தமிழ்

திருவருகைக்காலம்—முதல் வாரம்

4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!

பொருளடக்கம்


ஆயத்தமாயிருத்தல்

திருவருகைக் காலம் முதல் ஞாயிறு (ஆண்டு A)

“எனவே, விழித்திருங்கள்! ஏனெனில் உங்கள் ஆண்டவர் எந்த நாளில் வருவார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது. இதை உறுதியாக அறிந்துகொள்ளுங்கள்: இரவில் எந்த நேரத்தில் திருடன் வருவான் என்பது வீட்டுத் தலைவருக்குத் தெரிந்திருந்தால், அவர் விழித்திருந்து, தம் வீட்டைக் கன்னமிட விடமாட்டார். அவ்வாறே நீங்களும் ஆயத்தமாக இருங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் எதிர்பாராத நேரத்தில் மானிடமகன் வருவார்.” மத்தேயு 24:42–44

நம் ஆண்டவர் கட்டளையிடுவதுபோல ஒருவர் எவ்வாறு “விழித்திருப்பது”? புதிய திருவழிபாட்டு ஆண்டில் அடியெடுத்து வைக்கும் வேளையில் இந்தப் புனித அறிவுரையை நாம் பெறுகிறோம். திருவருகைக் காலத்தில், தொடக்கத்திலிருந்தே நாம் தொடங்குகிறோம். மங்களம்பெற்ற கன்னி மரியாவின் விலையேறப்பெற்ற திருவயிற்றில் மனிதக் குழந்தையாகத் தங்கியிருக்கும், மனிதரான இறைமகனைத் தியானிக்கிறோம். கிறிஸ்து பிறப்புப் பெருவிழாவில், அவர் இவ்வுலகில் பிறந்ததைக் கொண்டாட ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம். திருவழிபாட்டு ஆண்டு தொடர்ந்து செல்லும்போது, அவரது குழந்தைப் பருவ நிகழ்வுகள் முதல் அவரது பொதுப்பணி வரையிலும், இறுதியாக அவரது இறப்பு, உயிர்ப்பு, விண்ணேற்றம் வரையிலும், அவரது வாழ்வின் ஒவ்வொரு தருணத்தின் வழியாகவும் செப மனநிலையுடன் நாம் பயணிப்போம்.

விழித்திருக்கும்படி நம் ஆண்டவர் கூறும் அறிவுரை, இறைமகனின் மனித வாழ்வு நம்மோடு எவ்வாறு பேசுகிறது என்பதைக் கவனிக்க நம்மை அழைக்கிறது. இவ்வாழ்வில் புனிதத்துவத்தின் மாட்சிமிகு கொடைகளிலும் மறுவாழ்வில் நிலைவாழ்வின் மீட்பிலும் பங்குபெறும்படி, அவரோடு முழுமையாக ஒன்றித்திருக்க அது நம்மை அழைக்கிறது. விழித்திருக்கும்படி நமக்கு அறிவுறுத்திய பின், இறைமகன், “ஏனெனில் உங்கள் ஆண்டவர் எந்த நாளில் வருவார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது” என்றார். அவர் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே உடலோடு இவ்வுலகிற்கு வந்தார் என்பது நமக்குத் தெரியும். இந்த அறிவுரை, நெடுங்காலத்திற்கு முன்பு நடந்த அந்த நிகழ்வைத் தியானிப்பதற்கான அழைப்பு மட்டுமல்ல; வரலாற்றில் நிகழ்ந்த அவரது வருகை இன்று நம்மில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தைத் தொடர்ந்து இன்னும் அதிகக் கவனத்துடன் உணர்வதற்கான அழைப்பும் அறிவுரையும் ஆகும். பெத்லகேமில் நிகழ்ந்த கிறிஸ்துவின் முதல் வருகை, அருளின் வழியாக நாள்தோறும் அவர் நம்மிடம் வரும் வருகை, காலத்தின் முடிவில் நிகழவிருக்கும் அவரது இறுதி வருகை ஆகியவற்றைப் பற்றிச் சிந்திக்க நம்மை அழைக்கும் காலமே திருவருகைக் காலம். இந்தத் தருணங்கள் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக இணைந்துள்ளன; ஏனெனில் ஒவ்வொன்றும் அடுத்த தருணத்திற்கு நம்மை இன்னும் முழுமையாக ஆயத்தப்படுத்துகிறது.

இறைமகன் விண்ணகத்திலிருந்து தொடர்ந்து நம்மிடம் இறங்கி வருகிறார். அருளின் வழியாக நம் ஆன்மாவில் அவரைக் கருத்தாங்கவும், நமக்குள் இருக்கும் அவரது இறைப்பிரசன்னத்தைக் கவனிக்கவும், அவர் நமக்குள் வளர்ந்து வாழும்படி அவரது இறைப்பிரசன்னத்தைப் பேணி வளர்க்கவும் நம் ஒவ்வொருவரையும் அழைக்கிறார். இவ்வாறு, தமது உடலாகிய திருஅவையின் உண்மையான உறுப்பினர்களாக நம்மை ஆக்குகிறார். விழித்திருப்பது என்பது ஒவ்வொரு தருணத்திலும் கிறிஸ்துவின் பிரசன்னத்தை உணர்ந்திருப்பதும், அவரோடு உயிர்த்துடிப்புடன் வளர்ந்துவரும் தனிப்பட்ட உறவைப் பேணுவதும் ஆகும். இந்தத் திருவருகைக் காலத்தில் உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: இயேசு எப்போது வந்தாலும் அவரைச் சந்திக்க நான் ஆயத்தமாக இருக்கும்படி, அவரோடுள்ள என் உறவை எவ்வாறு பேணி வளர்க்கிறேன்?

ஒவ்வொரு நாளின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் ஆயத்தமாக இருக்க இயேசு நம்மை அழைக்கிறார்; ஏனெனில், “நீங்கள் எதிர்பாராத நேரத்தில் மானிடமகன் வருவார்.” காலத்தின் முடிவில் வாழ்வோருக்கும் இறந்தோருக்கும் தீர்ப்பளிக்க அவர் ஒருநாள் மீண்டும் வருவார் என்ற வாக்குறுதியாக இது இருந்தாலும், இங்கே இப்போதே அவர் இடைவிடாது நம்மைத் தேடி வருகிறார் என்ற வாக்குறுதியாகவும் இது இருக்கிறது. அருளின் வழியாக அவர் நம்மோடு தொடர்புகொண்டு, நாம் அவரை அன்புசெய்யவும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகிற்கு அவரது அன்பை வெளிப்படுத்தவும், இன்னும் முழுமையாக உருமாற நம்மை அழைக்கிறார். விசுவாசத்தில் நாம் முதிர்ச்சியடையும்போது, கடவுள் பெரும்பாலும் இன்னும் நுட்பமான வழிகளில் பேசுகிறார்; நம் இதயத்தின் செவிகளால் கேட்க நம்மை அழைக்கிறார். அருளின் இந்த மென்மையான மெல்லொலிகளைக் கேட்க, நாம் அவரது பிரசன்னத்தை இன்னும் கூர்ந்து உணர்பவர்களாகவும், நம் நாளின் அமைதியான தருணங்களில் அவரது அழைப்புக்குப் பதிலளிக்க ஆயத்தமானவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.

விழித்திருந்து, விழிப்புடனும் கவனத்துடனும் இருந்து, மிகச் சிறிய வழிகளிலும் அவரை அன்புசெய்ய ஆயத்தமாக இருக்கும்படி இயேசு கூறும் அறிவுரையை இன்று சிந்தியுங்கள். ஆன்மிக வாழ்வில் விழித்திருக்க, கடவுளின் பிரசன்னத்தை உணர்ந்திருக்க உதவும் பழக்கங்களை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்: தினசரி செபத்திற்காக நேரம் ஒதுக்குங்கள், அருளடையாளங்களை அடிக்கடி பெற்றுக்கொள்ளுங்கள், பிறருக்குப் பணிபுரியும் வாய்ப்புகளைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள். இப்பழக்கங்கள் நீங்கள் விழிப்புடன் இருக்கவும், எந்த நேரத்திலும் கிறிஸ்துவைச் சந்திக்க ஆயத்தமாக இருக்கவும் உதவும். இந்தத் திருவருகைக் காலத்தில் அவரைத் தேடுங்கள்; உங்கள் செபத்திலும் உங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்களிலும் அவரை அன்புசெய்வதில் ஒருபோதும் சோர்ந்துபோகாதீர்கள். இறைமகன் “நீங்கள் எதிர்பாராத நேரத்தில்” தொடர்ந்து உங்களிடம் வருகிறார். ஆயத்தமாயிருக்கும் ஆன்மிகப் பழக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்வதன் மூலம், நாள் முழுவதும் நீங்கள் அவரைச் சந்தித்து அன்புசெய்வீர்கள்.

எப்போதும் என்னோடு இருக்கும் என் ஆண்டவரே, உமது அருளால் என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டு, இரவும் பகலும் உமது இரக்கத்தால் என்னை நிரப்புகிறீர். நீர் அளிக்க விரும்பும் அனைத்தையும் நான் பெற்றுக்கொண்டு, உமது திருஇதயத்தோடு இணைந்து உம்மையும் பிறரையும் அன்புசெய்யும்படி, உம்மைக் கவனித்து ஏற்றுக்கொள்ளும் இதயத்தை எனக்குத் தந்தருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


விழித்திருங்கள்! செபியுங்கள்!

