മലയാളം

ആണ്ടുവട്ടകാലം ഏഴാം വാരം

4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റു പലതും!

ഉള്ളടക്കപ്പട്ടിക


സ്വാഭാവിക നീതിയോ കരുണയോ?

സാധാരണകാലത്തിലെ ഏഴാം ഞായർ (വർഷം A)

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “‘കണ്ണിനു പകരം കണ്ണ്, പല്ലിനു പകരം പല്ല്’ എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ. എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ദുഷ്ടനെ എതിർക്കരുത്. ആരെങ്കിലും നിന്റെ വലത്തേ കവിളിൽ അടിച്ചാൽ മറ്റേ കവിളും അവനു തിരിച്ചുകൊടുക്കുക.” മത്തായി 5:38–39

ദൈവം ഇസ്രായേൽക്കാരെ ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തിൽനിന്നു മോചിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, പത്തു കല്പനകളെ കേന്ദ്രമാക്കി അവരുമായി ഒരു ഉടമ്പടി സ്ഥാപിച്ചു. മരുഭൂമിയിൽ അവർ ചെലവഴിച്ച നാല്പതു വർഷങ്ങളിൽ ദൈവം മോശയോടു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പഴയനിയമത്തിലെ ആദ്യത്തെ അഞ്ചു ഗ്രന്ഥങ്ങളായ തോറയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന, “മോശയുടെ നിയമം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന നിയമസംഹിത മുഴുവനും അവിടുന്ന് വെളിപ്പെടുത്തി. യേശുവിന്റെ കാലമായപ്പോഴേക്കും യഹൂദസമൂഹം വളരെയേറെ വികസിച്ചിരുന്നു. മോശയുടെ നിയമം അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഭരണവ്യവസ്ഥയുടെയും അടിത്തറയായി തുടർന്നെങ്കിലും, യഹൂദസമൂഹം പാരമ്പര്യങ്ങളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും—തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ—ദൈനംദിനജീവിതത്തിൽ കൂടുതലായി ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. നിയമത്തിന്റെ മുഖ്യവ്യാഖ്യാതാക്കളായിത്തീർന്ന ഫരിസേയർ, അതിൽനിന്നു രൂപപ്പെട്ട പാരമ്പര്യങ്ങളും പ്രബോധനങ്ങളും നിയമത്തിനു തുല്യമായി പാലിക്കാൻ ബാധ്യതയുള്ളവയായി പലപ്പോഴും കണക്കാക്കി. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ഈ പ്രബോധനങ്ങളിൽ രണ്ടെണ്ണത്തെക്കുറിച്ച് യേശു സംസാരിക്കുന്നു: “കണ്ണിനു പകരം കണ്ണ്, പല്ലിനു പകരം പല്ല്” എന്നതും “നിന്റെ അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുകയും ശത്രുവിനെ വെറുക്കുകയും ചെയ്യണം” എന്നതും.

“നിന്റെ അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കണം” എന്ന കല്പന തോറയിൽ കാണാം (ലേവ്യർ 19:18). എന്നാൽ “ശത്രുവിനെ വെറുക്കണം” എന്ന വാക്യം അതിലില്ല. നിയമത്തിനു പിന്നീടുണ്ടായ തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽനിന്നായിരിക്കാം ഈ ആശയം രൂപപ്പെട്ടത്. പാപത്തിലോ വിഗ്രഹാരാധനയിലോ കഴിയുന്ന ജനതകളിൽനിന്ന് വേർപെട്ടുനിൽക്കാനുള്ള കല്പനകൾ ഇതിനെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ഇത്തരം വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ഉടമ്പടിയുടെ സമൂഹത്തിനു പുറത്തുള്ളവരോടു ശത്രുതാമനോഭാവം വളർത്തിയിരിക്കാം. “എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നു പറയുന്നതിനുപകരം, “പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ” എന്ന വാക്കുകളോടെ യേശു ഈ പാരമ്പര്യങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ പശ്ചാത്തലം സഹായിക്കുന്നു.

“കണ്ണിനു പകരം കണ്ണ്, പല്ലിനു പകരം പല്ല്” എന്ന ആദ്യത്തെ പാരമ്പര്യത്തിനു തോറയിൽ ഉറച്ച അടിസ്ഥാനമുണ്ട്. അതിൽ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “അയൽക്കാരനു സ്ഥിരമായ അംഗക്ഷതം വരുത്തുന്ന ഏതൊരുവനും അതേ ശിക്ഷ തിരിച്ചേൽക്കണം: ഒടിവിനു പകരം ഒടിവ്, കണ്ണിനു പകരം കണ്ണ്, പല്ലിനു പകരം പല്ല്” (ലേവ്യർ 24:19–20). കുറ്റത്തിന് ആനുപാതികമായ നീതി ഉറപ്പാക്കാനും അതിരുകടന്ന തിരിച്ചടി തടയാനുമാണ് ഈ തത്ത്വം രൂപപ്പെടുത്തിയത്. അതുവഴി നിരന്തരം രൂക്ഷമാകുന്ന പ്രതികാരചക്രങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാനാകുമായിരുന്നു. ഇത് തോറയിൽ മാത്രമുള്ള ഒന്നായിരുന്നില്ല; ബാബിലോണിയരെപ്പോലുള്ള മറ്റു പുരാതന സംസ്കാരങ്ങളിലും ഇത് പ്രയോഗത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ, ലോകസ്ഥാപനംമുതൽ ദൈവം സ്ഥാപിച്ചതും നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടതും സ്വാഭാവിക നീതിയുടെ നിയമമായി മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നതുമായ പ്രകൃതിനിയമത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഈ തത്ത്വത്തെ കാണാം.

സ്വാഭാവിക നീതിയുടെ ഈ നിയമത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോൾ, കൃപയാൽ ജീവിക്കാൻ നമ്മെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് യേശു അതിനെ ഉയർത്തുന്നു. നമ്മുടെ മനുഷ്യപ്രകൃതിയെ പൂർണമാക്കുകയും ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന കൃപയിലൂടെ, ദൈവകരുണയിൽ വേരൂന്നിയ നീതിയുടെ പുതിയ നിയമമനുസരിച്ചു ജീവിക്കാൻ നമുക്കു ശക്തി ലഭിക്കുന്നു. ദൈവകരുണ സ്വാഭാവിക നീതിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് അതിനെ അതിവർത്തിക്കുന്നു. തെറ്റായ പ്രവൃത്തികളോട് ആനുപാതികമായ ശിക്ഷകൊണ്ടല്ല, ക്ഷമയും ഔദാര്യവും സ്നേഹവുംകൊണ്ടു പ്രതികരിക്കാൻ അതു നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ആത്യന്തികമായി, ജീവിതത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന കൃപയുടെ ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും കരുണയുടെ പുതിയ നിയമത്തെ നിരസിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ സ്വാഭാവിക നീതിയനുസരിച്ചുള്ള ദൈവവിധിയെ നേരിടേണ്ടിവരും. നാമെല്ലാവരും പാപം ചെയ്യുകയും ദൈവമഹത്ത്വത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ, സ്വാഭാവിക നീതിയനുസരിച്ച് നാമെല്ലാവരും ശിക്ഷ അർഹിക്കുന്നു.

ദൈവകരുണയനുസരിച്ചു ജീവിക്കാൻ കൃപയ്ക്കു മാത്രമേ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കാനാകൂ. താൻ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ സ്നേഹിക്കാനും, നമ്മോടു ചെയ്ത എല്ലാ ദ്രോഹങ്ങളും ക്ഷമിക്കാനും, അളവില്ലാതെ ഉദാരമനസ്കരായിരിക്കാനും യേശു നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, “അതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവ് പരിപൂർണനായിരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളും പരിപൂർണരായിരിക്കുവിൻ” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് യേശു ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് (മത്തായി 5:48). തന്നെ പീഡിപ്പിച്ചവരോടു ക്ഷമിക്കുകയും എല്ലാവരോടുമുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ പരിപൂർണ പ്രവൃത്തിയായി തന്റെ ജീവൻ അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, തന്റെ പീഡാനുഭവത്തിലൂടെയും മരണത്തിലൂടെയും കൃപയുടെ ഈ പുതിയ നിയമം യേശുതന്നെ അതിന്റെ പൂർണതയിൽ വെളിപ്പെടുത്തി. നമ്മുടെ കർത്താവിനെപ്പോലെ, നമുക്കും അവിടുത്തെ അനുകരിക്കുകയും അവിടുത്തെ കരുണ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമേ ഈ അതിരുകളില്ലാത്ത കരുണയിൽ പൂർണമായി ജീവിക്കാനാകൂ.

ദൈവത്തിന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത ദൈവകരുണയ്ക്കും നമ്മിലുള്ള സഹജമായ സ്വാഭാവിക നീതിബോധത്തിനും ഇടയിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന സംഘർഷത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. തെറ്റിനു പ്രതികാരം ചെയ്യണമെന്ന ചിന്തയിൽ മുറുകെപ്പിടിക്കുമ്പോൾ അസ്വസ്ഥത അനുഭവപ്പെടുക സ്വാഭാവികമാണ്. കൃപയിലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ മാത്രമേ ദൈവകരുണയുടെ പൂർണതയ്ക്കായി പരിശ്രമിക്കുന്നതിലുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നാം കണ്ടെത്തുകയുള്ളൂ. കൃപയുടെ ആ പുതിയ നിയമമനുസരിച്ചു ജീവിക്കാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുക; അപ്പോൾ നിങ്ങൾ സമൃദ്ധമായ പ്രതിഫലങ്ങൾ കൊയ്യും.

അത്യുദാരനായ കർത്താവേ, കൃപയുടെ പുതിയ നിയമം സ്വീകരിച്ച് അതനുസരിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരോടുള്ള അങ്ങയുടെ കരുണയ്ക്കും ക്ഷമയ്ക്കും അതിരുകളില്ല. അങ്ങയുമായി പൂർണമായ അനുരഞ്ജനത്തിൽ ജീവിക്കാൻ മാത്രമല്ല, ലോകത്തിൽ അങ്ങയുടെ കൃപയുടെ ശക്തമായ ഉപകരണമായിത്തീരാനും എനിക്കു കഴിയേണ്ടതിന് അങ്ങയുടെ ദൈവകരുണ എന്റെമേൽ ചൊരിയണമേ. അങ്ങയുടെ തിരുരക്തത്താൽ സ്ഥാപിതമായ പുതിയ ഉടമ്പടിയിൽ പൂർണമായി പങ്കുചേരാൻ എനിക്കു കഴിയേണ്ടതിന്, അതിരുകളില്ലാതെ സ്നേഹിക്കാനും ക്ഷമിക്കാനും നൽകാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയെ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.


ഏതാണ് കൂടുതൽ ശ്രേഷ്ഠം?

സാധാരണകാലത്തിലെ ഏഴാം ഞായർ (വർഷം B)

അവർ ഉള്ളിൽ ചിന്തിക്കുന്നതെന്തെന്ന് ഈശോ ഉടനെ മനസ്സിലാക്കി അവരോടു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നതെന്ത്? തളർവാതരോഗിയോട് ‘നിന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു’ എന്നു പറയുന്നതോ, അതോ ‘എഴുന്നേറ്റ്, നിന്റെ പായ എടുത്തു നടക്കുക’ എന്നു പറയുന്നതോ, ഏതാണ് എളുപ്പം? എന്നാൽ ഭൂമിയിൽ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കാൻ മനുഷ്യപുത്രന് അധികാരമുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയേണ്ടതിന്”—അവൻ തളർവാതരോഗിയോടു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു, എഴുന്നേറ്റ്, നിന്റെ പായ എടുത്തു വീട്ടിലേക്കു പോകുക.” മർക്കോസ് 2:8–11

ഈ തളർവാതരോഗിക്ക് ഈശോ നൽകിയ രണ്ടാമത്തെ മഹത്തായ ദാനമായിരുന്നു ശാരീരിക സൗഖ്യം. ആ മനുഷ്യന്റെയും, പായയിൽ കിടത്തി മേൽക്കൂരയിലൂടെ അവനെ താഴെയിറക്കിയ നാലുപേരുടെയും വിശ്വാസം കണ്ട് ഈശോ ഒട്ടും മടിക്കാതെ, “മകനേ, നിന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” (മർക്കോസ് 2:5) എന്നു പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ആദ്യത്തെ ദാനം ലഭിച്ചത്.

