Domena publiczna, za pośrednictwem Wikimedia Commons
2 czerwca: Święci Marcelin i Piotr, męczennicy — wspomnienie dowolne
Połowa III wieku–ok. 304
Przyzywani przez osoby doświadczające życiowych trudności
Kanonizacja przed ustanowieniem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych
Kolor liturgiczny: czerwony
Wersja: Pełna – Skrócona
Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Cytat:
Tutaj spoczywają ciała świętych Marcelina, kapłana, i Piotra, egzorcysty, którzy dzięki cudownemu natchnieniu, z pomocą Pana, doprowadzili wielu niewierzących do poznania prawdziwej wiary, nauczyli ich przykazań prawa, a w końcu, z rozkazu bezbożnego tyrana, zasłużyli na ukoronowanie palmą męczeństwa. ~Epitafium napisane przez papieża św. Damazego I
Rozważanie: 23 lutego 303 roku cesarz rzymski Dioklecjan wydał edykt, który zapoczątkował zaciekłe prześladowanie chrześcijan. Edykt nakazywał niszczenie chrześcijańskich kościołów i ksiąg świętych, pozbawiał chrześcijan wszelkich praw oraz wzywał do konfiskaty ich mienia. W 304 roku Dioklecjan nakazał aresztowanie duchownych, zmuszając ich do składania ofiar rzymskim bogom pod groźbą uwięzienia, tortur i śmierci. Te akty przemocy trwały za panowania Dioklecjana i jego współcesarzy aż do 311 roku, kiedy Galeriusz wydał edykt tolerancyjny wobec chrześcijan. Dokładna liczba chrześcijan, którzy ponieśli w tym okresie śmierć męczeńską, nie jest znana, mogła jednak sięgać tysięcy. Dzisiejsi święci należeli do pierwszych chrześcijan, którzy w tym czasie otrzymali koronę męczeństwa.
O Marcelinie i Piotrze zachowało się bardzo niewiele informacji. Uważa się, że obaj należeli do rzymskiego duchowieństwa: Marcelin był kapłanem, a Piotr egzorcystą. Obaj są wymieniani w Kanonie rzymskim Mszy świętej, obok innych wczesnych męczenników i świętych.
To, co wiemy o tych męczennikach, zawdzięczamy św. Damazemu I, który sprawował urząd papieża w latach 366–384. Jako dziecko Damazy usłyszał opowieść o męczeństwie świętych Marcelina i Piotra z ust jednego z katów, który później został chrześcijaninem. Po aresztowaniu Marcelina i Piotra prawdopodobnie poddano pozornemu procesowi, uznano za winnych, a następnie zaproponowano im odzyskanie wolności w zamian za spalenie kadzidła na cześć rzymskich bogów. Odmówili. W więzieniu obaj głosili Ewangelię innym więźniom i strażnikom. Aby położyć kres ich ewangelizacji, wydano rozkaz wyprowadzenia ich w tajemnicy do pobliskiego lasu, gdzie kazano im wykopać własne groby. Uczynili to z radością, po czym zostali ścięci i pochowani w tym ukrytym miejscu, aby uniemożliwić innym chrześcijanom oddawanie czci przy ich grobach.
Po śmierci Marcelina i Piotra ich dzieje stały się powszechnie znane. Jakiś czas później, za sprawą Bożej opatrzności, dwie świątobliwe kobiety o imionach Lucylla i Firmina zostały skierowane do miejsca ich pochówku. Zabrały ciała świętych i pochowały je w miejscu nazywanym dziś katakumbami Marcelina i Piotra. W katakumbach tych znajdują się tysiące grobów, głównie chrześcijańskich, a niegdyś służyły one również jako potajemne miejsce kultu chrześcijańskiego.
W 313 roku cesarz Konstantyn Wielki wydał edykt mediolański, legalizując chrześcijaństwo i wzywając do życzliwego traktowania chrześcijan. W ramach starań o rozwój chrześcijaństwa Konstantyn wysłał swoją matkę, św. Helenę, w podróż do Ziemi Świętej, aby przywiozła relikwie męki Chrystusa. Konstantyn wybudował również wiele kościołów w różnych świętych miejscach. Jednym z nich jest bazylika Świętych Marcelina i Piotra, wzniesiona nad ich katakumbami. Po śmierci św. Heleny Konstantyn zbudował dla niej mauzoleum obok bazyliki, które na wiele stuleci stało się miejscem jej spoczynku. W rezultacie kult świętych Marcelina i Piotra szeroko się rozpowszechnił.
Na początku IX wieku niemiecki mnich o imieniu Einhard, który wcześniej był sekretarzem cesarza Karola Wielkiego, poprosił papieża Grzegorza IV o relikwie męczenników. W odpowiedzi papież Grzegorz przesłał relikwie świętych Marcelina i Piotra, a w Seligenstadt wzniesiono klasztor ku ich czci. Po złożeniu tam ich szczątków miało dojść do wielu cudów.
Choć niewiele wiemy o szczegółach ich życia, kult tych świętych z pierwszych wieków chrześcijaństwa był szeroko rozpowszechniony, a ich imiona są przyzywane do dziś za każdym razem, gdy podczas Mszy świętej używa się Kanonu rzymskiego. Pewne jest, że odwaga tych świętych w obliczu śmierci przez wiele stuleci inspirowała niezliczonych chrześcijan. Jak powiedział Jezus: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15:13). Pod wieloma względami wszystkich, których zainspirowało męczeństwo świętych Marcelina i Piotra, można uznać za ich przyjaciół. Choć umarli dawno temu, „przyjaźń” płynąca z ich świadectwa trwa.
