Tagalog

Ang Pagpapakasakit ni San Juan Bautista


Mga larawan, nasa pampublikong dominyo, mula sa Wikimedia Commons: Tampok – Pangunahin

Agosto 29: Ang Pagpapakasakit ni San Juan Bautista, Martir—Paggunita

c. 1 BC–c. 30
Patron ng binyag, mga nagtitinda ng ibon, mga nagbalik-loob, buhay-monastiko, mga lansangang-bayan, mga tagalimbag, mga mananahi, mga kordero, at mga bilanggo
Dinadalanginan laban sa epilepsiya, mga kombulsiyon, mga bagyo ng yelo, at mga pulikat
Kanonisasyon bago pa itinatag ang Kongregasyon
Kulay Liturhiko: Pula
Bersiyon: Buo – Maikli

Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Sipi:
Ipinadakip ni Herodes si Juan, iginapos, at ibinilanggo dahil kay Herodias, ang asawa ng kanyang kapatid na si Felipe, sapagkat sinabi sa kanya ni Juan, “Hindi matuwid na angkinin mo siya.” Bagaman nais niya itong patayin, natatakot siya sa mga tao, sapagkat kinikilala nila si Juan bilang isang propeta. Ngunit sa pagdiriwang ng kaarawan ni Herodes, sumayaw ang anak na babae ni Herodias sa harap ng mga panauhin at labis na ikinalugod ito ni Herodes, kaya sumumpa siyang ibibigay sa dalaga ang anumang hingin nito. Sa udyok ng kanyang ina, sinabi ng dalaga, “Ibigay ninyo sa akin dito, sa isang bandeha, ang ulo ni Juan Bautista.” Nalungkot ang hari, ngunit dahil sa kanyang mga sinumpaan at sa mga panauhing naroon, iniutos niyang ibigay iyon, at ipinapugot niya si Juan sa bilangguan. Dinala ang ulo nito sa isang bandeha at ibinigay sa dalaga, na siya namang nagdala nito sa kanyang ina. Dumating ang mga alagad ni Juan, kinuha ang bangkay at inilibing ito; pagkatapos ay umalis sila at ibinalita kay Hesus ang nangyari. ~Matthew 14:3–12

Pagninilay: Si Juan, na anak nina Zacarias at Isabel, ay isinilang humigit-kumulang anim na buwan bago ang Tagapagligtas ng Sanlibutan. Malamang na isinilang siya sa Ein Karem, isang maliit na bayang Judio sa kanayunan, na nasa maburol na lupain mga limang milya sa kanluran ng Jerusalem. Malamang na ginagamit ang nakapaligid na lupain para sa pagsasaka at pagpapastol, at nakasentro ang pamayanan sa pusod ng bayan at sa isang balon. Natatanging pinagpala si Juan sapagkat kapwa naroon ang Anak ng Diyos at ang Ina ng Diyos nang siya ay isilang. Maraming teologong Katoliko, kabilang ang Anghelikong Pantas ng Simbahan na si Santo Tomas de Aquino, ang naniniwalang bagaman ipinaglihi si Juan na taglay ang Kasalanang Orihinal, pinabanal siya sa sinapupunan kaagad matapos batiin ng Mahal na Birheng Maria ang kanyang inang si Isabel, ilang buwan bago isilang si Juan. “Nang marinig ni Isabel ang pagbati ni Maria, lumukso ang sanggol sa kanyang sinapupunan…” (Luke 1:41). Ang pagluksong ito sa sinapupunan ay binigyang-kahulugan bilang pagpapabanal kay Juan sa pamamagitan ng biyaya bago siya isilang. Sasabihin ni Hesus kalaunan tungkol kay Juan, “Amen, sinasabi ko sa inyo, sa mga isinilang ng mga babae ay wala pang lumitaw na higit na dakila kaysa kay Juan Bautista” (Matthew 11:11).