ഈ രണ്ടു ദാനങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക: പാപക്ഷമയും ശാരീരിക സൗഖ്യവും. “മകനേ, നിന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന് ഈശോ പറഞ്ഞപ്പോൾ പലരും ആശ്ചര്യപ്പെടുകയോ എന്തിനു പറയുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ കുഴങ്ങുകയോ ചെയ്തിരിക്കാം. അവർ ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിരിക്കാം: പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടാൻ മാത്രമല്ല ഈ മനുഷ്യനെ മേൽക്കൂരയിലൂടെ താഴെയിറക്കിയത്; തീർച്ചയായും അവൻ വന്നത് ശാരീരിക സൗഖ്യത്തിനാണ്!

പാപക്ഷമയെന്ന ഈ ആദ്യ ദാനത്തിനു സാക്ഷികളായവരുടെ വിവിധ ചിന്തകളെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ഊഹിക്കാനേ കഴിയൂ. എങ്കിലും, നമ്മുടെ സ്വന്തം പ്രതികരണങ്ങൾ എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് പ്രയോജനകരമാണ്. ആ മനുഷ്യനെ താഴെയിറക്കുന്നത് കാണാൻ നിങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, ഈശോ അവനെ ഉടനെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നതിനു പകരം അവന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നതു കേട്ടപ്പോൾ നിങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമായിരുന്നു? ചിലർക്ക് അല്പം അസൂയ തോന്നിയിരിക്കാം. ഈശോ ആരോടാണോ സംസാരിച്ചിരുന്നത്, ആ നിയമജ്ഞരെപ്പോലെയുള്ള മറ്റുചിലർ കോപത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു: “ഇവൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നതെന്ത്? ഇവൻ ദൈവദൂഷണം പറയുന്നു. ദൈവത്തിനല്ലാതെ മറ്റാർക്കു പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയും?” (മർക്കോസ് 2:7). എന്നാൽ മറ്റുചിലർ, പ്രത്യേകിച്ച് ആ മനുഷ്യനെ താഴെയിറക്കിയ നാലുപേർ, തങ്ങളുടെ വലിയ വിശ്വാസം നിമിത്തം ഈശോയുടെ അധികാരത്തിൽ ആശ്രയിച്ച്, അഗാധമായ സന്തോഷത്തോടും നന്ദിയോടുംകൂടി അവന്റെ വാക്കുകൾ സ്വീകരിച്ചിരിക്കാം.

ഇനി രണ്ടാമത്തെ ദാനത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക: ആ മനുഷ്യന്റെ ശാരീരിക സൗഖ്യം. ചലിക്കാനാവാതെ തളർന്നുകിടന്ന ഈ മനുഷ്യനെ നിങ്ങൾ കാണുകയും, പിന്നീട് ഈശോയുടെ കല്പനയാൽ അവൻ സുഖം പ്രാപിച്ച് നടക്കുന്നതു കാണുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമായിരുന്നു? സുവിശേഷം പറയുന്നതനുസരിച്ച്, ജനങ്ങൾ വിസ്മയഭരിതരായി ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു: “ഇതുപോലെ ഒന്നും ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല” (മർക്കോസ് 2:12).

പാപക്ഷമയെന്ന ദാനം നിയമജ്ഞരുടെ കോപത്തിനും കുറ്റപ്പെടുത്തലിനും ഇടയാക്കിയപ്പോൾ, ശാരീരിക സൗഖ്യം അവിടെ കൂടിയിരുന്നവരിൽ വിസ്മയവും സ്തുതിയും ഉണർത്തി എന്നതു ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആ മനുഷ്യന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടപ്പോഴും അവർ വിസ്മയിച്ചിരുന്നോ? ആ നിമിഷത്തിൽ അവർ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തിയിരുന്നോ?

ശാരീരിക സൗഖ്യമെന്ന അത്ഭുതം നിസ്സംശയമായും വിസ്മയത്തിനും ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിനും കാരണമായിരുന്നു. ഭയാനകമായ അവസ്ഥയിൽനിന്ന് ആ മനുഷ്യനെ മോചിപ്പിച്ച് ശാരീരിക ആശ്വാസം നൽകുക മാത്രമല്ല, ഈശോ ആരാണെന്നും അവൻ ദൈവമാണെന്നും അത് വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. നിയമജ്ഞർ ശരിയായി പറഞ്ഞതുപോലെ, “ദൈവത്തിനല്ലാതെ മറ്റാർക്കു പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയും?” അതുപോലെ, ദൈവത്തിനല്ലാതെ മറ്റാർക്ക് അത്ഭുതകരമായ സൗഖ്യം നൽകാൻ കഴിയും? ദൈവത്തിനല്ലാതെ ആർക്കും ഇതു ചെയ്യാനാവില്ല. ഈ സൗഖ്യദാനത്തിന്റെ പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിലൊന്ന് ഇതാണ്. ആ മനുഷ്യന്റെ ശാരീരിക അസ്വാസ്ഥ്യത്തോടുള്ള ഈശോയുടെ അനുകമ്പ ഈ സൗഖ്യദാനത്തിന് ഒരു പ്രേരണയായിരുന്നെങ്കിലും, അതിലേറെ പ്രധാനമായി, നിന്ദാഭാവമുള്ള നിയമജ്ഞർ ഉൾപ്പെടെ അവിടെ കൂടിയിരുന്ന എല്ലാവർക്കും ഇതൊരു പഠനാവസരമായിരുന്നു. അതിനെക്കാൾ എത്രയോ വലിയ ദാനമായ പാപക്ഷമയുടെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധം അവരിൽ ഉളവാക്കുകയായിരുന്നു അതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കാനും പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കാനും കഴിയൂ എങ്കിൽ, ആ മനുഷ്യനെ സുഖപ്പെടുത്തിയതിലൂടെ ഈശോ അഗാധമായ ഒരു സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി: അവൻ ദൈവമാണ്; പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കാനുള്ള അധികാരം അവനു മാത്രമേയുള്ളൂ.

ഈ രണ്ടു ദാനങ്ങളിൽ പാപക്ഷമയായിരുന്നു അനന്തമായി മഹത്തായത്. അവന്റെ ശാരീരിക അസ്വാസ്ഥ്യങ്ങൾ മരണത്തോടെ അവസാനിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ പാപക്ഷമ ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള നിത്യമായ വേർപാട് നിലനിൽക്കുമായിരുന്നു. നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും കാര്യത്തിലും ഇതുതന്നെയാണ് സത്യം.

നിങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് പ്രാർഥിക്കുന്നതെന്ന് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആനുകൂല്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയാണോ, അതോ കരുണയ്ക്കും പാപക്ഷമയ്ക്കുംവേണ്ടിയാണോ കൂടുതൽ സമയം പ്രാർഥിക്കുന്നത്? അനുരഞ്ജന കൂദാശയിൽ നിങ്ങൾ ആ പാപക്ഷമ പതിവായി സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ടോ? പ്രഥമവും ഏറ്റവും മഹത്തുമായ ആ ദാനം നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കും സൗജന്യമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. നമ്മെത്തന്നെ എളിമപ്പെടുത്തി, ഈ ദാനത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ വിശ്വസിച്ച്, കൂദാശയിലൂടെ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുമ്പോൾ നമുക്കു പാപക്ഷമ ലഭിക്കുന്നു. ഈ ജീവിതത്തിൽ അതിനെക്കാൾ മഹത്തായി മറ്റൊന്നുമില്ല.

ക്ഷമിക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, നിത്യതയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ക്ഷണികവും അല്പമൂല്യമുള്ളതുമായ ആനുകൂല്യങ്ങളാണ് ഞാൻ പലപ്പോഴും തേടുന്നത്. അങ്ങ് എന്റെ ജീവിതത്തെ കാണുന്നതുപോലെ അതിനെ കാണാനും, അങ്ങ് നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏറ്റവും മഹത്തായ ദാനങ്ങളായ എന്റെ പാപങ്ങളുടെ ക്ഷമയും അങ്ങയോടുള്ള ഐക്യവും മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി ആഗ്രഹിക്കാനും എനിക്കു കൃപ നൽകണമേ. നിത്യമായ ഈ നിക്ഷേപങ്ങൾക്ക് പ്രഥമസ്ഥാനം നൽകാനും, അങ്ങയുടെ കരുണ എന്റെമേൽ ചൊരിയപ്പെടുമ്പോൾ വിശുദ്ധമായ വിസ്മയത്തോടെ ആനന്ദിക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


സുവർണനിയമം

സാധാരണകാലത്തിലെ ഏഴാം ഞായർ (വർഷം C)

ഈശോ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “കേൾക്കുന്ന നിങ്ങളോടു ഞാൻ പറയുന്നു: നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ; നിങ്ങളെ വെറുക്കുന്നവർക്കു നന്മ ചെയ്യുവിൻ; നിങ്ങളെ ശപിക്കുന്നവരെ അനുഗ്രഹിക്കുവിൻ; നിങ്ങളോടു മോശമായി പെരുമാറുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുവിൻ.” ലൂക്കാ 6:27–28

ഇത് ചെയ്യുക പ്രയാസമാണ്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെ, “നന്മ” കൈവരിക്കാൻ പലപ്പോഴും “പ്രയാസം” ഒരു മുന്നുപാധിയാണ്. യേശുവിന്റെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ പ്രഭാഷണങ്ങളിലൊന്നായ ഈ സമതലപ്രസംഗത്തിൽ, ലൗകികയുക്തിയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന, അടിമുടി വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ജീവിതരീതി നാം സ്വീകരിക്കണമെന്ന് അവിടുന്ന് തുടർന്നു പറയുന്നു: നമ്മെ അടിക്കുന്നവന് മറുകരണം കാണിച്ചുകൊടുക്കുക, തിരികെ ലഭിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഉദാരമായി നൽകുക, നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ മാത്രമല്ല, നമ്മെ എതിർക്കുന്നവരെയും സ്നേഹിക്കുക.

സ്വയം സംരക്ഷിക്കാനാണ് നാം സ്വാഭാവികമായി ശ്രമിക്കുന്നത്. ആരെങ്കിലും നമ്മെ അടിക്കുകയോ വഞ്ചിക്കുകയോ വെറുക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, തിരിച്ചടിക്കാനാണ് നമുക്കു തോന്നുന്നത്. ഉത്ഭവപാപത്താൽ ദുർബലമാക്കപ്പെട്ടതും സ്വാർഥതയിലേക്കു ചായ്‌വുള്ളതുമായ നമ്മുടെ പതിത മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽനിന്നാണ് ഈ പ്രതികരണം ഉണ്ടാകുന്നത്. കൃപ നമ്മുടെ ആത്മാക്കളിൽ അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ നിറയാൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് ഈ പ്രേരണകൾക്ക് അതീതമായി ഉയരാൻ ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, കോപമോ സ്വയം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള മിഥ്യാബോധമോ അല്ല, ദൈവത്തിന്റെ കരുണയായിരിക്കും നമ്മുടെ തൽക്ഷണ പ്രതികരണം. പ്രയാസകരമാണെങ്കിലും, നമുക്കു ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല കാര്യമാണിത്; കാരണം, അതിന് അത്യഗാധമായ ഉപവിസ്നേഹം ആവശ്യമാണ്.

