Nasa pampublikong dominyo, sa pamamagitan ng Wikimedia Commons
Hunyo 2: Sina San Marcellino at San Pedro, mga Martir—Paggunita na Maaaring Ipagdiwang
Kalagitnaan ng Ikatlong Siglo–c. 304
Dinadalanginan ng mga nagtitiis ng mga paghihirap sa buhay
Kanonisasyon bago ang Kongregasyon
Kulay Liturhiko: Pula
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Sipi:
Dito nakahimlay ang mga labi nina San Marcellino na pari at San Pedro na eksorsista, na sa pamamagitan ng isang kamangha-manghang inspirasyon, sa tulong ng Panginoon, ay umakay sa maraming hindi sumasampalataya tungo sa pagkakilala sa tunay na pananampalataya, nagturo sa kanila ng mga utos ng kautusan, at sa wakas, sa utos ng lapastangang maniniil, ay naging karapat-dapat na putungan ng palaspas ng pagkamartir. ~Epitapyong isinulat ni Papa San Damaso I
Pagninilay: Noong Pebrero 23, 303, nagpalabas ang Emperador ng Roma na si Diocleciano ng isang kautusan na nagpasimula ng matinding pag-uusig sa mga Kristiyano. Iniutos nito ang pagwasak sa mga simbahang Kristiyano at sa kanilang mga banal na kasulatan, binawi ang lahat ng legal na karapatan ng mga Kristiyano, at ipinag-utos ang pagsamsam sa kanilang mga ari-arian. Noong 304, iniutos ni Diocleciano ang pagdakip sa mga klerigo, na pinilit na maghandog sa mga diyos ng Roma o harapin ang pagkabilanggo, pagpapahirap, at kamatayan. Nagpatuloy ang mga pang-aabusong ito sa ilalim ni Diocleciano at ng mga kapwa niya emperador hanggang 311, nang magpalabas si Galerio ng isang kautusang nagpapahintulot sa mga Kristiyano na isabuhay ang kanilang pananampalataya. Hindi alam ang eksaktong bilang ng mga Kristiyanong dumanas ng pagkamartir sa panahong ito, ngunit maaaring umabot ito sa libu-libo. Ang mga santong ginugunita ngayon ay kabilang sa mga unang Kristiyanong tumanggap ng korona ng pagkamartir sa panahong iyon.
Napakakaunti ng impormasyong mayroon tungkol kina Marcellino at Pedro. Pinaniniwalaang kapwa sila mga klerigo sa Roma: si Marcellino ay isang pari at si Pedro ay isang eksorsista. Kapwa sila kabilang sa Kanon Romano ng Misa, kasama ng iba pang mga martir at santo noong unang panahon.
Ang kaunting nalalaman natin tungkol sa mga martir na ito ay nagmula kay San Damaso I, na naglingkod bilang papa mula 366–384. Noong bata pa si Damaso, narinig niya ang kuwento ng pagkamartir nina San Marcellino at San Pedro mula mismo sa isa sa mga berdugo na kalaunan ay naging Kristiyano. Matapos silang dakpin, malamang na isinailalim sina Marcellino at Pedro sa isang huwad na paglilitis, hinatulang nagkasala, at pagkatapos ay inalok ng pagkakataong makalaya sa pamamagitan ng pagsunog ng insenso para sa mga diyos ng Roma. Tumanggi sila. Habang nasa bilangguan, ipinangaral ng dalawa ang Ebanghelyo sa iba pang mga bilanggo at sa mga bantay. Upang matigil ang kanilang pagpapalaganap ng Ebanghelyo, iniutos na dalhin sila sa isang lihim na lugar sa kalapit na kagubatan, kung saan inutusan silang hukayin ang sarili nilang mga libingan. Ginawa nila ito nang may kagalakan, at pagkatapos ay pinugutan sila ng ulo at inilibing sa lihim na lugar na iyon upang mapigilan ang ibang mga Kristiyano na magbigay-galang sa kanilang mga libingan.
Matapos ang pagkamatay nina Marcellino at Pedro, naging bantog ang kanilang mga kuwento. Makalipas ang ilang panahon, sa pamamagitan ng banal na pagkalinga ng Diyos, dalawang banal na babaeng nagngangalang Lucilla at Firmina ang naakay patungo sa kanilang libingan. Kinuha nila ang mga labi ng mga santo at inilibing sa tinatawag ngayon na mga Katakumba nina Marcellino at Pedro. Nasa mga katakumbang ito ang libu-libong libingan, na karamihan ay sa mga Kristiyano, at minsan din itong nagsilbing lihim na lugar ng pagsamba ng mga Kristiyano.
Noong 313, inilabas ni Emperador Constantino na Dakila ang Edikto ng Milan, na nagbigay ng legal na pagkilala sa Kristiyanismo at nanawagan ng mabuting pagtrato sa mga Kristiyano. Bilang bahagi ng kanyang mga pagsisikap na tulungang lumaganap ang Kristiyanismo, ipinadala ni Constantino ang kanyang ina, si Santa Elena, sa Banal na Lupain upang mag-uwi ng mga relikya ng Pagpapakasakit ni Kristo. Nagpatayo rin si Constantino ng maraming simbahan sa iba’t ibang banal na lugar. Isa sa mga simbahang iyon ang Basilika nina San Marcelino at San Pedro, na itinayo sa ibabaw ng kanilang mga katakumba. Nang mamatay si Santa Elena, nagpatayo si Constantino ng isang mausoleo para sa kanya sa tabi ng basilika, na naging kanyang himlayan sa loob ng maraming siglo. Dahil dito, lumaganap ang debosyon kina San Marcelino at San Pedro.
Sa simula ng ikasiyam na siglo, isang mongheng Aleman na nagngangalang Eginhard, na dating kalihim ni Emperador Carlomagno, ang humiling kay Papa Gregorio IV ng mga relikya ng mga martir. Bilang tugon, ipinadala ni Papa Gregorio ang mga relikya nina San Marcelino at San Pedro, at isang monasteryo ang itinayo bilang parangal sa kanila sa Seligenstadt. Matapos silang mailibing doon, sinasabing maraming himala ang naganap.
Bagama’t kakaunti ang nalalaman natin tungkol sa mga detalye ng kanilang buhay, laganap ang pamimintuho sa mga santong ito noong unang panahon, at patuloy na tinatawagan ang kanilang mga pangalan ngayon sa tuwing ginagamit ang Kanon Romano sa Misa. Ang tiyak ay ang kanilang tapang sa harap ng kamatayan ay nagbigay-inspirasyon sa di-mabilang na mga Kristiyano sa loob ng maraming siglo. Tulad ng sinabi ni Hesus, “Walang sinumang may pag-ibig na hihigit pa rito: ang ialay ang sariling buhay para sa kanyang mga kaibigan” (Juan 15:13). Sa maraming paraan, ang bawat taong nabigyang-inspirasyon ng pagkamartir nina San Marcelino at San Pedro ay maituturing na kanilang kaibigan. Bagama’t matagal na silang namatay, nananatili ang “pagkakaibigan” ng kanilang patotoo.
Habang pinararangalan natin ang mga martir na ito, pagnilayan ang tawag sa iyo na ialay ang iyong buhay para sa kapwa nang walang pag-iimbot. Ang pagkamatay sa sarili—ang pamumuhay nang may pagsasakripisyo at walang pag-iimbot—ay hindi madaling gawin. Ngunit kapag buhay ang biyaya ng Diyos sa iyong buhay, matutuklasan mong ipinagkakaloob sa iyo ang tapang na kailangan mo upang maging saksi kay Kristo. Ipanalangin mong magkaroon ka ng tapang na tulad ng kina Marcelino at Pedro, upang ang iyong mapagsakripisyong pag-ibig ay gawin kang kaibigan ng mga nangangailangan ng iyong patotoo.
Panalangin: Mga San Marcelino at San Pedro, buong tapang ninyong inialay ang inyong buhay alang-alang sa Ebanghelyo at, sa paggawa nito, espirituwal ninyong naging kaibigan ang lahat ng mabibigyang-inspirasyon ng inyong patotoo. Ipanalangin ninyo ako, upang magkaroon din ako ng tapang na magpatotoo kay Kristo sa pamamagitan ng pamumuhay nang walang pag-iimbot at may pagsasakripisyo para sa kapwa, upang maibuhos sa kanila ang biyaya at awa ng Diyos sa pamamagitan ng aking patotoo. Mga San Marcelino at San Pedro, ipanalangin ninyo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat
Karagdagang Babasahin:
Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Hunyo 2: Sina San Marcellino at San Pedro, mga Martir—Paggunita na Maaaring Ipagdiwang
Kalagitnaan ng Ikatlong Siglo–c. 304
Tinatawagan ng mga dumaranas ng mga paghihirap sa buhay
Kanonisasyon bago itinatag ang Kongregasyon
Noong Pebrero 23, 303, naglabas ang Romanong Emperador Diocleciano ng isang edikto na nag-utos na wasakin ang mga simbahan at kasulatan ng mga Kristiyano, nagpawalang-bisa sa lahat ng kanilang legal na karapatan, at nanawagan ng pagkumpiska sa kanilang mga ari-arian. Noong 304, ipinag-utos ni Diocleciano ang pagdakip sa mga klerigo, na pinilit maghandog ng mga alay sa mga diyos ng Roma o harapin ang pagkabilanggo, pagpapahirap, at kamatayan. Nagpatuloy ang mga pang-aabusong ito sa ilalim ni Diocleciano at ng kanyang mga kapwa emperador hanggang 311, nang maglabas si Galerio ng isang edikto ng pagpapahintulot sa mga Kristiyano na isabuhay ang kanilang pananampalataya. Bagama’t hindi alam ang eksaktong bilang, maaaring libu-libong Kristiyano ang dumanas ng pagkamartir sa panahong ito. Dalawa sa mga naging martir ay si San Marcelino, na pinaniniwalaang isang pari, at si Pedro, na pinaniniwalaang isang eksorsista. Kapwa sila kabilang sa Kanon Romano ng Misa, kasama ng iba pang mga martir at santo noong unang panahon.
Si San Damaso I, na naging papa mula 366–384, ang pinagmulan ng kakaunting nalalaman natin tungkol sa dalawang martir. Noong bata pa si Damaso, narinig niya ang kuwento ng pagkamartir nina Marcelino at Pedro mula sa isa sa mga berdugo na kalaunan ay naging Kristiyano. Matapos silang dakpin, malamang na isinailalim sina Marcelino at Pedro sa isang huwad na paglilitis at hinatulang nagkasala. Nang alukin silang makalaya kapalit ng pagsusunog ng insenso sa mga diyos ng Roma, tumanggi sila. Sa bilangguan, ipinangaral ng dalawa ang Ebanghelyo sa iba pang mga bilanggo at mga bantay. Upang mapatigil ang kanilang pagpapalaganap ng Ebanghelyo, iniutos na dalhin sila sa isang kalapit na kagubatan, kung saan sila inutusang hukayin ang sarili nilang mga libingan. Masaya nilang ginawa ito, at pagkatapos ay pinugutan sila ng ulo at inilibing sa lihim na lugar na iyon upang hindi mapagpitaganan ng mga Kristiyano ang kanilang mga puntod.
Pagkamatay nina Marcelino at Pedro, naging tanyag ang kanilang mga kuwento. Makalipas ang ilang panahon, sa pamamagitan ng banal na pagkalinga ng Diyos, dalawang banal na babae na nagngangalang Lucila at Firmina ang naakay sa lugar na pinaglibingan sa kanila. Kinuha nila ang mga labi ng mga santo at inilibing sa lugar na kilala ngayon bilang mga Katakumba nina Marcelino at Pedro. Nasa mga katakumbang ito ang libu-libong libingan, karamihan ay sa mga Kristiyano, at minsan din itong nagsilbing lihim na lugar ng pagsamba ng mga Kristiyano.
Noong 313, inilabas ni Emperador Constantino Magno ang Edikto ng Milan, na nagbigay ng legal na pagkilala sa Kristiyanismo at nanawagan ng mabuting pakikitungo sa mga Kristiyano. Upang makatulong sa paglago ng Kristiyanismo, nagpatayo si Constantino ng maraming simbahan sa iba’t ibang banal na lugar. Isa sa mga simbahang iyon ang Basilika nina San Marcelino at San Pedro, na itinayo sa ibabaw ng kanilang mga katakumba. Ang ina ni Constantino na si Santa Elena ay inilibing sa isang mausoleo sa tabi ng basilika. Dahil dito, lumaganap ang debosyon kina San Marcelino at San Pedro.
Sa simula ng ikasiyam na siglo, nagpadala si Papa Gregorio ng mga relikya nina San Marcelino at San Pedro sa Alemanya. Isang monasteryo ang itinayo sa Seligenstadt bilang parangal sa kanila. Matapos mailibing doon ang kanilang mga labi, sinasabing maraming himala ang naganap.
Bagaman kaunti lamang ang nalalaman natin tungkol sa mga detalye ng kanilang buhay, laganap ang pamimitagan sa mga santong ito ng sinaunang Simbahan, at hanggang ngayon ay tinatawagan ang kanilang mga pangalan tuwing ginagamit ang Kanon Romano sa Misa. Ang tiyak ay ang katapangan ng mga santong ito sa harap ng kamatayan ay nagbigay-inspirasyon sa di-mabilang na mga Kristiyano sa loob ng maraming siglo.
San Marcelino at San Pedro, buong tapang ninyong inialay ang inyong buhay alang-alang sa Ebanghelyo, at naging mga kaibigan sa espiritu ng lahat ng nabigyang-inspirasyon ng inyong patotoo. Ipanalangin ninyo na magkaroon ako ng tapang na magpatotoo kay Kristo sa pamamagitan ng pamumuhay nang walang pagkamakasarili at may pagsasakripisyo para sa kapwa, upang sa pamamagitan ng aking patotoo ay maibuhos sa kanila ang biyaya at awa ng Diyos. San Marcelino at San Pedro, ipanalangin ninyo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