Kaunti lamang ang nalalaman tungkol sa pagkabata ni Juan maliban sa nakasaad sa Bibliya: “Lumaki ang bata at naging malakas sa espiritu, at nanirahan siya sa ilang hanggang sa araw ng kanyang pagpapakilala sa Israel” (Luke 1:80). Bagaman malamang na pinalaki siya ng kanyang mga magulang sa kanilang bayan nang may taimtim na pagsunod sa pananampalatayang Judio, nagtungo rin kalaunan si Juan sa ilang, mga dalawampung milya sa silangan ng kanyang bayan, upang mamuhay bilang isang ermitanyo, manalangin, magsagawa ng penitensiya, at maghanda para sa kanyang misyon.

Ang unang misyon ni Juan ay ang maging tagapaghanda ng daan ng Panginoon. Bilang huli sa mga propeta ng Lumang Tipan at una sa mga propeta ng Bagong Tipan, siya ang nagsisilbing tulay patungo kay Kristo. Ang misyon ni Juan ay ang mauna kay Hesus “sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ibaling ang mga puso ng mga ama sa kanilang mga anak at ang mga masuwayin sa pagkaunawa ng mga matuwid, upang maghanda ng isang bayang nakalaan para sa Panginoon” (Luke 1:17). Sa pagitan ng mga taong 27–29, tumanggap si Juan ng inspirasyon mula sa Diyos sa ilang ng Judea at nagsimulang magtipon ng mga alagad na kanyang tinuruan, tinawag sa pagsisisi, at bininyagan sa tubig. Matindi ang pangangaral ni Juan: tinawag niya ang ilan na “lahi ng mga ulupong” at hiniling na magpakita sila ng katibayan ng kanilang pagbabalik-loob. Tinawag niya sa pagsisisi ang mga maniningil ng buwis, mga kawal, mga pinunong panrelihiyon, mga karaniwang mamamayan, at maging si Herodes. Marami ang tumugon.

Umabot sa rurok ang buhay ni Juan sa lupa nang makita niyang lumalapit sa kanya si Hesus, ang Anak ng Diyos, sa ilang habang siya ay nagbibinyag. Agad na nagpahayag si Juan, “Narito ang Kordero ng Diyos, na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan. Siya ang tinutukoy ko nang sabihin kong, ‘May isang lalaking darating na kasunod ko na higit sa akin, sapagkat siya ay umiiral na bago pa ako.’ Hindi ko siya nakilala, ngunit kaya ako dumating na nagbibinyag sa tubig ay upang maipakilala siya sa Israel…Ngayon ay nakita ko na at pinatototohanan kong siya ang Anak ng Diyos” (John 1:29–31; 34). Nag-aatubiling bininyagan ni Juan si Hesus, at pagkatapos nito ay bumaba kay Hesus ang Espiritu Santo sa isang anyong nakikita at dumagundong ang Tinig ng Ama, “Ito ang minamahal kong Anak, na lubos kong kinalulugdan” (Matthew 3:17). Mula noon, nagsimulang umurong sa likuran ang buhay ni Juan, “Siya ay dapat na lalong dakilain; ako naman ay dapat na magpakababa” (John 3:30).

Ngayon, ginugunita ng Simbahan ang isa sa mga pinakamatandang kapistahan nito, ang Paggunita sa Pagpugot ng Ulo ni San Juan Bautista. Kung paanong nauna si Juan kay Hesus sa pagsilang, pangangaral, at pagbibinyag, gayundin naman ay nauna siya kay Hesus sa kamatayan. Ang kanyang pagkamatay ay paunang paglalarawan sa Isa na mag-aalay ng Kanyang buhay bilang sakripisyo sa Krus.

Ang pagkamatay ni Juan ay bunga ng kanyang matapang na pagpapahayag ng katotohanan. Ang kanyang panawagan sa pagsisisi ay para sa lahat, kabilang si Herodes Antipas, ang tetrarka na namamahala sa Galilea at Perea. Bagaman lumilitaw na ang lugar na pinangangaralan ni Juan (ang Lambak ng Jordan) ay hindi tuwirang sakop ng pamamahala ni Herodes, alam na alam pa rin ni Herodes ang pangangaral ni Juan at ang pagtuligsa nito sa kanya. Dahil dito, naipahuli at naipabilanggo ni Herodes si Juan.

