಯಿತು; ಎರಡು ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿಗಳು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಮೌನವಾಗಿ ಜಾರಿದವು. . . .
ಅವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕಲಬೆರಕೆಯಿಲ್ಲದ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಆನಂದದ ಕಣ್ಣೀರುಗಳಾಗಿದ್ದವು. “ನಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನವರು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಂತೋಷ! ಆದರೆ ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಹೇಳಿದರೆ ನನ್ನ ಸಂತೋಷ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತದೆ!” ಇವು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಾಗ ಮಾರಿಯ ಗುರುತು ಸಿಕ್ಕಿತು; ಅವಳು ಭಾವಪರವಶಳಾಗಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಳು; ನನಗೆ ಆಗಷ್ಟೇ ಒಂದು ಮಹಾನ್ ಅನುಗ್ರಹ ದೊರೆತಿತ್ತೆಂದು ಊಹಿಸಿದವಳಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಳು.
ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವಳ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ನನಗೆ ಈ ವರ್ಣನಾತೀತ ವರವನ್ನು—ಪೂಜ್ಯ ಕನ್ಯಾಮರಿಯಮ್ಮನವರ ಒಂದು ಮುಗುಳ್ನಗೆಯನ್ನು—ಪಡೆದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದವು! ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವಳು ತನ್ನೊಳಗೆ, “ತೆರೇಸಾ ಗುಣಮುಖಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ!” ಎಂದುಕೊಂಡಳು. ಅದು ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ಪುಟ್ಟ ಹೂವು ಮತ್ತೆ ಜೀವ ಪಡೆದಿತ್ತು—ಅದರ ಮಹಿಮಾಮಯ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಒಂದು ಕಿರಣವು ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ ನೀಡಿ, ಅದರ ಕ್ರೂರ ಶತ್ರುವಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿತ್ತು. “ಕತ್ತಲೆಯ ಚಳಿಗಾಲ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ, ಮಳೆ ಮುಗಿದು ನಿಂತುಹೋಗಿದೆ,”[7] ಮತ್ತು ಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನವರ ಪುಟ್ಟ ಹೂವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಬಲವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತೆಂದರೆ, ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಕರ್ಮೆಲಿನ ಫಲವತ್ತಾದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ದಳಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಳಿಸಿತು.
ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನವರು ನನ್ನ ದೇಹಾರೋಗ್ಯವನ್ನು ಮರಳಿ ನೀಡುವಾಗ, ನನಗೆ ಯಾವುದೋ ಗುಪ್ತ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ಮಾರಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ಇದ್ದಾಗ, ಅವಳು ಮಮತೆಯಿಂದ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸದೆ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನೊಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ರಹಸ್ಯ ಆಗಲೇ ತಿಳಿದುಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನನಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತೆಂದರೆ, ಅವಳಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ. ಅಯ್ಯೋ! ನಾನು ಮುಂಗಂಡಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಆನಂದವು ಕಹಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಈ ಅನುಗ್ರಹದ ನೆನಪು ನನಗೆ ನಿಜವಾದ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ವಿಜಯ ಮಾತೆಯ ಪುಣ್ಯ ದೇಗುಲದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಮಾತೆಯ ಪಾದಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಶಾಂತಿ ದೊರಕಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಅದು ತನ್ನ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮರಳಿ ದೊರಕಿತು; ಅದನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ನನ್ನ ಆನಂದವು ದುಃಖವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟದ್ದು ಹೀಗೆ. ನಾನು ಪಡೆದ ಅನುಗ್ರಹದ ಕುರಿತು ಬಾಲಿಶವಾದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಮಾರಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅದನ್ನು ಕರ್ಮೆಲ್ ಮಠದಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಲು ನನ್ನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಬೇಡಿದಳು; ಅವಳಿಗೆ ನಿರಾಕರಿಸಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಬಳಿಕ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಕರ್ಮೆಲ್ ಮಾತೆಯ ಧಾರ್ಮಿಕ ಉಡುಪನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ ಪೌಲಿನ್‌ಳನ್ನು ಕಂಡು ನನಗೆ ಅಪಾರ ಆನಂದವಾಯಿತು. ಅದು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸಂತೋಷದ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದದ್ದು ಬಹಳಷ್ಟಿತ್ತು; ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೆವು. ನನ್ನ ಹೃದಯವು ಎಷ್ಟೊಂದು ತುಂಬಿಬಂದಿತ್ತೆಂದರೆ, ನನಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.
ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತೆಯೇ, ನೀವೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದಿರಿ; ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ನಿಮ್ಮ ವಾತ್ಸಲ್ಯವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದಿರಿ. ಬೇರೆ ಕೆಲವು ಸಿಸ್ಟರ್‌ಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಕಂಡೆ; ನಾನು ಗುಣಮುಖಳಾದದ್ದರ ಕುರಿತು ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆಂಬುದು ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬೇಕು. ಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನವರು ಬಾಲ ಯೇಸುವನ್ನು ತಮ್ಮ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರೇ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಕೇಳಿದರು; ದೇವದೂತರು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೇ ಎಂದು ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕೇಳಿದರು; ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನಗೆ ತಳಮಳವನ್ನೂ ದುಃಖವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಿದವು. ನನಗೆ ಒಂದೇ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು: “ಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನವರು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಮುಗುಳ್ನಗುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ.” ಆದರೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ತೀರ ಭಿನ್ನವಾದದ್ದೇನೋ ನಡೆದಿದೆಯೆಂದು ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ನಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ.
ನಾನು ನನ್ನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಈ ಸಂಕಟ ನನಗೆ ಬರಲು ನಮ್ಮ ಮಾತೆ ಅವಕಾಶಕೊಟ್ಟರು; ಬಹುಶಃ ಅದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಹಂಭಾವವು ನನ್ನ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ನುಸುಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ನಾನು ತಗ್ಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೆ; ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ತುಚ್ಛಭಾವದಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಸಂಕಟವೆಲ್ಲವೂ ನಿನಗೊಬ್ಬನಿಗೇ ತಿಳಿದಿದೆ! ______________________________
[1] ಮೇರಿ ಗೆರಿನ್ ಅವರು ಆಗಸ್ಟ್ 15, 1895ರಂದು ಲಿಸಿಯೆಯ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಪರಮಪ್ರಸಾದದ ಸಿಸ್ಟರ್ ಮೇರಿ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಅವರು ಏಪ್ರಿಲ್ 14, 1905ರಂದು ಮೂವತ್ತನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾದರು.
[2] ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠವಾಸಿನಿಯರಲ್ಲಿ ಆಪ್ತ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಮತ್ತು ತೀರಾ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಜಾಲರಿಯನ್ನು ತೆರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. [ಸಂಪಾ.]
[3] “ಪಾಲಿನ್” ಅವರು ಲಿಸಿಯೆಯ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯುವ ಹಾಗೂ ಸಂತಸ್ವಭಾವದ ಬಾಲಯೇಸುವಿನ ಸಂತ ಆಂಜೆಲಸ್‌ನ ಮದರ್ ಮೇರಿ ಅವರ ಮರಣದ ಬಳಿಕ, 1909ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಆ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡರು. [ಸಂಪಾ.]
[4] ಯೊವಾನ್ನ 11:4.
[5] ಶ್ರೀಮತಿ ಗೆರಿನ್ ಅವರು ಫೆಬ್ರವರಿ 13, 1900ರಂದು ಐವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು. ಅವರ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತೆರೇಸ್ ಅವರು ಅಸಾಧಾರಣ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ನೆರವಾದರು; ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ತಮ್ಮ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಅನುಭವವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು. ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಮ್ಮ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀ ಗೆರಿನ್ ಅವರು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 28, 1909ರಂದು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅರವತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು. [ಸಂಪಾ.]
[6] ಒಮ್ಮೆ ಜನರಿಲ್ಲದೆ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ, ಇಂದು ಬಹುಶಃ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ಈ ಚಿಕ್ಕ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿಯೇ, ಪಾಪಿಗಳ ಮನಃಪರಿವರ್ತನೆಗಾಗಿ ಮರಿಯಮ್ಮನವರ ನಿರ್ಮಲ ಹೃದಯದ ಭ್ರಾತೃಸಂಘವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಂತಸ್ವಭಾವದ ಅಬ್ಬೆ ದೆಜೆನೆಟ್ ಅವರಿಗೆ 1836ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಾತೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ದೊರೆಯಿತು. [ಸಂಪಾ.]
[7] ಪರಮಗೀತ 2:11.
ಸಂತ ತೆರೇಸಾರವರ ಪಾಠಗಳು: ದೇವರ ಪುಟ್ಟ ಪುಷ್ಪದ ಜ್ಞಾನದ ಪರಿವಿಡಿ