ഇരുപത്തിയഞ്ചാം ദിവസം: ആരാധന

നോമ്പുകാലം നാലാം വാരത്തിലെ ബുധനാഴ്ച

“സാത്താനേ, ദൂരെപ്പോകൂ! ‘നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ ആരാധിക്കണം; അവിടുത്തെ മാത്രമേ സേവിക്കാവൂ’ എന്ന് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” (മത്തായി 4:10). സാത്താന്റെ മൂന്നാമത്തെ പ്രലോഭനത്തിന് യേശു നൽകിയ മറുപടിയാണിത്. ഒന്നാമതായി, പിശാചിന്റെ പ്രലോഭനങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങാൻ വിസമ്മതിക്കുക മാത്രമല്ല, ദുഷ്ടനെത്തന്നെ യേശു അസന്ദിഗ്ധമായി ശാസിക്കുകയും ചെയ്തു. രണ്ടാമതായി, സാത്താനെയും അവന്റെ പ്രലോഭനത്തെയും ശാസിക്കുന്നതിൽ ഒതുങ്ങാതെ, നാം ദൈവത്തെ മാത്രം ആരാധിക്കുകയും സേവിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന നിത്യസത്യം യേശു പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ദൈവം സ്വർഗീയ ദൂതഗണങ്ങളുടെ ശ്രേണി സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ, തന്നെ ആരാധിക്കാനും തന്റെ പരിപൂർണമായ തിരുഹിതം അനുസരിച്ച് സേവിക്കാനും ഓരോ സ്വർഗീയദൂതനെയും ക്ഷണിച്ചു. “ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ മൂന്നിലൊന്ന്,” അതായത് ദൂതന്മാരിൽ മൂന്നിലൊന്ന്, ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷണം നിരസിക്കുകയും സ്വർഗത്തിൽനിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തുവെന്ന് വെളിപാട് 12:4 നമ്മോടു പറയുന്നു. പുറത്താക്കപ്പെട്ട ശേഷവും പതിതരായ ഈ ദൂതന്മാർ തങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക ശക്തികൾ നിലനിർത്തി. സൃഷ്ടി മുഴുവനെയും തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കുക എന്ന ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണമായ പദ്ധതി തടസ്സപ്പെടുത്താൻ അവർ ആ ശക്തികൾ ഉപയോഗിച്ച് ശ്രമിക്കുന്നു. ജീവിതയാത്രയിൽ ഈ യാഥാർഥ്യത്തെക്കുറിച്ചും അതു നമ്മുടെമേൽ ചുമത്തുന്ന ഭാരത്തെക്കുറിച്ചും ബോധ്യമുള്ളവരായിരിക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. യേശു മരുഭൂമിയിൽ ചെലവഴിച്ച നാല്പതു ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, ദുഷ്ടനുമായുള്ള അവിടുത്തെ ഏറ്റുമുട്ടലിൽനിന്ന് പഠിക്കുകയും അവിടുത്തെ പരിപൂർണമായ പ്രതികരണം അനുകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് അതിലും പ്രധാനമാണ്.

സാത്താനെ ശാസിക്കുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ കർത്താവിനെ അനുകരിക്കാനുള്ള ആദ്യത്തെ മാർഗം. അതിനായി, ദുഷ്ടൻ നമ്മുടെ നേരെ എറിയുന്ന നുണകളെ ആദ്യം വിവേചിച്ചറിഞ്ഞ് തള്ളിക്കളയണം. അതോടൊപ്പം, സാത്താനെത്തന്നെയും നാം ശാസിക്കണം. നമ്മെ സ്വാധീനിക്കാനും വഞ്ചിക്കാനും പ്രലോഭിപ്പിക്കാനും പിശാചിനും പതിതരായ ദുഷ്ടാത്മാക്കൾക്കും ശക്തിയുണ്ടെന്ന് അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടാണ് നാം ഇതു ചെയ്യുന്നത്. സ്വന്തം ശക്തിയാൽ അവരുടെ സ്വാധീനത്തെ ചെറുക്കാൻ നമുക്കു കഴിയില്ല. പ്രാർഥനാപൂർവമായ നമ്മുടെ ശാസനയെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രാർഥനയോടു ചേർക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ, “സാത്താനേ, ദൂരെപ്പോകൂ!” എന്ന് യേശുവിന്റെ അധികാരത്തോടെ പറയാൻ നമുക്കു കഴിയൂ. ഈ ശാസന, നിരന്തരമായ ജാഗ്രതയോടെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തുടരുന്ന പ്രാർഥനയായി മാറണം. ദുഷ്ടൻ ഉറങ്ങുന്നില്ല; നമ്മെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും നിർത്തുന്നുമില്ല. അതിനാൽ അവനെ ശാസിക്കുന്നതിൽ നാം സ്ഥിരത പുലർത്തണം. പിശാച് ഇല്ലെന്നു നാം നടിക്കരുത്; എന്നാൽ അവനെ ഭയപ്പെടുകയും അരുത്. പകരം, അവൻ ഉണ്ടെന്നു നാം അംഗീകരിക്കുകയും നമ്മുടെ കർത്താവിനോടു ചേർന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും അവനെ ശാസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ശാസനകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് കടന്ന്, ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിയ ഉന്നതമായ സത്യങ്ങളിലേക്ക് നാം ശ്രദ്ധ തിരിക്കണം—അതായത്, നമ്മുടെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ ആരാധിക്കാനും അവിടുത്തെ മാത്രം സേവിക്കാനുമായിട്ടാണ് നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത് എന്ന സത്യത്തിലേക്ക്. നാം ആരാണ്, എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത് എന്നതിന്റെ അന്തസ്സത്തയിലേക്കാണ് ആരാധന നമ്മെ നയിക്കുന്നത്. ആരാധന ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിന് ഒന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നില്ല; ദൈവം ആയിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടുന്ന് മഹാനാണ്. എന്നാൽ ആരാധന ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു; ആരാധനയിലുള്ള നമ്മുടെ പങ്കുചേരൽ, തന്റെ സൃഷ്ടികളിൽനിന്ന് ദൈവത്തിനു ലഭിക്കുന്ന മഹത്വത്തിന്റെ അളവ് വർധിപ്പിക്കുന്നു. നാം ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നത്, അത് നമ്മെ കൂടുതൽ പൂർണമായി അവിടുത്തെ മക്കളായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും അവിടുത്തെ ദൈവികജീവിതത്തിൽ കൂടുതൽ പൂർണമായി പങ്കുചേരാൻ നമ്മെ ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാണ്. ഇതു മാത്രമാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നാം അവിടുത്തോട് അഗാധമായ ഐക്യത്തിൽ ആയിരിക്കാനും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധിയിൽ പങ്കുചേരാനും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അവിടുത്തെ മഹത്വം പ്രകാശിപ്പിക്കാനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആരാധന നിർമലമായ സ്നേഹമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല; ആ സ്നേഹം മാത്രമാണ് നമുക്കു പൂർണത നൽകുന്നത്.

ഓരോ ദിവസവും നിങ്ങൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പരസ്പരവിരുദ്ധമായ രണ്ടു സ്വരങ്ങളെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുക. ഒന്നിനെ യേശുവിന്റെ ആജ്ഞയുടെ ശക്തിയാൽ ശാസിക്കണം; മറ്റൊന്നിനെ ഓരോ ദിവസവും കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ സ്വീകരിക്കണം. ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്കു പൂർണത നൽകുന്നു. അതിനുവേണ്ടിയാണ് നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ എങ്ങനെയുള്ള വ്യക്തിയായിരിക്കണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, അങ്ങനെയുള്ള വ്യക്തിയായി ആരാധന നിങ്ങളെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തും. ദൈവത്തിന്റെ ജീവനിലുള്ള പങ്കുചേരലിലേക്ക് അതു നിങ്ങളെ ആകർഷിക്കും. ദൈവത്തിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ മഹത്വത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, പതിതദൂതന്മാരുടെ വഞ്ചനകളിൽനിന്ന് പൂർണമായ സംരക്ഷണം കണ്ടെത്താനുള്ള ഏക മാർഗവും ആത്യന്തികമായി അതുതന്നെയാണ്.

മഹത്വപൂർണനായ എന്റെ ദൈവമേ, അങ്ങയെ, അങ്ങയെ മാത്രം ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങയുടെ ജീവനിൽ പങ്കുചേരാൻ അങ്ങ് സൃഷ്ടിച്ച എല്ലാവരെയും അങ്ങ് ക്ഷണിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ ആരാധനയിലൂടെ അങ്ങയുടെ സൃഷ്ടികളിലേക്ക് അങ്ങയുടെ ദൈവികജീവനിലുള്ള പങ്കാളിത്തം ഒഴുകിയെത്തുന്നു. പിശാചിനെയും അവന്റെ അനേകം നുണകളെയും ശാസിക്കാൻ എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ. അതിനുശേഷം, ഞാൻ ഏതൊരു ആരാധനാജീവിതത്തിനുവേണ്ടി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടുവോ, അതിലേക്ക് എന്നെ ആകർഷിക്കണമേ. എന്റെ ദൈവമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു; നിത്യതയോളം അങ്ങയെ, അങ്ങയെ മാത്രം ആരാധിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.

ഇതും കാണുക: ഇരുപത്തിയഞ്ചാം ദിവസം: കുരിശിൻ ചുവട്ടിൽ 40 ദിവസങ്ങൾ

ഉള്ളടക്കം

നോമ്പുകാലത്തിനായി കൂടുതൽ വിഭവങ്ങൾ