4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!
ഒരുങ്ങിയിരിക്കുക
ആഗമനകാലത്തിലെ ഒന്നാം ഞായർ (വർഷം A)
“അതിനാൽ, ഉണർന്നിരിക്കുവിൻ! നിങ്ങളുടെ കർത്താവ് ഏതു ദിവസം വരുമെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലല്ലോ. ഇതു മനസ്സിലാക്കുവിൻ: രാത്രിയിൽ ഏതു സമയത്താണ് കള്ളൻ വരുന്നതെന്ന് വീട്ടുടമസ്ഥൻ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, അവൻ ഉണർന്നിരിക്കുകയും തന്റെ വീട് കുത്തിത്തുറക്കാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അതുപോലെ, നിങ്ങളും ഒരുങ്ങിയിരിക്കണം; എന്തെന്നാൽ, നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത മണിക്കൂറിൽ മനുഷ്യപുത്രൻ വരും.” മത്തായി 24:42–44
നമ്മുടെ കർത്താവ് കല്പിക്കുന്നതുപോലെ ഒരാൾ എങ്ങനെയാണ് “ഉണർന്നിരിക്കുക”? പുതിയൊരു ആരാധനാക്രമവർഷത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ വിശുദ്ധമായ ഉദ്ബോധനം നമുക്കു ലഭിക്കുന്നത്. ആഗമനകാലത്ത് നാം ആദ്യംമുതൽ തുടങ്ങുന്നു. പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്റെ അമൂല്യമായ ഉദരത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യശിശുവായി വസിക്കുന്ന, മനുഷ്യാവതാരം ചെയ്ത ദൈവപുത്രനെക്കുറിച്ച് നാം ധ്യാനിക്കുന്നു. ലോകത്തിലേക്കുള്ള അവിടുത്തെ ജനനം ആഘോഷിക്കുന്ന ക്രിസ്തുമസിനായി നാം പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ആരാധനാക്രമവർഷം മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ ബാല്യകാലസംഭവങ്ങൾ മുതൽ പരസ്യശുശ്രൂഷയിലൂടെയും ഒടുവിൽ അവിടുത്തെ മരണം, ഉത്ഥാനം, സ്വർഗാരോഹണം എന്നിവയിലൂടെയും അവിടുത്തെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷത്തെയും അനുഗമിച്ച് നാം പ്രാർഥനാപൂർവം സഞ്ചരിക്കും.
ഉണർന്നിരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ ഉദ്ബോധനം, ദൈവപുത്രന്റെ മനുഷ്യജീവിതം നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്ന വിധങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്താൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ഈ ജീവിതത്തിൽ വിശുദ്ധിയുടെയും പരലോകത്തിൽ നിത്യരക്ഷയുടെയും മഹത്വപൂർണമായ ദാനങ്ങളിൽ പങ്കുചേരാൻ കഴിയേണ്ടതിന് അവിടുത്തോട് പൂർണമായി ഐക്യപ്പെടാനാണ് അത് നമ്മെ വിളിക്കുന്നത്. ഉണർന്നിരിക്കാൻ നമ്മെ ഉദ്ബോധിപ്പിച്ചശേഷം ദൈവപുത്രൻ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ കർത്താവ് ഏതു ദിവസം വരുമെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലല്ലോ.” തീർച്ചയായും, 2,000-ത്തിലധികം വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അവിടുന്ന് ശരീരരൂപത്തിൽ ഈ ലോകത്തിലേക്കു വന്നുവെന്ന് നമുക്കറിയാം. ഈ ഉദ്ബോധനം പണ്ടു നടന്ന ആ സംഭവത്തെക്കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കാനുള്ള ഒരു വിളി മാത്രമല്ല; ചരിത്രത്തിലെ അവിടുത്തെ ആ വരവ് ഇന്ന് നമ്മിൽ ഉളവാക്കുന്ന ഫലത്തെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം കൂടുതൽ ശ്രദ്ധാലുക്കളാകാനുള്ള ക്ഷണവും ഉദ്ബോധനവുമാണ്. ബേത്ലഹേമിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യവരവിനെക്കുറിച്ചും, കൃപയിലൂടെ ഓരോ ദിവസവും അവിടുന്ന് നമ്മുടെ അടുത്തേക്കു വരുന്നതിനെക്കുറിച്ചും, കാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ അവിടുത്തെ അന്തിമവരവിനെക്കുറിച്ചും വിചിന്തനം ചെയ്യാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്ന കാലമാണ് ആഗമനകാലം. ഈ നിമിഷങ്ങൾ പരസ്പരം ഗാഢമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കാരണം ഓരോന്നും അടുത്തതിനായി നമ്മെ കൂടുതൽ പൂർണമായി ഒരുക്കുന്നു.
ദൈവപുത്രൻ സ്വർഗത്തിൽനിന്ന് നമ്മുടെ അടുത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. കൃപയാൽ നമ്മുടെ ആത്മാക്കളിൽ അവിടുത്തെ ഗർഭം ധരിക്കാനും, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ അവിടുത്തെ ദൈവികസാന്നിധ്യത്തിൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്താനും, ആ സാന്നിധ്യത്തെ പരിപോഷിപ്പിക്കാനും അവിടുന്ന് നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരെയും ക്ഷണിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അവിടുന്ന് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വളർന്നു ജീവിക്കുകയും തന്റെ ശരീരമായ സഭയിലെ യഥാർഥ അംഗങ്ങളായി നമ്മെ മാറ്റുകയും ചെയ്യും. ഉണർന്നിരിക്കുക എന്നതിന്റെ അർഥം ഓരോ നിമിഷവും ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായിരിക്കുകയും അവിടുത്തോട് സജീവവും വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ ഒരു വ്യക്തിബന്ധം പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ഈ ആഗമനകാലത്ത് സ്വയം ചോദിക്കുക: ഈശോ എപ്പോൾ വന്നാലും അവിടുത്തെ കണ്ടുമുട്ടാൻ ഞാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കേണ്ടതിന്, അവിടുത്തോടുള്ള എന്റെ ബന്ധം ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നത്?
ഓരോ ദിവസത്തിന്റെയും ഓരോ നിമിഷത്തിലും ഒരുങ്ങിയിരിക്കാൻ ഈശോ നമ്മെ വിളിക്കുന്നു; “എന്തെന്നാൽ, നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത മണിക്കൂറിൽ മനുഷ്യപുത്രൻ വരും.” കാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവരെയും മരിച്ചവരെയും വിധിക്കാൻ അവിടുന്ന് ഒരു ദിവസം വീണ്ടും വരുമെന്ന വാഗ്ദാനമാണിത്. അതോടൊപ്പം, ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും അവിടുന്ന് ഇടവിടാതെ നമ്മെ തേടിയെത്തുന്നു എന്ന വാഗ്ദാനവും കൂടിയാണിത്. കൃപയിലൂടെ അവിടുന്ന് നമ്മോടു സംസാരിക്കുകയും, അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കാനും നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിന് അവിടുത്തെ സ്നേഹം വെളിപ്പെടുത്താനും കഴിയേണ്ടതിന് കൂടുതൽ പൂർണമായി രൂപാന്തരപ്പെടാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിശ്വാസത്തിൽ നാം പക്വത പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, ഹൃദയത്തിന്റെ കാതുകളാൽ ശ്രവിക്കാൻ നമ്മെ ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവം പലപ്പോഴും കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായ രീതികളിൽ സംസാരിക്കുന്നു. കൃപയുടെ ഈ മൃദുമന്ത്രണങ്ങൾ, അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തോട് നാം ഇനിയും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധാലുക്കളായിരിക്കണമെന്നും നമ്മുടെ ദിവസത്തിലെ ശാന്തമായ നിമിഷങ്ങളിൽ അവിടുത്തെ വിളിയോടു പ്രതികരിക്കാൻ സന്നദ്ധരായിരിക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
ഉണർന്നും ജാഗരൂകരായും ശ്രദ്ധയോടെയും ഇരിക്കാനും, ഏറ്റവും ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽപ്പോലും അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ സന്നദ്ധരായിരിക്കാനുമുള്ള ഈശോയുടെ ഉദ്ബോധനത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. ആത്മീയമായി ഉണർന്നിരിക്കാൻ, ദൈവസാന്നിധ്യത്തോട് നിങ്ങളെ ശ്രദ്ധാലുക്കളാക്കി നിലനിർത്തുന്ന ശീലങ്ങൾ വളർത്തിയെടുക്കുക: ദിവസേനയുള്ള പ്രാർഥനയ്ക്കായി സമയം മാറ്റിവയ്ക്കുക, കൂദാശകൾ പതിവായി സ്വീകരിക്കുക, മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുക. ജാഗരൂകരായിരിക്കാനും ഏതു നിമിഷവും ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടുമുട്ടാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കാനും ഈ ശീലങ്ങൾ നിങ്ങളെ സഹായിക്കും. ഈ ആഗമനകാലത്ത് അവിടുത്തെ അന്വേഷിക്കുക; നിങ്ങളുടെ പ്രാർഥനയിലും നിങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ളവരിലും അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതിൽ ഒരിക്കലും മടുക്കരുത്. ദൈവപുത്രൻ നിരന്തരം “നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത മണിക്കൂറിൽ” നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കു വരുന്നു. ഒരുങ്ങിയിരിക്കുക എന്ന ആത്മീയശീലം വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിലൂടെ, ദിവസം മുഴുവൻ നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ കണ്ടുമുട്ടുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യും.
എപ്പോഴും എന്നോടൊപ്പമുള്ള എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ കൃപയാൽ അങ്ങ് എന്നെ വലയം ചെയ്യുകയും രാവും പകലും അങ്ങയുടെ കരുണയാൽ എന്നെ നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങ് നൽകാനാഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വീകരിക്കാനും അങ്ങയുടെ തിരുഹൃദയത്താൽ അങ്ങയെയും മറ്റുള്ളവരെയും സ്നേഹിക്കാനും എനിക്കു കഴിയേണ്ടതിന്, അങ്ങയിൽ ശ്രദ്ധയുള്ളതും അങ്ങയെ സ്വീകരിക്കാൻ സന്നദ്ധവുമായ ഒരു ഹൃദയം എനിക്കു നൽകണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.
ജാഗരൂകരായിരിക്കുവിൻ! പ്രാർഥിക്കുവിൻ!
ആഗമനകാലത്തിലെ ഒന്നാം ഞായർ (വർഷം B)
“അതിനാൽ ജാഗരൂകരായിരിക്കുവിൻ; വീട്ടുടമസ്ഥൻ എപ്പോൾ വരുമെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലല്ലോ—വൈകുന്നേരമോ, അർധരാത്രിയിലോ, കോഴികൂവുന്ന നേരത്തോ, പ്രഭാതത്തിലോ എന്ന്. അവൻ പെട്ടെന്നു വന്ന് നിങ്ങളെ ഉറങ്ങുന്നവരായി കാണാതിരിക്കട്ടെ. ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നത് എല്ലാവരോടുമായി പറയുന്നു: ‘ജാഗരൂകരായിരിക്കുവിൻ!’” മർക്കോസ് 13:35–37
ലളിതവും എന്നാൽ അഗാധവുമായ ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം സംഗ്രഹിക്കാം: “ജാഗരൂകരായിരിക്കുക!” യേശു അറിയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അർഥം മനസ്സിലാക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്ന അനേകം ദൃശ്യങ്ങളുണ്ട്. ക്രിസ്മസ് ദിനത്തെക്കുറിച്ച് ആവേശത്തോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുപെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും അവൾ തന്റെ ആഗമനകാല കലണ്ടറിനരികിലെത്തി, ഒരു ദിവസംകൂടി കഴിഞ്ഞതായി അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ഇനി എത്ര ദിവസം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് എണ്ണുകയും ചെയ്യുന്നു. സഹസൈനികർ ഉറങ്ങുന്ന കോട്ടയിൽ കാവൽനിൽക്കാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ഒരു സൈനികനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജാഗ്രത സുരക്ഷയും മരണവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം നിർണയിച്ചേക്കാം; കാരണം, സഹസൈനികരുടെ ജീവൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതറാത്ത ശ്രദ്ധയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, കുടുംബത്തിന് ഭക്ഷണം ലഭ്യമാക്കാനുള്ള പ്രധാന മാർഗം വേട്ടയാടലായിരുന്ന പുരാതന സമൂഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. തന്റെ കുടുംബം പട്ടിണിയിലാകാതിരിക്കാൻ, വേട്ടക്കാരൻ താൻ പിന്തുടരുന്ന മൃഗത്തിൽ കണ്ണും കാതും ഉറപ്പിച്ചിരിക്കേണ്ടിയിരുന്നു. അനേകം തൊഴിലുകളും വിനോദങ്ങളും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ അതീവ ശ്രദ്ധ പുലർത്താൻ ഒരാളെ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
ഓരോ ദിവസവും നാം ഏറ്റെടുക്കുന്ന അനേകം ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിലും പ്രവർത്തനങ്ങളിലും, നമ്മുടെ ആത്മാക്കളുടെയും നമ്മെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ആത്മാക്കളുടെയും പരിപാലനത്തെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊന്നുമില്ല. ആത്മീയമായി “ജാഗരൂകരായിരിക്കുക” എന്നത് വെറുതെ കാത്തിരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതലാണ്; അതിൽ സജീവമായ വിവേചനവും ദൈനംദിന ഇടപെടലുകളിൽ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരത്തിനായി കാതോർത്തിരിക്കലും ജീവിതത്തിലെ സാധാരണവും അപ്രതീക്ഷിതവുമായ നിമിഷങ്ങളിൽ അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയലും ഉൾപ്പെടുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ, സഹോദരീസഹോദരന്മാർ, സുഹൃത്തുക്കൾ, അയൽക്കാർ, ഇടവകാംഗങ്ങൾ, സഹപ്രവർത്തകർ, മറ്റു പരിചയക്കാർ—ഇവരെല്ലാം നമ്മുടെ മധ്യസ്ഥതയിലൂടെ സ്പർശിക്കാനും തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിക്കാനും ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ്. നാംതന്നെ ജാഗരൂകരായിരിക്കുകയും നിരന്തരം ദൈവത്തിന്റെ സ്വരം തേടുകയും അവിടുത്തെ കൃപയോട് പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്താൽ മാത്രമേ ഈ ദൗത്യത്തിൽ ഫലപ്രദമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയൂ. ഇത് പ്രത്യേകിച്ച് സാധ്യമാകുന്നത് പ്രാർഥനയിലൂടെയാണ്—അനുദിന പ്രാർഥനയിലൂടെ, ശ്രദ്ധാപൂർവമായ പ്രാർഥനയിലൂടെ, ആഴമായ പ്രാർഥനയിലൂടെ. ദൈവവുമായി നമ്മെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ജീവരേഖയാണ് പ്രാർഥന. അവിടുന്ന് നമ്മോടു സംസാരിക്കുകയും തന്റെ വിശുദ്ധ ഹിതത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുകയും മറ്റുള്ളവർക്ക് തന്റെ കരുണയുടെ ഉപകരണങ്ങളായി നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രധാന മാർഗവും അതുതന്നെയാണ്.
നിങ്ങൾ ജാഗരൂകരായിരിക്കുന്നുണ്ടോ? എല്ലാ ദിവസവും, ദിവസം മുഴുവനും അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? ചിലപ്പോൾ ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധത്തെ നാം ജീവിതത്തിലെ ചില സമയങ്ങളിൽ മാത്രമായി ഒതുക്കിനിർത്തുന്നു. ഞായറാഴ്ച പ്രഭാതവും ഓരോ ഭക്ഷണത്തിനുമുമ്പുള്ള ഒരു നിമിഷവും ഒരുപക്ഷേ രാവിലെയോ വൈകുന്നേരമോ അൽപസമയവും നാം അവിടുത്തേക്കു നൽകുന്നു. എന്നാൽ, ദൈവത്തിലുള്ള ശ്രദ്ധ എല്ലാ ദിവസവും, ദിവസം മുഴുവനും ഉണ്ടായിരിക്കണം. അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ കേന്ദ്രശീലമായി മാറണം. തെസലോനിക്കയിലെ സഭയ്ക്ക് വിശുദ്ധ പൗലോസ് എഴുതിയതുപോലെ, നാം “ഇടവിടാതെ പ്രാർഥിക്കണം.” ദിവസം മുഴുവൻ ചെറിയ പ്രാർഥനകൾ അർപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ലളിതമായിരിക്കാം ഇടവിടാതെയുള്ള പ്രാർഥന—അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കായി ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുക, തീരുമാനങ്ങളിൽ മാർഗദർശനം അപേക്ഷിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ജോലി ഒരു പ്രാർഥനയായി അർപ്പിക്കുക. ഈ ചെറിയ പ്രവൃത്തികൾ നമ്മെ ദൈവവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചുനിർത്തുകയും ഓരോ നിമിഷത്തിലും അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇടവിടാതെ പ്രാർഥിക്കുക എന്നതിനർഥം നാമെല്ലാവരും ആശ്രമത്തിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ കഴിയുന്ന സന്യാസിനികളോ സന്യാസികളോ ആകണമെന്നല്ല; ചിലർക്ക് ആ ദൈവവിളി ലഭിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും. നമ്മിൽ ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും അതിനർഥം, ദൈവത്തിലുള്ള ആന്തരിക ശ്രദ്ധ വളർത്തിയെടുക്കുകയും അത് നമ്മുടെ അനുദിന ജീവിതത്തിന്റെ അത്രമേൽ അവിഭാജ്യമായ ഭാഗമായിത്തീരാൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്; അങ്ങനെ അത് ശീലമാകുകയും സ്വാഭാവികമായി നടക്കുകയും ചെയ്യും. ജാഗ്രതയോടെയുള്ള പ്രാർഥനയുടെ ഈ ശീലം വളർത്തുമ്പോൾ, അത് സ്വാഭാവികമായും നമ്മെ പ്രവർത്തനത്തിലേക്കു നയിക്കണം. ഉദാഹരണത്തിന്, സ്നേഹത്തോടും ദയയോടും കരുണയോടുംകൂടെ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് ദൈവകൃപയോട് പ്രതികരിക്കാൻ അതു നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കണം. നമ്മുടെ ജാഗ്രത നമുക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ളവർക്കുവേണ്ടിക്കൂടിയാണ്.
ഈ ആഗമനകാലത്ത് നിങ്ങളുടെ പ്രധാന ശ്രദ്ധ എന്തിലായിരിക്കണമെന്ന് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ദൈവത്തെ ജീവിതത്തിലെ ചില സമയങ്ങളിൽ മാത്രമായി ഒതുക്കിനിർത്തുന്നതായി നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം വീണ്ടും പരിശോധിക്കുക. ആഴ്ചയിലുടനീളം ഇടയ്ക്കിടെ അൽപസമയം മാത്രം ദൈവത്തിനു നൽകുമ്പോൾ നാം “ഉറങ്ങുകയാണ്.” നമ്മുടെ ദിവസത്തിലെ ഓരോ ഭാഗത്തെയും ദൈവത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശ്രദ്ധാപൂർവമായ ആന്തരിക ആത്മീയബോധം അടയാളപ്പെടുത്തുമ്പോഴാണ് നാം ജാഗരൂകരായിരിക്കുന്നത്. ഈ ആഗമനകാലത്തെ വിശുദ്ധവും ഫലദായകവുമാക്കുക; അപ്പോൾ ക്രിസ്മസ് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയതും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ഒരു പങ്കു വഹിക്കും.