ത്യാഗവും സ്വയംപരിത്യാഗവും നല്ലതാണെന്ന് നാം എല്ലായ്‌പ്പോഴും ഉടനടി തിരിച്ചറിയാറില്ല. എങ്കിലും, ഈ പുണ്യങ്ങൾ യേശുവിന്റെ ദൗത്യത്തിലും അവിടുത്തെ സ്വത്വത്തിലും കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തായിരുന്നു. അവിടുത്തെ അനുകരിക്കുന്നത് അവിടുന്ന് പ്രസംഗിച്ച ജ്ഞാനത്തിലേക്കു നമ്മെ തീർച്ചയായും നയിക്കും. എന്നാൽ, നമ്മുടെ ബുദ്ധിയും ഇച്ഛാശക്തിയും കൃപയാൽ ഉയർത്തപ്പെടാതെ യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം സ്വീകരിക്കുക അസാധ്യമായതിനാൽ, ഒരു തുടക്കം കുറിക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നതിനായി, പലപ്പോഴും “സുവർണനിയമം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന തത്ത്വം അവിടുന്ന് കരുണാപൂർവം നൽകുന്നു: “മറ്റുള്ളവർ നിങ്ങളോടു ചെയ്യണമെന്ന് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ അവരോടും ചെയ്യുക” (ലൂക്കാ 6:31). ഈ തത്ത്വം അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു മാർഗദർശനമാണ്; അനീതിയുടെ ഏറ്റവും വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ സാഹചര്യങ്ങളെപ്പോലും സമീപിക്കാൻ പ്രായോഗികമായ ഒരു വഴി ഇതു നൽകുന്നു.

യേശുവിന്റെ സമൂലമായ ഈ ആഹ്വാനം നിങ്ങളെ ഏതെല്ലാം വിധത്തിൽ വെല്ലുവിളിക്കുന്നുവെന്ന് ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങൾ മോശമായി പെരുമാറപ്പെട്ടതിന്റെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ ഓർക്കാൻ കഴിയുമോ? അത്തരം നിമിഷങ്ങൾ ഓർമയിൽ വരുമ്പോൾ, നമ്മിൽ മിക്കവരും നമുക്കുണ്ടായ ദ്രോഹത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും നീതി തേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മുറിവ് ആഴമുള്ളതാകുമ്പോൾ പ്രതികാരചിന്തകൾക്കു മനസ്സിൽ ഇടം നൽകുക എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ മറ്റൊരു വഴി പരിഗണിക്കാൻ യേശു നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. കോപവും പ്രതികാരവും താൽക്കാലിക ആശ്വാസം നൽകിയേക്കാം; പക്ഷേ അവ യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നില്ല. പാപത്തിന്റെ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളിൽനിന്ന് നമ്മെ മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രതികരണങ്ങൾ ദൈവകരുണയും ക്ഷമയും ഉപവിസ്നേഹവും മാത്രമാണ്.

നമ്മുടെ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുകയും നമ്മെ വെറുക്കുന്നവർക്കു നന്മ ചെയ്യുകയും നമ്മെ ശപിക്കുന്നവരെ അനുഗ്രഹിക്കുകയും നമ്മോടു മോശമായി പെരുമാറുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ നാം തിന്മയെ ന്യായീകരിക്കുകയല്ല—നേരെമറിച്ചുള്ളതും അതിലേറെയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്. മറുകരണം കാണിച്ചുകൊടുക്കാനോ നമ്മുടെ മേലങ്കി നൽകാനോ ഉള്ള യേശുവിന്റെ കൽപ്പനകൾ അക്ഷരാർഥത്തിലുള്ളവ എന്നതിലുപരി ആലങ്കാരികമായിരിക്കാമെങ്കിലും, സന്ദേശം വ്യക്തമാണ്: നാം അനുഭവിക്കുന്ന ഓരോ തിന്മയ്ക്കും ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ മറുപടി കരുണയും ക്ഷമയും അതിസ്വാഭാവികമായ ഔദാര്യവുമാണ്.

അവസാനം, ദൈവം ദൈവികനീതി നടപ്പാക്കും. അത് അവിടുത്തെ ചുമതലയാണ്, നമ്മുടേതല്ല. ഈ ജീവിതത്തിൽ നമ്മുടെ ദൗത്യം ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. കുരിശിലെ യേശുവിന്റെ പ്രാർഥന നാം അനുകരിക്കുമ്പോൾ ദൈവം മഹത്വപ്പെടുന്നു: “പിതാവേ, ഇവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ; തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് ഇവർ അറിയുന്നില്ല” (ലൂക്കാ 23:34). ആ പ്രാർഥന ചൊല്ലുന്നതോ ദൈവകരുണ പ്രകടമാക്കുന്നതോ പ്രയാസമാണെങ്കിൽ, സുവർണനിയമത്തിലേക്കു മടങ്ങുക: “മറ്റുള്ളവർ നിങ്ങളോടു ചെയ്യണമെന്ന് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ അവരോടും ചെയ്യുക.”

നാമെല്ലാവരും മറ്റുള്ളവർക്കെതിരെ പാപം ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങൾ പാപം ചെയ്യുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ വീഴ്ചകളെക്കാൾ വലുതായ സ്നേഹം നിങ്ങളോടുള്ള ഒരാളിൽനിന്നു ക്ഷമ ലഭിക്കുന്നതിന്റെ സന്തോഷവും ആശ്വാസവും ഓർക്കുക. എത്ര ആഴമേറിയ കൃപയാണത്! മറ്റുള്ളവർ നമുക്കെതിരെ ചെയ്യുന്ന പാപങ്ങളുടെ ഞെരുക്കുന്ന ഭാരത്തിൽനിന്ന് നമ്മെ മോചിപ്പിക്കാൻ മാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവരിൽ അനുതാപവും മാനസാന്തരവും പ്രചോദിപ്പിക്കാനും ഈ ആഴമേറിയ സ്നേഹത്തിനു ശക്തിയുണ്ട്.

യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം നിങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അനീതിക്കു മുന്നിലും നിങ്ങൾ ആരോടാണു കരുണ കാണിക്കേണ്ടത്? പ്രകടമായ നന്ദികേടു നേരിടുമ്പോൾപ്പോലും, ആരോടാണ് അസാധാരണമായ ഔദാര്യം കാണിക്കാൻ നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? അനീതി നമ്മിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിനും വേദനയ്ക്കും അതീതമായി നാം ഉയരണം; യേശു പ്രസംഗിക്കുകയും സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ആചരിക്കുകയും ചെയ്ത ദൈവകരുണയോടു നമ്മെത്തന്നെ ഐക്യപ്പെടുത്തുന്നതിലെ ജ്ഞാനം കണ്ടെത്തുകയും വേണം. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള വഴി മാത്രമല്ല, നമുക്കു ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും മഹത്തായ ഉപവിപ്രവൃത്തികളിലൊന്നുകൂടിയാണ്.

അഗാധമായ കരുണയുടെ ദൈവമേ, ദൈവകരുണയുടെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് അങ്ങ് ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല, അങ്ങയുടെ പീഡാനുഭവത്തിലൂടെയും മരണത്തിലൂടെയും അതു വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പരിപൂർണമായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്റെ ഹൃദയത്തെ ഞെരുക്കുന്ന കോപത്തിന്റെയും വേദനയുടെയും ഭാരത്തിൽനിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിക്കണമേയെന്ന് ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. അങ്ങ് എന്നെ വിളിക്കുന്ന കരുണയുടെ ജീവിതം പൂർണമായി നയിക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, അതിരുകളില്ലാത്ത സ്നേഹവും അളവറ്റ അനുകമ്പയും നിറഞ്ഞ, അങ്ങയുടേതുപോലെയുള്ള ഒരു ഹൃദയം എനിക്കു നൽകണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


മഹിമയിൽനിന്ന് പൈശാചികതയിലേക്ക്

സാധാരണകാലത്തിലെ ഏഴാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച

“ഗുരോ, ഊമനായ ആത്മാവു ബാധിച്ച എന്റെ മകനെ ഞാൻ അങ്ങയുടെ അടുത്തു കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു. അത് അവനെ എവിടെവച്ചു പിടികൂടിയാലും നിലത്തു തള്ളിയിടുന്നു; അവന്റെ വായിൽനിന്നു നുര വരുന്നു, അവൻ പല്ലുകടിക്കുകയും ശരീരം മരവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനെ പുറത്താക്കാൻ ഞാൻ അങ്ങയുടെ ശിഷ്യരോട് അപേക്ഷിച്ചു, എന്നാൽ അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല.” അവൻ മറുപടിയായി അവരോടു പറഞ്ഞു: “വിശ്വാസമില്ലാത്ത തലമുറയേ, എത്രകാലം ഞാൻ നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും? എത്രകാലം ഞാൻ നിങ്ങളെ സഹിക്കും? അവനെ എന്റെ അടുത്തു കൊണ്ടുവരുവിൻ.” മർക്കോസ് 9:17–19

തുടർന്ന് ആ ബാലനെ യേശുവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു. ഉടനെ പിശാച് അവനെ കഠിനമായി വിറപ്പിച്ചു: അവൻ നിലത്തുവീണ് ഉരുളുകയും വായിൽനിന്ന് നുര വരാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ആ നിമിഷം, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും തിന്മയുടെ ഭീകരമായ യാഥാർഥ്യത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടു.

ഇത്തരമൊരു കാഴ്ച അപൂർവമാണെങ്കിലും പിശാചുക്കൾ യാഥാർഥ്യമാണ്. അവർ നമ്മെ വെറുക്കുന്നു, നമ്മെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു, വഞ്ചനയിൽ അതിസമർഥരുമാണ്. ദൈവം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള പീഡനം അനുവദിക്കുന്നത്? ഇത്തരം പീഡനത്തിന്റെ അസ്തിത്വം ഒരു രഹസ്യമായി തുടരുന്നുവെങ്കിലും—സഭ അതിനെ mysterium iniquitatis, അഥവാ “തിന്മയുടെ രഹസ്യം” എന്നു വിളിക്കുന്നു—തന്റെ പരിപാലനയുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ മാത്രമേ ദൈവം അത് അനുവദിക്കുന്നുള്ളൂ. തന്റെ മഹത്ത്വം വെളിപ്പെടുത്താനും വിശ്വാസത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കാനും തന്റെ അധികാരം വെളിവാക്കാനുമായി, ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ തിന്മയ്ക്കുപോലും അനുമതി ലഭിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ തിന്മയുടെ രഹസ്യം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും പരിഹാരം വ്യക്തമാണ്: യേശു ചെവിടനും ഊമനുമായ ആത്മാവിനെ ശാസിക്കുകയും ബാലനിൽനിന്ന് പുറത്തുപോകാനും ഇനിയൊരിക്കലും അവനിൽ പ്രവേശിക്കാതിരിക്കാനും കല്പിക്കുകയും ചെയ്തു. പിശാച് അനുസരിച്ചു.

ഈ മോചനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം പ്രധാനമാണ്. തൊട്ടുമുമ്പ് യേശു പത്രോസ്, യാക്കോബ്, യോഹന്നാൻ എന്നിവരോടൊപ്പം മലമുകളിലായിരുന്നു. അവിടെ മോശയോടും ഏലിയായോടും സംസാരിക്കുമ്പോൾ ദിവ്യമഹത്ത്വം പ്രസരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ആ മൂന്ന് അപ്പസ്തോലന്മാരും വിസ്മയവും ഭയാദരവുംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. രൂപാന്തരീകരണത്തിന്റെ അനുഭവം അവരുടെ ഓർമയിൽ മായാത്തവിധം പതിഞ്ഞു; ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ധ്യാനിക്കാനും പ്രത്യാശിക്കാനും അത് അവർക്ക് ഏറെ നൽകി.