Oddając cześć tym męczennikom, rozważ własne powołanie do bezinteresownego oddawania życia za innych. Umieranie dla siebie — życie ofiarne i bezinteresowne — nie jest łatwym zadaniem. Kiedy jednak łaska Boża jest żywa w twoim życiu, odkryjesz, że otrzymujesz odwagę potrzebną do dawania świadectwa o Chrystusie. Módl się o taką samą odwagę, jaką mieli Marcelin i Piotr, aby twoja ofiarna miłość uczyniła cię przyjacielem tych, którzy potrzebują twojego świadectwa.
Modlitwa: Święci Marcelinie i Piotrze, odważnie oddaliście życie dla Ewangelii, stając się w ten sposób duchowymi przyjaciółmi wszystkich, których miało zainspirować wasze świadectwo. Proszę, módlcie się za mnie, abym i ja miał odwagę świadczyć o Chrystusie, żyjąc bezinteresownie i ofiarnie dla innych, tak aby przez moje świadectwo spływały na nich Boża łaska i miłosierdzie. Święci Marcelinie i Piotrze, módlcie się za mnie. Jezu, ufam Tobie.
Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV
Dalsza lektura:
Święci i święta katolickie & uroczystości
Wszyscy święci dzisiejszego dnia
Wszyscy święci roku liturgicznego
(Wersja skrócona)
2 czerwca: Święci Marcelin i Piotr, męczennicy — wspomnienie dowolne
Połowa III wieku–ok. 304
Przyzywani przez osoby doświadczające życiowych trudności
Kanonizacja przed ustanowieniem Kongregacji
23 lutego 303 roku cesarz rzymski Dioklecjan wydał edykt nakazujący niszczenie chrześcijańskich kościołów i ksiąg Pisma Świętego, pozbawiający chrześcijan wszelkich praw oraz nakazujący konfiskatę ich majątku. W 304 roku Dioklecjan nakazał aresztowanie duchownych, zmuszając ich do składania ofiar rzymskim bogom pod groźbą uwięzienia, tortur i śmierci. Te prześladowania trwały za panowania Dioklecjana i jego współcesarzy aż do 311 roku, kiedy Galeriusz wydał edykt tolerancyjny wobec chrześcijan. Choć dokładna liczba nie jest znana, w tym okresie męczeńską śmierć mogły ponieść tysiące chrześcijan. Wśród męczenników znaleźli się święty Marcelin, uważany za kapłana, oraz Piotr, uważany za egzorcystę. Obaj są wymieniani w Kanonie rzymskim Mszy świętej, obok innych męczenników i świętych z pierwszych wieków.
Święty Damazy I, który był papieżem w latach 366–384, przekazał nam te nieliczne wiadomości, jakie mamy o obu męczennikach. Jako dziecko Damazy usłyszał opowieść o męczeństwie Marcelina i Piotra od jednego z ich katów, który później został chrześcijaninem. Po aresztowaniu Marcelin i Piotr prawdopodobnie stanęli przed pozorowanym sądem i zostali uznani za winnych. Gdy zaproponowano im odzyskanie wolności w zamian za spalenie kadzidła ku czci rzymskich bogów, odmówili. W więzieniu obaj głosili Ewangelię innym więźniom i strażnikom. Aby położyć kres ich ewangelizacji, wydano rozkaz zaprowadzenia ich do pobliskiego lasu, gdzie kazano im wykopać własne groby. Uczynili to z radością, po czym zostali ścięci i pochowani w tym ukrytym miejscu, aby uniemożliwić chrześcijanom oddawanie czci przy ich grobach.
Po śmierci Marcelina i Piotra ich dzieje stały się powszechnie znane. Jakiś czas później, za sprawą Bożej Opatrzności, dwie świątobliwe kobiety o imionach Lucylla i Firmina zostały skierowane do miejsca ich pochówku. Zabrały ciała świętych i pochowały je w miejscu znanym dziś jako katakumby Marcelina i Piotra. W katakumbach tych znajdują się tysiące grobów, przede wszystkim chrześcijańskich, a niegdyś służyły one także jako tajne miejsce kultu chrześcijańskiego.
W 313 roku cesarz Konstantyn Wielki wydał edykt mediolański, legalizujący chrześcijaństwo i nakazujący życzliwe traktowanie chrześcijan. Aby wspomóc rozwój chrześcijaństwa, Konstantyn zbudował wiele kościołów w różnych miejscach świętych. Jednym z nich jest bazylika Świętych Marcelina i Piotra, wzniesiona nad ich katakumbami. Matka Konstantyna, święta Helena, została pochowana w mauzoleum obok bazyliki. Dzięki temu kult świętych Marcelina i Piotra szeroko się rozpowszechnił.
Na początku IX wieku papież Grzegorz wysłał relikwie świętych Marcelina i Piotra do Niemiec. W Seligenstadt wzniesiono klasztor ku ich czci. Po złożeniu tam ich szczątków miało dojść do wielu cudów.
Choć niewiele wiemy o szczegółach ich życia, kult tych świętych z pierwszych wieków szeroko się rozpowszechnił, a ich imiona są dziś przyzywane za każdym razem, gdy podczas Mszy świętej odmawiany jest Kanon rzymski. Pewne jest, że odwaga tych świętych w obliczu śmierci od wielu wieków inspiruje niezliczonych chrześcijan.
Święci Marcelinie i Piotrze, odważnie oddaliście życie dla Ewangelii, stając się duchowymi przyjaciółmi wszystkich, których zainspirowało wasze świadectwo. Proszę, módlcie się, abym miał odwagę świadczyć o Chrystusie, żyjąc bezinteresownie i ofiarnie dla innych, tak aby przez moje świadectwo spływały na nich Boża łaska i miłosierdzie. Święci Marcelinie i Piotrze, módlcie się za mnie. Jezu, ufam Tobie.