എന്നും സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, ഓരോ ദിവസവും അങ്ങ് എന്നെ വിളിക്കുന്നു, രാവിലെയും ഉച്ചയ്ക്കും രാത്രിയിലും. എന്റെമേൽ അങ്ങയുടെ കൃപ ചൊരിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, അങ്ങ് എന്നെ അങ്ങയുടെ അടുക്കലേക്കു നിരന്തരം വിളിക്കുന്നു. ഈ ആഗമനകാലം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുനരുണർവിന്റെ സമയമാകണമേ എന്നു ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. എന്റെ വിശ്വാസത്തെ ജീവിതത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ മാത്രമായി ഒതുക്കിനിർത്തിയതിൽ ഞാൻ ഖേദിക്കുകയും ക്ഷമ യാചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങയുടെ കൃപയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കുകയും അങ്ങയുടെ മൃദുസ്വരത്തിനു കാതോർക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ഉണർന്നിരിക്കാൻ എനിക്കാവശ്യമായ വിശുദ്ധ സദ്ഗുണങ്ങൾ എന്നിൽ വളർത്തണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ക്രിസ്തുവിലേക്കു നോക്കുക
ആഗമനകാലത്തിലെ ഒന്നാം ഞായർ (വർഷം C)
“സൂര്യനിലും ചന്ദ്രനിലും നക്ഷത്രങ്ങളിലും അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. ഭൂമിയിൽ സമുദ്രത്തിന്റെയും തിരമാലകളുടെയും ഗർജനം കേട്ട് ജനതകൾ പരിഭ്രാന്തരും അമ്പരന്നവരുമാകും. ലോകത്തിന്മേൽ വരാനിരിക്കുന്നവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭീതിയാൽ മനുഷ്യർ മരിക്കും; എന്തെന്നാൽ, ആകാശത്തിന്റെ ശക്തികൾ ഇളകും. അപ്പോൾ മനുഷ്യപുത്രൻ ശക്തിയോടും വലിയ മഹത്വത്തോടുംകൂടെ ഒരു മേഘത്തിൽ വരുന്നത് അവർ കാണും. എന്നാൽ, ഈ അടയാളങ്ങൾ സംഭവിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ നിവർന്നുനിന്ന് നിങ്ങളുടെ ശിരസ്സുകൾ ഉയർത്തുവിൻ; എന്തെന്നാൽ, നിങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പ് സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു.” ലൂക്കാ 21:25–28
ആഗമനകാലം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, കാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു നേർക്കാഴ്ച നമുക്കു ലഭിക്കുന്നു. ലോകാവസാനവും അന്തിമവിധിയും ഭാവിയിൽ ഒരു നിശ്ചിത സമയത്ത് സംഭവിക്കും. അപ്പോൾ ഈ ലോകം കടന്നുപോകും, മരിച്ചവർ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടും, നീതിമാന്മാർ നിത്യ മഹത്ത്വത്തിലേക്കും ദുഷ്ടർ നിത്യപീഡയിലേക്കും പ്രവേശിക്കും.
അന്ത്യത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ഉണ്ടാകുന്ന പ്രത്യക്ഷമായ അരാജകത്വത്തെയാണ് മുകളിലെ വചനഭാഗം ആദ്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ വചനഭാഗത്തെക്കുറിച്ച് വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസ് പറയുന്നു: “ലോകാവസാനത്തോടടുക്കുമ്പോൾ ദുഷ്ടർ നല്ലവരെ വ്യാപകമായി പീഡിപ്പിക്കും…” (സുമ്മ, അനുബന്ധം III.73). പല വിധത്തിലും അന്ത്യം നമ്മുടെ അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. നാം ജീവിക്കുന്ന ലോകം കൂടുതൽ കൂടുതൽ മതേതരമായിത്തീരുകയും ക്രൈസ്തവസ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ധാർമ്മികതയോടും കുടുംബജീവിതത്തോടും വിശ്വാസത്തോടും ശത്രുതപോലും പുലർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അശ്ലീലസാഹിത്യവും ദൃശ്യങ്ങളും, ഭൗതികവാദം, വികാരങ്ങളെ ഇളക്കിവിടുന്ന പ്രവണതകൾ—അതോടൊപ്പം സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളോടുള്ള ആസക്തി, നിലയ്ക്കാത്ത ശബ്ദകോലാഹലം, വഴിപിഴച്ച ജീവിതരീതികൾ, ധാർമ്മിക ആപേക്ഷികതയുടെ പുതിയ രൂപങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ശത്രുതാപരമായ ഒരു ലോകത്തിൽ വിശ്വാസം ജീവിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നവരുടെമേൽ കനത്ത ഭാരമായി പതിക്കുന്നു.
ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തോട് നാം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം? കോപിച്ച് പോരാടണമോ? വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്ത് എന്തു വിലകൊടുത്തും സമാധാനം തേടണമോ? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം മുകളിലെ വചനഭാഗത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിലുണ്ട്: “നിവർന്നുനിന്ന് നിങ്ങളുടെ ശിരസ്സുകൾ ഉയർത്തുവിൻ; എന്തെന്നാൽ നിങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പ് അടുത്തിരിക്കുന്നു.”
വീണ്ടെടുപ്പ് ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം മാത്രമല്ല, വർത്തമാനകാല യാഥാർഥ്യവുമാണ്. ക്രിസ്തുവിൽ ദൃഷ്ടിയുറപ്പിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ കൃപ നമ്മെയും നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ളവരെയും രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട്, ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും അവിടുത്തെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ നാം പങ്കുചേരുന്നു. ക്രൈസ്തവസ്വഭാവം കൂടുതൽ കൂടുതൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ക്രൈസ്തവർ എന്ന നിലയിൽ നമുക്കു നൽകാനാകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സാക്ഷ്യം ഇതാണ്: സ്വർഗത്തിലേക്കു കണ്ണുകൾ തിരിക്കുക, ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹം പ്രകാശിക്കാൻ അനുവദിക്കുക, ധൈര്യവും ആത്മവിശ്വാസവും പുലർത്തുക, ലോകം നമ്മെ ആക്രമിക്കുന്നതായി തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ഒട്ടുംതന്നെയോ വളരെ കുറച്ചുമാത്രമോ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുക. നമ്മുടെ പ്രത്യാശ വീണ്ടെടുപ്പിലായിരിക്കണം—ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും ഓരോ ആത്മാവിനുമുള്ള വീണ്ടെടുപ്പിലും, നീതിമാനായ വിധികർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോഴുള്ള അന്തിമ വീണ്ടെടുപ്പിലും.
ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഓരോ ആത്മാവും—അവർ ആരായാലും, എന്തു ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നവരായാലും—ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ സന്തോഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നാം അതൊരിക്കലും മറക്കരുത്. സന്തോഷത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹം അചഞ്ചലമാണ്. സന്തോഷത്തിലേക്കുള്ള വഴി ഏതെന്ന കാര്യത്തിൽ പലരും വഞ്ചിതരാകുന്നു എന്നതാണ് പ്രശ്നം. ഉത്കണ്ഠയും അസ്വസ്ഥതയും നിറഞ്ഞ ഒരു ലോകത്തിൽ, സന്തോഷവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ ക്രൈസ്തവജീവിതം ശക്തമായ ഒരു സാക്ഷ്യമാണ്. പരീക്ഷണങ്ങളുടെ മുമ്പിലും നാം ശാന്തരായി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അതു നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ളവരോട് ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങൾ പറയുകയും നമ്മുടെ പ്രത്യാശയുടെയും ശക്തിയുടെയും ഉറവിടം തേടാൻ അവരെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതരീതിയിലൂടെയും നമ്മിൽനിന്നു പ്രസരിക്കുന്ന സന്തോഷത്തിലൂടെയും നാം ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തിലൂടെയും, ലോകത്തിന്റെ അരാജകത്വത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർക്ക് നാം പ്രത്യാശയുടെ ദീപങ്ങളായിത്തീരുന്നു.
പാപത്തിൽ വീണ ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിൽ ദൃഷ്ടിയുറപ്പിച്ച് നിവർന്നുനിൽക്കാനും അവിടുത്തേക്കു നേരെ ശിരസ്സുയർത്താനുമുള്ള നിങ്ങളുടെ ക്രൈസ്തവ കടമയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ക്രിസ്തുവിലേക്കു നോക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ള ലോകവുമായി ഇടപഴകുകയും ആവശ്യത്തിലിരിക്കുന്നവർക്ക് അവിടുത്തെ സ്നേഹവും സത്യവും എത്തിക്കുകയും ചെയ്യാം. നിങ്ങൾക്കു ചുറ്റുമുള്ള അധാർമ്മികത കണ്ട് നിരാശരാകരുത്. ആ അസത്യങ്ങളിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടരുത്. നിങ്ങൾ ആരായിരിക്കാനാണോ ദൈവം നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്, അങ്ങനെ ആയിരിക്കുക; ആ ജീവിതത്തെ സ്നേഹിക്കുക; ചുറ്റുമുള്ള അന്ധകാരത്തിലേക്ക് അവിടുത്തെ പ്രകാശം ചൊരിയാൻ നിങ്ങളിലൂടെ പ്രകാശിക്കുവാൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുക. നിങ്ങൾ സ്വർഗത്തിലേക്കു നോക്കി ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന സമാധാനത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും പ്രഭ ആദ്യം കണ്ടുകൊണ്ടുമാത്രം ദൈവത്തെ കണ്ടെത്തിയേക്കാവുന്ന, അന്വേഷിക്കുന്നവരോ വഴിതെറ്റിയവരോ ആയ അനേകം ആത്മാക്കളുണ്ട്.
യഥാർഥ പ്രത്യാശയുടെ നാഥാ, എനിക്കു ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിന്റെ അധാർമ്മികത കാണുമ്പോൾ, അതിനു വഴങ്ങാനും വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാനും എന്റെ വിശ്വാസം മറച്ചുവയ്ക്കാനും എനിക്കു പ്രലോഭനമുണ്ടാകുന്നു. ലോകത്തിന്റെ അനേകം പ്രലോഭനങ്ങളിൽനിന്ന് എന്നെ കാത്തുരക്ഷിക്കുകയും അങ്ങേക്കുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കാൻ എനിക്കു ധൈര്യം നൽകുകയും ചെയ്യണമേ. അങ്ങനെ ജീവിക്കുകയും വിശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ സ്വർഗത്തിലേക്കു തിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രത്യാശയും ആത്മവിശ്വാസവുംകൊണ്ട് എന്നെ നിറയ്ക്കണമേ. അങ്ങനെ ഞാൻ ഒരിക്കലും പതറാതിരിക്കട്ടെ; മറ്റുള്ളവർ എന്റെ ആത്മാവിലുള്ള അങ്ങയുടെ കൃപ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സന്തോഷത്തിന്റെയും ഉറവിടമായ അങ്ങയിലേക്കു തിരിയാൻ പ്രചോദിതരാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
അങ്ങ് ഒരു വാക്ക് അരുളിയാൽ മതി
ആഗമനകാലത്തിലെ ഒന്നാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച
ഇതു കേട്ടപ്പോൾ യേശു വിസ്മയിച്ച് തന്നെ അനുഗമിച്ചിരുന്നവരോടു പറഞ്ഞു: “ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, ഇസ്രായേലിൽ ആരിലും ഇത്ര വലിയ വിശ്വാസം ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, കിഴക്കുനിന്നും പടിഞ്ഞാറുനിന്നും അനേകർ വന്ന് സ്വർഗരാജ്യത്തിലെ വിരുന്നിൽ അബ്രാഹത്തോടും ഇസഹാക്കിനോടും യാക്കോബിനോടുംകൂടെ പന്തിയിലിരിക്കും.” മത്തായി 8:10–11
യേശു ഒരാളുടെ ബാഹ്യരൂപം മാത്രമല്ല, ഹൃദയത്തിലേക്കാണ് നോക്കുന്നത്. വിജാതീയനും ഇതരദേവാരാധകനുമായ ഒരു റോമൻ ശതാധിപന്റെ ആഴമേറിയ വിശ്വാസമാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം നമ്മുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. യഹൂദവിശ്വാസത്തിൽപ്പെട്ടവനല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, സൗഖ്യം നൽകാനുള്ള യേശുവിന്റെ ആത്മീയ അധികാരം ഈ ശതാധിപൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒരുപക്ഷേ, യേശു മുമ്പ് സൗഖ്യം നൽകുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകാം; അല്ലെങ്കിൽ അത്ഭുതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അനേകം വിവരണങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. അതുമല്ലെങ്കിൽ, യേശുവിൽ ആശ്രയിക്കാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവ് അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചിരിക്കാം. ഗുരുതരമായ രോഗം ബാധിച്ച തന്റെ ഭൃത്യന്മാരിൽ ഒരാളെ സുഖപ്പെടുത്തണമെന്ന് ആ റോമൻ സൈനികൻ യേശുവിനോട് അപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം ചെയ്തത് അതുമാത്രമല്ല. ഭൃത്യന്റെ അടുത്തേക്കു പോകാമെന്ന് യേശു പറഞ്ഞപ്പോൾ, റോമൻ ശതാധിപൻ തന്റെ എളിമയും വിശ്വാസവും ഇങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിച്ചു: “കർത്താവേ, അങ്ങ് എന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഞാൻ യോഗ്യനല്ല; അങ്ങ് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ മാത്രം മതി, എന്റെ ഭൃത്യൻ സുഖം പ്രാപിക്കും.” ഇന്ന് കത്തോലിക്കർ ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ഇതിനു സമാനമായ വാക്കുകൾ പ്രാർഥിക്കുന്നു.
വിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ യേശു “വിസ്മയിച്ചു”; കാരണം അബ്രാഹത്തിന്റെ സന്തതികളിൽപ്പോലും ഇത്ര വലിയ വിശ്വാസം അവിടുന്ന് കണ്ടെത്തിയിരുന്നില്ല. ശതാധിപന്റെ വിശ്വാസം സാംസ്കാരികവും മതപരവുമായ വേലിക്കെട്ടുകൾ ഭേദിച്ചു. വിജാതീയനും റോമൻ സൈനികനുമായ അദ്ദേഹത്തിൽ ഇത്ര ആഴമായ വിശ്വാസം ആരും പ്രതീക്ഷിക്കുമായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ എളിമയും യേശുവിലുള്ള ആശ്രയവും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിലെ പലരുടേതിനെക്കാളും ശ്രേഷ്ഠമായിരുന്നു.
ഈ സംഭവത്തിൽനിന്ന് രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ നമുക്കു പരിചിന്തിക്കാം. ഒന്നാമതായി, വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ശതാധിപന്റെ വാക്കുകൾ നിങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ബോധ്യത്തിന്റെയും ആഴവും യേശുവിനെ “വിസ്മയിക്കാൻ” ഇടയാക്കുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ അയോഗ്യത നിങ്ങൾ അറിയുകയും ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? എന്നിട്ടും, നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിലേക്കു കടന്നുവരാൻ നമ്മുടെ കർത്താവിനോട് നിങ്ങൾ അപേക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ? ശതാധിപന്റെ എളിമ നമുക്കൊരു ശക്തമായ പാഠമാണ്. അധികാരവും സ്ഥാനമാനങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, യേശുവിന്റെ മുമ്പിൽ തന്റെ അയോഗ്യത അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ദിവ്യകാരുണ്യത്തെ സമീപിക്കുമ്പോൾ ഈ എളിമ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. അവിടുത്തെ നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ സ്വീകരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ദൈവകൃപയും കരുണയും നമുക്ക് ആവശ്യമാണെന്ന് നാം അംഗീകരിക്കണം. ആ വാക്കുകൾ പ്രാർഥിക്കുമ്പോഴെല്ലാം നിങ്ങൾ അവ ഹൃദയപൂർവം അർഥമാക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ അശ്രദ്ധയോടെ ഉരുവിടുന്ന ഒരു ശീലമായി അവ മാറിയിട്ടുണ്ടോ എന്നു ചിന്തിക്കുക.
രണ്ടാമതായി, ഈ വിജാതീയന്റെ ഭൃത്യനെ സുഖപ്പെടുത്താമെന്ന യേശുവിന്റെ വാഗ്ദാനം, യേശു നൽകുന്ന രക്ഷയുടെ ദാനം എല്ലാവർക്കുമുള്ളതാണെന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു. കത്തോലിക്കരായി ജനിച്ചുവളർന്നവർക്കു മാത്രമുള്ളതല്ല നമ്മുടെ കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസം; അത് എല്ലാവർക്കുമുള്ളതാണ്. പ്രാർഥനയിലൂടെയും സാക്ഷ്യത്തിലൂടെയും ആ ക്ഷണം എല്ലാവരിലേക്കും എത്തിക്കാൻ നാം നമ്മുടെ പങ്കു നിർവഹിക്കണം. മറ്റുള്ളവർക്കു കൃപയും സൗഖ്യവും നൽകണമെന്നു യാചിച്ചുകൊണ്ട് നാം നമ്മുടെ കർത്താവിലേക്കു തിരിയണം. എല്ലാം ചെയ്യാൻ ദൈവത്തിനു ശക്തിയുണ്ട്. ദൈവം നമ്മുടെ അപേക്ഷകൾ കേൾക്കുന്നുവെന്നും അവിടുത്തെ ഏറ്റവും ഉചിതമായ സമയത്ത് പ്രവർത്തിക്കുമെന്നും വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് ശതാധിപനെപ്പോലെ നാമും മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കണം. നാം അതു വിശ്വസിക്കുകയും, തുടർന്ന് നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ സമർപ്പിക്കുകയും, അവരെ തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കണമെന്നു യാചിക്കുകയും വേണം. നാം ഇങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കണം: “കർത്താവേ, അങ്ങ് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ മാത്രം മതി! സൗഖ്യവും ശുദ്ധീകരണവും മാനസാന്തരവും രൂപാന്തരവും നൽകുന്ന അങ്ങയുടെ വചനം അരുളിച്ചെയ്യണമേ; അങ്ങയുടെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റുന്ന ഓരോ വചനവും അരുളിച്ചെയ്യണമേ!”
ഈ റോമൻ ശതാധിപന്റെ വിശ്വാസത്തെയും പ്രാർഥനാപൂർവമായ വാക്കുകളെയും കുറിച്ച് ഇന്നു വിചിന്തനം ചെയ്യുകയും അവ കൂടുതൽ പൂർണമായി ഹൃദയത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുക. വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കു പുറത്തുള്ള സമയങ്ങളിലും ആ വാക്കുകൾ ധ്യാനിക്കുക. അങ്ങനെ, അടുത്ത തവണ നിങ്ങൾ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ, ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ആ പ്രാർഥന, ക്രിസ്തുയേശു തന്നെയാകുന്ന ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ കൂടുതൽ പൂർണമായി ഒരുക്കും.
വിസ്മയഭരിതനായ എന്റെ കർത്താവേ, റോമൻ ശതാധിപന്റെ വിശ്വാസം അങ്ങയുടെ മാനുഷിക ആത്മാവിനെ സ്പർശിച്ചു. ഇതേ ആഴത്തിലുള്ള വിശ്വാസം എനിക്കും ഉണ്ടാകാനും, ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽ അങ്ങയെ സ്വീകരിക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴെല്ലാം ആ വിശ്വാസം കൂടുതൽ പൂർണമായി പ്രകടിപ്പിക്കാനും ആവശ്യമായ കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ശിശുസഹജരിൽ ആനന്ദിക്കുക
ആഗമനകാലത്തിലെ ഒന്നാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച
യേശു പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ ആനന്ദിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “സ്വർഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും നാഥനായ പിതാവേ, അങ്ങയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ, ജ്ഞാനികളിൽനിന്നും പണ്ഡിതരിൽനിന്നും ഇക്കാര്യങ്ങൾ മറച്ചുവെച്ചെങ്കിലും ശിശുസഹജർക്ക് അങ്ങ് ഇവ വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.” ലൂക്കാ 10:23–24
ജീവിതത്തിൽ പല കാര്യങ്ങളിലും നാം ആനന്ദിക്കുന്നു. ഒരു കളിയിൽ ജയിക്കുമ്പോഴോ, പരീക്ഷയിൽ നന്നായി ചെയ്യുമ്പോഴോ, വീട്ടിലോ ജോലിസ്ഥലത്തോ ഒരു ജോലി പൂർത്തിയാക്കുമ്പോഴോ, ഒരു ആഘോഷത്തിലോ വിരുന്നിലോ പങ്കെടുക്കുമ്പോഴോ നാം ആനന്ദിച്ചേക്കാം. ആനന്ദിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു വികാരമാണെങ്കിലും, യഥാർഥ ആനന്ദം സ്വഭാവത്താൽ ആത്മീയമാണ്; മനുഷ്യവികാരങ്ങളിലേക്കു നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഒരു ദാനമാണത്.
പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ ആനന്ദിക്കുന്ന യേശുവിനെ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. യേശുവിന്റെ ആനന്ദം പരിപൂർണമായിരുന്നു. ദൈവമെന്ന നിലയിൽ, പിതാവിനോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുമുള്ള അവിടുത്തെ ഐക്യം നമ്മുടെ സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്കെല്ലാം അതീതമായിരുന്നു. അതിനാൽ, ആത്മീയാനന്ദത്തിന്റെ പൂർണത അനുഭവിച്ചപ്പോൾ ആ ആനന്ദം അവിടുത്തെ പരിപൂർണമായ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിലേക്കു നിറഞ്ഞൊഴുകി. അതിൽനിന്നുണ്ടായ വൈകാരിക പ്രതികരണം, പുതിയ ആകാശത്തിലും പുതിയ ഭൂമിയിലും ഉത്ഥിതശരീരങ്ങളോടെ സൗഭാഗ്യദർശനത്തിനു മുമ്പിൽ നാം നിൽക്കുന്ന ദിവസംവരെ നമ്മിലാർക്കും അനുഭവിക്കാനാവുന്നതിനെക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു.
“പിതാവേ, അങ്ങയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു…” എന്നു യേശു പ്രാർഥിച്ചപ്പോൾ, അവിടുന്ന് കേവലം ഒരു ബൗദ്ധിക പ്രവർത്തനത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയായിരുന്നില്ല. വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടാൻ വേണ്ടിയോ, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതാണ് ശരി എന്നതുകൊണ്ടോ മാത്രമല്ല അവിടുന്ന് പരസ്യമായി ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞത്. മറിച്ച്, ആ നിമിഷത്തിലെ അവിടുത്തെ മാനുഷിക ജീവിതാനുഭവം ദൈവികശക്തിയോടുകൂടിയ മാനുഷിക ആനന്ദമായിരുന്നതിനാലാണ് യേശു പിതാവിനെ സ്തുതിച്ചത്. യേശുവിനെ മുഴുവനായി നിറച്ച ആനന്ദം തികച്ചും ക്രമബദ്ധവും ആഴമായ സംതൃപ്തി നൽകുന്നതും പിതാവിനോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുമുള്ള ഉചിതമായ പ്രതികരണവുമായിരുന്നു; അത് ചുറ്റുമുള്ളവരിലേക്കും പകർന്നു. യഥാർഥ ആത്മീയാനന്ദം ഒരിക്കലും ഉള്ളിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കില്ല; അത് നിറഞ്ഞൊഴുകുകയും മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളെ സ്പർശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
തന്റെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽ ഇത്തരമൊരു ആനന്ദം അനുഭവിച്ചതിലൂടെ യേശു മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെത്തന്നെ കൂടുതൽ ഉയർത്തി. അങ്ങനെ, നാം അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ നമ്മെത്തന്നെ താഴ്ത്തുന്നെങ്കിൽ, നമ്മുടെ മാനുഷിക ആത്മാക്കളിൽ അവിടുത്തോടൊപ്പം പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ ആനന്ദിക്കാൻ നമുക്കു സാധ്യമാക്കി. ശിശുസഹജരായവർക്ക്, അതായത് ഹൃദയത്തിൽ എളിമയുള്ളവർക്ക്, പിതാവ് തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തിയതിന് യേശു അവിടുത്തെ സ്തുതിച്ചു. അതു കണ്ടതാണ് അവിടുത്തെ ആനന്ദത്തിനു കാരണമായത്. ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ശിശുസഹജരായിരിക്കുക എന്നതിനർഥം അവിടുത്തെ പൂർണമായി വിശ്വസിക്കുക, തുറന്ന മനസ്സോടും വിസ്മയത്തോടുംകൂടി അവിടുത്തെ സമീപിക്കുക, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അവിടുത്തെ ആശ്രയിക്കുക എന്നതാണ്. സ്വന്തം ബുദ്ധിയിലും ജ്ഞാനത്തിലും ആശ്രയിക്കുന്നതിന്റെ നേർവിപരീതമാണിത്; അത്തരം സ്വാശ്രയത്വം പലപ്പോഴും അഹങ്കാരത്തിലേക്കും ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള അകൽച്ചയിലേക്കും നയിക്കുന്നു.
ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ തന്നോടുതന്നെ സത്യസന്ധനായിരിക്കുക എന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല യഥാർഥ എളിമ. ദൈവത്തിന്റെ പിതൃപരിപാലനം ആവശ്യമുള്ള കൊച്ചു ആത്മീയ ശിശുക്കളാണ് നാം എന്ന സത്യത്തിലേക്ക് എളിമ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്നതിനാൽ അത് നമ്മെ ശിശുസഹജരാക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നാം “ജ്ഞാനികളും പണ്ഡിതരും” ആണെന്നു നടിച്ചാൽ, നമ്മുടെ ഭോഷത്തവും ദൈവികജ്ഞാനത്തിന്റെ അഭാവവും മാത്രമാണ് നാം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.
യേശുവിന്റെ ദൈവത്വത്തിലുള്ള ആത്മീയാനന്ദത്തിന്റെ പൂർണതയെയും അത് അവിടുത്തെ മനുഷ്യത്വത്തിൽ ഉളവാക്കിയ വൈകാരിക സ്വാധീനത്തെയും കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ദൈവപുത്രൻ അനുഭവിച്ച അതേ ആനന്ദത്തോടെ മറ്റാരും ഒരിക്കലും ആനന്ദിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും, ആ ആത്മീയാനന്ദത്തിൽ ജീവിക്കാൻ നാമെല്ലാവരും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ആനന്ദം പരീക്ഷണങ്ങളിൽ നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹം ആഴപ്പെടുത്തുകയും കൂടുതൽ ബോധ്യത്തോടും ആത്മാർഥതയോടുംകൂടി നമ്മുടെ വിശ്വാസം ജീവിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ലോകത്തിനു നൽകാൻ യേശു വന്ന ആനന്ദത്തിൽ കൂടുതൽ പങ്കുചേരാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, കൂടുതൽ എളിമയ്ക്കായി യാചിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്ന് ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിങ്ങളെത്തന്നെ താഴ്ത്തുക.
എളിമയുള്ള എന്റെ കർത്താവേ, ഹൃദയത്തിൽ എളിമയുള്ളവരും ശിശുസഹജരുമായവർക്ക് അങ്ങയുടെ പിതാവ് ഗൂഢവും ദൈവികവുമായ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതു കണ്ട് അങ്ങ് ആനന്ദിച്ചു. എളിമയും ശിശുസഹജതയും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനും ദൈവികജ്ഞാനത്തിൽ വളരാനും അങ്ങനെ അങ്ങയുടെ മാനുഷിക ആത്മാവിനെ അത്യഗാധമായ ആനന്ദത്താൽ നിറയ്ക്കാനും എനിക്കു കൃപ നൽകണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം വയ്ക്കുന്നു.
അത്ഭുതങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ അത്ഭുതങ്ങൾ
ആഗമനകാലം ഒന്നാം ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ച
അക്കാലത്ത്: യേശു ഗലീലിക്കടലിന്റെ തീരത്തുകൂടി നടന്ന് മലയിലേക്കു കയറി അവിടെ ഇരുന്നു. മുടന്തരെയും അന്ധരെയും അംഗവൈകല്യമുള്ളവരെയും മൂകരെയും മറ്റു പലരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വലിയ ജനക്കൂട്ടങ്ങൾ അവിടുത്തെ സമീപിച്ചു. അവർ അവരെ അവിടുത്തെ പാദങ്ങളിൽ കിടത്തി; അവിടുന്ന് അവരെ സുഖപ്പെടുത്തി. മത്തായി 15:29–30
ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ യേശു എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയധികം അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചത്? സഭാപിതാക്കന്മാരും വിശുദ്ധരും ഇതിനെക്കുറിച്ച് വിവിധ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ നൽകുന്നു. അവിടുത്തെ അത്ഭുതങ്ങൾ ഓരോ വ്യക്തിയോടുമുള്ള അനുകമ്പയുടെ പ്രവൃത്തികളായിരുന്നു; അവിടുത്തെ മാനുഷിക ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പിയ ദൈവികസ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകടനങ്ങളായിരുന്നു. അവിടുത്തെ പ്രബോധനങ്ങളെ ബലപ്പെടുത്തുകയും വിശ്വാസം ഉണർത്തുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ ദൈവികാധികാരത്തിനു സാക്ഷ്യങ്ങളായും അവ നിലകൊണ്ടു. കൂടാതെ, യേശുവിന്റെ അത്ഭുതങ്ങൾ പഴയനിയമ പ്രവചനങ്ങൾ നിറവേറ്റുകയും ശക്തമായ രൂപകങ്ങളായി വർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉദാഹരണത്തിന്, ശാരീരിക അന്ധത സുഖപ്പെടുത്തിയത് ആത്മീയദൃഷ്ടിയെന്ന ദാനത്തെ പ്രതീകപ്പെടുത്തി.
എന്നാൽ, സമാനമായ അത്ഭുതങ്ങൾ ഇന്ന് നാം കാണാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? പല വിധത്തിലും നാം അവ കാണുന്നുണ്ട്. ചരിത്രത്തിലുടനീളം മഹാന്മാരായ വിശുദ്ധരുടെ ശുശ്രൂഷയോടൊപ്പം അത്ഭുതങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഏതാനും പേരെ പരാമർശിച്ചാൽ, വിശുദ്ധരായ അസ്സീസിയിലെ ഫ്രാൻസിസ്, വിൻസെന്റ് ഫെറർ, ഫിലിപ്പ് നേരി എന്നിവർ തങ്ങളുടെ ജീവിതകാലത്തും മരണശേഷം തങ്ങളുടെ മാധ്യസ്ഥത്തിലൂടെയും നടന്നതായി പറയപ്പെടുന്ന എണ്ണമറ്റ അത്ഭുതങ്ങളുടെ പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. കൂടുതൽ സമീപകാലത്തു ജീവിച്ചിരുന്ന വിശുദ്ധരായ ലിസ്യുവിലെ കൊച്ചുത്രേസ്യ, ഫൗസ്റ്റീന കൊവാൾസ്ക, പാദ്രെ പിയോ, ആന്ദ്രേ ബെസെറ്റ്, ഷർബെൽ മഖ്ലൂഫ് എന്നിവരിലൂടെയും അവരുടെ ജീവിതകാലത്തും മരണശേഷവും അത്ഭുതങ്ങൾ നടന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു.
പ്രാർഥനയിലൂടെയും സേവനത്തിലൂടെയും ക്രിസ്തുവുമായി അഗാധമായ ഐക്യത്തിലെത്തിയ വിശുദ്ധരുടെ ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും അത്ഭുതങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു. അനുകമ്പയാൽ നിറഞ്ഞ ഈ വിശുദ്ധർ ദൈവത്തിന്റെ സൗഖ്യദായകമായ കൃപയുടെ ചാലകങ്ങളായിത്തീരുന്നു. അവരുടെ അത്ഭുതങ്ങൾ അവരുടെ ശുശ്രൂഷകളുടെ വിശ്വാസ്യത ഉറപ്പിക്കുകയും യേശുവിന്റെ ഈ വാഗ്ദാനം നിറവേറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു: “എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻ ഞാൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യും; ഇവയെക്കാൾ വലിയവയും ചെയ്യും, കാരണം ഞാൻ പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു പോകുന്നു” (യോഹന്നാൻ 14:12).
അത്ഭുതങ്ങൾ കാണാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ, വിശുദ്ധിക്കായി പരിശ്രമിക്കുക. അത്ഭുതങ്ങളെ ജീവിതത്തിന്റെ സാധാരണ ഭാഗമാക്കുന്നതായി തോന്നുന്ന വിശുദ്ധി അസാധാരണമാംവിധം ഉന്നതമാണെങ്കിലും, ദൈവകൃപയാൽ അത് കൈവരിക്കാവുന്നതാണ്. വിശുദ്ധരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുക എന്നത് ഒരിക്കലും ലക്ഷ്യമായിരുന്നില്ല; ദൈവത്തോടും മറ്റുള്ളവരോടുമുള്ള അവരുടെ ജ്വലിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ അനുബന്ധഫലം മാത്രമായിരുന്നു അത്ഭുതങ്ങൾ.
ഏറ്റവും മഹാന്മാരായ വിശുദ്ധരെപ്പോലെ നിങ്ങളും വിശുദ്ധരാകണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അവിടുത്തെ ദൈവികസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽനിന്ന് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളിലേക്കു നിറഞ്ഞൊഴുകണമെന്ന് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ എത്രയധികം വിശുദ്ധരാകുന്നുവോ, അത്രയധികം ദൈവത്തിന് നിങ്ങളെ തന്റെ ഉപകരണമായി ഉപയോഗിക്കാനാകും; ചിലപ്പോൾ അത്ഭുതങ്ങളിലൂടെപ്പോലും. ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്താൽ ലോകത്തെ സ്നേഹംകൊണ്ട് രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന അപൂർവം വിശുദ്ധരിൽ ഒരാളാകാൻ പരിശ്രമിക്കുക.
അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, രക്ഷയുടെ ദാനം അത്ഭുതങ്ങളുടെ മൂല്യത്തെക്കാൾ എത്രയോ ഉന്നതമാണെങ്കിലും, അങ്ങയുടെ അനുകമ്പ വെളിപ്പെടുത്താനും ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ആഴപ്പെടുത്താനും അങ്ങ് അത്ഭുതങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഏതു വിധത്തിലും അങ്ങയുടെ കൃപയുടെ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ ഉപകരണമായിത്തീരാൻ കഴിയേണ്ടതിന് എന്നെ വിശുദ്ധനാക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം വയ്ക്കുന്നു.
ഉറച്ച അടിത്തറ
ആഗമനകാലം ഒന്നാം ആഴ്ചയിലെ വ്യാഴാഴ്ച
“എന്റെ ഈ വചനങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അവ അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏവനും പാറമേൽ വീടു പണിത വിവേകിയായ മനുഷ്യനെപ്പോലെയായിരിക്കും. മഴ പെയ്തു, വെള്ളപ്പൊക്കമുണ്ടായി, കാറ്റ് വീശി ആ വീടിന്മേൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. എന്നാൽ അത് തകർന്നുവീണില്ല; കാരണം, അത് പാറമേൽ ഉറപ്പിച്ചു പണിതിരുന്നു. എന്റെ ഈ വചനങ്ങൾ കേൾക്കുകയും എന്നാൽ അവ അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏവനും മണലിന്മേൽ വീടു പണിത ഭോഷനെപ്പോലെയായിരിക്കും.” മത്തായി 7:24–26
നാമോരോരുത്തരും അനിവാര്യമായും കഷ്ടതകളെ നേരിടേണ്ടിവരുമെന്ന് യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു: “മഴ പെയ്തു, വെള്ളപ്പൊക്കമുണ്ടായി, കാറ്റ് വീശി ആ വീടിന്മേൽ ആഞ്ഞടിച്ചു.” ഈ കൊടുങ്കാറ്റുകൾ വന്നേക്കാമെന്നല്ല അവിടുന്ന് പറയുന്നത്; അവ വരുമെന്ന് അവിടുന്ന് ഉറപ്പുനൽകുന്നു. മോശം കാലാവസ്ഥയെ നേരിടാൻ ഒരു വീട് സജ്ജമായിരിക്കേണ്ടതുപോലെ, സഹനങ്ങളെയും കഷ്ടതകളെയും ഒടുവിൽ മരണത്തെയും നേരിടാൻ നമ്മുടെ ജീവിതവും സജ്ജമായിരിക്കണം.
ഒരാൾ മണലിന്മേൽ വീടു പണിയുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. കൊടുങ്കാറ്റുകൾ വരുമ്പോൾ അടിത്തറ ഒലിച്ചുപോകുകയും വീട് തകരാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. അടിത്തറ ദുർബലമായിരുന്നതിനാൽ ആ വീടു പണിയാൻ ചെലവഴിച്ച അധ്വാനമെല്ലാം പാഴാകുന്നു. എന്നാൽ പാറമേൽ വീടു പണിയുന്നവർക്ക്, തങ്ങളുടെ അടിത്തറ ഭദ്രമാണെന്ന് അറിയാവുന്നതിനാൽ, കൊടുങ്കാറ്റ് വരുമ്പോഴും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ നിലകൊള്ളാൻ കഴിയും.
ഈ ഉപമയുടെ അർത്ഥം വ്യക്തമാണ്. വീട് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു; നമ്മുടെ അടിത്തറയാകട്ടെ, ഒന്നുകിൽ ക്രിസ്തുവോ അല്ലെങ്കിൽ പാപമോ ആണ്. ധനമോഹം, ഭൗതികവാദം, സുഖഭോഗാസക്തി, അശുദ്ധികൾ, കോപം, വഞ്ചനകൾ, സ്വാർത്ഥത എന്നിവപോലുള്ള പാപശീലങ്ങളിലാണ് നാം ജീവിതം പടുത്തുയർത്തുന്നതെങ്കിൽ, കഷ്ടതകൾ വന്നടിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ജീവിതം അനിവാര്യമായും തകർന്നുപോകും.
യേശുവിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതം ഈ പ്രബോധനത്തെ പൂർണ്ണമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവിടുത്തെക്കുറിച്ച് നുണകൾ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അവിടുന്ന് അന്യായമായി അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുകയും ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയും മരണത്തിനു വിധിക്കപ്പെടുകയും കുരിശിൽ തറയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. എന്നിട്ടും, ഇവയിലുടനീളം യേശുവിന്റെ ആത്മാവിലെ ഉപവിയുടെ പൂർണ്ണതയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ഇളക്കം തട്ടിയില്ല. പിതാവിന്റെ തിരുമനസ്സ് ഒട്ടും മടിക്കാതെ പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് തന്റെ മാനുഷികജീവിതം ഏറ്റവും ഉറച്ച അടിത്തറമേൽ പടുത്തുയർത്തിയിരുന്നു. യേശു പിതാവിന്റെ സ്വരം ശ്രവിക്കുകയും അതനുസരിച്ച് പൂർണ്ണമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു; അതിനാൽ അവിടുത്തെ സമാധാനം കവർന്നെടുക്കാൻ ഒന്നിനും കഴിഞ്ഞില്ല. കുരിശിനെ അഭിമുഖീകരിച്ചപ്പോഴും യേശു എല്ലാ മാനുഷിക പുണ്യങ്ങളുടെയും പൂർണ്ണത വെളിപ്പെടുത്തി; സ്വന്തം കുരിശെടുത്ത് തന്നെ അനുഗമിക്കുന്ന, അനുതപിക്കുന്ന ഓരോ പാപിക്കും അവിടുന്ന് ഉദാരമായി കൃപ ചൊരിയുന്നു.
നിങ്ങൾ നേരിട്ട കുരിശുകളെക്കുറിച്ചും ഭാവിയിൽ നേരിടേണ്ടിവന്നേക്കാവുന്ന കുരിശുകളെക്കുറിച്ചും ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ഈ പോരാട്ടങ്ങളെ നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് നേരിട്ടത്? നിങ്ങളുടെ വഴിയിൽ വരാനിരിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റുകൾക്കായി നിങ്ങൾ ഒരുങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ? എല്ലാറ്റിലുമുപരി, നമ്മുടെ കർത്താവ് നിങ്ങളെ സ്വഭവനത്തിലേക്കു വിളിക്കുന്ന ദിവസത്തിനായി നിങ്ങൾ ഒരുങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ? ഉറച്ച അടിത്തറയോടെ മരണത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നവർ അസാധാരണമായ പ്രത്യാശയോടെയാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ അനുദിനം ശ്രവിക്കുകയും അവ അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെയാണ് ആ അടിത്തറ പണിയപ്പെടുന്നത്. പതിവായ പാപജീവിതം അടിത്തറയാക്കിയവർ കഷ്ടതകൾക്കിടയിൽ നിരാശരാകുകയും ക്രിസ്തുവിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ഇപ്പോഴും എല്ലാ ദിവസവും ക്രിസ്തുവിലും അവിടുത്തെ പരിപൂർണ്ണമായ തിരുമനസ്സിലും നിങ്ങളുടെ ജീവിതം പടുത്തുയർത്തുക. അപ്പോൾ അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുകയും ഈ ജീവിതത്തിൽ വിശുദ്ധിയുടെ ഉന്നതികളും സ്വർഗത്തിൽ വലിയ മഹത്വവും കൈവരിക്കാൻ ആവശ്യമായ എല്ലാ പുണ്യങ്ങളുംകൊണ്ട് നിങ്ങളെ നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യും.
എന്റെ കർത്താവും ഉറച്ച അടിത്തറയുമായ അങ്ങേ, എന്റെ ജീവിതം അങ്ങയിലും അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സിലും മാത്രം പടുത്തുയർത്തപ്പെടണമേ എന്നു ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. അങ്ങയെ ശ്രവിക്കാൻ കാതുകളും അങ്ങയെ അനുഗമിക്കാൻ ദൃഢമായ ഇച്ഛാശക്തിയും എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങനെ അങ്ങയോടും മറ്റുള്ളവരോടുമുള്ള എന്റെ സ്നേഹം അത്രമേൽ ശക്തമാകട്ടെ; അങ്ങയിൽ എല്ലാം സഹിക്കാനും അങ്ങയാൽ സ്വർഗത്തിന്റെ മഹത്വങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടാനും എനിക്കു കഴിയുമാറാകട്ടെ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
അന്ധത സുഖപ്പെടുത്തൽ
ആഗമനകാലം ഒന്നാം വാരത്തിലെ വെള്ളിയാഴ്ച
യേശു കടന്നുപോകുമ്പോൾ രണ്ടു അന്ധന്മാർ, “ദാവീദിന്റെ പുത്രാ, ഞങ്ങളോടു കരുണ തോന്നണമേ!” എന്നു നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ അനുഗമിച്ചു. മത്തായി 9:27
ഈ രണ്ടു മനുഷ്യരെ ഒരു നിമിഷം മനസ്സിൽ കാണുക. ഈ വചനഭാഗത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ്, യേശു ഒരു കുഷ്ഠരോഗിയെ സുഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു; ഒരു റോമൻ ശതാധിപന്റെ ദാസനെ സുഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു; പത്രോസിന്റെ അമ്മായിയമ്മയ്ക്ക് ആരോഗ്യം വീണ്ടുനൽകിയിരുന്നു; ഒരു തളർവാതരോഗിയെ നടക്കാൻ പ്രാപ്തനാക്കിയിരുന്നു; ഒരു സ്ത്രീയുടെ വർഷങ്ങളായുള്ള രക്തസ്രാവം നിർത്തിയിരുന്നു. അവിടുന്ന് പിശാചുക്കളെ പുറത്താക്കി, അവയുടെ പീഡനത്തിൽനിന്ന് ആളുകളെ മോചിപ്പിച്ചിരുന്നു; പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കുകപോലും ചെയ്തിരുന്നു. “ദാവീദിന്റെ പുത്രാ, ഞങ്ങളോടു കരുണ തോന്നണമേ!” എന്ന് ഈ രണ്ട് അന്ധന്മാർ നിലവിളിക്കുന്നത് സങ്കൽപ്പിക്കുമ്പോൾ ഈ പശ്ചാത്തലം വളരെ പ്രധാനമാണ്.
യേശുവിനെയും അവിടുത്തെ അത്ഭുതങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള വാർത്ത അതിവേഗം പരക്കുകയായിരുന്നു. അക്കാലത്തെ സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിൽ, കുടുംബത്തിന് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ അന്ധത പലപ്പോഴും ഭിക്ഷാടനജീവിതത്തിലേക്കു നയിച്ചിരുന്നു. ഈ മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ ശാരീരികമായ അന്ധതകൊണ്ടും അതോടൊപ്പമുണ്ടായ സാമൂഹികമായ അവഗണനകൊണ്ടും വളരെയേറെ കഷ്ടപ്പെട്ടു. അപ്പോഴാണ് ഈ പുതിയ റബ്ബിയെക്കുറിച്ച്—ദാവീദിന്റെ വംശത്തിൽപ്പെട്ട ഒരു പ്രവാചകനെക്കുറിച്ച്, ഒരുപക്ഷേ എല്ലാവരും കാത്തിരുന്ന മിശിഹായെക്കുറിച്ച്—ഒന്നിനു പിന്നാലെ ഒന്നായി അവർ വാർത്തകൾ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. അവിടുത്തെ അത്ഭുതങ്ങളെക്കുറിച്ച് കേട്ടയുടൻ തങ്ങളെയും സുഖപ്പെടുത്താൻ അവിടുത്തേക്കു കഴിയുമെന്ന് അവർ പ്രത്യാശിച്ചു. അതുകൊണ്ട് യേശു കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവർ ഒട്ടും മടിച്ചില്ല.
ശാരീരികമായ രോഗശാന്തികൾ യേശുവിന്റെ പ്രാഥമിക ദൗത്യം ആയിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ഈ പ്രവൃത്തികൾ അവിടുത്തെ അനുകമ്പയുടെയും ദൈവിക അധികാരത്തിന്റെയും ശക്തമായ പ്രകടനങ്ങളായിരുന്നു. രോഗശാന്തി നൽകിക്കൊണ്ട് അവിടുന്ന് വ്യാകുലമായ ഹൃദയങ്ങളിൽ സമാധാനവും സന്തോഷവും പകർന്നു. എന്നാൽ അതിലേറെ പ്രധാനമായി, തന്റെ വചനങ്ങൾക്ക് ദൈവിക അധികാരമുണ്ടെന്ന് അവിടുന്ന് തെളിയിച്ചു. യേശുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളുടെ സംഗ്രഹമായ ഗിരിപ്രഭാഷണം ആദ്യം വരുന്ന രീതിയിലാണ് മത്തായിയുടെ സുവിശേഷം ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. തുടർന്ന് അത്ഭുതങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര വരുന്നു. ഈ അത്ഭുതങ്ങൾ അവിടുന്ന് സുഖപ്പെടുത്തിയവരോടുള്ള സ്നേഹപ്രവൃത്തികളായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഇന്ന് അവിടുത്തെ വചനം ശ്രവിക്കുകയും അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനും അവ ഉപകരിക്കുന്നു.
അന്ധരായ ഈ രണ്ടുപേരുടെ വിശ്വാസം അനുകരിക്കാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങൾക്കുമുള്ള ഉത്തരം യേശുവാണെന്നും നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ സുഖപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്ന ഏക വ്യക്തി അവിടുന്നാണെന്നും നാം വിശ്വസിക്കണം. അവരുടെ ശാരീരിക അന്ധതയെ നമ്മുടെതന്നെ ആത്മീയ അന്ധതയുടെ ഒരു പ്രതീകമായി കാണാം. ശാരീരിക സൗഖ്യത്തിനായി അവർ നിലവിളിച്ചതുപോലെ, ആത്മീയ സൗഖ്യത്തിനായി നാമും നിലവിളിക്കണം.
അന്ധരായ ഈ രണ്ടുപേരുടെ മനോഭാവത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അവരെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് അധികമൊന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും, കരുണയ്ക്കും സൗഖ്യത്തിനുമായി അവർ യേശുവിനോടു നിലവിളിച്ചുവെന്ന് നമുക്കറിയാം. അവരുടെ പ്രാർഥന നമ്മുടെ പ്രാർഥനയാകണം; അവരുടെ പ്രത്യാശ നമ്മുടെ പ്രത്യാശയാകണം; അവരുടെ തീക്ഷ്ണമായ നിലവിളി കരുണയ്ക്കായുള്ള നമ്മുടെ യാചനയാകണം. അവർ തേടിയ സൗഖ്യം, ഇന്ന് നാം പ്രത്യേകിച്ച് അനുരഞ്ജന കൂദാശയിലൂടെ തേടുന്ന സൗഖ്യത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. ഈ കൂദാശയിലാണ് നമ്മുടെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന യേശുവിനെ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്നതും, കരുണയ്ക്കായി നിലവിളിക്കുന്നതും, ആത്മീയ സൗഖ്യം പ്രാപിക്കുന്നതും. നമ്മുടെ ആത്മീയ അന്ധതയിൽനിന്നുള്ള സൗഖ്യത്തിനായി നമുക്ക് ആഗ്രഹിക്കാം; പ്രാർഥനയിൽ അവിടുത്തെ അക്ഷീണം അനുഗമിച്ചുകൊണ്ട്, സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ യേശുവിനോടു നിലവിളിക്കാം. അവിടുന്ന് നമ്മുടെ പ്രാർഥന കേട്ട് ഉത്തരം നൽകും.
എന്നെ സുഖപ്പെടുത്തുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, പ്രകൃതിയുടെയും പിശാചുക്കളുടെയും എല്ലാ രോഗങ്ങളുടെയും—മരണത്തിന്റെയുംപോലും—മേലുള്ള അങ്ങയുടെ ദൈവികശക്തി അങ്ങയുടെ അനേകം അത്ഭുതങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിലും, അങ്ങ് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സൗഖ്യം എന്റെ ആത്മാവിനെ പാപത്തിൽനിന്ന് സുഖപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. കർത്താവേ, എന്നോടു കരുണ തോന്നണമേ. അങ്ങയെ അറിയാനും അനുഗമിക്കാനും അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സനുസരിച്ച് ജീവിക്കാനും എനിക്കു കഴിയേണ്ടതിന് എന്റെ ആത്മീയ അന്ധത സുഖപ്പെടുത്തണമേ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ക്ലേശിതരെയും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരെയും സ്നേഹിക്കുക
ആഗമനകാലം ഒന്നാം വാരത്തിലെ ശനിയാഴ്ച
“യേശു എല്ലാ പട്ടണങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും ചുറ്റിസഞ്ചരിച്ച്, അവരുടെ സിനഗോഗുകളിൽ പഠിപ്പിക്കുകയും രാജ്യത്തിന്റെ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുകയും എല്ലാ രോഗങ്ങളും വ്യാധികളും സുഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.” മത്തായി 9:35
ഈ ഒറ്റവരി യേശുവിന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷയെക്കുറിച്ച് ഏറെ കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവിടുന്ന് ഏതാനും പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തുകയോ രോഗികളായ ഏതാനും പേരെ സുഖപ്പെടുത്തുകയോ മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. അവിടുന്ന് “എല്ലാ പട്ടണങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും ചുറ്റിസഞ്ചരിച്ച്…പഠിപ്പിക്കുകയും…സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുകയും…” “എല്ലാ രോഗങ്ങളും വ്യാധികളും” സുഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
യേശുവിന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷ ഏകദേശം മൂന്നു വർഷം നീണ്ടുനിന്നുവെന്ന കാര്യം ധ്യാനിക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്. നിരന്തരം പ്രസംഗിക്കുകയും സുഖപ്പെടുത്തുകയും ജനങ്ങളുമായി ഇടപഴകുകയും ചെയ്ത മൂന്നു വർഷങ്ങൾ. ഈ കാലയളവിൽ യേശു ആയിരക്കണക്കിനു വ്യക്തികളെ കണ്ടുമുട്ടി; അവിടുത്തെ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്ത ഇസ്രായേലിലുടനീളവും അതിനപ്പുറവും വ്യാപിച്ചു.
എന്നിരുന്നാലും, യേശുവിന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷ എല്ലാ വിധത്തിലും പൂർണമായിരുന്നെങ്കിലും അതൊരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ശേഷിക്കുന്ന ഭാഗം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. തന്റെ സഭയുടെ രൂപീകരണത്തിലൂടെ അവിടുത്തെ ശുശ്രൂഷ തുടർന്നും സ്ഥാപിതമാകുന്നതിനുള്ള അടിത്തറയായിരുന്നു അത്.
സുവിശേഷം തുടരുമ്പോൾ, യേശുവിന്റെ അനുകമ്പ നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ഉൾക്കാഴ്ച ലഭിക്കുന്നു. ജനക്കൂട്ടങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ, “ഇടയനില്ലാത്ത ആടുകളെപ്പോലെ അവർ ക്ലേശിതരും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരും ആയിരുന്നതിനാൽ അവിടുത്തേക്ക് അവരോടു അനുകമ്പ തോന്നി.” അവിടുത്തെ മൂന്നു വർഷത്തെ ശുശ്രൂഷ അടിത്തറ മാത്രമായിരുന്നു; കരുണാമയമായ അവിടുത്തെ ഹൃദയം അനുകമ്പയാൽ നിറഞ്ഞുകവിയാൻ തുടങ്ങി.
ദൈവമാണെങ്കിലും, കാലത്തിന്റെയും സ്ഥലത്തിന്റെയും പരിധിക്കുള്ളിലെ മാനുഷിക ഇടപെടലുകളിലേക്ക് യേശു തന്നെത്തന്നെ പരിമിതപ്പെടുത്തി. അതിനാൽ, ക്ലേശിതവും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഓരോ ആത്മാവുമായും തന്റെ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ വ്യക്തിപരമായി ഇടപഴകുക അവിടുത്തേക്ക് അസാധ്യമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവിടുന്ന് ശിഷ്യന്മാരോട്, “വിളവെടുപ്പിനായി വേലക്കാരെ അയയ്ക്കാൻ വിളവിന്റെ നാഥനോടു പ്രാർഥിക്കുവിൻ” എന്നു പറഞ്ഞത്. അതിനുശേഷം അവിടുന്ന് തന്റെ പന്ത്രണ്ട് അപ്പസ്തോലന്മാരെ വിളിച്ചുവരുത്തി, തന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെയും രോഗശാന്തിയുടെയും ശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കുചേരാൻ അവർക്ക് അധികാരം നൽകി, “ഇസ്രായേൽ ഭവനത്തിലെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആടുകളുടെ” അടുക്കലേക്ക് അവരെ അയച്ചു.
പിന്നീട്, ലൂക്കാ 10:1–2-ൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ, യേശുവും പന്ത്രണ്ടുപേരും അവിടുന്ന് പീഡകൾ സഹിച്ച് മരിക്കാനിരുന്ന ജറുസലെമിലേക്കുള്ള അവസാന യാത്ര ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, എഴുപത് (അല്ലെങ്കിൽ എഴുപത്തിരണ്ട്) ശിഷ്യന്മാരെ തനിക്കുമുമ്പേ അയച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് തന്റെ ദൗത്യം കൂടുതൽ വിപുലമാക്കി. ഉത്ഥാനത്തിനുശേഷം യേശു തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരെ വീണ്ടും ദൗത്യമേൽപ്പിച്ചു: “ആകയാൽ നിങ്ങൾ പോയി എല്ലാ ജനതകളെയും ശിഷ്യരാക്കുവിൻ; പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ അവരെ സ്നാനപ്പെടുത്തുവിൻ; ഞാൻ നിങ്ങളോടു കല്പിച്ചതെല്ലാം അനുസരിക്കാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കുവിൻ” (മത്തായി 28:19–20). ഈ ദൗത്യം അതിവേഗം മാളികമുറിയിൽ ഒരുമിച്ചുകൂടിയ കുറഞ്ഞത് 120 ശിഷ്യന്മാരിലേക്കെങ്കിലും വ്യാപിച്ചു. പരിശുദ്ധാത്മാവ് ആദിമസഭയെ നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പുതുതായി വിശ്വാസം സ്വീകരിച്ച ആയിരക്കണക്കിനാളുകൾ ദൈവവചനം പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന സുവിശേഷപ്രഘോഷകരായി മാറി.
“ക്ലേശിതരും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരും” ആണെന്നു തോന്നുന്ന എല്ലാവരോടുമുള്ള അനുകമ്പയാൽ നിറഞ്ഞുകവിയുന്ന യേശുവിന്റെ തിരുഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അവർക്കായി ക്രിസ്തുവിന്റെ ഹൃദയമായിരിക്കുക എന്നതാണ് നിങ്ങളുടെ ദൗത്യം—അവരെ സ്നേഹിക്കുക, അവരുടെ ഭാരങ്ങൾ നീങ്ങാൻ ആഗ്രഹിക്കുക, നല്ല ഇടയനായ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് അവരെ നയിക്കുക. ഈ ദൗത്യത്തിൽനിന്ന് പിന്മാറരുത്. കാരണം, നിങ്ങൾക്കു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൗത്യം യേശുവിന്റെതന്നെ ഏകവും നിത്യവുമായ ദൗത്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയും അതിലുള്ള പങ്കാളിത്തവുമാണ്.
പരിശുദ്ധനും നല്ലവനുമായ ഇടയാ, അങ്ങയുടെ മാനുഷിക ഹൃദയം ദൈവികസ്നേഹത്തിന്റെ പൂർണതയാൽ ജ്വലിക്കുകയും അങ്ങയുടെ കരുണ ആവശ്യമുള്ള ഓരോ ആത്മാവിനെയും സ്പർശിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടുന്ന എല്ലാവരുടെയും രക്ഷയ്ക്കായി അങ്ങയ്ക്കുള്ള തീക്ഷ്ണത എനിക്കും ഉണ്ടാകേണ്ടതിനും, ലോകത്തിൽ അങ്ങയുടെ ദൈവികസാന്നിധ്യത്തിന്റെ യോഗ്യമായ ഉപകരണമായി ഞാൻ മാറേണ്ടതിനും എന്റെ ഹൃദയത്തെ അങ്ങയുടെ ഹൃദയമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തണമേ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
എല്ലാ 4 വാല്യങ്ങളും മൃദുപുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകങ്ങളായും & ഇ-പുസ്തക രൂപത്തിലും ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!