യേശുവും ആ മൂന്ന് അപ്പസ്തോലന്മാരും യേശുവിന്റെ മഹത്ത്വത്തിന്റെ ഉന്നതികൾ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽനിന്ന് പിശാചുബാധയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്കാണ് കടന്നുവന്നത്. അവർ മല കയറിയതും ഇറങ്ങിയതും ഇതിന്റെ പ്രതീകമാണ്. സ്വർഗത്തിന്റെ മഹിമകളിൽനിന്ന് ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന് പിശാചുക്കളെയും പാപത്തെയും മരണത്തെയും കീഴടക്കിയ ദൈവത്തിന്റെ മനുഷ്യാവതാരത്തെയും ഇത് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ മോചനത്തിനു മുമ്പുള്ള യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ, നമുക്ക് വിശ്വാസം എത്രമാത്രം ആവശ്യമാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. “വിശ്വാസമില്ലാത്ത തലമുറയേ, എത്രനാൾ ഞാൻ നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും? എത്രനാൾ ഞാൻ നിങ്ങളെ സഹിക്കും?” എന്ന അവിടുത്തെ ആദ്യ വിലാപം ദുഃഖം നിറഞ്ഞ ഒരു ശാസനയും വെല്ലുവിളിയുമാണ്. അവിടുന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് ലോകത്തിലെ തിന്മയുടെ അടിസ്ഥാനകാരണം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയായിരുന്നു: ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ അഭാവം. യേശുവിന്റെ മാനുഷികമായ ദുഃഖത്തിലൂടെ പ്രകടമാകുന്ന ദൈവികസത്യത്തെയാണ് ഈ പ്രസ്താവന പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവമെന്ന നിലയിൽ, എല്ലാ മനുഷ്യരും തിന്മയുടെ പീഡനത്തിൽനിന്ന് മോചിതരാകണമെന്ന് അവിടുന്ന് തീവ്രമായി ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ ശിഷ്യന്മാരുടെ വിശ്വാസക്കുറവ് അതിനെ അതിജീവിക്കാനുള്ള അവരുടെ കഴിവിനെ പരിമിതപ്പെടുത്തി. അതിനാൽ, ദൈവപുത്രനിൽനിന്നുള്ള ഉചിതമായ മാനുഷിക പ്രതികരണം ദുഃഖമായിരുന്നു; അത് അവിടുന്ന് മനോഹരമായും ശക്തമായും പ്രകടിപ്പിച്ചു.

ബാലന്റെ പിതാവുമായുള്ള യേശുവിന്റെ സംഭാഷണത്തിലും ഇതേ ദുഃഖം പ്രകടമാണ്. “എന്നാൽ അങ്ങേക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, ഞങ്ങളോട് കരുണ തോന്നി ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ” എന്ന് അവൻ അപേക്ഷിച്ചു. ഇത് യേശുവിൽനിന്ന് ശക്തമായ ഒരു പ്രതികരണം ഉളവാക്കി: “‘അങ്ങേക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ’ എന്നോ! വിശ്വാസമുള്ളവന് എല്ലാം സാധ്യമാണ്.”

പലപ്പോഴും ആ പിതാവിന്റെ അപേക്ഷ നമ്മുടെതന്നെ പ്രാർഥനകളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. നാം ദൈവത്തോട് കൃപയ്ക്കായി യാചിക്കുകയും അവിടുന്നിലുള്ള ആശ്രയം ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്തേക്കാം. എന്നിട്ടും നമ്മുടെ വാക്കുകൾക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു മന്ത്രണമുണ്ട്: “അങ്ങേക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ.” ആ പിതാവിന്റെ വിശ്വാസം പതറുന്നതായിരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ മകനെ മോചിപ്പിക്കാൻ യേശുവിന് അത് മതിയായിരുന്നു. പൂർണമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഈ അഭാവം പിതാവിന്റെ മറുപടിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു: “ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു; എന്റെ അവിശ്വാസം പരിഹരിക്കണമേ!”

ഈ സംഭവത്തിന്റെ മുഴുവൻ പശ്ചാത്തലവും ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ—അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ അഭാവത്തെ—പരിശോധിക്കുക. രൂപാന്തരീകരണത്തിന്റെ മലയിൽനിന്ന് യേശു ഇറങ്ങിവന്നതുപോലെ, അത്യുന്നതനും മഹത്വപൂർണനുമായ ദൈവം നിങ്ങളുടെ അടുക്കലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നത് ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് ആരംഭിക്കുക. തുടർന്ന് നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന തിന്മ അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ സമർപ്പിക്കുക. ആ പിതാവിനോടൊപ്പം പ്രാർഥിക്കുക: “ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു; എന്റെ അവിശ്വാസം പരിഹരിക്കണമേ!” കൂടുതൽ ഉറച്ച വിശ്വാസത്തിലേക്ക് നിങ്ങളെ വിളിച്ചുകൊണ്ട്, യേശുവിന്റെ വിലാപം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കാനും നിങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കാനും അനുവദിക്കുക. അവിടുത്തെ ഉത്തരം വരുകയും അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ തിന്മയിൽനിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ അനുഭവം അതിലും വലിയൊരു ദാനത്തിന് വഴിയൊരുക്കട്ടെ: ദൈവത്തിലുള്ള നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ആശ്രയത്തിന്റെയും വർധനയ്ക്ക്. വിശ്വാസത്തോടെ ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ തിന്മയുടെ രഹസ്യത്തെ നേരിടാനും അതിജീവിക്കാനും നമുക്കു കഴിയൂ.

അത്യുന്നതനും മഹത്വപൂർണനുമായ ദൈവമേ, പാപികളായ അങ്ങയുടെ ജനമായ ഞങ്ങൾക്ക് സ്വർഗത്തിന്റെ മഹിമ നൽകാൻ അങ്ങ് ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. പാപികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ എന്നെയും ഉൾപ്പെടുത്തി ഞാൻ നിലവിളിക്കുന്നു: “ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു; എന്റെ അവിശ്വാസം പരിഹരിക്കണമേ!” ദൈവത്തിന്റെ മകനെന്ന നിലയിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, അങ്ങയിലുള്ള എന്റെ വിശ്വാസം വർധിപ്പിക്കുകയും എല്ലാ തിന്മയിൽനിന്നും എന്നെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


പ്രാധാന്യത്തിൽ “ഏറ്റവും ചെറിയവൻ” ആകുക

സാധാരണകാലത്തിലെ ഏഴാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച

“ആരെങ്കിലും ഒന്നാമനാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ, അവൻ എല്ലാവരിലും അവസാനത്തവനും എല്ലാവരുടെയും ശുശ്രൂഷകനുമാകണം.” ഒരു ശിശുവിനെ എടുത്ത് അവരുടെ നടുവിൽ നിർത്തി, അതിനെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: “ഇതുപോലെയുള്ള ഒരു ശിശുവിനെ എന്റെ നാമത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്നവൻ എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നു; എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നവൻ എന്നെയല്ല, എന്നെ അയച്ചവനെ സ്വീകരിക്കുന്നു.” മർക്കോസ് 9:35–37

രൂപാന്തരീകരണത്തിനുശേഷം യേശുവും പത്രോസും യാക്കോബും യോഹന്നാനും മലയിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തെയും പിശാചുബാധിതനായ ഒരു ബാലനെയും കണ്ടു. യേശുവിനോടൊപ്പം മലയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടാതിരുന്ന അപ്പസ്തോലന്മാർ ശ്രമിച്ചിട്ടും, പിശാചിനെ പുറത്താക്കാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. യേശു പിശാചിനെ പുറത്താക്കിയശേഷം, ഇത്തരമൊരു പിശാചിനെ പ്രാർഥനയിലൂടെ മാത്രമേ പുറത്താക്കാനാകൂ എന്ന് അവിടുന്ന് വിശദീകരിച്ചു. പ്രാർഥനയിൽ അപ്പസ്തോലന്മാർ അപ്പോഴും പൂർണത കൈവരിച്ചിരുന്നില്ല. അവരുടെ പരാജയത്തിനിടയിലും, ഇത് അവരെ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു അവസരമായി മാറി.

ആ അനുഭവത്തിനു തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷഭാഗം ആരംഭിക്കുന്നത്. അപ്പസ്തോലന്മാർക്ക് പഠിക്കാനുള്ള മറ്റു സന്ദർഭങ്ങളും അത് നൽകുന്നു. യേശു അവരെ ഗലീലിയിലൂടെ ഒരു യാത്രയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയി. വഴിയിൽവെച്ച്, താൻ ഉടൻ പീഡകൾ സഹിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് അവരോടു വെളിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ വിശദീകരണം തികവുറ്റതായിരുന്നെങ്കിലും, അവർക്ക് യേശുവിനെ മനസ്സിലായില്ല; അവിടുത്തോടു ചോദിക്കാൻ അവർ ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ദൈവികസത്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ചപ്പോൾ അവർ അനുഭവിച്ച ഭയം നമുക്കെല്ലാവർക്കും പരിചിതമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സത്യങ്ങൾ നമ്മെ എത്ര ആഴത്തിൽ വെല്ലുവിളിക്കുന്നുവെന്ന് പലപ്പോഴും നാം തിരിച്ചറിയുകപോലുമില്ല. അപ്പസ്തോലന്മാർ യേശുവിനെ മിശിഹായായി അറിയുകയും സ്നേഹിക്കുകയും അനുഗമിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും, പിശാചുക്കളെ നേരിടാൻ ആവശ്യമായ പ്രാർഥനയുടെ ആഴമോ യേശുവിന്റെ പീഡാനുഭവത്തിന്റെ അമൂല്യമായ മഹത്ത്വംപോലുള്ള ദൈവികരഹസ്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാൻ ആവശ്യമായ തുറവിയോ കൈവരിക്കാൻ അവരുടെ മനസ്സിനും ഹൃദയത്തിനും അപ്പോഴും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അവർ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ അപര്യാപ്തത വീണ്ടും വെളിപ്പെട്ടു. തങ്ങളിൽ ആരാണ് വലിയവൻ എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവരിൽ ചിലർ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ തർക്കിച്ചു. പത്രോസിനെയും യാക്കോബിനെയും യോഹന്നാനെയും മാത്രം മലയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയതിൽ മറ്റു ഒൻപതുപേർക്ക് ഒരുപക്ഷേ അസൂയ തോന്നിയിരിക്കാം. പിശാചിനെ പുറത്താക്കാൻ മറ്റു ഒൻപതുപേർക്കും കഴിയാതിരുന്നതിനെ ആ മൂവരും ചോദ്യം ചെയ്തിട്ടുപോലുമുണ്ടാകാം. ഭാഗ്യവശാൽ, യേശു ഒരു കുട്ടിയെ എടുത്തുകൊണ്ട് ഇടപെട്ടു; അവരിൽ ഒന്നാമനാകുന്നവൻ എല്ലാവരിലും അവസാനത്തവനും എല്ലാവരുടെയും ശുശ്രൂഷകനുമായിരിക്കണമെന്ന് സൗമ്യമായി വിശദീകരിച്ചു.

ഒരു കുട്ടിയെ കൈകളിലെടുക്കുന്ന യേശുവിന്റെ ദൃശ്യം ഏറെ ഹൃദയസ്പർശിയാണ്. ഇന്ന് പല രാജ്യങ്ങളിലും കുട്ടികളെ വാത്സല്യപൂർവം പരിപാലിക്കുന്നു; മാതാപിതാക്കളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷവും അവരാണ്. സ്നേഹമുള്ള മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ മക്കളുടെ നന്മയ്ക്കായി എന്തും ചെയ്യും; അവർക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻപോലും അർപ്പിക്കും. എന്നാൽ, എല്ലാക്കാലത്തും സ്ഥിതി ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല.

പുരാതനലോകത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗത്തും, ഇന്നുപോലും ചില സംസ്കാരങ്ങളിലും, അധികാരമോ പദവിയോ ഇല്ലാത്ത കുട്ടികൾ സമൂഹത്തിൽ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചവരിൽപ്പെട്ടിരുന്നു. ശിശുമരണനിരക്ക് ഉയർന്നിരുന്നതിനാൽ, കുട്ടി പക്വത പ്രാപിക്കുന്നതുവരെ അവന് പൂർണമായ ആദരവോ വിലയോ നൽകാൻ പല സംസ്കാരങ്ങളും മടിച്ചിരുന്നു. കൂടാതെ, ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് കഠിനാധ്വാനവും ഉൽപാദനക്ഷമതയും ആവശ്യമായിരുന്നതിനാലും കുട്ടികൾ പൂർണമായും മാതാപിതാക്കളെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നതിനാലും, മുതിർന്നവർക്കു നൽകിയിരുന്ന അതേ ആദരവ് അവർക്കു നൽകിയിരുന്നില്ല. ഗ്രീക്ക്-റോമൻ ലോകത്തിൽ, ജനിച്ചയുടൻ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് മരിക്കാൻ വിടാനോ മറ്റുള്ളവർ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുന്ന അവസ്ഥയിൽ ആക്കാനോ ഉള്ള നിയമപരമായ അവകാശംപോലും പിതാവിനുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് ഇത് ഞെട്ടിക്കുന്നതാണെങ്കിലും, അക്കാലത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ കഠിനമായ യാഥാർഥ്യമായിരുന്നു അത്.

ഈ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലം ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. മഹത്ത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അപ്പസ്തോലന്മാരുടെതന്നെ ധാരണകളെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്ന സാമൂഹിക മാനദണ്ഡങ്ങളെ യേശുവിന്റെ പ്രവൃത്തി എങ്ങനെ കീഴ്മേൽ മറിച്ചുവെന്ന് ഇത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. വെറുമൊരു കുട്ടിയെ ആശ്ലേഷിച്ചുകൊണ്ട്, അധികാരത്തിലോ പദവിയിലോ അല്ല, എളിമയിലും ദൈവാശ്രയത്തിലുമാണ് മഹത്ത്വം കാണേണ്ടതെന്ന് യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെയും നമ്മെയും വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ഒരു കുട്ടിയുടെ എളിമയും ബലഹീനതയും വിശ്വാസവും തുറന്ന മനസ്സും ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ അനിവാര്യഗുണങ്ങൾക്ക് മാതൃകയാണ്. നമ്മെത്തന്നെ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കുന്നതിലും മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹത്തോടെ സേവിക്കുന്നതിലുമാണ് യഥാർഥ മഹത്ത്വം കണ്ടെത്തുന്നതെന്ന് അവ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

യേശു അപ്പസ്തോലന്മാർക്ക് ദൈവികസത്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അവർ നേരിട്ട വെല്ലുവിളികളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. ഉടനടി മനസ്സിലാക്കാനുള്ള അവരുടെ കഴിവില്ലായ്മയും അവിടുത്തെ വചനങ്ങൾക്കായി മനസ്സു തുറക്കുന്നതിൽനിന്ന് അവരെ തടഞ്ഞ ഭയവും നാമെല്ലാവരും പങ്കുവയ്ക്കുന്ന പോരാട്ടങ്ങളാണ്. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാനുഭവത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ നിങ്ങൾ എത്രമാത്രം സന്നദ്ധരാകുന്നു എന്നു ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങളുടെ കുരിശെടുത്ത് അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കാൻ നിങ്ങൾ തയ്യാറാണോ? നിസ്വാർഥമായ ത്യാഗത്തിനുള്ള വിളി നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ ഭയം നിങ്ങളെ മടിച്ചുനിൽക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച് ആശയക്കുഴപ്പത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരു കുട്ടിയുടെ എളിമയും ബലഹീനതയും ആശ്രയഭാവവും വിശ്വാസവും അനുകരിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രബോധനം സ്വീകരിക്കാൻ നിങ്ങൾ മനസ്സു തുറക്കുകയും നിങ്ങളിലൂടെ തന്റെ മഹത്ത്വം വെളിപ്പെടുത്താൻ അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യും.

സകല മഹത്ത്വത്തിന്റെയും നാഥാ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് എല്ലാ ഭയവും അകറ്റണമേ. എന്റെ വിശുദ്ധീകരണത്തിലേക്കും യഥാർഥ മഹത്ത്വത്തിലേക്കുമുള്ള മഹിമയേറിയ വഴിയായി അങ്ങയുടെ കുരിശിനെ കാണാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഒരു കുട്ടിയുടെ വിശ്വാസത്തോടും എളിമയോടും ആശ്രയഭാവത്തോടുംകൂടി എന്റെ സ്വന്തം കുരിശുകളെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങയുടെ ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹം എന്നിലും എന്നിലൂടെയും വെളിപ്പെടുകയും എന്നെ അങ്ങയോട് എന്നും കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമാറാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


സത്യത്തിന്റെയും കൃപയുടെയും പൂർണത

സാധാരണകാലത്തിലെ ഏഴാം ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ച

യോഹന്നാൻ യേശുവിനോടു പറഞ്ഞു: “ഗുരോ, അങ്ങയുടെ നാമത്തിൽ ഒരാൾ പിശാചുക്കളെ പുറത്താക്കുന്നതു ഞങ്ങൾ കണ്ടു. അയാൾ നമ്മെ അനുഗമിക്കുന്നില്ലാത്തതിനാൽ ഞങ്ങൾ അയാളെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.” യേശു മറുപടി പറഞ്ഞു: “അയാളെ തടയരുത്. എന്റെ നാമത്തിൽ ഒരു മഹത്കൃത്യം ചെയ്യുന്ന ആർക്കും അതേസമയം എന്നെക്കുറിച്ച് ദൂഷണം പറയാൻ കഴിയില്ല. നമുക്ക് എതിരല്ലാത്തവൻ നമുക്ക് അനുകൂലനാണ്.” മർക്കോസ് 9:38–40

“കത്തോലിക്കാ” എന്ന വാക്ക് ഗ്രീക്കിലെ കഥോലിക്കോസ് എന്ന പദത്തിൽനിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. സാർവത്രികം, സമഗ്രം, അഥവാ എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നത് എന്ന അർഥമാണ് അത് നൽകുന്നത്. ക്രൈസ്തവ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കഥോലിക്കോസ് എന്ന പദത്തിന്റെ അറിയപ്പെടുന്ന ഏറ്റവും ആദ്യകാല പ്രയോഗം ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടടുത്ത് അന്ത്യോക്യായിലെ വിശുദ്ധ ഇഗ്നേഷ്യസിന്റെ രചനകളിൽ കാണപ്പെടുന്നു. സ്മിർണായിലെ സഭയ്ക്കുള്ള തന്റെ ലേഖനത്തിൽ അദ്ദേഹം എഴുതി: “യേശുക്രിസ്തു എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ കത്തോലിക്കാ സഭയുണ്ട്.” ഒരു മെത്രാന്റെ അധികാരത്തിൻകീഴിൽ വിശ്വാസികളായ ക്രൈസ്തവർ എവിടെയെല്ലാം ഒരുമിച്ചുകൂടുന്നുവോ അവിടെയെല്ലാം സന്നിഹിതമായിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സാർവത്രിക ശരീരമായി സഭയെ വിശേഷിപ്പിക്കാനാണ് ഇഗ്നേഷ്യസ് “കത്തോലിക്കാ” എന്ന പദം ഉപയോഗിച്ചത്. ഉയർന്നുവരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്ന പാഷണ്ഡവിഭാഗങ്ങളിൽനിന്ന് യഥാർഥ സഭയെ വേർതിരിച്ചുകാണിക്കാനും ഈ പ്രയോഗം സഹായിച്ചു.

ആദിമസഭയുടെ കാലംമുതൽ ഇന്നുവരെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യം എല്ലാ മനുഷ്യരെയും സുവിശേഷം അറിയിക്കുകയും, സത്യത്തിന്റെയും കൂദാശകളുടെയും പൂർണ്ണത നിലനിൽക്കുന്ന കത്തോലിക്കാസഭയുമായുള്ള പൂർണ്ണമായ കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് അവരെ നയിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. എങ്കിലും, സഭയുമായി പൂർണ്ണമായ കൂട്ടായ്മയിലല്ലാത്തവരോട് നാം എങ്ങനെ ഇടപെടണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം വിലപ്പെട്ട ഉൾക്കാഴ്ച നൽകുന്നു. ദൈവകൃപയ്ക്ക് ദൃശ്യമായ അതിരുകൾക്കപ്പുറവും പ്രവർത്തിക്കാനാകുമെന്നും, സഭയുമായുള്ള ഐക്യം അപൂർണ്ണമാണെങ്കിലും അവിടുത്തെ നാമത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്ക് അവിടുത്തെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരാനായേക്കാമെന്നും യോഹന്നാനോടുള്ള യേശുവിന്റെ മറുപടി നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു (ഒത്തുനോക്കുക: കത്തോലിക്കാസഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം 819, 1257). സുവിശേഷത്തിന്റെ പൂർണ്ണത പ്രഘോഷിക്കാനുള്ള വിളിയോട് വിശ്വസ്തരായിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, സ്നേഹത്തോടും വിനയത്തോടും സഹകരണമനോഭാവത്തോടുംകൂടെ മറ്റുള്ളവരെ സമീപിക്കാൻ ഇത് നമ്മെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.

യേശുവിന്റെ ശിഷ്യനാണെന്ന് വ്യക്തമായി അറിയപ്പെടാത്ത ഒരാൾ യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ പിശാചുക്കളെ പുറത്താക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് “പ്രിയശിഷ്യനായ” യോഹന്നാൻ ആശങ്ക പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഇത് യോഹന്നാനെയും മറ്റു ശിഷ്യന്മാരെയും അസ്വസ്ഥരാക്കി; അവർ ആ മനുഷ്യനെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ, യോഹന്നാൻ പിന്നീട് ഈ ആശങ്ക യേശുവിന്റെ മുമ്പാകെ അവതരിപ്പിച്ചതിനാൽ, ആ മനുഷ്യൻ ഒരുപക്ഷേ അവരുടെ എതിർപ്പുകൾ അവഗണിക്കുകയും യേശുവിന്റെ നാമം ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ശുശ്രൂഷ തുടരുകയും ചെയ്തുവെന്ന് നമുക്ക് അനുമാനിക്കാം.

യോഹന്നാനെപ്പോലെ, വിശ്വാസത്തിന്റെ അഖണ്ഡതയും ഐക്യവും സംരക്ഷിക്കാൻ വിശ്വസ്തരായ കത്തോലിക്കർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. എന്നാൽ, ഈ ആഗ്രഹം തെറ്റായ രീതിയിൽ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത് ചിലപ്പോൾ അനാവശ്യമായ ഭിന്നതയിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം. ഉദ്ദേശ്യം പലപ്പോഴും നല്ലതാണെങ്കിലും, യോഹന്നാന്റെ അതേ ആശങ്ക യേശുവിനില്ല. “നമുക്ക് എതിരല്ലാത്തവൻ നമുക്ക് അനുകൂലനാണ്” എന്ന അവിടുത്തെ പ്രസ്താവനയെ “ദൈവികമായ ഉൾക്കൊള്ളൽ” സംബന്ധിച്ച ഒരു പ്രബോധനമായി വിശേഷിപ്പിക്കാം. പാഷണ്ഡതാപരമോ അധാർമ്മികമോ ആയ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ എതിർപ്പില്ലാതെ സ്വീകരിക്കുന്ന ആധുനിക ലൗകിക അർത്ഥത്തിലുള്ള ഉൾക്കൊള്ളലുമായി ഇതിനെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കരുത്. മറിച്ച്, കത്തോലിക്കാസഭയുടെ ദൃശ്യമായ അതിരുകൾക്കു പുറത്തുള്ള ചിലർ അപ്പോഴും കൃപാവസ്ഥയിലായിരിക്കാമെന്നും, സ്നേഹപ്രവൃത്തികളിലൂടെയും ജ്ഞാനത്തിലൂടെയും ദൈവിക അധികാരത്തിലൂടെയും ദൈവഹിതത്തോട് സഹകരിക്കാൻ കഴിവുള്ളവരായിരിക്കാമെന്നും ദൈവികമായ ഉൾക്കൊള്ളൽ അംഗീകരിക്കുന്നു.

എല്ലാവരെയും സുവിശേഷം അറിയിക്കുകയും വിശ്വാസത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന അനിവാര്യമായ കടമ നിറവേറ്റുന്നതിനൊപ്പം, സഭയ്ക്കു പുറത്തുള്ളവർ ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് പൂർണ്ണമായും വേർപെട്ടവരാണെന്നു കരുതുന്ന ഒറ്റപ്പെടൽ മനോഭാവം ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇന്ന് വിശ്വസ്തരായ കത്തോലിക്കർ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളി. വാസ്തവത്തിൽ, കത്തോലിക്കരല്ലാത്ത അനേകർ ദൈവരാജ്യത്തിനുവേണ്ടി നിഷേധിക്കാനാവാത്തവിധം നല്ല ഫലങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നുണ്ട്. യേശു നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, “അങ്ങനെ, അവരുടെ ഫലങ്ങളിൽനിന്ന് നിങ്ങൾ അവരെ തിരിച്ചറിയും” (മത്തായി 7:16).

കത്തോലിക്കാസഭയിലെ അംഗമായിരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു ലഭിച്ച അതിമഹത്തായ കൃപയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. സഭയിലെ വ്യക്തികളായ അംഗങ്ങളിൽ പാപം വ്യക്തമായും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, സഭ സ്വയം ക്രിസ്തുവിന്റെ കറയറ്റ മണവാട്ടിയാണ് (ഒത്തുനോക്കുക: എഫേസോസ് 5:27). സഭയോടുള്ള നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം കത്തോലിക്കാസഭയുടെ ദൃശ്യമായ അതിരുകൾക്കു പുറത്തു കഴിയുന്നവരിലേക്കും, ദൈവരാജ്യത്തിനുവേണ്ടി നല്ല ഫലങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന എല്ലാവരിലേക്കും വ്യാപിക്കട്ടെ. ദൈവകൃപയാൽ ജീവിക്കുന്ന എല്ലാവരും ഒരുനാൾ സഭയിൽ പൂർണ്ണമായി ഐക്യപ്പെടാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുക. മറ്റുള്ളവരിൽ ദൈവം ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും അവയിൽ സന്തോഷിക്കാനുമുള്ള ജ്ഞാനം യാചിക്കുക. യേശുവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ എപ്പോഴും ഓർമ്മിക്കുക: “നമുക്ക് എതിരല്ലാത്തവൻ നമുക്ക് അനുകൂലനാണ്.”

എന്റെ ദൈവമായ കർത്താവേ, “എല്ലാവരും രക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്നും സത്യത്തിന്റെ അറിവിലേക്ക് വരണമെന്നും” അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നു (1 തിമോത്തേയോസ് 2:4). അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ സഭയിലെ അംഗമെന്ന നിലയിൽ അങ്ങയെ അറിയാൻ എനിക്ക് അർഹതയില്ലാതിരുന്നിട്ടും ലഭിച്ച ദാനത്തെപ്രതിയുള്ള കൃതജ്ഞതയാൽ എന്റെ ഹൃദയം നിറയ്ക്കണമേ. മറ്റുള്ളവരെ അങ്ങയിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാൻ ഞാൻ പരിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അവരിൽ അങ്ങ് ചെയ്യുന്ന നല്ല പ്രവൃത്തികൾ തിരിച്ചറിയാനും, ആ പ്രവൃത്തികളിൽ സന്തോഷിക്കാനും, അങ്ങയുടെ സഭയിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെയും കൃപയുടെയും പൂർണ്ണതയുമായി അവർ ഐക്യപ്പെടുന്നതിനുവേണ്ടി തീക്ഷ്ണമായി പ്രാർത്ഥിക്കാനുമുള്ള ജ്ഞാനം എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങയുടെ ദൈവിക പദ്ധതിയിലുള്ള എന്റെ ആശ്രയം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും എപ്പോഴും അങ്ങയുടെ ഹിതം തേടാൻ എന്നെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ആദ്യം അടിത്തറ പണിയുക

സാധാരണകാലത്തിലെ ഏഴാം ആഴ്ചയിലെ വ്യാഴാഴ്ച

“നിന്റെ കൈ നിന്നെ പാപത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നെങ്കിൽ അതു വെട്ടിക്കളയുക. രണ്ടു കൈകളോടുകൂടി ഗെഹെന്നായിലെ കെടാത്ത അഗ്നിയിലേക്കു പോകുന്നതിനെക്കാൾ അംഗഹീനനായി ജീവനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതാണ് നിനക്കു നല്ലത്. നിന്റെ കാൽ നിന്നെ പാപത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നെങ്കിൽ അതു വെട്ടിക്കളയുക…” മർക്കോസ് 9:43–45

ഈ ഭാഗം വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ, സഭാപിതാക്കന്മാരിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും കൈ, കാൽ, കണ്ണ് എന്നിവയെ ഒരാളെ പാപത്തിലേക്കു നയിച്ചേക്കാവുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ വശങ്ങളുടെ—ബന്ധങ്ങൾ, പ്രവൃത്തികൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ വ്യക്തിപരമായ ശീലങ്ങൾ എന്നിവയുടെ—പ്രതീകങ്ങളായാണ് കാണുന്നത്. മാരകപാപം ഒഴിവാക്കുന്നതിന് നാം നൽകേണ്ട അതിവിശിഷ്ടമായ മുൻഗണന ഊന്നിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഈ ദൃശ്യാവിഷ്കാരം നമ്മെ ഞെട്ടിക്കുന്നു. നമ്മെ പാപത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഉറ്റസുഹൃത്തിന്റെ പ്രതീകമായി വിശുദ്ധ ബീഡ് “കൈ”യെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ, ലൗകിക ബഹുമതികൾ തേടാൻ ഒരാളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന അഹങ്കാരത്തിന്റെയോ, ദൈവത്തെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവൃത്തികളുടെയും ശീലങ്ങളുടെയും, അല്ലെങ്കിൽ ആത്മീയ അന്ധതയിലേക്കു നയിക്കുന്ന അനിയന്ത്രിതമായ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയോ പ്രതീകമായി കൈയെ കണ്ടു.

ഈ സുവിശേഷഭാഗം പ്രാർത്ഥനാപൂർവം ധ്യാനിക്കുന്നത് ഒരുപക്ഷേ അസുഖകരമായിരിക്കാം—എന്നാൽ അതുതന്നെയാണ് ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. ഈ ഭാഗം പരാമർശിക്കുന്ന മാരകപാപം, ഒരു കൈയോ കാലോ വെട്ടിക്കളയുകയോ ഒരു കണ്ണ് ചൂഴ്ന്നെടുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തപോലെതന്നെ നമുക്ക് അറപ്പുളവാക്കുന്നതായിത്തീരണം. കൂടുതൽ മര്യാദയും പരിഷ്കാരവുമുള്ളവർ ഇത്തരത്തിലുള്ള അക്രമാസക്തമായ ദൃശ്യങ്ങൾ ധ്യാനിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് ചിലർ വാദിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ ഈ സമീപനം സുവിശേഷത്തിനു വിരുദ്ധമാണ്. അസ്വസ്ഥതയുളവാക്കുന്നതാണെങ്കിലും, യേശു ഈ ദൃശ്യാവിഷ്കാരം ഉപയോഗിക്കുന്നത് പാപത്തിന്റെ ഗൗരവത്തെയും അതിന്റെ നിത്യമായ അനന്തരഫലങ്ങളെയും നേരിടാൻ നമ്മെ നിർബന്ധിക്കുന്നു. യേശു ഇത് പ്രസംഗിച്ചതിനാൽ നാം ഇത് ധ്യാനിക്കണം.

നമ്മെ ഞെട്ടിക്കുന്ന ഈ ദൃശ്യവിവരണം തുടരുന്നു: “രണ്ട് കണ്ണുകളോടുകൂടെ, ‘അവരുടെ പുഴു ചാകാതെയും തീ അണയാതെയുമിരിക്കുന്ന’ ഗെഹെന്നയിൽ എറിയപ്പെടുന്നതിനെക്കാൾ, ഒറ്റക്കണ്ണുമായി ദൈവരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതാണ് നിനക്കു നല്ലത്” (മർക്കോസ് 9:47–48). യേശുവിന്റെ കാലമായപ്പോഴേക്കും, ദുഷ്ടർക്കുള്ള അന്തിമവും നിത്യവുമായ ശിക്ഷയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രതീകപദമായി ഗെഹെന്ന മാറിയിരുന്നു. ഏശയ്യായുടെ പ്രവാചകപ്രബോധനത്തിന്റെ അവസാന വരികളിലെ ഉജ്ജ്വലമായ ദൃശ്യവിവരണത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനി അതിലുണ്ട്: “അവർ പുറത്തുചെന്ന് എനിക്കെതിരേ കലഹിച്ചവരുടെ ശവങ്ങൾ കാണും; അവരുടെ പുഴു ചാകുകയില്ല, അവരുടെ തീ അണയുകയുമില്ല; അവർ സകല മനുഷ്യർക്കും അറപ്പുളവാക്കുന്നവരായിരിക്കും” (ഏശയ്യാ 66:24).

ആദ്യകാലത്ത്, ബെൻഹിന്നോം താഴ്‌വരയായ ഗെഹെന്ന ജറുസലെമിന് സമീപമുള്ള ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നു. വിഗ്രഹാരാധനയുടെയും വിജാതീയദേവനായ മോളെക്കിന് കുട്ടികളെ ബലിയർപ്പിച്ചിരുന്നതിന്റെയും പേരിൽ അത് കുപ്രസിദ്ധമായിരുന്നു (കാണുക 2 രാജാക്കന്മാർ 23:10; ജറെമിയ 7:31). ഈ മ്ലേച്ഛമായ ആചാരങ്ങൾ ആ താഴ്‌വരയെ ദൈവികവിധിയുടെയും ശിക്ഷാവിധിയുടെയും പ്രതീകമാക്കി. യേശുവിന്റെ കാലമായപ്പോഴേക്കും, അണയാത്ത തീയും ചാകാത്ത പുഴുക്കളുമായി ഗെഹെന്ന ബന്ധപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പാപത്തിന്റെയും ദൈവത്തിനെതിരായ കലാപത്തിന്റെയും നിത്യമായ പരിണതഫലങ്ങളെ അത് ഓർമിപ്പിച്ചു.

ഭീതിജനകമായ ഈ ദൃശ്യവിവരണത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്നതിന്, ഈശോസഭയുടെ സഹസ്ഥാപകനായ ലൊയോളയിലെ വിശുദ്ധ ഇഗ്നേഷ്യസിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളിൽ ശക്തമായ പിന്തുണയുണ്ട്. മുപ്പത് ദിവസത്തെ ധ്യാനത്തിനായി അദ്ദേഹം രൂപം നൽകിയ ക്രമമാണ് ആധ്യാത്മിക അഭ്യാസങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ധ്യാനത്തിന്റെ ആദ്യ ആഴ്ചയിൽ, പാപത്തെക്കുറിച്ചും മാരകപാപത്തിന്റെ ഭയാനകമായ പരിണതഫലമായ നരകത്തെക്കുറിച്ചും ഇഗ്നേഷ്യസ് ധ്യാനാർത്ഥിക്ക് ധ്യാനവിഷയങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര നൽകുന്നു. ഈ ധ്യാനങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം ധ്യാനാർത്ഥിയെ നിരുത്സാഹത്തിലേക്കോ നിരാശയിലേക്കോ നയിക്കുകയല്ല; മറിച്ച്, അതിന് വിപരീതമാണ്: പാപത്തിന്റെ ഭീകരതയെയും അതിന്റെ നിത്യമായ പരിണതഫലങ്ങളെയും കുറിച്ച് ആഴമായ ബോധ്യം വളർത്തുകയും പാപത്തോടുതന്നെ ആരോഗ്യകരമായ ഒരു വിരക്തി രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക. അടിസ്ഥാനമിടുന്ന ഈ ആഴ്ച, ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തെയും നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കൃപയെയും കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഇഗ്നേഷ്യസിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, മാനസാന്തരത്തിനും പാപത്തിന്റെ ഗൗരവത്തിനും നൽകുന്ന ഈ അടിസ്ഥാനപരമായ ഊന്നൽ അവഗണിക്കരുത്. കാരണം, അതില്ലാതെ ദൈവത്തിന്റെ കരുണയ്ക്കും കൃപയ്ക്കുമുള്ള രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തിയെ സ്വീകരിക്കാൻ ആത്മാവ് സജ്ജമാകുന്നില്ല.

മനസ്സിൽ ശക്തമായ അനുഭവങ്ങൾ ഉണർത്തുന്നതും എന്നാൽ അത്യാവശ്യവുമായ ഈ ദൃശ്യവിവരണത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അത് നിങ്ങൾക്ക് അസുഖകരമായി തോന്നുന്നെങ്കിൽ, കൃപയുടെ പൂർണതയിലേക്കു നയിക്കുന്ന മാനസാന്തരത്തിന് ഇത്തരം ധ്യാനം അനിവാര്യമായ ഒരു അടിത്തറയാണെന്ന് സ്വയം ഓർമിപ്പിക്കുക. അടിത്തറ കാണാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് അത് അനാവശ്യമാണെന്നു പറഞ്ഞ് ആരും അടിത്തറയില്ലാതെ വീട് പണിയുകയില്ലല്ലോ. അതുപോലെ, ഉറച്ച അടിത്തറ ആദ്യം ഉറപ്പാക്കാതെ കൃപയുടെ ജീവിതം പടുത്തുയർത്താൻ ക്രൈസ്തവൻ ശ്രമിക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ ബന്ധങ്ങൾ, പ്രവൃത്തികൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, വ്യക്തിപരമായ ശീലങ്ങൾ എന്നിവ സുവിശേഷത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കുന്ന ശ്രമകരമായ ദൗത്യം ഏറ്റെടുക്കുക. മാനസാന്തരപ്പെട്ട് മാറ്റം വരുത്തിക്കൊണ്ട്, ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് നിങ്ങളെ അകറ്റിനിർത്തുന്നവയെ “മുറിച്ചുകളയുകയും” “ചൂഴ്‌ന്നുകളയുകയും” ചെയ്യുക. അപ്പോൾ മാത്രമേ നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്ന ആനന്ദത്തിനും മഹത്വത്തിനും നിങ്ങൾ സജ്ജരാകുകയുള്ളൂ.

അത്യന്തം സ്നേഹമുള്ള ദൈവമേ, കൃപയുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ രൂപാന്തരപ്പെട്ട് സ്വർഗത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ അങ്ങ് ഞങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു. എന്റെ പാപങ്ങളെ നേരിടുകയും അവയിൽനിന്ന് പിന്തിരിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് മാനസാന്തരത്തിന്റെ ഉറച്ച അടിത്തറ പണിയാൻ എനിക്ക് ധൈര്യവും ജ്ഞാനവും നൽകണമേ. ഞാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മഹത്വത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന് ഈ അടിത്തറ ആരംഭമായിത്തീരട്ടെ; തുടർന്ന് പ്രാർത്ഥന, ത്യാഗം, കരുണ, കൃപ എന്നിവയിലൂടെ അത് കൂടുതൽ ദൃഢമാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


പുതിയ ഉടമ്പടി

സാധാരണകാലത്തിലെ ഏഴാം ആഴ്ചയിലെ വെള്ളിയാഴ്ച

എന്നാൽ യേശു അവരോടു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ ഹൃദയകാഠിന്യം നിമിത്തമാണ് അവൻ നിങ്ങൾക്കായി ഈ കല്പന എഴുതിയത്. എന്നാൽ സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭംമുതൽ, ‘ദൈവം അവരെ പുരുഷനും സ്ത്രീയുമായി സൃഷ്ടിച്ചു. ഇക്കാരണത്താൽ പുരുഷൻ പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും വിട്ട് ഭാര്യയോടു ചേരും; അവർ ഇരുവരും ഒരു ശരീരമായിത്തീരും.’ അതിനാൽ അവർ ഇനി രണ്ടല്ല, ഒരു ശരീരമാണ്. ആകയാൽ ദൈവം യോജിപ്പിച്ചതിനെ ഒരു മനുഷ്യനും വേർപെടുത്തരുത്.” മർക്കോസ് 10:5–9

ഇസ്രായേലിന്റെ ആദ്യകാലത്ത്, പുറപ്പാടിനുശേഷം മോശയുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ, വിവാഹമോചനം ഒരു സാധാരണ രീതിയായിരുന്നു. അത് പലപ്പോഴും സ്ത്രീകളെ സാമൂഹികമായും സാമ്പത്തികമായും പ്രയാസകരമായ അവസ്ഥയിലാക്കി. നിയമാവർത്തനം 24:1–4-ൽ, നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന വിവാഹമോചനരീതി മോശ അനുവദിച്ചെങ്കിലും, അതിനെ പരിമിതപ്പെടുത്താനും നിയന്ത്രിക്കാനും ശ്രമിച്ചു. സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിക്കാനും വിവാഹമോചനത്തിനുശേഷമുള്ള അവരുടെ പദവി വ്യക്തമാക്കാനും അദ്ദേഹം സുരക്ഷാവ്യവസ്ഥകൾ ഏർപ്പെടുത്തി. രേഖാമൂലമുള്ള പത്രം നിർബന്ധമാക്കിയതിലൂടെ, പുനർവിവാഹം ചെയ്യാനുള്ള സ്ത്രീയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഔപചാരികമായ അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നുവെന്ന് മോശ ഉറപ്പാക്കി. അങ്ങനെ തർക്കങ്ങൾക്കോ മോശമായ പെരുമാറ്റത്തിനോ ഉള്ള സാധ്യത കുറച്ചു.

വിവാഹമോചനം നല്ലതാണെന്നോ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നിത്യമായ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമാണെന്നോ മോശ അവതരിപ്പിച്ചില്ല. മറിച്ച്, അപ്പോഴേക്കും വ്യാപകമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ രീതിയുടെ ദോഷഫലങ്ങൾ കുറയ്ക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. “ഹൃദയകാഠിന്യം” മൂലമുണ്ടായ മാനുഷിക ദൗർബല്യത്തിനും പാപാവസ്ഥയ്ക്കുമുള്ള പ്രായോഗികമായ ഒരു പ്രതികരണമായിരുന്നു ഈ നിയന്ത്രണവ്യവസ്ഥ. ചട്ടങ്ങളും പരിധികളും ഏർപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, മാനുഷികബന്ധങ്ങളുടെ തകർച്ചയ്ക്കിടയിലും ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും നീതിയും അന്തസ്സും നിലനിർത്താനാണ് മോശ ലക്ഷ്യമിട്ടത്.

ആത്യന്തികമായി, ദൈവം ആദിയിൽ ഉദ്ദേശിച്ചതുപോലെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ യേശു പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നു: ഭർത്താവും ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള പവിത്രവും വേർപെടുത്താനാവാത്തതുമായ ഒരു ഐക്യം. മനുഷ്യരുടെ വീഴ്ചകൾ കണക്കിലെടുത്ത് മോശയുടെ നിയമം താൽക്കാലിക ഇളവുകൾ നൽകിയെങ്കിലും, തന്റെ ഉടമ്പടിയിലുള്ള വിശ്വസ്തവും അഭേദ്യവുമായ സ്നേഹത്തെ വിവാഹം പ്രതിഫലിപ്പിക്കണമെന്നതായിരുന്നു ആരംഭംമുതലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി.

ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ഫരിസേയർ യേശുവിനോടു ചോദിച്ചു: “ഭർത്താവ് ഭാര്യയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് നിയമാനുസൃതമാണോ?” (മർക്കോസ് 10:2). അവനെ പരീക്ഷിക്കാനാണ് അവർ ഈ ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചതെന്ന് മർക്കോസ് നമ്മോടു പറയുന്നു. അക്കാലത്ത് വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ചും അത് അനുവദനീയമാണോ എന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഫരിസേയരുടെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ വലിയ അഭിപ്രായഭിന്നതയുണ്ടായിരുന്നു. വ്യഭിചാരംപോലുള്ള ഗൗരവമേറിയ കാരണങ്ങളാൽ മാത്രമേ മോശയുടെ നിയമം വിവാഹമോചനം അനുവദിക്കുന്നുള്ളൂവെന്ന് ചിലർ വിശ്വസിച്ചപ്പോൾ, ഏതാണ്ട് ഏതു കാരണത്താലും അതാകാമെന്ന് മറ്റുചിലർ കരുതി. ഏതെങ്കിലും ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ പക്ഷം പിടിക്കാൻ യേശുവിനെ പ്രേരിപ്പിച്ച്, മറുവിഭാഗത്തിന്റെ വിമർശനത്തിന് അവനെ ഇരയാക്കുക എന്നതായിരിക്കാം ഈ പരീക്ഷണത്തിലൂടെ അവർ ലക്ഷ്യമിട്ടത്.

നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ മറുപടി അവരുടെ തർക്കത്തിനപ്പുറത്തേക്കു കടന്ന്, ദൈവത്തിന്റെ ആദിമ ഉദ്ദേശ്യത്തിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടി: “സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭംമുതൽ ദൈവം അവരെ പുരുഷനും സ്ത്രീയുമായി സൃഷ്ടിച്ചു… അതിനാൽ ദൈവം യോജിപ്പിച്ചത് ഒരു മനുഷ്യനും വേർപെടുത്തരുത്.” ഉൽപത്തി പുസ്തകം ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട്, വിവാഹം കേവലം മനുഷ്യർ സ്ഥാപിച്ച ഒരു വ്യവസ്ഥയല്ല, മറിച്ച് ദൈവികമായ ഒരു ഉടമ്പടിയാണെന്നു പഠിപ്പിക്കുകയും അതിന്റെ പവിത്രമായ സ്ഥിരത വീണ്ടും ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു യേശു. ഇതിലൂടെ അവരുടെ നിയമമാത്രപരമായ സമീപനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുക മാത്രമല്ല, ദൈവിക നിയമദാതാവെന്ന നിലയിലുള്ള തന്റെ അധികാരം വ്യക്തമാക്കുകയും വിവാഹത്തിന്റെ ആദിമ മഹത്ത്വവും ഉദ്ദേശ്യവും പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ആദിമ പദ്ധതി ഓർമിപ്പിക്കുന്നതിനുപുറമേ, വിവാഹത്തെ ഒരു കൂദാശയായി മനസ്സിലാക്കുന്ന ക്രൈസ്തവ കാഴ്ചപ്പാടിനെ യേശുവിന്റെ ഈ പ്രബോധനം മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിവാഹകൂദാശയിൽ ദമ്പതികൾ ക്രിസ്തുവിനു തന്റെ സഭയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ സജീവ അടയാളമായിത്തീരുന്നു—വിശ്വസ്തവും ശാശ്വതവും സ്വയംദാനപരവുമായ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളം. ഈ കൂദാശയുടെ കൃപയിലൂടെ ദമ്പതികൾ പരസ്പരം മാത്രമല്ല, ക്രിസ്തുവിനോടും ഐക്യപ്പെടുന്നു. തങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യവിളി വിശുദ്ധിയിൽ ജീവിക്കാൻ അവൻ അവരെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

നിങ്ങൾ നടത്തിയ ഗൗരവപൂർവമായ വാഗ്ദാനങ്ങളെയും ഉടമ്പടിയെയുംകുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. “അതിനാൽ ദൈവം യോജിപ്പിച്ചത് ഒരു മനുഷ്യനും വേർപെടുത്തരുത്” എന്ന യേശുവിന്റെ വാക്കുകളെക്കുറിച്ച് വിചിന്തനം ചെയ്യുമ്പോൾ, വിവാഹത്തിന്റെ പവിത്രതയും അവിഭാജ്യതയും ഉറപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകളായി മാത്രമല്ല, ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ഉടമ്പടിബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനമായും നാം അവയെ കാണണം. ദമ്പതികൾ പരസ്പരം ഗൗരവപൂർവമായ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി, സ്നേഹത്തിലും വിശ്വസ്തതയിലുമുള്ള ആജീവനാന്ത ഐക്യത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവത്തോടു വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകാനും അവ പുതുക്കാനും നാമും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ദൈവിക ഐക്യം ജ്ഞാനസ്നാനത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു; അതിൽ നാം ക്രിസ്തുവിനോട് ഐക്യപ്പെടുകയും അവന്റെ ശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നിറവ് നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന സ്ഥൈര്യലേപനത്തിലൂടെ അത് ബലപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ നാം പങ്കുചേരുമ്പോഴെല്ലാം അത് പുതുക്കപ്പെടുകയും പൂർണത പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അവന്റെ നിലനിൽക്കുന്ന സാന്നിധ്യവുംകൊണ്ട് മുദ്രയിടപ്പെട്ട കൃപയുടെ പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ പരമമായ ആവിഷ്കാരമാണ് വിശുദ്ധ കുർബാന.

പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ സഭയുമായി അങ്ങ് സ്ഥാപിച്ച പവിത്രമായ ഉടമ്പടിയിൽ പങ്കുചേരാനും അതിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാനും അങ്ങ് ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരെ വിളിക്കുന്നുവല്ലോ—വിശ്വസ്തതയുടെയും സ്ഥിരതയുടെയും സ്വയംദാനപരമായ സ്നേഹത്തിന്റെയും ഉടമ്പടിയിൽ. എല്ലാ വിവാഹബന്ധങ്ങളെയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും അങ്ങയുടെ കൃപയിൽ അവയെ വിശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. അങ്ങയുടെ ദൈവിക സ്നേഹം പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ ദമ്പതികളെ സഹായിക്കണമേ. കർത്താവേ, എന്നോടുള്ള അങ്ങയുടെ ഉടമ്പടി പുതുക്കണമേ; പ്രത്യേകിച്ച്, വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ അങ്ങയുടെ തിരുശരീരരക്തങ്ങൾ ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്ന ഓരോ വേളയിലും. ഈ വിശുദ്ധ ഐക്യം എന്നെ അങ്ങയോടു കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുകയും ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടാത്ത അങ്ങയുടെ സ്നേഹത്തിലുള്ള എന്റെ വിശ്വാസം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


വിശുദ്ധ രോഷത്തിലെ സ്നേഹം

സാധാരണകാലത്തിലെ ഏഴാം ആഴ്ചയിലെ ശനിയാഴ്ച

യേശു സ്പർശിക്കേണ്ടതിനായി ആളുകൾ കുട്ടികളെ അവന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ശിഷ്യന്മാർ അവരെ ശകാരിച്ചു. ഇതു കണ്ടപ്പോൾ യേശു രോഷാകുലനായി അവരോടു പറഞ്ഞു: “കുട്ടികൾ എന്റെ അടുക്കൽ വരട്ടെ; അവരെ തടയരുത്. എന്തെന്നാൽ, ദൈവരാജ്യം ഇവരെപ്പോലുള്ളവരുടേതാണ്. ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, ഒരു ശിശുവിനെപ്പോലെ ദൈവരാജ്യം സ്വീകരിക്കാത്തവൻ അതിൽ പ്രവേശിക്കുകയില്ല.” പിന്നെ അവൻ കുട്ടികളെ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും അവരുടെമേൽ കൈകൾ വച്ച് അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു. മർക്കോസ് 10:13–16

ഈ ആഴ്ചയുടെ ആദ്യദിവസങ്ങളിലൊന്നിലെ സുവിശേഷത്തിലും യേശു കുട്ടികളോടുള്ള തന്റെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതു നാം കണ്ടു. ഗലീലിയിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ അപ്പസ്തോലന്മാർ വഴിയിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, തങ്ങളിൽ ആരാണ് വലിയവൻ എന്നു പരസ്പരം തർക്കിച്ചു. യേശു ഇതിനെക്കുറിച്ച് അവരോടു ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ ഒരു കുട്ടിയെ തന്റെ അടുക്കൽ വിളിച്ച് ആലിംഗനം ചെയ്തുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: “ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു കുട്ടിയെ എന്റെ നാമത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്നവൻ എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നു; എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നവൻ എന്നെയല്ല, എന്നെ അയച്ചവനെയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്.” (മർക്കോസ് 9:37)

പുരാതന ലോകത്തിന്റെ മിക്ക ഭാഗങ്ങളിലും സമൂഹത്തിൽ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചിരുന്നവരിൽ കുട്ടികളും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ സ്വാഭാവികമായും തങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഉയർന്ന ശിശുമരണനിരക്കും പല സമൂഹങ്ങളും ജോലിക്കും ഉൽപാദനക്ഷമതയ്ക്കും നൽകിയിരുന്ന പ്രാധാന്യവും കാരണം, കുട്ടികൾ വളർച്ചയെത്തി ഉൽപാദനപരമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്നതുവരെ പലപ്പോഴും അവർക്ക് കാര്യമായ പരിഗണന ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.

കുട്ടികളോടുള്ള യേശുവിന്റെ വാത്സല്യം തൊട്ടുമുമ്പ് കാണുകയും അവരുടെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ പ്രബോധനം കേൾക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും, അപ്പസ്തോലന്മാർ ആ പാഠം പെട്ടെന്നു മറന്ന് സമൂഹത്തിൽ പൊതുവേ നിലനിന്നിരുന്ന മുൻവിധിയിലേക്കു മടങ്ങിയതായി തോന്നുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ, യേശുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ വിശ്വസിച്ച് മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ അവന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, അപ്പസ്തോലന്മാർ അവരെ സ്വാഗതം ചെയ്യുകയല്ല, ശകാരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. കുട്ടികളോടും അതുപോലെ ശിശുസഹജമായ മനോഭാവമുള്ള മുതിർന്നവരോടും—എളിമയുള്ളവരും ദൈവത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നവരും വിശ്വാസമുള്ളവരും ആത്മാർഥതയുള്ളവരുമായവരോടും—യേശുവിനുള്ള സ്നേഹം ആ മാതാപിതാക്കൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നതായി തോന്നുന്നു. സമൂഹത്തിൽ ഏറ്റവും ദുർബലരും “ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ പ്രാധാന്യമുള്ളവരും” ആയ ഇവരുടെമേൽ അവന്റെ സ്പർശംപോലും അനുഗ്രഹങ്ങൾ ചൊരിയുമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചിരിക്കാം.

അപ്പസ്തോലന്മാരോടുള്ള ഈശോയുടെ പ്രതികരണം പതിവിലും വളരെ ശക്തമായിരുന്നു: “അവന് അമർഷമുണ്ടായി.” ദൈവം പൂർണമായ സ്നേഹത്തോടെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഈ വിലയേറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ അവർ അകറ്റിനിർത്തിയതായിരിക്കാം അവന്റെ അമർഷത്തിന് ഒരു കാരണം. യഥാർഥ മഹത്ത്വത്തെക്കുറിച്ച് അടുത്തിടെ അവൻ പഠിപ്പിച്ച പാഠം അപ്പസ്തോലന്മാർ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് മറന്നുപോയതും അതിനു കാരണമായിരിക്കാം.

മറ്റുള്ളവരോടു നമുക്കുണ്ടാകുന്ന കോപം നിറഞ്ഞ വൈകാരിക പ്രതികരണങ്ങളിൽ മിക്കതും യുക്തിരഹിതമാണ്; എന്നാൽ ദൈവത്തിന് നമ്മോടുള്ള അമർഷം അങ്ങനെയല്ല. ഒരു മാനുഷിക വികാരമെന്ന നിലയിൽ കോപം സ്വതവേ നല്ലതോ ചീത്തയോ അല്ല. ധാർമികമായി അത് നിഷ്പക്ഷമായ ഒരു വികാരമാണ്. കോപം യുക്തിരാഹിത്യത്തിലും സ്നേഹത്തിന്റെ അഭാവത്തിലും വേരൂന്നുമ്പോൾ അത് പാപമാണ്. എന്നാൽ യഥാർഥ സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുകയും ദൈവകൃപയാൽ യുക്തിപൂർവവും ആത്മസംയമനത്തോടെയും പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരെ മാറ്റത്തിലേക്കു നയിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ശക്തമായ ഒരു ഉപകരണമായി അത് മാറുന്നു.

അപ്പസ്തോലന്മാരോടുള്ള ഈശോയുടെ അമർഷം കേവലം ഒരു വൈകാരിക പ്രതികരണമല്ല, മറിച്ച് ബോധപൂർവമായ ഒരു സ്നേഹപ്രവൃത്തിയായിരുന്നു. ദൈവരാജ്യത്തിൽ എളിമയുള്ളവർക്കും വിശ്വാസത്തോടെ ആശ്രയിക്കുന്നവർക്കും എളുപ്പത്തിൽ മുറിവേൽക്കാവുന്ന ദുർബലർക്കുമുള്ള അനന്തമായ മൂല്യം അവന്റെ നീതിപൂർവകമായ കോപം അവരെയും നമ്മെയും ഓർമിപ്പിക്കുകയും തിരുത്തുകയും ചെയ്തു. നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതത്തിൽ ശിശുസഹജമായ ഈ ഗുണങ്ങൾ യഥാർഥത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നുണ്ടോ എന്നും, ഈശോ കാണിക്കുന്ന അതേ തുറന്ന ഹൃദയത്തോടെയുള്ള സ്നേഹത്താൽ മറ്റുള്ളവരെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഏറ്റവും ചെറിയവരെ, നാം സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കാനുള്ള ക്ഷണമാണിത്.

നാം പാപം ചെയ്യുകയും ആ പാപങ്ങളുടെ അനന്തരഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ദൈവം നമ്മെ ശിക്ഷിക്കുന്നത് പകകൊണ്ടല്ല എന്ന ഓർമപ്പെടുത്തൽകൂടിയാണ് അവന്റെ അമർഷം. മറിച്ച്, മാറ്റം ആവശ്യമാണെന്ന ബോധ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ ഉണർത്താനായി അവൻ സ്നേഹത്തോടെ നമ്മെ ശാസിക്കുകയാണ്. ഈ ശാസന കുറ്റബോധമുള്ള മനസ്സാക്ഷിയായോ, ആത്മീയമായ അസ്വസ്ഥതയുടെ അനുഭവമായോ, നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളുടെ അനന്തരഫലങ്ങളായിപ്പോലുമോ വന്നേക്കാം. ഇത്തരം ഓരോ നിമിഷവും എളിമയോടും ശരണബോധത്തോടുംകൂടെ അവനിലേക്കു തിരിച്ചുവരാനുള്ള അവസരമാണ്.

തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരോടുള്ള ഈശോയുടെ സ്നേഹപൂർവമായ അമർഷത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. സമാനമായ രീതിയിൽ അവൻ നിങ്ങളോട് ഇടപെടുന്നത് എങ്ങനെയെല്ലാമാണെന്ന് ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ തുടരുന്ന, സ്നേഹപൂർവമായ ഒരു ശാസന ആവശ്യമായ പാപങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലുണ്ടോ? ചിലപ്പോഴെങ്കിലും നിങ്ങൾ നിസ്സംഗരാകുന്നുണ്ടോ, കേൾക്കാനും പ്രതികരിക്കാനും മടിക്കുന്നുണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ആത്മസംതൃപ്തിയിൽ കഴിയുന്നുണ്ടോ? ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം തീക്ഷ്ണവും സർവവും ദഹിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ മാറ്റത്തിനായി ഉണർത്തുന്ന വിശുദ്ധമായ അമർഷത്തിന്റെ രൂപം ആ സ്നേഹം സ്വീകരിച്ചാലും, നിങ്ങളെ തന്നോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാൻ അവനെ അനുവദിക്കുക.

ഏറ്റവും നീതിമാനായ കർത്താവേ, എന്നോടുള്ള അങ്ങയുടെ സ്നേഹം ചിലപ്പോൾ ആർദ്രവും ക്ഷണിക്കുന്നതുമാണ്; മറ്റു ചിലപ്പോൾ അത് ഉറച്ചതും വെല്ലുവിളിക്കുന്നതുമാണ്. അങ്ങയെ ശ്രവിക്കാനും അങ്ങയുടെ സുവിശേഷത്തോട് പ്രതികരിക്കാനും, പ്രത്യേകിച്ച് അങ്ങയുടെ സ്നേഹപൂർവമായ ശാസനകൾ ശ്രദ്ധിക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങനെ ഞാൻ എന്റെ വഴികൾ നിരന്തരം തിരുത്തുകയും അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ ഹിതം നിറവേറ്റുകയും ചെയ്യട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.

ഉള്ളടക്കം


എല്ലാ 4 വാല്യങ്ങളും മൃദുപുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകങ്ങളായും & ഇ-പുസ്തക രൂപത്തിലും ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റു പലതും!