திருவருகைக் காலம் முதல் ஞாயிறு (ஆண்டு B)

“எனவே, விழித்திருங்கள்; ஏனெனில் வீட்டுத் தலைவர் எப்போது வருவார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது—மாலையிலா, நள்ளிரவிலா, சேவல் கூவும் வேளையிலா, காலையிலா என்று உங்களுக்குத் தெரியாது. அவர் திடீரென வந்து, நீங்கள் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் காணாதிருப்பாராக. நான் உங்களுக்குச் சொல்வதை அனைவருக்கும் சொல்கிறேன்: ‘விழித்திருங்கள்!’” மாற்கு 13:35–37

எளிமையான, அதேவேளையில் ஆழமான பொருள் கொண்ட ஒரே சொல் இன்றைய நற்செய்தியைச் சுருக்கமாக எடுத்துரைக்கிறது: “விழித்திருங்கள்!” இயேசு தெரிவிக்க விரும்பும் பொருளைப் புரிந்துகொள்ளப் பல காட்சிகள் நமக்கு உதவுகின்றன. கிறிஸ்துமஸ் நாளை ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கும் ஒரு சிறுமியை நினைத்துப் பாருங்கள். ஒவ்வொரு காலையிலும் அவள் தனது திருவருகைக்கால நாள்காட்டியிடம் சென்று, மேலும் ஒரு நாள் கடந்துவிட்டதைக் குறித்துவிட்டு, இன்னும் எத்தனை நாள்கள் உள்ளன என்று எண்ணுகிறாள். சக வீரர்கள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் கோட்டையைக் கண்காணிக்கும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்ட ஒரு படைவீரரை நினைத்துப் பாருங்கள். அவரது விழிப்புணர்வே பாதுகாப்புக்கும் சாவுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத் தீர்மானிக்கக்கூடும்; ஏனெனில், சக வீரர்களின் உயிர்கள் அவரது தளராத கவனத்தையே சார்ந்திருக்கின்றன. அல்லது, குடும்பத்திற்கு உணவளிப்பதற்கான முதன்மையான வழியாக வேட்டையாடுதல் இருந்த பண்டைய சமூகங்களை நினைத்துப் பாருங்கள். தன் குடும்பம் பட்டினி கிடக்காதிருக்க, வேட்டைக்காரர் தாம் பின்தொடரும் விலங்கின்மீதே கண்களையும் செவிகளையும் ஒருமுகப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. பல தொழில்களிலும் பொழுதுபோக்குகளிலும் ஒருவர் தாம் மேற்கொண்டிருக்கும் செயலில் மிகுந்த கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் ஏற்றுக்கொள்ளும் பல பொறுப்புகளிலும் ஈடுபடும் செயல்களிலும், நம் ஆன்மாக்களையும் நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டவர்களின் ஆன்மாக்களையும் பேணுவதைவிட முக்கியமானது வேறொன்றுமில்லை. ஆன்மிக வாழ்வில் “விழித்திருப்பது” என்பது வெறுமனே காத்திருப்பதைவிட மேலானது; இறைவனின் விருப்பத்தை முனைப்புடன் பகுத்தறிவதும், அன்றாட உறவாடல்களில் அவரது குரலுக்குச் செவிமடுக்கும் விழிப்புடன் இருப்பதும், வாழ்வின் சாதாரணமான மற்றும் எதிர்பாராத தருணங்களில் அவரது பிரசன்னத்தை உணர்ந்துகொள்வதும் அதில் அடங்கும். பெற்றோர், உடன்பிறந்தோர், நண்பர்கள், அயலார், பங்கு மக்கள், உடன் பணிபுரிவோர், அறிமுகமான பிறர் ஆகிய அனைவரையும் நம் வழியாகத் தொட்டு, தம்மிடம் நெருங்கி வரச் செய்ய இறைவன் விரும்புகிறார். நாமே விழிப்புடன் இருந்து, இறைவனின் குரலைத் தொடர்ந்து தேடி, அவரது அருளுக்குப் பதிலளித்தால் மட்டுமே இப்பணியைச் சிறப்பாக நிறைவேற்ற முடியும். இது சிறப்பாக நிறைவேறுவது செபத்தின் வழியாகவே—அன்றாடச் செபம், கவனமுள்ள செபம், ஆழ்ந்த செபம் ஆகியவற்றின் வழியாகவே. இறைவனோடு நம்மை உயிரோட்டமாக இணைப்பது செபமே. அவர் நம்மோடு உரையாடுவதற்கும், தமது திருவுளத்தை நோக்கி நம்மை வழிநடத்துவதற்கும், பிறருக்குத் தமது இரக்கத்தைக் கொண்டுசெல்லும் கருவிகளாக நம்மை மாற்றுவதற்கும் முதன்மையான வழியும் அதுவே.

நீங்கள் விழிப்புடன் இருக்கிறீர்களா? ஒவ்வொரு நாளும், நாள் முழுவதும் அவ்வாறு இருக்கிறீர்களா? சில வேளைகளில் இறைவனோடுள்ள நம் உறவை வாழ்வின் சில பகுதிகளுக்குள் மட்டும் அடக்கிவிடுகிறோம். ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைப் பொழுதையும், ஒவ்வொரு உணவுக்கு முன்பும் ஒரு கணத்தையும், ஒருவேளை காலையிலோ மாலையிலோ சிறிது நேரத்தையும் அவருக்குக் கொடுக்கிறோம். ஆனால், இறைவன்மீது கொண்ட கவனம் ஒவ்வொரு நாளும், நாள் முழுவதும் நிலைத்திருக்க வேண்டும். அது நம் வாழ்வின் மையப் பழக்கமாக மாற வேண்டும். தெசலோனிக்காவிலுள்ள திருச்சபைக்குப் புனித பவுல் எழுதியதுபோல, நாம் “இடைவிடாது செபிக்க” வேண்டும். இடைவிடாது செபிப்பது என்பது நாள் முழுவதும் சிறு செபங்களை ஒப்புக்கொடுப்பதைப் போன்ற எளிய செயலாக இருக்கலாம்—ஆசிகளுக்காக இறைவனுக்கு நன்றி கூறுவது, முடிவுகள் எடுக்கும்போது வழிகாட்டுதலை வேண்டுவது, அல்லது உங்கள் பணியை ஒரு செபமாக ஒப்புக்கொடுப்பது போன்றவை. இந்தச் சிறிய செயல்கள் இறைவனோடு நம்மை இணைத்துவைத்து, ஒவ்வொரு கணத்திலும் அவரது பிரசன்னத்தை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

இடைவிடாது செபிக்க வேண்டும் என்பதற்காக நாம் அனைவரும் அடைபட்ட மடவாழ்வு வாழும் கன்னியராகவோ துறவியராகவோ மாற வேண்டும் என்பதில்லை; எனினும், சிலர் அந்த அழைத்தலைப் பெற்றுள்ளனர். நம்மில் பெரும்பாலோருக்கு, இறைவன்மீது உள்ளார்ந்த கவனத்தை வளர்த்துக்கொள்வதும், அது நம் அன்றாட வாழ்வோடு ஒன்றி, இயல்பான பழக்கமாகத் தன்னிச்சையாக நிகழும் அளவுக்கு இடமளிப்பதுமே இதன் பொருள். விழிப்புடன் செபிக்கும் இந்தப் பழக்கத்தை நாம் வளர்த்துக்கொள்ளும்போது, அது இயல்பாகவே நம்மைச் செயலுக்கு இட்டுச் செல்ல வேண்டும்; எடுத்துக்காட்டாக, அன்புடனும் பரிவுடனும் இரக்கத்துடனும் பிறரை அணுகுவதன் மூலம் இறைவனின் அருளுக்குப் பதிலளிக்க நம்மைத் தூண்ட வேண்டும். நமது விழிப்பு நமக்காக மட்டுமல்ல, நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களுக்காகவும் இருக்கிறது.

இந்தத் திருவருகைக்காலத்தில் உங்கள் முதன்மையான கவனம் எதன்மீது இருக்க வேண்டும் என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இறைவனை உங்கள் வாழ்வின் சில பகுதிகளுக்குள் மட்டும் அடக்கிவிடுவதை நீங்கள் உணர்ந்தால், இன்றைய நற்செய்தியின் ஒளியில் உங்கள் வாழ்வை மீண்டும் ஆராயுங்கள். வாரம் முழுவதும் ஆங்காங்கே சிறிது நேரத்தை மட்டுமே இறைவனுக்குக் கொடுக்கும்போது, நாம் “உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம்.” நம் நாளின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இறைவனை நோக்கிய உள்ளார்ந்த ஆன்மிக விழிப்புணர்வு கவனத்துடன் செயல்படும்போது, நாம் விழித்திருக்கிறோம். இந்தத் திருவருகைக்காலத்தைப் புனிதமானதும் பயனளிப்பதுமான காலமாக ஆக்குங்கள்; அப்போது கிறிஸ்துமஸ் உங்கள் வாழ்வில் புதியதொரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் பங்கினைப் பெறும்.

என்றும் என்னோடு இருக்கும் என் ஆண்டவரே, ஒவ்வொரு நாளும் நீர் என்னை அழைக்கின்றீர், காலையிலும் நண்பகலிலும் இரவிலும். உமது அருளை என்மீது பொழிய விரும்பி, உம்மிடம் வருமாறு என்னை இடைவிடாது அழைக்கின்றீர். இந்தத் திருவருகைக்காலம் என் வாழ்வில் மீண்டும் விழிப்படையும் காலமாக அமைய வேண்டுகிறேன். என் நம்பிக்கையை வாழ்வின் சில பகுதிகளுக்குள் மட்டும் அடக்கிவிட்டதற்காக மனம் வருந்தி, மன்னிப்பு மன்றாடுகிறேன். உமது அருளுக்காக விழிப்புடன் காத்திருந்து, உமது மென்மையான குரலுக்குச் செவிசாய்க்க எனக்குத் தேவையான புனித நற்பண்புகளை என்னுள் ஊன்றியருளும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


நம்பிக்கையுடன் கிறிஸ்துவை நோக்குதல்

திருவருகைக் காலம் முதல் ஞாயிறு (ஆண்டு C)

“கதிரவனிலும் நிலவிலும் விண்மீன்களிலும் அடையாளங்கள் தோன்றும். மண்ணுலகில் மக்களினங்கள் கடலின் முழக்கத்தாலும் அலைகளாலும் குழப்பமடைந்து கலங்குவார்கள். வானத்தின் ஆற்றல்கள் அசைக்கப்படும் என்பதால், உலகின்மீது வரப்போவதை எதிர்பார்த்து மக்கள் அச்சத்தால் உயிரிழப்பார்கள். அப்போது மானிடமகன் வல்லமையோடும் மிகுந்த மாட்சியோடும் மேகத்தில் வருவதை அவர்கள் காண்பார்கள். இந்த அடையாளங்கள் நிகழத் தொடங்கும்போது, நீங்கள் நிமிர்ந்து நின்று உங்கள் தலைகளை உயர்த்துங்கள்; ஏனெனில் உங்கள் மீட்பு நெருங்கிவிட்டது.” லூக்கா 21:25–28

நாம் திருவருகைக்காலத்தைத் தொடங்கும் வேளையில், காலத்தின் முடிவு எப்படியிருக்கும் என்பதற்கான ஒரு கண்ணோட்டம் நமக்கு அளிக்கப்படுகிறது. உலகத்தின் முடிவும் இறுதித் தீர்ப்பும் எதிர்காலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நிகழும். அது நிகழும்போது, இவ்வுலகம் மறைந்துபோகும்; இறந்தோர் உயிர்த்தெழுப்பப்படுவார்கள்; நேர்மையாளர்கள் நிலைவாழ்வின் மாட்சிக்குள் நுழைவார்கள்; தீயவர்களோ முடிவில்லாத வேதனைக்குள் நுழைவார்கள்.

முடிவுக்குச் சற்று முன்பு ஏற்படவிருக்கும் வெளிப்படையான குழப்பத்தை மேலுள்ள பகுதி முதலில் அறிமுகப்படுத்துகிறது. இப்பகுதிக்கு விளக்கமளிக்கும்போது, புனித தாமஸ் அக்குவினாஸ், “உலகத்தின் முடிவை நெருங்கும் வேளையில், தீயவர்கள் நல்லவர்களைப் பரவலாகத் துன்புறுத்துவார்கள்…” என்கிறார் (சும்மா, பிற்சேர்க்கை III.73). பல விதங்களில் பார்க்கும்போது, முடிவு நம்மை நெருங்கிவிட்டது போலத் தோன்றுகிறது. நாம் வாழும் உலகம் நாளுக்கு நாள் இறைச்சார்பற்றதாகவும், கிறிஸ்தவ நெறிகளுக்கு முரணானதாகவும் மாறிவருகிறது; ஒழுக்கம், குடும்ப வாழ்வு, விசுவாசம் ஆகியவற்றுக்கு எதிராகவும்கூட மாறிவருகிறது. ஆபாசம், பொருளாசை, பரபரப்பூட்டுவதில் நாட்டம் ஆகியவற்றோடு, சமூக ஊடகங்களுக்கு அடிமையாதல், இடைவிடாத இரைச்சல், நெறிபிறழ்ந்த வாழ்க்கைமுறைகள், நல்லது கெட்டது என்பது சூழலுக்கேற்ப மாறுபடும் என்ற புதிய கருத்துகள் ஆகிய அனைத்தும், எதிர்ப்புகள் நிறைந்த உலகில் தங்கள் விசுவாசத்தின்படி வாழ முயல்பவர்கள்மீது பெரும் சுமையாக அழுத்துகின்றன.

இத்தகைய சூழலுக்கு நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்க வேண்டும்? கோபமடைந்து போராட வேண்டுமா? எதை விட்டுக்கொடுத்தாவது அமைதியை நாட வேண்டுமா? இக்கேள்விக்கான பதில் மேலுள்ள பகுதியின் இரண்டாம் பாகத்தில் உள்ளது: “நிமிர்ந்து நின்று உங்கள் தலைகளை உயர்த்துங்கள்; ஏனெனில் உங்கள் மீட்பு நெருங்கிவருகிறது.”

மீட்பு என்பது எதிர்கால நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அது இப்போதே நிகழும் உண்மையும் ஆகும். கிறிஸ்துவின்மீது நம் பார்வையைப் பதித்து வாழும்போது, அவரது அருள் நம்மையும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களையும் உருமாற்ற அனுமதித்து, இங்கே இப்போதே அவரது மீட்புப் பணியில் பங்கேற்கிறோம். கிறிஸ்தவ நெறிகளிலிருந்து மேலும் மேலும் விலகிவரும் உலகில் வாழும் கிறிஸ்தவர்களாக, நாம் அளிக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த சாட்சி இதுவே: நம் பார்வையை விண்ணகம் நோக்கித் திருப்புவது, கடவுள்மீது நாம் கொண்ட அன்பு ஒளிரச் செய்வது, துணிவும் நம்பிக்கையும் கொண்டிருப்பது, உலகம் நம்மைத் தாக்குவதாக நாம் உணரும் எவ்விதச் செயல்களுக்கும் சிறிதளவே கவனம் செலுத்துவது அல்லது கவனம் செலுத்தாமலே இருப்பது. நமது எதிர்நோக்கு மீட்பில்தான் இருக்க வேண்டும்—இங்கே இப்போதே ஒவ்வோர் ஆன்மாவுக்கும் கிடைக்கும் மீட்பிலும், நீதியுள்ள நடுவர் முன் நாம் நிற்கும்போது கிடைக்கும் இறுதி மீட்பிலும் இருக்க வேண்டும்.

இவ்வுலகில் வாழும் ஒவ்வோர் ஆன்மாவும்—அவர்கள் யாராக இருந்தாலும், என்ன செய்திருந்தாலும், இப்போது எப்படி வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும்—தங்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கவே விரும்புகிறார்கள். இதை நாம் ஒருபோதும் மறந்துவிடக் கூடாது. மகிழ்ச்சிக்கான ஏக்கம் அசைக்க முடியாதது. மகிழ்ச்சிக்கு இட்டுச் செல்லும் வழி எது என்பதில் பலர் ஏமாற்றப்படுவதுதான் பிரச்சினை. கவலையும் அமைதியின்மையும் நிறைந்த உலகில், மகிழ்ச்சியும் அமைதியும் கொண்ட ஒரு கிறிஸ்தவரின் வாழ்வு வலிமையான சாட்சியாக விளங்குகிறது. சோதனைகளை எதிர்கொள்ளும்போது நாம் அமைதியுடன் நிலைத்திருப்பது, நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களுக்குப் பலவற்றை உணர்த்துகிறது; நமது எதிர்நோக்கிற்கும் வலிமைக்கும் ஊற்றாக இருப்பவரைத் தேட அவர்களை அழைக்கிறது. நாம் வாழும் விதத்தாலும், நம்மிடமிருந்து வெளிப்படும் மகிழ்ச்சியாலும், நாம் உறுதியாகக் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையாலும், நம் உலகின் குழப்பங்களுக்கு நடுவில் வாழ்பவர்களுக்கு எதிர்நோக்கின் ஒளிவிளக்குகளாக மாறுகிறோம்.

பாவத்தால் வீழ்ந்த இவ்வுலகில் வாழும்போது, கிறிஸ்துவின்மீது உங்கள் பார்வையைப் பதித்து, நிமிர்ந்து நின்று அவரை நோக்கித் தலையை உயர்த்த வேண்டிய உங்கள் கிறிஸ்தவக் கடமையை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். நம்பிக்கையுடன் கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார்க்கும் நாம், நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகோடும் உறவுகொண்டு, தேவையில் இருப்பவர்களுக்கு அவரது அன்பையும் உண்மையையும் எடுத்துச் செல்வோமாக. உங்களைச் சுற்றியுள்ள ஒழுக்கக்கேட்டைக் கண்டு மனம் தளராதீர்கள். அந்தப் பொய்களால் ஈர்க்கப்படாதீர்கள். நீங்கள் எப்படிப்பட்டவராக இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் உங்களைப் படைத்தாரோ, அப்படிப்பட்டவராக இருங்கள்; அந்த வாழ்வை நேசியுங்கள்; உங்களைச் சுற்றிலும் உள்ள இருளின்மீது தம் ஒளியைப் பொழிய, கடவுள் உங்கள் வழியாக ஒளிர அனுமதியுங்கள். நீங்கள் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பார்த்து, கிறிஸ்துவுக்காக மட்டுமே வாழும்போது, உங்கள் வாழ்வு முழுவதும் நிறைந்திருக்கும் அமைதி மற்றும் மகிழ்ச்சியின் ஒளிவட்டத்தை முதலில் காண்பதன் வழியாக மட்டுமே கடவுளைக் கண்டடையக்கூடிய, தேடலில் இருக்கும் அல்லது வழிதவறிய ஆன்மாக்கள் பலர் உள்ளனர்.

உண்மையான எதிர்நோக்கின் ஆண்டவரே, என்னைச் சுற்றியுள்ள உலகின் ஒழுக்கக்கேட்டைக் காணும்போது, அதற்கு அடிபணியவும், சமரசம் செய்துகொள்ளவும், என் விசுவாசத்தை மறைத்துக்கொள்ளவும் நான் சோதிக்கப்படுகிறேன். உலகின் பல்வேறு சோதனைகளிலிருந்து என்னைப் பாதுகாத்தருளும்; உமக்காக மட்டுமே வாழ எனக்குத் துணிவைத் தந்தருளும். நான் அவ்வாறு வாழ்ந்து, என் விசுவாசக் கண்களை விண்ணகம் நோக்கித் திருப்பும்போது, என்னை எதிர்நோக்காலும் நம்பிக்கையாலும் நிரப்பியருளும். இதனால் நான் ஒருபோதும் தடுமாறாமல் இருப்பேனாக; மற்றவர்களும் என் ஆன்மாவில் உமது அருளைக் கண்டு, வாழ்வின் எல்லா மகிழ்ச்சிக்கும் ஊற்றாகிய உம்மிடம் திரும்புவதற்கான அழைப்பைப் பெறுவார்களாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொல்லும்

திருவருகைக்காலத்தின் முதல் வாரத் திங்கள்

இயேசு இதைக் கேட்டு வியந்து, தம்மைப் பின்தொடர்ந்தவர்களிடம், “ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: இஸ்ரயேலில் எவரிடமும் இத்தகைய விசுவாசத்தை நான் கண்டதில்லை. நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: கிழக்கிலிருந்தும் மேற்கிலிருந்தும் பலர் வந்து, விண்ணரசின் விருந்தில் ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு ஆகியோருடன் பந்தியமர்வார்கள்” என்றார். மத்தேயு 8:10–11

இயேசு ஒருவரின் வெளித்தோற்றத்தை மட்டுமல்ல, அவரது உள்ளத்தையும் நோக்குகிறார். புறச்சமயத்தவரும் பிற இனத்தவருமான ஓர் உரோமை நூற்றுவர் தலைவரின் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையை இன்றைய நற்செய்தி நமக்கு எடுத்துக்காட்டுகிறது. யூத நம்பிக்கையைச் சாராதவராக இருந்தபோதிலும், குணமாக்குவதற்கு இயேசுவுக்கு இருந்த ஆன்மிக அதிகாரத்தை இந்த நூற்றுவர் தலைவர் உணர்ந்திருந்தார். ஒருவேளை இயேசு அவ்வாறு குணமாக்குவதை அவர் முன்பே கண்டிருக்கலாம்; அல்லது இயேசுவின் பல புதுமைகளைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். அல்லது இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை வைக்கத் தூய ஆவியார் அவரைத் தூண்டியிருக்கலாம். கடுமையாக நோயுற்றிருந்த தம் பணியாளர்களில் ஒருவரைக் குணமாக்கும்படி அந்த உரோமைப் படைவீரர் இயேசுவிடம் மன்றாடினார். ஆனால் அவர் செய்தது அதுமட்டுமல்ல. பணியாளரிடம் வருவதாக இயேசு கூறியதும், அந்த உரோமை நூற்றுவர் தலைவர், “ஆண்டவரே, நீர் என் இல்லத்திற்குள் வர நான் தகுதியற்றவன்; ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொல்லும், என் பணியாளர் குணமடைவார்” என்று கூறித் தமது தாழ்ச்சியையும் நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்தினார். இன்று கத்தோலிக்கர்கள் திருவிருந்து உட்கொள்வதற்குச் சற்று முன்பு இதையொத்த வார்த்தைகளைக் கூறி மன்றாடுகிறார்கள்.

நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்திய இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட இயேசு “வியப்படைந்தார்”; ஏனெனில் ஆபிரகாமின் வழித்தோன்றல்களிடையே இத்தகைய நம்பிக்கையை அவர் கண்டதில்லை. நூற்றுவர் தலைவரின் நம்பிக்கை பண்பாட்டு, சமயத் தடைகளைத் தாண்டிச் சென்றது. பிற இனத்தவரும் உரோமைப் படைவீரருமான அவரிடம் இவ்வளவு ஆழமான நம்பிக்கை இருக்கும் என்று யாரும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். ஆயினும், அவரது தாழ்ச்சியும் இயேசுவின்மீது அவர் வைத்திருந்த நம்பிக்கையும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களில் பலரிடமிருந்ததைவிட மேலோங்கியிருந்தன.

இந்த நிகழ்விலிருந்து இரண்டு கருத்துகளைச் சிந்திப்போம். முதலாவதாக, திருப்பலியில் திருவிருந்து உட்கொள்வதற்குச் சற்று முன்பு நூற்றுவர் தலைவரின் வார்த்தைகளைக் கூறி நீங்கள் மன்றாடும்போது, உங்கள் நம்பிக்கையின் ஆழமும் உறுதியும் இயேசுவை “வியப்படையச்” செய்கின்றனவா? உங்கள் தகுதியின்மையை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா? அப்படியிருந்தும், நம் ஆண்டவர் உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் வர வேண்டுமென்று மன்றாடுகிறீர்களா? நூற்றுவர் தலைவரின் தாழ்ச்சி நமக்கு வலிமையானதொரு பாடமாக அமைகிறது. தமக்கு அதிகாரமும் அந்தஸ்தும் இருந்தபோதிலும், இயேசுவின் முன்னிலையில் தாம் தகுதியற்றவர் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். ஆண்டவரை நம் ஆன்மாக்களில் ஏற்றுக்கொள்வதற்கு முன்பு, கடவுளின் அருளும் இரக்கமும் நமக்குத் தேவை என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு நற்கருணையை அணுகுவதற்கு இந்தத் தாழ்ச்சி இன்றியமையாதது. ஒவ்வொரு முறையும் அந்த வார்த்தைகளைக் கூறி மன்றாடும்போது அவற்றை உண்மையாகவே உள்ளத்தில் உணர்கிறீர்களா, அல்லது கவனமின்றிச் சொல்லும் பழக்கமாக அவை மாறிவிட்டனவா என்று சிந்தியுங்கள்.

இரண்டாவதாக, பிற இனத்தவரான இவரது பணியாளரைக் குணமாக்குவதாக இயேசு அளித்த வாக்குறுதி, இயேசு வழங்கும் மீட்புக் கொடை அனைவருக்கும் உரியது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. நம் கத்தோலிக்க நம்பிக்கை, கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமானதல்ல; அது அனைவருக்கும் உரியது. செபத்தின் வழியாகவும் சாட்சிய வாழ்வின் வழியாகவும் அந்த அழைப்பை அனைவரிடமும் கொண்டு செல்ல நம் பங்கை நாம் ஆற்ற வேண்டும். நாம் நம் ஆண்டவரை நாடி, பிறருக்கு அருளையும் குணமளிப்பையும் வழங்கும்படி மன்றாட வேண்டும். அனைத்தையும் செய்யும் வல்லமை கடவுளுக்கு உண்டு. நூற்றுவர் தலைவரைப் போல நாமும், கடவுள் நம் மன்றாட்டுகளைக் கேட்கிறார் என்றும், தமது நிறைவான காலத்தில் செயல்படுவார் என்றும் நம்பிப் பிறருக்காக வேண்ட வேண்டும். இதை நம்பி, நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் தேவைகளை அவர்முன் வைத்து, அவர்களைத் தம்மிடம் ஈர்த்துக்கொள்ளும்படி அவரை மன்றாட வேண்டும். “ஆண்டவரே, ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொல்லும்! குணமாக்கும், தூய்மைப்படுத்தும், மனமாற்றம் அளிக்கும், வாழ்வைப் புதுப்பிக்கும் உமது வார்த்தையையும், உமது திருவுளத்தை நிறைவேற்றும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் சொல்லும்!” என்று நாம் மன்றாட வேண்டும்.

இந்த உரோமை நூற்றுவர் தலைவரின் நம்பிக்கையையும் செப உணர்வுமிக்க வார்த்தைகளையும் இன்று சிந்தித்து, அவற்றை இன்னும் முழுமையாக உங்கள் உள்ளத்தில் பதித்துக்கொள்ள முயலுங்கள். திருப்பலிக்கு வெளியிலும் அந்த வார்த்தைகளைத் தியானியுங்கள். அப்போது, அடுத்த முறை நீங்கள் திருப்பலியில் பங்கேற்கும்போது, திருவிருந்து உட்கொள்வதற்குச் சற்று முன்பு சொல்லும் அந்த மன்றாட்டு, கிறிஸ்து இயேசுவே தம்மைக் கொடையாக அளிப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள உங்கள் ஆன்மாவை இன்னும் முழுமையாகத் தயாரிக்கும்.

வியப்படைந்த என் ஆண்டவரே, உரோமை நூற்றுவர் தலைவரின் நம்பிக்கை உமது மனித ஆன்மாவைத் தொட்டது. இதே ஆழமான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்கவும், திருவிருந்தில் உம்மை ஏற்றுக்கொள்ள நான் தயாராகும் ஒவ்வொரு முறையும் அந்த நம்பிக்கையை இன்னும் முழுமையாக வெளிப்படுத்தவும் எனக்குத் தேவையான அருளைத் தந்தருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


குழந்தை உள்ளம் கொண்டவர்களைக் குறித்து மகிழ்தல்

திருவருகைக்காலத்தின் முதல் வாரச் செவ்வாய்

இயேசு தூய ஆவியாரில் அகமகிழ்ந்து, “தந்தையே, விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் ஆண்டவரே, இவற்றை ஞானிகளுக்கும் அறிஞர்களுக்கும் மறைத்து, குழந்தை உள்ளம் கொண்டவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தியதால் உம்மைப் போற்றுகிறேன்” என்றார். லூக்கா 10:23–24

வாழ்க்கையில் பலவற்றைக் குறித்து நாம் மகிழ்கிறோம். விளையாட்டில் வெற்றி பெறும்போதோ, தேர்வில் சிறப்பாகச் செயல்படும்போதோ, வீட்டிலோ பணியிடத்திலோ ஒரு வேலையை முடிக்கும்போதோ, கொண்டாட்டம் அல்லது விருந்தில் கலந்துகொள்ளும்போதோ நாம் மகிழக்கூடும். மகிழ்தல் என்பது நம் மனித இயல்போடு தொடர்புடைய உணர்ச்சியாக இருந்தாலும், உண்மையான மகிழ்ச்சி இயல்பிலேயே ஆன்மிகமானது; அது மனித உணர்வுகளிலும் பொங்கி வழியும் ஒரு கொடை.

இயேசு தூய ஆவியாரில் அகமகிழ்வதை மனக்கண்ணில் காண முயலுங்கள். இயேசுவின் மகிழ்ச்சி நிறைவானதாக இருந்தது. கடவுளாகிய அவர் தந்தையுடனும் தூய ஆவியாருடனும் கொண்டிருந்த ஒன்றிப்பு நம் கற்பனைக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது. எனவே, ஆன்மிக மகிழ்ச்சியின் நிறைவை அவர் அனுபவித்தபோது, அந்த மகிழ்ச்சி அவரது நிறைவான மனித இயல்பிலும் பொங்கி வழிந்தது. அதன் விளைவாக எழுந்த உணர்ச்சி வெளிப்பாடு, புதிய விண்ணிலும் புதிய மண்ணிலும் உயிர்த்தெழுந்த நம் உடல்களோடு பேரின்ப இறைக்காட்சியின் முன்னிலையில் நாம் நிற்கும் நாள்வரை நம்மில் எவரும் அனுபவிக்கக்கூடியதைவிட வலிமைமிக்கதாக இருந்தது.

“தந்தையே, உம்மைப் போற்றுகிறேன்…” என்று இயேசு மன்றாடியபோது, அவர் வெறுமனே அறிவுசார்ந்த ஒரு செயலில் ஈடுபடவில்லை. மறைநூலில் அது எழுதப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவோ, அவ்வாறு செய்வதே சரியானது என்பதற்காகவோ மட்டும் அவர் பொதுவில் ஓர் அறிவிப்பை வெளியிடவில்லை. மாறாக, அந்தத் தருணத்தில் அவர் வாழ்ந்து அனுபவித்த மனித அனுபவம், இறைவல்லமையுடன் வெளிப்பட்ட மனித மகிழ்ச்சியாக இருந்ததாலேயே இயேசு தந்தையைப் போற்றினார். இயேசுவை முழுமையாக ஆட்கொண்ட அந்த மகிழ்ச்சி முற்றிலும் ஒழுங்கமைந்ததாகவும், ஆழ்ந்த நிறைவளிப்பதாகவும், தந்தைக்கும் தூய ஆவியாருக்கும் ஏற்ற பதிலன்பாகவும் இருந்தது; அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களிடமும் அது பரவியது. உண்மையான ஆன்மிக மகிழ்ச்சி ஒருபோதும் தனக்குள்ளேயே அடங்கிக் கிடப்பதில்லை; அது பொங்கி வழிந்து பிறருடைய வாழ்வையும் தொடுகிறது.

தமது மனித இயல்பில் இத்தகைய மகிழ்ச்சியை அனுபவித்ததன் வழியாக, இயேசு மனித இயல்பையே மேலும் உயர்த்தினார். நாம் அவர்முன் நம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டால், நமது மனித ஆன்மாக்களில் அவரோடு இணைந்து தூய ஆவியாரில் மகிழ்ந்திருக்க நமக்கு வழிவகுத்தார். குழந்தை உள்ளம் கொண்டவர்களாகிய தாழ்மையான இதயத்தினருக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்தியதற்காக இயேசு தந்தையைப் போற்றினார். இதைக் கண்டதே அவரது மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாக இருந்தது. கடவுளின் பார்வையில் குழந்தை உள்ளம் கொண்டிருப்பது என்பது அவரை முழுமையாக நம்புவதும், திறந்த உள்ளத்துடனும் வியப்புடனும் அவரை அணுகுவதும், அனைத்திலும் அவரைச் சார்ந்திருப்பதும் ஆகும். இது நமது சொந்தப் புரிதலையும் ஞானத்தையும் சார்ந்திருப்பதற்கு நேர்மாறானது; அவற்றைச் சார்ந்திருப்பது பெரும்பாலும் செருக்கிற்கும் கடவுளிடமிருந்து விலகிச் செல்வதற்கும் வழிவகுக்கிறது.

உண்மையான தாழ்மை என்பது கடவுள்முன் தன்னைப் பற்றிய உண்மையை நேர்மையாக ஏற்றுக்கொள்வதே அன்றி வேறொன்றுமில்லை. கடவுளின் தந்தைமை தேவைப்படும் சிறு ஆன்மிகக் குழந்தைகள் நாம் என்னும் உண்மையைக் காணத் தாழ்மை நம் கண்களைத் திறப்பதால், அது நம்மைக் குழந்தை உள்ளம் கொண்டவர்களாக்குகிறது. கடவுள்முன் நாம் “ஞானமும் கல்வியறிவும் கொண்டவர்கள்” என்று காட்டிக்கொண்டால், நமது அறிவின்மையையே, அதாவது இறை ஞானம் நம்மிடம் இல்லாததையே வெளிப்படுத்துகிறோம்.

இயேசுவின் இறை இயல்பில் உள்ள ஆன்மிக மகிழ்ச்சியின் நிறைவையும், அவரது மனித இயல்பின் உணர்வுகளில் அது ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தையும் இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இறைமகன் கொண்ட அதே மகிழ்ச்சியோடு வேறு எவரும் இதுவரை மகிழ்ந்ததில்லை. ஆயினும், அந்த ஆன்மிக மகிழ்ச்சியில் வாழ நாம் அனைவரும் அழைக்கப்படுகிறோம். இந்த மகிழ்ச்சி சோதனைகளில் நம்மை வலுப்படுத்துகிறது; பிறர்மீதான நம் அன்பை ஆழப்படுத்துகிறது; மேலும் உறுதியோடும் உண்மைத்தன்மையோடும் நம் நம்பிக்கையை வாழ உதவுகிறது. இயேசு உலகிற்கு வழங்க வந்த மகிழ்ச்சியில் நீங்கள் இன்னும் நிறைவாகப் பங்குபெறுமாறு, அதிகத் தாழ்மையை வேண்டி இன்று கடவுள்முன் உங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளுங்கள்.

தாழ்மையுள்ள என் ஆண்டவரே, தாழ்மையான இதயமும் குழந்தை உள்ளமும் கொண்டவர்களுக்கு உம் தந்தை மறைந்திருக்கும் இறை மறைபொருள்களை வெளிப்படுத்துவதைக் கண்டு நீர் மகிழ்ந்தீர். நானும் தாழ்மையோடும் குழந்தை உள்ளத்தோடும் நிலைத்திருந்து, இறை ஞானத்தில் வளர்ந்து, உமது மனித ஆன்மாவை மிக ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியால் நிரப்பும்படி எனக்கு உமது அருளை வழங்கியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


அற்புதத்திற்குமேல் அற்புதம்

திருவருகைக் காலம் முதல் வாரம் புதன்கிழமை

அக்காலத்தில்: இயேசு கலிலேயக் கடலோரமாக நடந்து சென்று, மலைமேல் ஏறி அங்கே அமர்ந்தார். பெருந்திரளான மக்கள் கால் ஊனமுற்றோர், பார்வையற்றோர், உடல் குறைபாடுள்ளோர், பேச இயலாதோர் மற்றும் பலரைத் தங்களுடன் அழைத்துக்கொண்டு அவரிடம் வந்தனர். அவர்களை அவரது காலடியில் வைத்தனர்; அவர் அவர்களைக் குணமாக்கினார். மத்தேயு 15:29–30

இயேசு இவ்வுலகில் வாழ்ந்தபோது ஏன் இவ்வளவு அற்புதங்களைச் செய்தார்? திருச்சபைத் தந்தையரும் புனிதர்களும் இதற்குப் பல்வேறு விளக்கங்களை அளிக்கின்றனர். அவரது அற்புதங்கள் ஒவ்வொருவர்மீதும் அவர் கொண்ட பரிவின் செயல்களாகவும், அவரது மனித இதயத்தில் பொங்கியெழுந்த இறை அன்பின் வெளிப்பாடுகளாகவும் இருந்தன. அவை அவரது இறை அதிகாரத்திற்குச் சான்றுகளாகவும் இருந்து, அவரது போதனைகளை உறுதிப்படுத்தி, நம்பிக்கையை ஊட்டின. மேலும், இயேசுவின் அற்புதங்கள் பழைய ஏற்பாட்டு இறைவாக்குகளை நிறைவேற்றின; வலிமையான உருவகங்களாகவும் விளங்கின. எடுத்துக்காட்டாக, உடல் சார்ந்த பார்வையின்மையைக் குணமாக்கியது ஆன்மிகப் பார்வை என்னும் கொடையைக் குறித்துக்காட்டியது.

ஆனால் இன்று அதுபோன்ற அற்புதங்களை நாம் ஏன் காண்பதில்லை? பல வகைகளில் நாம் அவற்றைக் காணவே செய்கிறோம். வரலாறு முழுவதும் மாபெரும் புனிதர்களின் பணியோடு அற்புதங்களும் நிகழ்ந்து வந்துள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, அசிசி நகர் புனித பிரான்சிஸ், புனித வின்சென்ட் பெரர், புனித பிலிப்பு நேரி ஆகியோர், தங்கள் வாழ்நாளில் தங்கள் வழியாக நிகழ்ந்ததாகக் கருதப்படும் எண்ணற்ற அற்புதங்களுக்காகவும், இறப்பிற்குப் பின் தங்கள் பரிந்துரையால் நிகழ்ந்த அற்புதங்களுக்காகவும் அறியப்பட்டனர். அண்மைக் காலப் புனிதர்களான லிசியே நகர் புனித தெரேசா, புனித ஃபவுஸ்தீனா கோவால்ஸ்கா, புனித பாத்ரே பியோ, புனித அந்திரே பெசெத், புனித சார்பெல் மக்லூஃப் ஆகியோரின் வாழ்நாளிலும் இறப்பிற்குப் பின்னரும் அவர்களால் அற்புதங்கள் நிகழ்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

இறைவேண்டல் மற்றும் பணியின் வழியாகக் கிறிஸ்துவோடு ஆழ்ந்த ஒன்றிப்பை அடைந்த புனிதர்களின் வாழ்வில் அற்புதங்கள் அடிக்கடி நிகழ்கின்றன. பரிவால் நிறைந்த இப்புனிதர்கள் கடவுளின் குணமளிக்கும் அருள் பாய்ந்தோடும் வழிகளாக மாறுகின்றனர். அவர்களது அற்புதங்கள் அவர்களது பணிகளின் நம்பகத்தன்மையை உறுதிப்படுத்தி, இயேசுவின் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுகின்றன: “என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவர் நான் செய்யும் செயல்களைத் தாமும் செய்வார்; இவற்றைவிடப் பெரிய செயல்களையும் செய்வார்; ஏனெனில் நான் தந்தையிடம் செல்கிறேன்” (யோவான் 14:12).

நீங்கள் அற்புதங்களைக் காண விரும்பினால், புனிதத்தில் வளர முயலுங்கள். அற்புதங்களை வாழ்வின் இயல்பான ஓர் அங்கமாக ஆக்குவதுபோல் தோன்றும் புனிதத்தின் நிலை மிக மிக உயர்ந்ததாக இருந்தாலும், கடவுளின் அருளால் அதை அடைய முடியும். புனிதர்களின் இலக்கு ஒருபோதும் அற்புதங்களைச் செய்வதாக இருந்ததில்லை; கடவுள்மீதும் பிறர்மீதும் அவர்கள் கொண்டிருந்த பற்றி எரியும் அன்பின் விளைவாகவே அற்புதங்கள் நிகழ்ந்தன.

மிகச் சிறந்த புனிதர்களைப் போலவே நீங்களும் புனிதமடைய வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறார் என்னும் உண்மையை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவரது இறையன்பு உங்கள் ஆன்மாவிலிருந்து பிறரின் வாழ்வுக்குள் நிரம்பி வழிய வேண்டுமென அவர் விரும்புகிறார். நீங்கள் புனிதத்தில் வளர வளர, கடவுள் உங்களைத் தமது கருவியாக இன்னும் அதிகமாகப் பயன்படுத்த முடியும்; சில வேளைகளில் அற்புதங்களின் வழியாகவும்கூட அவ்வாறு செய்ய முடியும். கடவுளோடு கொண்டுள்ள ஒன்றிப்பால் உலகை அன்பினால் மாற்றியமைக்கும் அரிய புனிதர்களில் ஒருவராக இருக்க முயலுங்கள்.

அற்புதங்கள் புரியும் என் ஆண்டவரே, மீட்பின் கொடை அற்புதங்களின் மதிப்பைவிட மிக மேலானதாக இருந்தாலும், உமது பரிவை வெளிப்படுத்தவும் எங்கள் நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்தவும் நீர் அற்புதங்களைப் பயன்படுத்தியுள்ளீர். நீர் தேர்ந்தெடுக்கும் எந்த வழியிலும் உமது அருளின் இன்னும் சிறந்த கருவியாக நான் மாறும்படி என்னைப் புனிதமாக்கியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


உறுதியான அடித்தளம்

திருவருகைக் காலம் முதல் வாரம் வியாழக்கிழமை

“என் வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவற்றின்படி செயல்படும் ஒவ்வொருவரும், பாறையின்மேல் தம் வீட்டைக் கட்டிய அறிவாளிக்கு ஒப்பாவார். மழை பெய்தது; வெள்ளம் வந்தது; காற்று வீசி அந்த வீட்டின்மேல் மோதியது. ஆனால் அது இடிந்து விழவில்லை; ஏனெனில் அது பாறையின்மேல் உறுதியாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. என் வார்த்தைகளைக் கேட்டும் அவற்றின்படி செயல்படாத ஒவ்வொருவரும், மணலின்மேல் தம் வீட்டைக் கட்டிய அறிவிலிக்கு ஒப்பாவார்.” மத்தேயு 7:24–26

நாம் ஒவ்வொருவரும் தவிர்க்க முடியாதபடி துன்பங்களைச் சந்திப்போம் என்பதை இயேசுவின் வார்த்தைகள் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன: “மழை பெய்தது; வெள்ளம் வந்தது; காற்று வீசி அந்த வீட்டின்மேல் மோதியது.” இந்தப் புயல்கள் வரக்கூடும் என்று அவர் சொல்லவில்லை; அவை நிச்சயம் வரும் என்று உறுதியாகக் கூறுகிறார். மோசமான வானிலையைத் தாங்கும் வகையில் ஒரு வீடு தயாராக இருக்க வேண்டியதுபோல, துயரம், இன்னல்கள், இறுதியில் மரணம் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ள நம் வாழ்வும் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

ஒருவர் மணலின்மேல் வீடு கட்டுவதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். புயல்கள் வரும்போது, அடித்தளம் அரிக்கப்பட்டு, வீடு நொறுங்கத் தொடங்குகிறது. அடித்தளம் வலுவற்றதாக இருந்ததால், அந்த வீட்டைக் கட்டச் செலவிட்ட உழைப்பு அனைத்தும் வீணாகிவிடுகிறது. மாறாக, பாறையின்மேல் வீடுகளைக் கட்டுவோர், தங்கள் அடித்தளங்கள் உறுதியாக இருப்பதை அறிந்திருப்பதால், புயல் வரும்போதும் நம்பிக்கையுடன் இருக்க முடியும்.

இந்த உருவகத்தின் பொருள் தெளிவாக உள்ளது. வீடு நம் வாழ்வைக் குறிக்கிறது; நமது அடித்தளமாக இருப்பது கிறிஸ்து அல்லது பாவம். பணத்தாசை, பொருட்செல்வமே முக்கியம் என்ற மனப்போக்கு, இன்பநாட்டம், தூய்மையற்ற செயல்கள், கோபம், ஏமாற்றுதல், தன்னலம் போன்ற பாவப் பழக்கங்களின்மேல் நம் வாழ்வைக் கட்டியெழுப்பினால், இன்னல்கள் தாக்கும்போது நம் வாழ்வு தவிர்க்க முடியாதபடி சிதைந்துபோகும்.

இயேசுவின் சொந்த வாழ்வே இந்தப் போதனையை முழுமையாக விளக்குகிறது. அவரைப் பற்றிப் பொய்கள் கூறப்பட்டன; அவர் அநியாயமாகக் கைது செய்யப்பட்டார்; கொடூரமாகச் சித்திரவதை செய்யப்பட்டார்; மரணத் தீர்ப்புக்கு உள்ளாக்கப்பட்டார்; சிலுவையில் ஆணிகளால் அறையப்பட்டார். ஆயினும், இவை அனைத்தின் நடுவிலும் இயேசுவின் ஆன்மாவில் நிறைந்திருந்த அன்பின் முழுமை ஒருபோதும் குலையவில்லை. தந்தையின் திருவுளத்தைத் தயக்கமின்றி முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டதன் வழியாக, அவர் தமது மனித வாழ்வை மிகவும் உறுதியான அடித்தளத்தின்மேல் கட்டியெழுப்பியிருந்தார். இயேசு தந்தையின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்து, அதன்படி முழுமையாகச் செயல்பட்டார்; அதனால் எதுவும் அவருடைய அமைதியைப் பறிக்க முடியவில்லை. சிலுவையை எதிர்கொண்டபோதும், இயேசு மனித நற்பண்புகள் ஒவ்வொன்றையும் முழுமையாக வெளிப்படுத்தினார்; மனந்திரும்பித் தன் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு அவரைப் பின்பற்றும் ஒவ்வொரு பாவிக்கும் தாராளமாக அருளை வழங்கினார்.

நீங்கள் எதிர்கொண்ட சிலுவைகளையும், எதிர்காலத்தில் எதிர்கொள்ளக்கூடிய சிலுவைகளையும் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். இந்தப் போராட்டங்களை நீங்கள் எவ்வாறு சமாளித்திருக்கிறீர்கள்? உங்கள் வழியில் வரவிருக்கும் புயல்களை எதிர்கொள்ள நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா? எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, நம் ஆண்டவர் உங்களைத் தமது இல்லத்திற்கு அழைக்கும் நாளுக்கு நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா? உறுதியான அடித்தளத்துடன் மரணத்தை எதிர்கொள்பவர்கள், அசாதாரணமான எதிர்நோக்குடன் அதை எதிர்கொள்கிறார்கள். இயேசுவின் வார்த்தைகளுக்கு நாள்தோறும் செவிகொடுத்து, அவற்றின்படி செயல்படுவதன் வழியாக அந்த அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது. பாவப் பழக்கத்தை அடித்தளமாகக் கொண்டிருப்பவர்கள், இன்னல்களின் நடுவில் நம்பிக்கையிழந்து, கிறிஸ்துவில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கத் தவறுவார்கள். இப்போதும் ஒவ்வொரு நாளும் கிறிஸ்துவையும் அவரது நிறைவான திருவுளத்தையும் அடித்தளமாகக் கொண்டு உங்கள் வாழ்வைக் கட்டியெழுப்புங்கள். அப்போது அவர் உங்களைக் காத்து, இவ்வாழ்வில் புனிதத்தின் உயரங்களையும் விண்ணகத்தில் மிகுந்த மாட்சியையும் அடைவதற்குத் தேவையான அனைத்து நற்பண்புகளாலும் உங்களை நிரப்புவார்.

என் ஆண்டவரே, என் உறுதியான அடித்தளமே, உம்மையும் உமது திருவுளத்தையும் மட்டுமே அடித்தளமாகக் கொண்டு என் வாழ்வு கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டுமென மன்றாடுகிறேன். உமக்குச் செவிகொடுக்கும் காதுகளையும், உம்மைப் பின்பற்றும் உறுதியான மனத்தையும் எனக்குத் தாரும். இதனால் உம்மீதும் பிறர்மீதும் எனக்குள்ள அன்பு மிகவும் வலுவடைந்து, உம்மில் அனைத்தையும் நான் தாங்கிக்கொள்ளவும், உம்மால் விண்ணகத்தின் மாட்சிக்கு அழைத்துச் செல்லப்படவும் அருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


பார்வையின்மையைக் குணமாக்குதல்

திருவருகைக்காலம் முதல் வாரம் — வெள்ளி

இயேசு அவ்வழியே சென்றபோது, பார்வையற்ற இருவர், “தாவீதின் மகனே, எங்கள்மேல் இரங்கும்!” என்று உரக்கக் கூறிக்கொண்டு அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். மத்தேயு 9:27

இந்த இருவரையும் ஒரு கணம் மனக்கண்ணில் பாருங்கள். இந்தப் பகுதிக்கு சற்று முன்னர், இயேசு தொழுநோயாளர் ஒருவரைக் குணமாக்கியிருந்தார்; உரோமை நூற்றுவர் தலைவரின் பணியாளரைக் குணப்படுத்தியிருந்தார்; பேதுருவின் மாமியாருக்கு மீண்டும் உடல்நலம் அளித்திருந்தார்; முடக்குவாதமுற்ற ஒருவரை நடக்கச் செய்திருந்தார்; பல ஆண்டுகளாக ஒரு பெண்ணுக்கு இருந்த இரத்தப்போக்கை நிறுத்தியிருந்தார். அவர் பேய்களை ஓட்டி, அவற்றின் ஒடுக்குதலிலிருந்து மக்களை விடுவித்திருந்தார்; இறந்துபோன பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுமியையும்கூட உயிர்த்தெழச் செய்திருந்தார். பார்வையற்ற இந்த இருவரும், “தாவீதின் மகனே, எங்கள்மேல் இரங்கும்!” என்று உரக்கக் கூவுவதை நாம் கற்பனை செய்யும்போது, இந்தப் பின்னணி மிகவும் முக்கியமானது.

இயேசுவையும் அவரது புதுமைகளையும் பற்றிய செய்தி விரைவாகப் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அக்காலச் சமூகச் சூழலில், குடும்பத்தினரால் பராமரிக்க முடியாவிட்டால், பார்வையற்றவர்கள் பெரும்பாலும் பிச்சையெடுத்து வாழ வேண்டியிருந்தது. இந்த இருவரும் தங்கள் உடல் சார்ந்த பார்வையின்மையாலும், அதன் காரணமாகச் சமூகத்தில் ஒதுக்கப்பட்டதாலும் பெரிதும் துன்புற்றனர். பின்னர், இந்தப் புதிய ரபியைப் பற்றிய செய்திகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கேட்கத் தொடங்கினர். அவர் தாவீதின் வழிவந்த இறைவாக்கினர் என்றும், அனைவரும் எதிர்பார்த்திருந்த மெசியாவாகவும் இருக்கக்கூடும் என்றும் கேள்விப்பட்டனர். அவரது புதுமைகளைப் பற்றிக் கேட்டதும், அவர் தங்களையும் குணமாக்க முடியும் என்று உடனே நம்பிக்கை கொண்டனர். ஆகவே, இயேசு அவ்வழியே சென்றபோது, அவர்கள் தயங்கவில்லை.

உடல்நலத்தை அளிப்பது இயேசுவின் முதன்மைப் பணியாக இல்லாவிட்டாலும், இந்தச் செயல்கள் அவரது பரிவையும் இறை அதிகாரத்தையும் வல்லமையுடன் வெளிப்படுத்தின. குணமளிப்பதன் வழியாக அவர் கலங்கிய உள்ளங்களுக்கு அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தார். ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக, தமது வார்த்தைகளுக்கு இறை அதிகாரம் உண்டு என்பதை அவர் எடுத்துக்காட்டினார். இயேசுவின் போதனைகளின் சுருக்கமாகிய அவரது மலைப்பொழிவு முதலில் இடம்பெறும் வகையில் மத்தேயு நற்செய்தி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதைத் தொடர்ந்து புதுமைகள் பல இடம்பெறுகின்றன. இந்தப் புதுமைகள் அவர் குணமாக்கியவர்கள்மீதான அன்பின் செயல்களாக இருந்த அதே வேளையில், இன்று நாமும் அவரது வார்த்தைக்குச் செவிகொடுத்து அதற்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டுமென்பதை நமக்கு உணர்த்தவும் உதவுகின்றன.

பார்வையற்ற இவ்விருவரின் நம்பிக்கையைப் பின்பற்ற நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். நம் தேவைகள் அனைத்திற்கும் இயேசுவே பதில் என்றும், நம் ஆன்மாக்களைக் குணப்படுத்தக்கூடியவர் அவர் ஒருவரே என்றும் நாம் நம்ப வேண்டும். அவர்களது உடல் சார்ந்த பார்வையின்மையை, நமது ஆன்மிகப் பார்வையின்மையின் ஓர் உருவகமாகக் காணலாம். உடல்நலம் பெற அவர்கள் கூக்குரலிட்டதுபோல, ஆன்மிக நலம் பெற நாமும் கூக்குரலிட வேண்டும்.

பார்வையற்ற இவ்விருவரின் மனநிலையை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர்களைப் பற்றி நமக்குத் தெரிந்தவை குறைவாக இருந்தாலும், இரக்கத்தையும் குணமளித்தலையும் வேண்டி அவர்கள் இயேசுவை நோக்கிக் கூக்குரலிட்டார்கள் என்பது நமக்குத் தெரியும். அவர்களது செபம் நமது செபமாகவும், அவர்களது எதிர்நோக்கு நமது எதிர்நோக்காகவும், அவர்களது உருக்கமான கூக்குரல் இரக்கத்திற்கான நமது மன்றாட்டாகவும் மாற வேண்டும். அவர்கள் நாடிய குணமளித்தல், இன்று நாம் குறிப்பாக ஒப்புரவு அருளடையாளத்தின் வழியாக நாடும் குணமளித்தலில் பிரதிபலிக்கிறது. இந்த அருளடையாளத்தில்தான், நம்மைக் கடந்து செல்லும் இயேசுவைக் காண்கிறோம்; அங்கே இரக்கத்திற்காகக் கூக்குரலிடுகிறோம்; அங்கேயே ஆன்மிகக் குணம் பெறுகிறோம். நமது ஆன்மிகப் பார்வையின்மை குணமாக ஏங்குவோம்; செபத்தில் இயேசுவை விடாமல் பின்தொடர்ந்து, விடாமுயற்சியுடன் அவரை நோக்கிக் கூக்குரலிடுவோம். அவர் நமக்குச் செவிசாய்த்துப் பதிலளிப்பார்.

எனக்குக் குணமளிக்கும் ஆண்டவரே, இயற்கை, பேய்கள், ஒவ்வொரு நோய்—ஏன், மரணம்கூட—ஆகியவற்றின்மீது உமக்குள்ள இறைவல்லமையை உமது பல புதுமைகள் வெளிப்படுத்தினாலும், என் ஆன்மாவைப் பாவத்திலிருந்து குணப்படுத்துவதே நீர் அளிக்கும் மிகப் பெரிய குணமளித்தலாகும். ஆண்டவரே, என்மீது இரக்கம் கொள்ளும். நான் உம்மை அறிந்து, உம்மைப் பின்பற்றி, உமது திருவுளத்தின்படி வாழும்படி, என்னிடமுள்ள ஆன்மிகப் பார்வையின்மையைக் குணப்படுத்தும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


துயருற்றுக் கைவிடப்பட்டவர்களை அன்புசெய்தல்

திருவருகைக்காலம் முதல் வாரம் — சனி

“இயேசு எல்லா நகரங்களுக்கும் ஊர்களுக்கும் சென்று, அங்கிருந்த தொழுகைக்கூடங்களில் கற்பித்து, இறையாட்சியின் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றி, எல்லா நோய்களையும் பிணிகளையும் குணமாக்கினார்.” மத்தேயு 9:35

இந்த ஒரு வரி இயேசுவின் பொதுப்பணியைப் பற்றி ஏராளமானவற்றைக் கூறுகிறது. அவர் சில மறையுரைகளை ஆற்றியதோ, நோயுற்ற சிலரைக் குணமாக்கியதோ மட்டுமல்ல. அவர் “எல்லா நகரங்களுக்கும் ஊர்களுக்கும் சென்று…கற்பித்து…நற்செய்தியைப் பறைசாற்றி…”, “எல்லா நோய்களையும் பிணிகளையும்” குணமாக்கினார்.

இயேசுவின் பொதுப்பணி ஏறத்தாழ மூன்று ஆண்டுகள் நீடித்தது என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது முக்கியம். இடைவிடாமல் போதித்து, குணமாக்கி, மக்களுடன் உறவாடிய மூன்று ஆண்டுகள் அவை. இக்காலத்தில் இயேசு பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களைச் சந்தித்தார்; அவருடைய செயல்களைப் பற்றிய செய்தி இஸ்ரயேல் முழுவதும், அதற்கு அப்பாலும் பரவியது.

ஆயினும், இயேசுவின் பொதுப்பணி எல்லா வகையிலும் நிறைவானதாக இருந்தபோதிலும், அது தொடக்கம் மட்டுமே என்பதை இன்றைய நற்செய்தியின் எஞ்சிய பகுதி வெளிப்படுத்துகிறது. தமது திருச்சபையை உருவாக்குவதன் வழியாக அவர் தொடர்ந்து ஆற்றவிருந்த பணிக்கு அதுவே அடித்தளமாக அமைந்தது.

நற்செய்தி தொடரும்போது, இயேசுவின் பரிவுமிக்க இதயத்தை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்கிறோம். மக்கள் கூட்டத்தை அவர் கண்டபோது, “ஆயனில்லாத ஆடுகளைப்போல அவர்கள் துயருற்றுக் கைவிடப்பட்டிருந்ததால், அவர்கள்மீது மனமிரங்கினார்.” அவரது மூன்று ஆண்டுப் பணி அடித்தளம் மட்டுமே; இரக்கமுள்ள அவரது இதயம் பரிவால் பொங்கி வழியத் தொடங்கியது.

இயேசு கடவுளாக இருந்தாலும், காலம், இடம் ஆகியவற்றின் எல்லைகளுக்குள் மனிதர்களுடன் உறவாடுமாறு தம்மையே வரையறுத்துக்கொண்டார். இதனால், துயருற்றுக் கைவிடப்பட்ட ஒவ்வோர் ஆன்மாவுடனும் தமது மனித உருவில் தனிப்பட்ட முறையில் உறவாடுவது அவருக்கு இயலாததாயிற்று. அதனால்தான், “அறுவடையின் உரிமையாளர் தமது அறுவடைக்குப் பணியாளர்களை அனுப்பும்படி அவரை வேண்டுங்கள்” என்று தம் சீடர்களிடம் கூறினார். இதன்பின், அவர் தமது பன்னிரு திருத்தூதர்களையும் அழைத்து, போதித்துக் குணமாக்கும் தமது பணியில் பங்கேற்க அவர்களுக்கு அதிகாரம் அளித்து, “இஸ்ரயேல் வீட்டாருள் காணாமற்போன ஆடுகளிடம்” அவர்களை அனுப்பினார்.

பின்னர், லூக்கா 10:1–2 இல் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளபடி, தாம் துன்புற்று இறக்கவிருந்த எருசலேமுக்கு இயேசுவும் பன்னிருவரும் தங்களது இறுதிப் பயணத்தைத் தொடங்கியபோது, அவர் தமக்கு முன்னால் எழுபது (அல்லது எழுபத்திரண்டு) சீடர்களை அனுப்பித் தமது மறைப்பணியை மேலும் விரிவுபடுத்தினார். தமது உயிர்ப்புக்குப் பின், இயேசு தம் திருத்தூதர்களுக்கு மேலும் இவ்வாறு பணித்தார்: “எனவே, நீங்கள் போய் எல்லா மக்களினத்தாரையும் சீடராக்குங்கள்; தந்தை, மகன், தூய ஆவியார் பெயரால் அவர்களுக்குத் திருமுழுக்குக் கொடுங்கள்; நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட அனைத்தையும் கடைப்பிடிக்க அவர்களுக்குக் கற்பியுங்கள்” (மத்தேயு 28:19–20). இந்த மறைப்பணி, மேலறையில் கூடியிருந்த குறைந்தது 120 சீடர்களிடமும் விரைவாகப் பரவியது. தூய ஆவியார் தொடக்கத் திருச்சபையைத் தொடர்ந்து வழிநடத்தியபோது, புதிதாக மனந்திரும்பிய ஆயிரக்கணக்கானோர் நற்செய்தி அறிவிப்பாளர்களாக மாறி, இறைவார்த்தையைப் பரப்பினர்.

“துயருற்றுக் கைவிடப்பட்டவர்களாக” உணரும் அனைவருக்காகவும் பரிவால் பொங்கி வழியும் இயேசுவின் திருஇதயத்தை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர்களுக்குக் கிறிஸ்துவின் இதயமாக இருப்பதே உங்கள் பணி—அவர்களை அன்புசெய்வதும், அவர்களது சுமைகள் நீங்க ஏங்குவதும், நல்லாயனாகிய கிறிஸ்துவிடம் அவர்களை வழிநடத்துவதும் உங்கள் பணி. இப்பணியிலிருந்து பின்வாங்காதீர்கள்; ஏனெனில், உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள பணி, இயேசுவின் ஒரே நிலையான மறைப்பணியின் தொடர்ச்சியும், அதில் நீங்கள் பெறும் பங்கேற்புமாகும்.

மிகவும் புனிதரான நல்லாயனே, உமது மனித இதயம் இறையன்பின் நிறைவால் பற்றி எரிகிறது; உமது இரக்கம் தேவைப்படும் ஒவ்வோர் ஆன்மாவையும் தொட ஏங்குகிறது. நான் சந்திக்கும் அனைவரின் மீட்பிலும் உமக்குள்ள அதே ஆர்வம் எனக்கும் இருக்கவும், உலகில் உமது இறைப்பிரசன்னத்தின் தகுந்த கருவியாக நான் மாறவும், என் இதயத்தை உமது இதயமாக மாற்றியருளும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

பொருளடக்கம்


4 தொகுதிகளும் மென் அட்டை நூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!

இந்தப் பக்கத்தைப் பகிரவும்: