Cebuano

San Marcelino ug San Pedro

Publikong dominyo, pinaagi sa Wikimedia Commons

Hunyo 2: San Marcelino ug San Pedro, mga Martir—Handomanang Dili Obligado

Tunga-tunga sa Ikatulong Siglo–mga 304
Gisangpit sa mga nag-antos og mga kalisdanan sa kinabuhi
Kanonisasyon sa wala pa matukod ang Kongregasyon
Kolor sa Liturhiya: Pula
Bersiyon: Kompleto – Mubo

Paminaw sa Iningles

Mga channel sa podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Kinutlo:
Ania dinhi ang mga lawas ni San Marcelino nga pari ug ni San Pedro nga eksorsista, nga pinaagi sa usa ka talagsaong pagdasig, uban sa tabang sa Ginoo, nakatultol sa daghang dili magtutuo ngadto sa kahibalo sa tinuod nga pagtuo, nagtudlo kanila sa mga sugo sa balaod, ug sa kataposan, pinaagi sa mando sa malapason nga tirano, nahimong takos nga koronahan sa palma sa pagkamartir. ~Inskripsiyon sa lubnganan nga gisulat ni Papa San Damaso I

Pamalandong: Niadtong Pebrero 23, 303, ang Romanhong Emperador Diocleciano nagpagula og usa ka mando nga nagsugod sa mabangis nga paglutos sa mga Kristohanon. Ang mando nagsugo sa pagguba sa mga simbahan ug sa paglaglag sa mga kasulatan sa mga Kristohanon, nagbawi sa tanang legal nga katungod sa mga Kristohanon, ug nagpakuha sa ilang mga kabtangan. Niadtong 304, gimando ni Diocleciano ang pagdakop sa mga klero, nga gipugos sa paghalad og mga sakripisyo ngadto sa Romanhong mga dios o mag-atubang sa pagkabilanggo, pagtortyur, ug kamatayon. Nagpadayon kining mga pag-abuso ubos kang Diocleciano ug sa iyang mga kaubang emperador hangtod sa 311, sa dihang si Galerio nagpagula og mando nga motugot sa mga Kristohanon sa pagsunod sa ilang pagtuo. Wala mahibaloi ang tukmang gidaghanon sa mga Kristohanon nga nag-antos sa pagkamartir niining panahona, apan lagmit miabot kini sa linibo. Ang mga santos karong adlawa kauban sa unang mga Kristohanon nga nakadawat sa korona sa pagkamartir niadtong panahona.

Gamay ra kaayo ang anaa nga kasayoran bahin kang Marcelino ug Pedro. Gituohan nga silang duha mga klero sa Roma, nga si Marcelino usa ka pari ug si Pedro usa ka eksorsista. Silang duha gilakip sa Romanhong Kanon sa Misa, uban sa ubang unang mga martir ug mga santos.

Ang diyutay natong nahibaloan bahin niining mga martir gikan kang San Damaso I, nga nahimong papa gikan sa 366–384. Sa bata pa si Damaso, nadungog niya ang sugilanon sa pagkamartir ni San Marcelino ug San Pedro gikan mismo sa baba sa usa sa mga tigpatay kanila nga sa ulahi nahimong Kristohanon. Human sila dakpa, lagmit gipailalom si Marcelino ug Pedro sa usa ka pakaaron-ingnong husay, gipamatud-ang sad-an, ug dayon gitanyagan og kahigayonan nga makabaton pag-usab sa ilang kagawasan pinaagi sa pagsunog og insenso alang sa Romanhong mga dios. Midumili sila. Samtang didto sa bilanggoan, kining duha ka lalaki nagsangyaw sa Ebanghelyo ngadto sa ubang mga binilanggo ug mga magbalantay sa bilanggoan. Aron mapahunong ang ilang pagsangyaw sa Ebanghelyo, gimando nga dad-on sila ngadto sa usa ka tinagong dapit sa duol nga lasang, diin gisugo sila sa pagkalot sa ilang kaugalingong mga lubnganan. Gibuhat nila kini nga malipayon, ug dayon gipunggotan sila ug gilubong niadtong tinagong dapit aron dili mapasidunggan sa ubang mga Kristohanon ang ilang mga lubnganan.

Human sa kamatayon ni Marcelino ug Pedro, ang ilang mga sugilanon nahimong ilado. Paglabay sa pipila ka panahon, pinaagi sa pagdumala sa Dios, duha ka balaang babaye nga ginganlag Lucila ug Firmina ang gitultolan ngadto sa dapit nga gilubngan kanila. Gikuha nila ang mga lawas sa mga santos ug gilubong sa gitawag karon nga mga Katakumba ni Marcelino ug Pedro. Kini nga mga katakumba adunay linibo ka mga lubnganan, nga kadaghanan iya sa mga Kristohanon, ug kaniadto gigamit usab ingong tinagong dapit sa pagsimba sa mga Kristohanon.

Niadtong 313, si Emperador Constantino nga Bantogan nagpagula sa Edikto sa Milan, nga naghimo sa Kristiyanismo nga legal ug nanawagan sa maayong pagtagad sa mga Kristohanon. Isip kabahin sa iyang mga paningkamot sa pagtabang sa paglambo sa Kristiyanismo, gipadala ni Constantino ang iyang inahan, si Santa Elena, sa usa ka panaw ngadto sa Balaang Yuta aron magdala pagbalik og mga relikya sa Pasyon ni Kristo. Nagpatukod usab si Constantino og daghang simbahan sa nagkalainlaing balaang mga dapit. Usa niadtong mga simbahana mao ang Basilika ni San Marcelino ug San Pedro, nga gitukod ibabaw sa ilang mga katakumba. Sa pagkamatay ni Santa Elena, nagpatukod si Constantino og mausoleo alang kaniya tapad sa basilika, nga nahimong iyang lubnganan sulod sa daghang siglo. Tungod niini, mikaylap ang debosyon kang San Marcelino ug San Pedro.

Sa sinugdanan sa ikasiyam nga siglo, usa ka mongheng Aleman nga ginganlag Eginhard, nga kaniadto sekretaryo ni Emperador Carlomagno, mihangyo kang Papa Gregorio IV og mga relikya sa mga martir. Agig tubag, gipadala ni Papa Gregorio ang mga relikya ni San Marcelino ug San Pedro, ug gitukod ang usa ka monasteryo sa Seligenstadt agig pasidungog kanila. Human sila ilubong didto, giingon nga daghang milagro ang nahitabo.

Bisan tuod gamay ra ang atong nahibaloan bahin sa mga detalye sa ilang mga kinabuhi, kaylap ang pagpasidungog niining unang mga santos, ug padayon nga ginasangpit ang ilang mga ngalan karon sa matag higayon nga gamiton ang Romanhong Kanon sa Misa. Ang sigurado mao nga ang kaisog niining mga santos atubangan sa kamatayon nakadasig sa dili maihap nga mga Kristohanon sulod sa daghang siglo. Sama sa giingon ni Jesus, “Walay gugma nga labaw pa niini, nga ang usa ka tawo mohalad sa iyang kinabuhi alang sa iyang mga higala” (Juan 15:13). Sa daghang paagi, ang matag usa nga nadasig sa pagkamartir ni San Marcelino ug San Pedro mahimong isipon nga ilang mga higala. Bisan dugay na silang namatay, ang “panaghigalaay” sa ilang pagpamatuod nagpabilin.

Samtang atong gipasidunggan kining mga martir, pamalandongi ang imong kaugalingong tawag sa paghalad sa imong kinabuhi alang sa uban nga walay pag-una sa kaugalingon. Ang pagkamatay sa kaugalingon—ang pagkinabuhi nga masakripisyohon ug dili hakog—dili sayon nga buluhaton. Apan kon buhi ang grasya sa Dios sa imong kinabuhi, imong madiskobrehan nga gihatagan ka sa kaisog nga imong gikinahanglan aron mahimong saksi ni Kristo. Pag-ampo alang sa samang kaisog nga nabatonan ni Marcelino ug Pedro, aron ang imong masakripisyohong gugma maghimo kanimo nga higala sa uban nga nagkinahanglan sa imong pagpamatuod.

Pag-ampo: Mga Santos Marcelino ug Pedro, maisogon ninyong gihalad ang inyong mga kinabuhi alang sa Ebanghelyo ug, sa pagbuhat niini, nahimo kamong mga higala sa espirituhanong paagi sa tanang madasig sa inyong pagpamatuod. Palihog iampo ako, aron ako usab makabaton sa kaisog sa pagpamatuod kang Cristo pinaagi sa pagkinabuhi nga dili hakog ug puno sa pagsakripisyo alang sa uban, aron ang grasya ug kalooy sa Dios ibubo kanila pinaagi sa akong pagpamatuod. Mga Santos Marcelino ug Pedro, iampo ninyo ako. Jesus, misalig ako Kanimo.

Pamalandong nga gikuha gikan sa:

Mga Santos ug mga Piyesta sa Tuig Liturhiko
Mga Tomo Uno–Kuwatro


Dugang nga Basahon:

Catholic Saints & Feasts

Catholic Culture

Catholic News Agency

Catholic Fire

Butler’s Lives of the Saints

Santos sa Adlaw

Franciscan Media

Wikipedia

Tanang Santos alang Karong Adlawa

Mga Santos A–Z

Tanang mga Santos sa Tuig Liturhiko


(Mubo nga Bersiyon)

Hunyo 2: San Marcelino ug San Pedro, mga Martir—Handomanang Dili Obligado

Tunga sa Ikatulong Siglo–mga 304
Gisangpit sa mga nag-antos sa mga kalisdanan sa kinabuhi
Kanonisasyon sa wala pa matukod ang Kongregasyon

Niadtong Pebrero 23, 303, ang Emperador sa Roma nga si Diocleciano nagpagula og usa ka mando nga nagmando sa pagguba sa Kristohanong mga simbahan ug paglaglag sa Balaang mga Kasulatan, nagbawi sa tanang legal nga katungod sa mga Kristohanon, ug nagmando sa pagkumpiska sa ilang mga kabtangan. Niadtong 304, gimando ni Diocleciano ang pagdakop sa mga klero, nga gipugos sa paghalad og mga sakripisyo ngadto sa Romanhong mga dios o atubangon ang pagkabilanggo, pagsakit, ug kamatayon. Kining mga pag-abuso nagpadayon ubos ni Diocleciano ug sa iyang kaubang mga emperador hangtod sa 311, sa dihang si Galerio nagpagula og usa ka mando nga nagtugot sa mga Kristohanon sa pagsunod sa ilang pagtuo. Bisan tuod wala mahibaloi ang tukmang gidaghanon, liboan ka Kristohanon ang posibleng nag-antos sa pagkamartir niining panahona. Duha sa mga gimartir mao si San Marcelino, nga gituohang usa ka pari, ug si Pedro, nga gituohang usa ka tigpagula sa daotang espiritu. Silang duha nalakip sa Romanhong Kanon sa Misa, uban sa ubang unang mga martir ug mga santos.

Si San Damaso I, nga nag-alagad isip papa gikan sa 366–384, maoy tinubdan sa diyutay natong nahibaloan bahin sa duha ka martir. Sa bata pa si Damaso, nadungog niya ang sugilanon sa pagkamartir nila ni Marcelino ug Pedro gikan sa usa sa mga tigpatay kanila nga sa ulahi nahimong Kristohanon. Human sa ilang pagdakop, lagmit gipailalom sila si Marcelino ug Pedro sa usa ka pakaaron-ingnong paghukom ug gipamatud-ang sad-an. Sa dihang gitanyagan sila og higayon nga makabaton og kagawasan pinaagi sa pagsunog og insenso alang sa Romanhong mga dios, mibalibad sila. Sa bilanggoan, ang duha ka lalaki nagsangyaw sa Ebanghelyo ngadto sa ubang binilanggo ug mga magbalantay sa bilanggoan. Aron taposon ang ilang pagsangyaw, gimando nga dad-on sila ngadto sa usa ka duol nga lasang, diin gisugo sila sa pagkalot sa ilang kaugalingong mga lubnganan. Malipayon nila kining gibuhat, ug dayon gipunggotan sila sa ulo ug gilubong niadtong tinagong dapit aron dili mapasidunggan sa mga Kristohanon ang ilang mga lubnganan.

Human sa kamatayon nila ni Marcelino ug Pedro, nahimong ilado ang ilang mga sugilanon. Paglabay sa pipila ka panahon, pinaagi sa pagdumala sa Dios, duha ka balaang babaye nga ginganlag Lucila ug Firmina ang gigiyahan ngadto sa dapit diin sila gilubong. Gikuha nila ang mga lawas sa mga santos ug gilubong kini sa gitawag karon nga mga Katakomba nila ni Marcelino ug Pedro. Kini nga mga katakomba adunay liboan ka lubnganan, nga kadaghanan iya sa mga Kristohanon, ug kaniadto nagsilbi usab nga tinagong dapit sa Kristohanong pagsimba.

Niadtong 313, si Emperador Constantino nga Bantogan nagpagula sa Edikto sa Milan, nga naghimo sa Kristiyanismo nga legal ug nagmando nga maayong pagtagad ang ipakita ngadto sa mga Kristohanon. Aron matabangan ang paglambo sa Kristiyanismo, nagtukod si Constantino og daghang simbahan sa nagkalainlaing balaang mga dapit. Usa niadtong mga simbahan mao ang Basilika sa mga Santos Marcelino ug Pedro, nga gitukod ibabaw sa ilang mga katakomba. Ang inahan ni Constantino, si Santa Elena, gilubong sa usa ka mawsoleyo tapad sa basilika. Tungod niini, mikaylap ang debosyon ngadto sa mga Santos Marcelino ug Pedro.

Sa sinugdanan sa ikasiyam nga siglo, gipadala ni Papa Gregorio ngadto sa Alemanya ang mga relikya sa mga Santos Marcelino ug Pedro. Usa ka monasteryo ang gitukod sa ilang kadungganan sa Seligenstadt. Human sila malubong didto, giingong daghang milagro ang nahitabo.

Bisan tuod diyutay lamang ang atong nahibaloan bahin sa mga detalye sa ilang kinabuhi, kaylap ang pagpasidungog niining unang mga santos, ug ang ilang mga ngalan gisangpit karon sa matag higayon nga gamiton ang Romanhong Kanon sa Misa. Ang sigurado mao nga ang kaisog niining mga santos atubangan sa kamatayon nakadasig sa dili maihap nga mga Kristohanon sulod sa daghang siglo. 

Mga Santos Marcelino ug Pedro, maisogon ninyong gihalad ang inyong mga kinabuhi alang sa Ebanghelyo, ug nahimo kamong mga higala sa espirituhanong paagi sa tanang nadasig sa inyong pagpamatuod. Palihog iampo nga makabaton ako sa kaisog sa pagpamatuod kang Cristo pinaagi sa pagkinabuhi nga dili hakog ug puno sa pagsakripisyo alang sa uban, aron ang grasya ug kalooy sa Dios ibubo kanila pinaagi sa akong pagpamatuod. Mga Santos Marcelino ug Pedro, iampo ninyo ako. Jesus, misalig ako Kanimo.

Balik sa tibuok nga bersiyon