Malamang na ibinilanggo si Juan sa isang kuta na itinayo ng ama ni Herodes Antipas na si Herodes na Dakila. Tinatawag itong Machaerus, sa hilagang-kanluran ng Dagat na Patay, sa kasalukuyang Jordan. Maaari rin namang ibinilanggo siya sa Herodium, isa pang palasyo na nasa ilalim ng kapangyarihan ni Herodes, sa gawing timog lamang ng Jerusalem.

Isinasalaysay ng dalawa sa mga Ebanghelyo ang pagkamatay ni Juan: Matthew 14:1–12 at Mark 6:14–29. Tiyak ang pinupuna ni Juan kay Herodes. Tinuligsa niya ang labag sa batas na pagpapakasal ni Herodes kay Herodias, ang asawa ng kapatid nito. Bagaman tila natatakot si Herodes kay Juan at sa mga alagad nito dahil sa katanyagan ni Juan at sa kapangyarihan ng kanyang mga salita, ipinasiya niyang pagbigyan si Herodias na namumuhi kay Juan dahil sa pagtuligsa nito sa kanilang dalawa. Sa kaarawan ni Herodes, ang anak na babae ni Herodias, na ayon sa tradisyon ay nagngangalang Salome, ay sumayaw para kay Herodes at sa kanyang mga panauhin. Labis itong ikinalugod ni Herodes kaya ipinangako niyang ibibigay rito ang anumang hingin nito, kahit pa ang kalahati ng kanyang kaharian. Nakita ng ina nito ang pagkakataong makapaghiganti at hinikayat ang kanyang anak na hingin ang ulo ni Juan Bautista na nakalagay sa isang bandehado. Sa kanyang kahinaan, pinagbigyan ito ni Herodes.

Pagkamatay ni Juan, sinasabi sa atin ng Bibliya na “Dumating ang kanyang mga alagad, kinuha ang bangkay at inilibing siya; at pumunta sila kay Hesus at ibinalita ito sa kanya” (Matthew 14:12). Dahil sa balita, sumakay si Hesus sa isang bangka at nagtungong mag-isa sa isang ilang na lugar upang manalangin. Hindi lamang nagdalamhati si Hesus nang may dalamhating pantao sa pagkamatay ng Kanyang pinsan, kundi tuwiran din Niyang hinarap ang katotohanan ng sarili Niyang sasapitin. Kaya ang oras na iyon ng Kanyang pananalangin ay isang panahon kung kailan ganap Niyang pinanibago ang Kanyang katapatan sa Misyong dahilan ng pagkakasugo sa Kanya: ang ibigay ang Kanyang buhay para sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Ayon sa tradisyon, pinaniniwalaang inilibing ang katawan ni Juan sa bayan ng Sebaste, mga limampung milya sa hilaga ng Jerusalem. Iba’t ibang tradisyon ang nabuo sa paglipas ng mga siglo tungkol sa nangyari sa kanyang ulo. Sinasabi ng ilan na ibinaon ito ni Herodias sa isang bunton ng dumi upang maitago sa mga tagasunod ni Juan, at kalaunan ay natagpuan ito, inilibing sa Bundok ng mga Olibo, at ngayon ay iniingatan sa Simbahan ng San Silvestro in Capite sa Roma, Italya. Ang tradisyong ito, tulad ng marami pang iba, ay imposibleng mapatunayan.

Sa pagpaparangal natin sa taong ito na lubhang pinarangalan ng ating Panginoon, pinararangalan din natin ang ating Panginoon mismo. Inialay ni Juan ang kaniyang buhay sa misyong itinawag sa kaniya. Hindi siya kailanman nag-atubili at kusang tinanggap maging ang kamatayan sa halip na umiwas sa kalooban ng Diyos. Ipinakilala niya sa sanlibutan ang Kordero ng Diyos at inihanda ang daan para kay Jesus sa pamamagitan ng kaniyang pangangaral, pagbibinyag ng pagsisisi, at kamatayan, na nagpaunang larawan ng mismong kamatayan ni Jesus. Habang pinagninilayan mo ang buhay ni San Juan, pagnilayan lalo na ang kaniyang buong-pusong paninindigan na ialay nang walang pag-iimbot ang kaniyang sarili sa misyong tinanggap niya. Kung saan may pag-aatubili sa iyong sariling buhay, humugot ka ng inspirasyon kay San Juan Bautista, at manalangin na matularan mo ang kaniyang tapang at matatag na pasiyang tuparin ang kalooban ng Diyos.

Panalangin: San Juan Bautista, pinagkalooban ka ng isang banal na misyon at pinabanal sa sinapupunan ng iyong ina bilang paghahanda sa misyong iyon. Hindi ka kailanman lumihis sa iyong bokasyon at palagi mong itinuro ang daan patungo kay Kristo, ang Tagapagligtas ng lahat. Ipanalangin mo ako upang magkaroon ako ng tapang na tulad ng sa iyo at ng matatag na pasiyang tuparin ang aking mga tungkulin, anuman ang maging kapalit. San Juan Bautista, ipanalangin mo ako. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang pagninilay ay hango sa:

Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat


Karagdagang Babasahin:

Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan

Catholic Encyclopedia

Butler’s Lives of the Saints

Catholic Culture

Catholic Exchange

Catholic Fire

Catholic News Agency

Sanctoral

Wikipedia

Mga Santo A–Z>>>


(Maikling Bersiyon)

Agosto 29: Ang Pagpapakasakit ni San Juan Bautista, Martir—Paggunita

c. 1 B.C.–c. 30
Patrong Santo ng binyag, mga nagtitinda ng ibon, mga nagbalik-loob, buhay-monastiko, mga lansangang-bayan, mga tagalimbag, mga mananahi, mga kordero, at mga bilanggo
Dinadalanginan laban sa epilepsiya, mga kombulsyon, mga bagyo ng graniso, at mga pamumulikat
Kanonisasyon bago ang Kongregasyon

Si Juan, na anak nina Zacarias at Elisabet, ay malamang na isinilang sa Ein Karem, sa maburol na lupain limang milya sa kanluran ng Jerusalem, humigit-kumulang anim na buwan bago isinilang si Jesus. Naroon sa kaniyang pagsilang ang Anak at ang Ina ng Diyos. Naniniwala si Santo Tomas de Aquino at iba pang mga Katolikong teologo na pinabanal si Juan sa sinapupunan kaagad matapos batiin ng Mahal na Birheng Maria ang kaniyang ina (Luke 1:41). Ang nalalaman natin tungkol sa pagkabata ni Juan ay nasa Luke 1:80: “Lumaki ang bata at naging malakas sa espiritu, at nanatili siya sa ilang hanggang sa araw ng kaniyang pagpapakilala sa Israel.” Pinalaking isang debotong Hudyo, nagtungo si Juan sa ilang kalaunan upang manalangin, magpenitensiya, at maghanda para sa kaniyang misyon.

Una, si Juan ang tagapagpauna ng Panginoon. Bilang huling propeta ng Lumang Tipan at unang propeta ng Bagong Tipan, siya ang nagsisilbing tulay patungo kay Kristo. Sa pagitan ng mga taong 27 at 29, nagtipon si Juan ng mga alagad mula sa lahat ng antas ng buhay na kaniyang tinuruan, tinawag sa pagsisisi, at bininyagan sa tubig.

Umabot sa sukdulan ang buhay ni Juan sa lupa nang lumapit si Jesus habang siya ay nagbibinyag. Ipinahayag ni Juan, “Narito ang Kordero ng Diyos, na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan. Siya ang tinutukoy ko nang sabihin kong, ‘May isang lalaking darating na kasunod ko na nakahihigit sa akin sapagkat siya ay umiiral na bago pa ako.’ Hindi ko siya nakilala, ngunit kaya ako dumating na nagbibinyag sa tubig ay upang siya ay maipakilala sa Israel…Ngayon ay nakita ko at pinatotohanan na siya ang Anak ng Diyos” (John 1:29–31; 34). Matapos mag-atubili si Juan ngunit bininyagan din si Jesus, bumaba kay Jesus ang Espiritu Santo sa anyo ng isang kalapati at dumagundong ang tinig ng Ama, “Ito ang minamahal kong Anak, na lubos kong kinalulugdan” (Matthew 3:17). Mula noon, unti-unting umurong sa likuran ang buhay ni Juan, “Siya ay dapat na lumaki; ako naman ay dapat na lumiit” (John 3:30).

Ang Paggunita sa Pagpugot ng Ulo ni San Juan Bautista ay nagpaunang larawan ng pag-aalay ni Jesus ng Kaniyang buhay bilang sakripisyo sa Krus. Ang pagkamatay ni Juan ay bunga ng kaniyang matapang na pagpapahayag ng katotohanan. Tinuligsa niya si Herodes Antipas, ang tetrarka at pinuno ng Galilea at Perea, dahil sa labag-sa-batas nitong pag-aasawa kay Herodias, na asawa ng kaniyang kapatid. Ginamit ni Herodes ang kaniyang kapangyarihan upang ipaaresto at ipabilanggo si Juan.

Isinasalaysay ng dalawang Ebanghelyo ang pagkamatay ni Juan: Mateo 14:1–12 at Marcos 6:14–29. Bagaman tila natatakot si Herodes sa pagiging tanyag ni Juan at sa makapangyarihan niyang mga salita, pinagbigyan niya ang pagkapoot ni Herodias kay Juan. Sa kaarawan ni Herodes, sumayaw para sa kanya at sa kanyang mga panauhin ang anak na babae ni Herodias, na ayon sa tradisyon ay nagngangalang Salome. Lubha siyang nasiyahan kaya ipinangako niya rito ang anumang hingin nito, kahit pa kalahati ng kanyang kaharian. Nang makita ni Herodias ang pagkakataong makapaghiganti, hinikayat niya si Salome na hingin ang ulo ng Bautista na nakalagay sa isang bandeha. 

Matapos pagbigyan ng mahinang-loob na si Herodes ang kahilingan at ipapugot si Juan, sinasabi ng Bibliya na “Dumating ang kanyang mga alagad, kinuha ang bangkay at inilibing siya; at pumunta sila kay Jesus at ibinalita ito sa Kanya” (Mateo 14:12). Pagkatapos ay nagtungo si Jesus sa isang ilang na lugar upang manalangin. Habang nagdadalamhati sa pagkamatay ng Kanyang pinsan, hinarap ni Jesus ang sarili Niyang sasapitin. Sa panalangin, pinanibago Niya ang Kanyang katapatan sa Kanyang Misyon na ialay ang Kanyang buhay para sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Maaaring inilibing si Juan sa Sebaste, limampung milya sa hilaga ng Jerusalem. Ayon sa tradisyon, ang kanyang ulo ay iniingatan sa Simbahan ng San Silvestro in Capite sa Roma, ngunit imposibleng mapatunayan ito.

San Juan Bautista, pinagkalooban ka ng isang banal na misyon at pinabanal sa sinapupunan ng iyong ina bilang paghahanda para sa misyong iyon. Lagi mong itinuro ang daan patungo kay Kristo, ang Tagapagligtas ng lahat. Ipanalangin mo na magkaroon din ako ng gayong tapang at katatagang tuparin ang aking mga tungkulin, anuman ang maging kapalit. San Juan Bautista, ipanalangin mo ako. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Bumalik sa buong bersiyon

Ibahagi ang Pahinang Ito: