లియోనీ పాఠశాల చదువు ముగించినప్పుడు నాకు ఎనిమిదిన్నర సంవత్సరాలు. లిసియూలోని బెనెడిక్టైన్ మఠ పాఠశాలలో ఆమె స్థానంలో నేను చేరాను. నా తరగతిలోని బాలికలందరూ నాకంటే పెద్దవారు; వారిలో ఒకరికి పద్నాలుగు సంవత్సరాలు. ఆమె తెలివైనది కాకపోయినా, చిన్నపిల్లలపై పెత్తనం చెలాయించడం ఆమెకు బాగా తెలుసు. ఎంతో చిన్నదానినైన నేను దాదాపు ఎప్పుడూ తరగతిలో మొదటి స్థానంలో ఉండటం, మఠకన్యలందరికీ ప్రీతిపాత్రురాలిగా ఉండటం చూసి ఆమె అసూయపడేది; ఎన్నో రకాలుగా నన్ను వేధించేది. సహజంగానే బిడియం, సున్నితమైన మనసు గల నాకు నన్ను నేను ఎలా కాపాడుకోవాలో తెలియక, మౌనంగా ఏడవడం తప్ప మరేమీ చేయలేకపోయేదాన్ని. నా దుఃఖం గురించి సెలీన్కుగానీ, నా పెద్ద అక్కలకుగానీ తెలియదు. ఈ కష్టాలను అధిగమించగలిగేంతగా నేను ఇంకా సద్గుణాలలో ఎదగలేదు కాబట్టి ఎంతో బాధపడ్డాను.
ప్రతి సాయంత్రం నేను ఇంటికి వెళ్లేదాన్ని; అప్పుడు నా మనసు మళ్లీ ఉల్లాసంగా మారేది. నాన్న ఒడిలోకి ఎక్కి కూర్చుని, నాకు ఎన్ని మార్కులు వచ్చాయో చెప్పేదాన్ని. ఆయన ముద్దుముచ్చట్లు నా కష్టాలన్నిటినీ మరచిపోయేలా చేసేవి. నా మొదటి వ్యాసానికి పూర్తి మార్కులు వచ్చిన విషయాన్ని ఎంత సంతోషంతో చెప్పానో! బహుమతిగా నాకు ఒక వెండి నాణెం లభించింది. దానిని పేదల కోసం ఉంచిన నా డబ్బుల పెట్టెలో వేశాను. దాదాపు ప్రతి గురువారం ఆ నిధికి మరికొంత చేర్చగలిగేదాన్ని.
నిజానికి, గారాబంగా చూసుకోవడం నాకు నిజంగా అవసరమై ఉండేది. ఆ చిన్న పుష్పం తన లేత వేర్లను ఎంతో ప్రియమైన ఇంటి తోటలో మరింత లోతుగా పాతుకోవలసి ఉండేది; ఎందుకంటే తనకు అవసరమైన పోషణ మరెక్కడా దొరికేది కాదు. గురువారం సెలవుదినం. అయితే, పౌలీన్ సంరక్షణలో ఉన్నప్పుడు నాకు లభించిన సెలవుల్లా అది ఉండేది కాదు; అప్పుడు సాధారణంగా నేను మేడమీద నాన్నతో గడిపేదాన్ని. ఇతర పిల్లల్లా ఆడుకోవడం తెలియక, నాతో ఆడటం వారికి విసుగ్గా ఉంటుందని నాకు అనిపించేది. ఇతరులు చేసినట్లే చేయాలని శాయశక్తులా ప్రయత్నించేదాన్ని, కానీ సఫలం కాలేకపోయేదాన్ని.
సెలీన్ తోడు నాకు తప్పనిసరి అనే చెప్పాలి. ఆమె తరువాత, నేను మా బంధువుల చిన్నమ్మాయి మరీ సాంగత్యాన్ని కోరుకునేదాన్ని; ఎందుకంటే నాకు బాగా నచ్చిన ఆటలను ఎంచుకునే స్వేచ్ఛను ఆమె నాకిచ్చేది. ఒకరోజు కార్మెల్ ఆశ్రమంలో మేమిద్దరం ఒకే సన్యాస జీవితాన్ని స్వీకరిస్తామని దేవుడు మాకు ముందుగానే చూపిస్తున్నట్లుగా, అప్పటికే మా హృదయాలు, సంకల్పాలు ఎంతో సన్నిహితంగా ఐక్యమై ఉండేవి.[1]
మా మామయ్య ఇంట్లో మేము తరచుగా కఠిన తపస్సు చేసే ఇద్దరు ఏకాంతవాసులుగా ఆటలాడేవాళ్లం. ఒక పేద గుడిసె, ధాన్యం పండించడానికి చిన్న మడి, కొన్ని కూరగాయలు పెంచడానికి ఒక తోట మాత్రమే మాకు ఉన్నట్లు ఊహించుకునేవాళ్లం. మా జీవితమంతా నిరంతర దైవధ్యానంలో గడపాలని, ఒకరు ప్రార్థిస్తుండగా మరొకరు పనుల్లో నిమగ్నమై ఉండాలని అనుకునేవాళ్లం. అంతా భక్తిపూర్వకమైన గాంభీర్యంతో, మర్యాదతో చేసేవాళ్లం. బయటకు వెళ్లినా, వీధిలో కూడా ఆ పాత్రల్లోనే ఉండేవాళ్లం. ఎవరైనా ఎగతాళి చేసేవారి ముందు తమ భక్తిని ప్రదర్శించకుండా ఉండేందుకు, ఆ ఇద్దరు ఏకాంతవాసులు వేళ్లతో లెక్కపెట్టుకుంటూ జపమాల ప్రార్థన చేసేవారు. అయితే ఒకరోజు ఏకాంతవాసిని తెరేస్ ఆ జాగ్రత్తను మరచిపోయింది—మధ్యాహ్న భోజనానికి తనకిచ్చిన కేకును తినే ముందు, ఆమె పెద్దగా సిలువ గుర్తు వేసుకుంది. అది చూసిన కొందరు లోకవ్యవహారాల్లో మునిగినవారు చిరునవ్వును ఆపుకోలేకపోయారు.
ఎల్లప్పుడూ ఒకే పని చేయాలనే మా పట్టుదల ఎంతగా ఉండేదంటే, కొన్నిసార్లు మేము మితిమీరి ప్రవర్తించేవాళ్లం. ఒక సాయంత్రం పాఠశాల నుంచి ఇంటికి వస్తూ, ఏకాంతవాసుల అణకువగల నడవడిని అనుకరించాలని ప్రయత్నిస్తూ, నేను మరీతో, “నన్ను నడిపించు, నేను కళ్లు మూసుకోబోతున్నాను” అన్నాను. “నేనూ అంతే” అని ఆమె జవాబిచ్చింది. మేము కాలిబాటపై ఉండటంతో వాహనాల భయం లేదు. కొద్దిసేపు అంతా సజావుగానే సాగింది; కళ్లు మూసుకుని నడవడాన్ని ఆనందించాము. కానీ కాసేపటికే ఒక దుకాణం గుమ్మం దగ్గర ఉన్న పెట్టెలకు మేమిద్దరం తట్టుకుని పడి, వాటినీ కూలదోశాము. దుకాణదారుడు కోపంతో బయటకు వచ్చి వాటిని తిరిగి సర్దసాగాడు. అయితే, గుడ్డివారిలా నటించాలనుకున్న ఆ జంట లేచి, కళ్లు బాగా తెరుచుకుని, వీలైనంత వేగంగా పరుగెత్తింది. ఆ తరువాత ఆ ఏకాంతవాసులు పనిమనిషి జాన్ చేత తగిన చీవాట్లు తినవలసి వచ్చింది. ఆమె కూడా దుకాణదారుడంత విసుగుచెందినట్లే కనిపించింది.
మేము లిసియూకు వచ్చిన తరువాత సెలీన్, నేను ఎలా మారిపోయామో మీకు ఇంకా చెప్పలేదు. అప్పటికి ఆమె అల్లరితో నిండిన చలాకీ పిల్లగా మారింది; తెరేస్ మాత్రం చాలా నెమ్మదస్తురాలిగా, చిన్నదానికే కన్నీళ్లు పెట్టుకునే పాపగా మారిపోయింది. నాకు అండగా నిలిచే ఒకరు అవసరమయ్యారు. నా ప్రియమైన చిన్నారి సోదరి ఆ పాత్రను ఎంత ధైర్యంగా పోషించిందో ఎవరు చెప్పగలరు! మేము ఒకరికొకరు చిన్నచిన్న బహుమతులు చేసుకొని ఇచ్చుకోవడంలో ఆనందించేవాళ్లం. ఎందుకంటే ఆ వయసులో మా హృదయాల సరళత ఇంకా చెడిపోలేదు. వసంతకాలపు పువ్వుల్లా అవి వికసించి, ఉదయపు మంచును సంతోషంగా స్వీకరించేవి; అదే మృదువైన గాలి వాటి రేకులను ఊపేది. అవును, మా ఆనందాలను మేమిద్దరం పంచుకునేవాళ్లం. సెలీన్ ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ జరిగిన సంతోషకరమైన రోజున ఇది నాకు ప్రత్యేకంగా అనుభవమైంది. అప్పుడు నాకు ఏడేళ్లే; నేను ఇంకా అబ్బే మఠంలోని పాఠశాలకు వెళ్లడం ప్రారంభించలేదు. ఆమె సిద్ధపాటు జ్ఞాపకం ఎంత మధురమైనదో! దాని చివరి వారాల్లో ప్రతి సాయంత్రం నా అక్కలు ఆ గొప్ప సంఘటన గురించి ఆమెతో మాట్లాడేవారు. నేను కూడా నన్ను సిద్ధం చేసుకోవాలనే ఆతురతతో వింటూ ఉండేదాన్ని. కానీ నేను ఇంకా చాలా చిన్నదానినని నన్ను అక్కడి నుంచి వెళ్లమన్నప్పుడు నా హృదయం దుఃఖంతో నిండిపోయేది. మన ప్రియమైన ప్రభువును స్వీకరించడానికి సిద్ధపడుతూ నాలుగేళ్లు గడపడం మరీ ఎక్కువ సమయమేమీ కాదని నేను అనుకున్నాను. ఒక సాయంత్రం, సంతోషంగా ఉన్న నా చిన్నారి సోదరితో ఎవరో ఇలా చెప్పడం విన్నాను: “నీ ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ సమయం నుంచి నీవు పూర్తిగా కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభించాలి.” వెంటనే, నా ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ సమయం వరకు వేచి ఉండకుండా, సెలీన్తో పాటే ప్రారంభించాలని నిశ్చయించుకున్నాను. ఆమె ఆధ్యాత్మిక సాధన దినాల్లో అబ్బే మఠంలోనే బస చేసింది. ఆమె నన్ను విడిచి ఎంతో కాలం ఉన్నట్లు నాకు అనిపించింది; కానీ చివరకు ఆ సంతోషకరమైన రోజు వచ్చింది. అది నా మనసుపై ఎంత ఆనందకరమైన ముద్ర వేసిందో—నా సొంత ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ ఆనందాన్ని ముందుగానే రుచి చూసినట్లయింది! ఆ రోజు నేను ఎన్ని అనుగ్రహాలు పొందానో! నా జీవితంలోని అత్యంత సుందరమైన రోజుల్లో ఒకటిగా దానిని భావిస్తాను.
ఈ సంతోషకరమైన జ్ఞాపకాలను గుర్తుచేసుకోవడానికి నేను కాస్త వెనక్కి వెళ్లాను. అయితే ఇప్పుడు, నేను ఎంతో గాఢంగా ప్రేమించిన నా చిన్న అమ్మను మన ప్రభువు నా నుంచి తీసుకున్నప్పుడు, నా హృదయాన్ని నలిపివేసిన ఆ దుఃఖకరమైన ఎడబాటు గురించి మీకు చెప్పాలి. ఒకసారి నేను ఆమెతో కలిసి దూరంగా ఉన్న ఒక ఎడారికి వెళ్లిపోవాలని ఉందని చెప్పాను. తన కోరిక కూడా అదేనని, అయితే ప్రయాణం చేయగలిగేంతగా నేను పెరిగే వరకు వేచి చూస్తున్నానని ఆమె జవాబిచ్చింది. నెరవేరడం అసాధ్యమైన ఈ వాగ్దానాన్ని నేను నిజంగానే నమ్మాను. అందుకే పౌలీన్ త్వరలో కార్మెల్ మఠంలో ప్రవేశించడం గురించి మేరీతో మాట్లాడటం విన్నప్పుడు నేను ఎంత దుఃఖించానో! కార్మెల్ అంటే ఏమిటో నాకు తెలియదు; కానీ ఆమె ఒక మఠంలో ప్రవేశించడానికి నన్ను విడిచి వెళ్తోందనీ, నా కోసం వేచి ఉండదనీ మాత్రం నాకు తెలుసు.
నేను అనుభవించిన వేదనను ఎలా వర్ణించగలను! బాధలతో, తరచూ కలిగే ఎడబాట్లతో నిండిన జీవితం, నిజంగా ఎలా ఉంటుందో, ఒక్క క్షణంలో నా కళ్లముందు పరచుకుంది. నేను వెక్కివెక్కి ఏడ్చాను. ఆ సమయంలో త్యాగంలోని ఆనందం నాకు తెలియదు. నేను బలహీనంగా ఉన్నాను—ఎంత బలహీనంగా ఉన్నానంటే, నా శక్తికి ఎంతో మించినదిగా అనిపించిన అటువంటి పరీక్షను తట్టుకొని, ఇంకా జీవించగలగడాన్ని గొప్ప అనుగ్రహంగా భావిస్తాను. సన్యాస జీవితం గురించి వివరిస్తూ నా చిన్న అమ్మ నన్ను ఎంత ఆప్యాయంగా ఓదార్చిందో నేను ఎన్నటికీ మరచిపోను. తరువాత ఒక సాయంత్రం, ఆమె వర్ణించిన ఆ జీవితాన్ని గురించి ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, నేను కూడా మరుగై ఉండాలని దేవుడు కోరుకునే ఎడారి కార్మెల్ అని నాకు అనిపించింది. ఈ భావన ఎంత బలంగా కలిగిందంటే, దాని గురించి నాకు ఏమాత్రం సందేహం లేదు. అది చిన్ననాటి కల కూడా కాదు; దైవపిలుపు అనే నిశ్చయత. నేను సరిగా వర్ణించలేని ఈ అనుభూతి నా అంతరంగాన్ని గొప్ప శాంతితో నింపింది.
మరుసటి రోజు నా కోరికలను పౌలీన్కు చెప్పుకున్నాను. అవి దేవుని చిత్తానికి నిదర్శనంగా ఆమెకు అనిపించాయి. మఠాధ్యక్షురాలిని కలుసుకొని నా రహస్యాన్ని ఆమెకు చెప్పడానికి త్వరలో నన్ను కార్మెల్కు తీసుకువెళ్తానని పౌలీన్ వాగ్దానం చేసింది. ఎంతో ప్రాముఖ్యమైన ఈ సందర్శనకు ఒక ఆదివారాన్ని నిర్ణయించారు. కార్మెల్ సన్యాసినులను కలుసుకోవడానికి అనుమతించే చిన్న వయసులోనే ఉన్న నా బంధువు మేరీ కూడా మాతో వస్తుందని విన్నప్పుడు నాకు చాలా ఇబ్బందిగా అనిపించింది.[2]
పూజ్య మాతతో నేను ఒక్కదాన్నే ఉండగలిగేందుకు ఏదో ఒక మార్గం ఆలోచించాల్సి వచ్చింది. అందుకు నేను వేసుకున్న పథకం ఇది. ఆమెను కలుసుకునే గొప్ప భాగ్యం మనకు లభిస్తున్నందున, మనం చాలా మంచిగా, మర్యాదగా మెలగాలనీ, మన చిన్నచిన్న రహస్యాలను ఆమెకు చెప్పాలనీ, అలా చేయడానికి మనం వంతులవారీగా గది నుంచి బయటకు వెళ్లాలనీ మేరీతో చెప్పాను. చెప్పుకోవడానికి తనకు రహస్యాలేమీ లేనందున ఆమెకు ఇది అంతగా నచ్చకపోయినా, మేరీ నా మాటను నమ్మింది. అలా, ప్రియమైన మాతా, నేను మీతో ఏకాంతంగా ఉండగలిగాను. నేను వెల్లడించిన ఆ గొప్ప రహస్యాన్ని మీరు విని, నా దైవపిలుపును విశ్వసించారు. కానీ తొమ్మిదేళ్ల వయసులో సన్యాస జీవితంలో ప్రవేశించగోరేవారిని చేర్చుకోరనీ, నాకు పదహారేళ్లు వచ్చే వరకు వేచి ఉండాలనీ మీరు చెప్పారు. పౌలీన్తో పాటే ప్రవేశించి, ఆమె సన్యాస వస్త్రధారణ రోజున నా ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించాలనే తీవ్రమైన కోరిక నాకు ఉన్నప్పటికీ, నేను అంగీకరించి ఓర్పుతో ఉండక తప్పలేదు.
చివరికి అక్టోబరు 2వ తేదీ వచ్చింది—అది కన్నీటి దినమే అయినా, ఆశీర్వాదాల దినం కూడా. ఆ రోజున మన ప్రభువు తన పుష్పాలలో మొదటిదాన్ని, ఆ తరువాత తన సహోదరీలకు మాతృమూర్తి కాబోయే ఆ ఎంపికైన పుష్పాన్ని, తన చెంతకు చేర్చుకున్నారు.[3] నాన్నగారు తన తొలి బలిని సమర్పించడానికి మా మామయ్యతోనూ మారీతోనూ కలిసి కార్మెలు పర్వతాన్ని అధిరోహిస్తుండగా, మా అత్తయ్య నన్ను, నా అక్కచెల్లెళ్లను, మా బంధువుల పిల్లలను దివ్యబలిపూజకు తీసుకువెళ్లారు. మేమంతా కన్నీటిలో మునిగిపోయాం. మేము దేవాలయంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు జనం మమ్మల్ని ఆశ్చర్యంగా చూశారు; అయినా మా ఏడుపు ఆగలేదు. సూర్యుడు ఇంకా ఎలా ప్రకాశించగలుగుతున్నాడా అని కూడా నేను అనుకున్నాను. ప్రియమైన మాతా, నా దుఃఖాన్ని నేను కొంచెం అతిశయించి చెబుతున్నానని బహుశా మీరు అనుకోవచ్చు. ఈ ఎడబాటు నన్ను ఇంతగా కలవరపెట్టి ఉండకూడదని ఒప్పుకుంటున్నాను. కానీ నా ఆత్మ ఇంకా పరిపక్వతకు ఎంతో దూరంగా ఉంది. శాంతి తీరాన్ని చేరడానికి ముందు, పరిపూర్ణ ప్రేమ, దేవుని చిత్తానికి సంపూర్ణంగా అర్పించుకోవడం అనే మధుర ఫలాలను రుచి చూడడానికి ముందు, నేను ఎన్నో పరీక్షల గుండా వెళ్ళవలసి వచ్చింది.
1882లోని ఆ అక్టోబరు రోజు మధ్యాహ్నం, కార్మెలు మఠంలోని ఇనుప జాలీ వెనుక నా ప్రియమైన పౌలీన్ను చూశాను. ఇప్పుడు ఆమె యేసునకు చెందిన సిస్టర్ ఆగ్నెస్ అయ్యింది. ఆహా, ఆ సందర్శకుల గదిలో నేను ఎంతగా బాధపడ్డానో! నా ఆత్మకథను వ్రాస్తున్నాను కాబట్టి, మీకు అన్నీ చెప్పాలని నాకు అనిపిస్తోంది. ఈ ఎడబాటు మొదట కలిగించిన బాధలు, ఆ తరువాత వచ్చిన బాధలతో పోలిస్తే నాకు దాదాపు లెక్కలోకే రాలేదని ఒప్పుకుంటున్నాను. నా హృదయంలో ఉన్నదంతా నా చిన్న తల్లితో చెప్పుకోవడానికి అలవాటుపడిన నాకు, ఇప్పుడు కుటుంబ సభ్యుల సందర్శనల చివరలో ఆమెతో రెండు మూడు నిమిషాలు గడిపే అవకాశం కూడా అతి కష్టంమీద దొరికేది. ఆ కొద్ది నిమిషాలు కూడా కన్నీటితోనే గడిచేవి. దుఃఖంతో హృదయం చీలిపోతుండగా నేను తిరిగి వచ్చేదాన్ని.
మాలో ఒక్కొక్కరికి అరగంట చొప్పున కేటాయించడం అసాధ్యమనీ, సహజంగానే నాన్నగారికీ మారీకీ ఎక్కువ సమయం ఇవ్వవలసి ఉంటుందనీ నేను గ్రహించలేదు. ఇదంతా నాకు అర్థం కాలేదు. నా హృదయపు లోతులనుంచి ఇలా అన్నాను: “పౌలీన్ ఇక నాకు దూరమైపోయింది.”
ఈ బాధ నన్ను ఎంతగా కుంగదీసిందంటే, త్వరలోనే నేను తీవ్ర అనారోగ్యానికి గురయ్యాను. ఈ అనారోగ్యం నిస్సందేహంగా అపవాది పనే. మా కుటుంబం నుంచి తొలిసారిగా ఒకరు కార్మెలు మఠంలో ప్రవేశించడంతో వాడు ఆగ్రహించి, భవిష్యత్తులో నా కుటుంబం తనకు కలిగించబోయే గొప్ప నష్టానికి ప్రతీకారాన్ని నా మీద తీర్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. అయితే పరలోక రాణి తన చిన్న పుష్పాన్ని నిత్యం కాపాడుతోందనీ, ఉన్నతలోకం నుంచి దానిపై చిరునవ్వు చిందిస్తోందనీ, ఆ సున్నితమైన, బలహీనమైన కాడ పూర్తిగా విరిగిపోయే ప్రమాదం ఏర్పడిన క్షణంలోనే తుపానును శాంతింపజేయడానికి సిద్ధంగా ఉందనీ వాడికి ఏమాత్రం తెలియదు. 1882 సంవత్సరం చివరలో నాకు నిరంతర తలనొప్పులు మొదలయ్యాయి. అయితే అవి భరించగలిగేలానే ఉండేవి; నా చదువు కొనసాగించడానికి అడ్డురాలేదు. ఇది 1883 పాస్కా పండుగ వరకు కొనసాగింది. సరిగ్గా ఆ సమయంలో నాన్నగారు నా అక్కలతో కలిసి పారిస్కు వెళ్తూ, సెలీన్నూ నన్నూ మా మామయ్య, అత్తయ్యల సంరక్షణలో ఉంచారు. ఒక సాయంత్రం మామయ్యతో నేను మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, ఆయన మా అమ్మ గురించీ గడిచిపోయిన రోజుల గురించీ ఎంతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడారు. దాంతో నా మనసు కదిలిపోయి ఏడవడం మొదలుపెట్టాను. నా సున్నిత మనసు ఆయన హృదయాన్ని కూడా తాకింది. నా వయసులో ఉన్న నాకు అంత గాఢమైన భావాలు కలగడం చూసి ఆయన ఆశ్చర్యపోయారు. అందుకే సెలవుల్లో నా మనసు మళ్లించడానికి తనవల్ల సాధ్యమైనదంతా చేయాలని నిశ్చయించుకున్నారు.
కానీ దేవుడు వేరేలా నిర్ణయించారు. ఆ సాయంత్రమే నా తలనొప్పి తీవ్రమైంది. ఒక వింత వణుకు నన్ను పట్టుకుని రాత్రంతా కొనసాగింది. మా అత్తయ్య కన్నతల్లిలా ఒక్క క్షణం కూడా నన్ను విడిచిపెట్టలేదు. నా అనారోగ్య కాలమంతా ఎంతో ఆప్యాయతతో, అంకితభావంతో నన్ను చూసుకున్నారు. పారిస్ నుంచి తిరిగి వచ్చిన నా పాపం నాన్నగారు, ఆశలేని ఈ స్థితిలో నన్ను చూసి ఎంతగా దుఃఖించి ఉంటారో మీరు ఊహించవచ్చు. నేను చనిపోబోతున్నానని ఆయన అనుకున్నారు. కానీ మన ప్రభువు ఆయనతో ఇలా అని ఉండవచ్చు: “ఈ అనారోగ్యం మరణం కోసం కాదు, దేవుని మహిమ కోసం.”[4]
అవును, ఈ పరీక్ష ద్వారా, మా నాన్నగారు, నా అక్కచెల్లెళ్లు దేవుని చిత్తాన్ని అద్భుతంగా అంగీకరించడం ద్వారా దేవుడు మహిమపరచబడ్డారు. ముఖ్యంగా మారీకి ఇది ఎంత బాధ కలిగించిందో! ఈ ప్రియమైన అక్క పట్ల నాకు ఎంత కృతజ్ఞత ఉందో! నా అవసరాలను ఆమె సహజంగానే పసిగట్టినట్లు అనిపించేది. ఎందుకంటే, ఎంతో నైపుణ్యమున్న వైద్యుల విజ్ఞానంకన్నా తల్లి హృదయానికి ఎక్కువ తెలుసు.
ఇంతలో పౌలీన్ మఠవస్త్రధారణ రోజు సమీపిస్తోంది. అయితే, నాకు బాధ కలుగుతుందేమోనని భయపడి, నా సమక్షంలో ఆ విషయం ప్రస్తావించడానికి ఎవరూ సాహసించలేదు; ఎందుకంటే ఆ వేడుకకు హాజరయ్యేంతగా నా ఆరోగ్యం మెరుగుపడదని అందరూ భావించారు. అయినా, ఆ రోజున నా ప్రియమైన పౌలీన్ను చూసే ఓదార్పును దేవుడు నాకు అనుగ్రహిస్తాడని నా హృదయాంతరాళంలో గట్టిగా నమ్మాను. ఈ పండుగ ఆనందానికి ఏ నీడా పడదని నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉండేది. నా అనారోగ్యం కారణంగా ఇప్పటికే ఎంతో బాధపడిన తన వధువుకు, నా సాన్నిధ్యాన్ని దూరం చేసి మన ప్రభువు ఆమెను పరీక్షించడని నాకు తెలుసు. అలాగే జరిగింది. నేను అక్కడికి వెళ్లగలిగాను; నా ప్రియమైన చిన్న అమ్మను కౌగిలించుకొని, ఆమె ఒడిలో కూర్చొని, ఆమె మేలిముసుగు కింద దాగి, ఆమె ప్రేమపూర్వకమైన లాలనను పొందగలిగాను. ఆమెను కనులారా చూసి ఆనందించగలిగాను—తన మేలిముసుగులోనూ తెల్లని పైవస్త్రంలోనూ ఆమె ఎంతో అందంగా కనిపించింది. తీవ్రమైన పరీక్షల మధ్య అది నిజంగా ఒక ఆనందదినం. కానీ ఆ రోజు, లేదా మరింత సరిగ్గా చెప్పాలంటే ఆ గంట, ఎంతో త్వరగా గడిచిపోయింది. కొద్దిసేపటికే మేము కార్మెల్ మఠం నుంచి మమ్మల్ని తీసుకువెళ్లే బండిలో ఉన్నాము. ఇంటికి చేరిన తరువాత, నాకు ఏమాత్రం అలసటగా అనిపించకపోయినా నన్ను పడుకోబెట్టారు. కానీ మరుసటి రోజు వ్యాధి తీవ్రంగా తిరగబెట్టింది. మానవ దృష్టితో చూస్తే, కోలుకుంటాననే ఆశ ఏమాత్రం లేనంతగా జబ్బుపడ్డాను.
ఈ అసాధారణమైన అనారోగ్యాన్ని ఎలా వర్ణించాలో నాకు తెలియదు. నేనెన్నడూ ఆలోచించని విషయాలు మాట్లాడేదాన్ని; నా ఇష్టానికి విరుద్ధంగా ఎవరో బలవంతంగా నాతో చేయిస్తున్నట్లుగా ప్రవర్తించేదాన్ని; దాదాపు ఎప్పుడూ ప్రలాపిస్తున్నట్లే కనిపించేదాన్ని. అయినప్పటికీ, ఒక్క నిమిషం కూడా నా వివేచనశక్తిని కోల్పోలేదని నాకు గట్టి నమ్మకం ఉంది. కొన్నిసార్లు అతి చిన్న కదలిక కూడా చేయలేనంతగా, గంటల తరబడి విపరీతమైన నీరసంలో ఉండిపోయేదాన్ని. అయినా, ఆ అసాధారణమైన స్తబ్ధతలో కూడా అతి మెల్లని గుసగుస సైతం నాకు వినిపించేది. అది నాకు ఇప్పటికీ గుర్తుంది. ఇక అపవాది నాలో రేపిన భయాలు ఎంత భయంకరమైనవో! నాకు ప్రతిదీ భయం కలిగించేది. నా మంచం చుట్టూ భయంకరమైన అగాధాలు ఉన్నట్లు అనిపించేది. గోడలోని మేకులు మంటల్లో మాడిపోయి, ముడుచుకుపోయిన పొడవాటి నల్లని వేళ్లలా భయానకంగా కనిపించేవి; దాంతో భయంతో కేకలు వేసేదాన్ని. ఒక రోజు నాన్న మౌనంగా నావైపు చూస్తూ నిలబడి ఉండగా, ఆయన చేతిలోని టోపీ అకస్మాత్తుగా ఏదో భయంకరమైన ఆకారంగా మారిపోయింది. నేను ఎంతగా భయపడ్డానంటే, ఆయన వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయారు.
అయితే, అపవాది ఇలా బాహాటంగా నా దగ్గరకు రావడానికి దేవుడు అనుమతించినప్పటికీ, నన్ను ఓదార్చి బలపరచడానికి దేవదూతలు కూడా పంపబడ్డారు. మారీ నన్ను విడిచి ఎక్కడికీ వెళ్లేది కాదు. నేను ఆమెకు ఎంతో శ్రమ కలిగించినా, ఆమెలో అలసట ఛాయ కూడా కనిపించేది కాదు—ఎందుకంటే ఆమె దూరంగా ఉంటే నాకు విశ్రాంతి ఉండేది కాదు. భోజన సమయాల్లో విక్త్వార్ నన్ను చూసుకుంటున్నప్పుడు, కన్నీళ్లతో “మారీ! మారీ!” అని పిలుస్తూనే ఉండేదాన్ని. ఆమె బయటకు వెళ్లాలనుకున్నప్పుడు, దివ్యబలిపూజకు గానీ పౌలీన్ను చూడటానికి గానీ వెళ్తుంటే మాత్రమే నేను ఊరుకునేదాన్ని. ఇక లెయోనీ, నా చిన్న సెలీన్ విషయానికొస్తే, వారు నా కోసం ఎంత చేసినా చాలదనుకునేవారు. ఆదివారాల్లో, దాదాపు వివేచన కోల్పోయినట్లున్న ఒక అభాగ్యపు చిన్నారితో గంటల తరబడి గదిలోనే ఉండిపోయేవారు. నా ప్రియమైన అక్కలారా, మిమ్మల్ని నేనెంత బాధపెట్టానో! మా మామయ్య, అత్తయ్య కూడా నన్నెంతో నిబద్ధతతో చూసుకున్నారు. అత్తయ్య ప్రతిరోజూ నన్ను చూడటానికి వచ్చి ఎన్నో చిన్న చిన్న కానుకలు తెచ్చేవారు. ఈ అనారోగ్య సమయంలో ఈ ప్రియమైనవారిపట్ల నా ప్రేమ ఎంతగా పెరిగిందో మీకు మాటల్లో చెప్పలేను. నాన్న మాకు తరచూ చెప్పిన మాటలను మునుపెన్నడూ లేనంత బాగా అర్థం చేసుకున్నాను: “పిల్లలూ, మీ మామయ్య, అత్తయ్య అసాధారణమైన రీతిలో మీ కోసం తమను తాము అంకితం చేసుకున్నారని ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకోండి.” తన వృద్ధాప్యంలో ఆయన స్వయంగా దీనిని అనుభవించారు. ఇప్పుడు, తనను అంత ప్రేమతో ఆదరించి చూసుకున్నవారిని ఆయన తప్పక ఆశీర్వదిస్తూ, కాపాడుతూ ఉంటారు.[5]
నా బాధలు తగ్గినప్పుడు, డైసీ పూలతోనూ ఫర్గెట్-మీ-నాట్ పూలతోనూ మన మాత విగ్రహానికి దండలు అల్లడం నాకు ఎంతో ఆనందాన్నిచ్చేది. అది అందమైన మే నెల; ప్రకృతి అంతా వసంత పుష్పాలను ధరించి ఉంది. చిన్న పుష్పం ఒక్కటే వాలిపోయి, శాశ్వతంగా వాడిపోయినట్లుగా కనిపించింది. అయినా ఆ చిన్న పుష్పానికి కూడా ఒక ప్రకాశవంతమైన సూర్యుడు ఉన్నాడు—అదే పరలోక రాణి అద్భుత విగ్రహం. ఆ మహిమగల సూర్యుని వైపు చిన్న పుష్పం ఎన్నిసార్లు తిరిగిందో!
ఒక రోజు నాన్న తీవ్ర మనోవేదనతో నా గదిలోకి వచ్చారు. ఆయన మారీ దగ్గరకు వెళ్లి, కొంత డబ్బు ఇచ్చి, పారిస్కు ఉత్తరం రాయమని చెప్పడం నేను చూశాను. అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్న తన చిన్న రాణికి స్వస్థత కలగాలని, విజయమాత పుణ్యక్షేత్రంలో[6] తొమ్మిది రోజులపాటు దివ్యబలిపూజలు అర్పింపజేయమని ఆయన చెప్పారు. ఆయన విశ్వాసం, ప్రేమ ఎంత హృదయాన్ని కదిలించేవో! లేచి, నాకు స్వస్థత కలిగిందని ఆయనతో చెప్పాలని నేనెంతగా తపించానో! అయ్యో! నా కోరికలు ఒక అద్భుతాన్ని చేయలేవు; నాకు ఆరోగ్యం తిరిగి రావాలంటే ఒక అద్భుతం అవసరం. అవును, ఒక గొప్ప అద్భుతం అవసరమైంది; ఆ అద్భుతాన్ని విజయమాత స్వయంగా చేసింది.
నోవెనా జరుగుతున్న రోజుల్లో ఒక ఆదివారం, మారీ నన్ను లేయోనీ దగ్గర వదిలి తోటలోకి వెళ్లింది. లేయోనీ కిటికీ పక్కన చదువుకుంటోంది. కొద్దిసేపటి తరువాత నేను చాలా మెల్లగా, “మారీ! మారీ!” అని పిలవడం మొదలుపెట్టాను. నేను ఇలా కలవరపడటం వినడానికి అలవాటుపడిన లేయోనీ పట్టించుకోలేదు. అందుకని నేను మరింత గట్టిగా పిలిచాను; చివరికి మారీ నా దగ్గరకు తిరిగి వచ్చింది. ఆమె గదిలోకి రావడం నాకు స్పష్టంగానే కనిపించింది. కానీ మొదటిసారిగా నేను ఆమెను గుర్తుపట్టలేకపోయాను. చుట్టూ చూస్తూ, ఆందోళనగా తోటవైపు కూడా చూస్తూ, ఇంకా “మారీ! మారీ!” అని పిలుస్తూనే ఉన్నాను. ఆమె వేదన బహుశా నా వేదనకంటే ఎక్కువగా ఉండి ఉంటుంది; నా వేదనే మాటల్లో చెప్పలేనిది. నేను ఆమెను గుర్తుపట్టేలా చేయడానికి ఎన్నోసార్లు ప్రయత్నించి విఫలమైన తరువాత, చివరికి ఆమె లేయోనీ చెవిలో కొన్ని మాటలు చెప్పి, పాలిపోయిన ముఖంతో వణుకుతూ వెళ్లిపోయింది. కొద్దిసేపటికి లేయోనీ నన్ను ఎత్తుకొని కిటికీ దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది. అక్కడ నాకు తోట, అందులో అటూ ఇటూ నడుస్తున్న మారీ కనిపించారు. అయినా నేను ఆమెను గుర్తుపట్టలేదు. ఆమె చిరునవ్వుతో ముందుకు వచ్చి, నా వైపు చేతులు చాచి, “తెరేస్, నా ముద్దుల చిన్నారి తెరేస్!” అని ఆప్యాయంగా పిలిచింది. ఈ చివరి ప్రయత్నం కూడా విఫలమవడంతో, ఆమె మళ్లీ లోపలికి వచ్చి, నా మంచం పాదాలవైపు కన్నీళ్లతో మోకరిల్లింది. దివ్యమాత విగ్రహం వైపు తిరిగి, తన బిడ్డ ప్రాణాన్ని కాపాడమని వేడుకుంటూ, నిరాకరణను అంగీకరించని తల్లికున్న ఆర్తితో ఆమెను ప్రార్థించింది. లేయోనీ, సెలీన్ కూడా ఆమెతో కలిసి ప్రార్థించారు. విశ్వాసంతో చేసిన ఆ మొర పరలోక ద్వారాలను తెరిపించింది. భూమిపై ఎక్కడా సహాయం దొరకక, బాధతో ప్రాణాలు పోయే స్థితిలో ఉన్న నేను కూడా నా పరలోక మాత వైపు తిరిగి, నాపై కనికరం చూపమని హృదయాంతరాళం నుంచి ఆమెను వేడుకున్నాను. హఠాత్తుగా ఆ విగ్రహానికి ప్రాణం వచ్చినట్లు అనిపించింది; వర్ణించడానికి నాకు ఎన్నటికీ మాటలు దొరకనంత దివ్య సౌందర్యంతో అది శోభిల్లింది. దివ్యమాత ముఖభావం అనిర్వచనీయమైన మాధుర్యంతో, వాత్సల్యంతో, కరుణతో నిండి ఉంది. అయితే నా ఆత్మ అంతరాంతరాలను తాకింది మాత్రం ఆమె అనుగ్రహపూరితమైన చిరునవ్వే. అప్పుడు నా బాధ అంతా మాయమైంది. రెండు పెద్ద కన్నీటిబొట్లు నా కళ్లలో ఉబికి నిశ్శబ్దంగా జారిపడ్డాయి. . . .
అవి నిజంగా కల్తీలేని పరలోక ఆనందపు కన్నీళ్లు. “మన దివ్యమాత నా దగ్గరకు వచ్చింది, నన్ను చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది. నాకు ఎంత సంతోషంగా ఉంది! కానీ నేను ఎవరికీ చెప్పను; చెబితే నా సంతోషం నన్ను విడిచిపోతుంది!” ఇవే నా ఆలోచనలు. చుట్టూ చూసినప్పుడు మారీని గుర్తుపట్టాను. ఆమె ఎంతో భావోద్వేగానికి లోనైనట్లు కనిపించింది. నాకు ఇప్పుడే ఒక గొప్ప అనుగ్రహం లభించిందని ఊహించినట్లుగా, నా వైపు ప్రేమగా చూసింది.
నిజానికి ఆమె ప్రార్థనలే నాకు ఈ అనిర్వచనీయమైన వరాన్ని—పరిశుద్ధ కన్యమరియ చిరునవ్వును—పొందించాయి! విగ్రహం పైనే దృష్టి నిలిపి ఉన్న నన్ను చూసినప్పుడు, ఆమె తనలో తాను, “తెరేస్కు నయమైంది!” అని అనుకుంది. అది నిజమే. ఆ చిన్న పుష్పానికి మళ్లీ ప్రాణం వచ్చింది—దాని మహిమాన్విత సూర్యుని నుంచి వచ్చిన ఒక ప్రకాశవంతమైన కిరణం దానికి వెచ్చదనాన్ని ఇచ్చి, దాని క్రూర శత్రువు నుంచి దానిని శాశ్వతంగా విడిపించింది. “చీకటి చలికాలం గతించింది, వర్షం ముగిసి వెళ్లిపోయింది,”[7] దివ్యమాత చిన్న పుష్పం ఎంత బలాన్ని సంతరించుకుందంటే, ఐదు సంవత్సరాల తరువాత సారవంతమైన కార్మెల్ పర్వతంపై తన రేకులను పూర్తిగా విప్పింది.
నేను ఇంతకుముందు చెప్పినట్లుగా, మన దివ్యమాత నా శారీరక ఆరోగ్యాన్ని పునరుద్ధరిస్తూనే, నాకు ఏదో రహస్య అనుగ్రహాన్ని కూడా ప్రసాదించిందని మారీ గట్టిగా నమ్మింది. అందువల్ల, ఆమెతో ఏకాంతంగా ఉన్నప్పుడు, ఆప్యాయంగా పట్టుబట్టి ఆమె అడిగిన ప్రశ్నలకు జవాబు చెప్పకుండా ఉండలేకపోయాను. నేను ఒక్క మాట కూడా చెప్పకముందే నా రహస్యం తెలిసిపోయిందని గ్రహించి ఎంత ఆశ్చర్యపోయానంటే, ఆమెకు అంతా చెప్పేశాను. అయ్యో! నేను ముందే ఊహించినట్లుగానే, నా ఆనందం చేదుగా మారిపోయింది. నాలుగు సంవత్సరాల పాటు ఈ అనుగ్రహపు జ్ఞాపకం నాకు నిజమైన బాధకు కారణమైంది. విజయమాత పుణ్యక్షేత్రంలో, నా మాత పాదాల చెంత మాత్రమే నాకు మళ్లీ శాంతి లభించింది. అక్కడ ఆ శాంతి దాని పరిపూర్ణతతో నాకు తిరిగి లభించింది; దాని గురించి తరువాత మీకు చెబుతాను.
నా ఆనందం దుఃఖంగా మారింది ఈ విధంగానే. నాకు లభించిన అనుగ్రహాన్ని గురించి నేను చెప్పిన బాల్యసహజమైన, అయితే పూర్తిగా నిజాయితీతో కూడిన వివరణను మారీ విన్న తరువాత, దాన్ని కార్మెల్ మఠంలోని వారికి చెప్పడానికి నా అనుమతి కోరింది. ఆమెను నిరాకరించడం నాకు ఇష్టం లేకపోయింది. నా అనారోగ్యం తరువాత మొదటిసారి అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు, కార్మెల్ మాత సన్యాస వస్త్రధారణలో ఉన్న పౌలీన్ను చూసి నాకు ఎంతో ఆనందం కలిగింది. అది మా ఇద్దరికీ సంతోషకరమైన సమయం. మేము చెప్పుకోవలసినవి ఎన్నో ఉన్నాయి; మేమిద్దరమూ ఎంతో బాధ అనుభవించాము. నా హృదయం భావాలతో ఎంతగా నిండిపోయిందంటే, నాకు మాటలే రావడం కష్టమైంది.
ప్రియమైన మాతా, మీరు అక్కడే ఉన్నారు; నాపట్ల మీకున్న ఆప్యాయతను స్పష్టంగా చూపించారు. మరికొందరు సిస్టర్లను కూడా నేను చూశాను. నాకు స్వస్థత కలిగిన విషయం గురించి వారు నన్ను ఎలా ప్రశ్నించారో మీకు గుర్తుండే ఉంటుంది. దివ్యమాత తన చేతుల్లో బాలయేసును ఎత్తుకొని ఉందా అని కొందరు అడిగారు; ఆమెతో దేవదూతలు ఉన్నారా అని మరికొందరు అడిగారు. ఇలా ఎన్నో ప్రశ్నలు అడిగారు. ఈ ప్రశ్నలన్నీ నన్ను కలవరపెట్టి, దుఃఖానికి గురిచేశాయి. నేను ఒక్క జవాబు మాత్రమే చెప్పగలిగాను: “దివ్యమాత ఎంతో సుందరంగా కనిపించింది; ఆమె నా వైపు వచ్చి చిరునవ్వు నవ్వడం చూశాను.” కానీ నేను చెప్పినదానికి పూర్తి భిన్నంగా ఏదో జరిగిందని ఆ సన్యాసినులు భావిస్తున్నట్లు గమనించి, నేను అసత్యం చెప్పిన దోషానికి పాల్పడ్డానేమో అని నన్ను నేనే నమ్మించుకోవడం మొదలుపెట్టాను.
నా రహస్యాన్ని నా దగ్గరే ఉంచుకుని ఉంటే, నా సంతోషాన్ని కూడా నిలుపుకుని ఉండేదాన్ని. అయితే నా ఆత్మ మేలు కోసమే ఈ కష్టం నాకు కలగడానికి మన మాత అనుమతించింది; బహుశా అది లేకపోతే గర్వం నా హృదయంలోకి చొరబడి ఉండేదేమో. కానీ ఇప్పుడు నాకు వినమ్రత కలిగింది, నన్ను నేను తృణీకార భావంతో చూసుకున్నాను. నా దేవా, నేను అనుభవించిన బాధలన్నీ నీకే తెలుసు! ______________________________
[1] మరీ గెరిన్ 1895 ఆగస్టు 15న లిసియూలోని కార్మెలు మఠంలో ప్రవేశించి, దివ్యసత్ప్రసాద మరియ సోదరి అనే పేరును స్వీకరించారు. ఆమె 1905 ఏప్రిల్ 14న, ముప్పై నాలుగేళ్ల వయసులో మరణించారు.
[2] కార్మెలు మఠవాసినుల వద్ద, దగ్గరి బంధువులకూ అతి చిన్న పిల్లలకూ మాత్రమే ఇనుప జాలీ తెరుస్తారు. [సంపాదకులు]
[3] “పౌలిన్” అనేకసార్లు లిసియూలోని కార్మెలు మఠానికి అధిపతిగా ఉన్నారు. బాలయేసు యొక్క సంత్ ఆంజెలుస్కు చెందిన మదర్ మేరీ అనే యువ, పుణ్యవతియైన మఠాధిపతి మరణించిన తరువాత, 1909లో ఆమె మళ్లీ ఆ పదవిని స్వీకరించారు. [సంపాదకులు]
[4] యోహాను 11:4.
[5] శ్రీమతి గెరిన్ 1900 ఫిబ్రవరి 13న, యాభై రెండేళ్ల వయసులో పవిత్రంగా మరణించారు. ఆమె అనారోగ్య సమయంలో తెరేస్ అసాధారణ రీతిలో ఆమెకు సహాయం చేస్తూ, అనేకసార్లు తన సాన్నిధ్యాన్ని ఆమె అనుభవించేలా చేశారు. అనేక సంవత్సరాలపాటు తన కలాన్ని కతోలిక సభ రక్షణకూ, తన సంపదను సత్కార్యాల పోషణకూ వినియోగించిన శ్రీ గెరిన్, తన అరవై తొమ్మిదవ ఏట, 1909 సెప్టెంబరు 28న సుందరమైన మరణం పొందారు. [సంపాదకులు]
[6] ఒకప్పుడు ఎవరూ రాని ఈ చిన్న దేవాలయంలోనే—నేడు బహుశా పారిస్లో అత్యధికులు సందర్శించే దేవాలయం ఇదే—పాపుల పరివర్తన కోసం మరియ నిర్మల హృదయ భక్తసంఘాన్ని స్థాపించమని పుణ్యాత్ముడైన అబ్బే డెజెనెట్ గురువుకు 1836లో మన మాత ప్రేరణనిచ్చారు. [సంపాదకులు]
[7] పరమగీతము 2:11.
పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక