Tagalog

San Anselmo ng Canterbury

Larawan: Adobe Stock

Abril 21: San Anselmo ng Canterbury, Obispo at Pantas ng Simbahan—Opsiyonal na Paggunita

c. 1033–1109
Lalong hinihingan ng panalangin ng mga pilosopong eskolastiko at sa Canterbury
Posibleng itinanghal na santo bago ang 1170; pinagtibay ni Papa Alejandro VI ang kanyang kanonisasyon noong Oktubre 4, 1494
Ipinahayag na Pantas ng Simbahan ni Papa Clemente XI noong 1720
Kulay sa Liturhiya: Puti
Bersiyon: Buod na Walang Bawas – Maikli

Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Sipi:
Hindi mahahanap ng tao ang Diyos kung hindi siya tuturuan ng Diyos mismo; ni matatagpuan Siya kung hindi Siya magpapakilala. Nilikha ng Diyos ang tao ayon sa Kanyang larawan upang alalahanin Siya, isipin Siya, at ibigin Siya. Hindi naghahangad na makaunawa ang mananampalataya upang siya ay manampalataya, kundi sumasampalataya siya upang siya ay makaunawa: sapagkat kung hindi siya sasampalataya, hindi siya makauunawa.

Bumangon ka ngayon, hamak na tao! Lumayo ka sandali sa iyong mga gawain; magkubli ka muna mula sa iyong mga kaisipang bumabagabag sa iyo. Isantabi mo ngayon ang iyong mabibigat na alalahanin, at iwaksi ang iyong nakapapagod na mga gawain. Maglaan ka ng kaunting panahon para sa Diyos; at mamahinga ka sandali sa Kanya. Pumasok ka sa pinakaloob na silid ng iyong isip; huwag papasukin ang anumang kaisipan maliban sa tungkol sa Diyos at sa mga makatutulong sa iyo upang hanapin Siya; isara mo ang iyong pinto at hanapin Siya… ~Proslogion, San Anselmo

Pagninilay: Siya ay isang Italyano, Pranses, at Ingles; isang monghe, prior, abad, arsobispo, pilosopo, teologo, at manunulat na espirituwal; ngayon, siya ay isang santo, isang Pantas ng Simbahan, at karaniwang tinatawag na “Ama ng Eskolastisismo.” Isinilang si Anselmo sa isang marangal na pamilya sa bayan ng Aosta, na matatagpuan sa Alpes ng Italya. Noong bata pa siya, ang kanyang debotong ina ay nagpakita ng halimbawa ng kabanalan na buong-puso niyang tinularan. Nang labinlimang taong gulang na si Anselmo, ninais niyang pumasok sa buhay-monastiko, ngunit hindi pumayag ang kanyang ama. Kaya hindi siya tinanggap ng abad. Pumanaw na noon ang kanyang ina, kaya hindi ito makapamagitan para sa kanya. Dahil sa pagkabigo, nanghina ang pananampalataya ni Anselmo sa mga sumunod na taon. Nang manumbalik ang kanyang matinong pag-iisip, nagpatuloy siya ng pag-aaral sa Pransiya at kalaunan ay nakarating sa Abadiyang Benediktino ng Bec noong mga dalawampu’t anim na taong gulang siya. Agad na napalapit si Anselmo sa prior na si Lanfranc at naging masugid niyang mag-aaral. Nang mamatay ang ama ni Anselmo, nagulumihanan siya kung ano ang dapat gawin. Dapat ba siyang umuwi upang tanggapin ang kanyang mana mula sa ari-arian ng ama at gamitin ito sa mabuti? O dapat ba niyang talikuran ito at maging monghe? Pinapunta siya ni Lanfranc sa isang banal na obispo upang humingi ng payong espirituwal, at pinili ni Anselmo ang buhay-relihiyoso. Bumalik siya sa Abadiya ng Bec at naging monghe sa edad na dalawampu’t pito.

Matapos ang tatlong pinagpalang taon ni Anselmo sa buhay-monastiko, hinirang na abad ng ibang abadiya ang prior na si Lanfranc. Napili si Anselmo bilang prior ng Bec sa edad na tatlumpu, sa ilalim ng matandang tagapagtatag at abad na si Herluin. Bagaman hindi sang-ayon ang ilang monghe sa pagkakahirang na ito dahil sa kabataan ni Anselmo, hindi nagtagal ay nakuha niya ang kanilang loob dahil sa kanyang karunungan, pagkatao, taos-pusong kabutihan, at kabanalan. Nanatili siyang prior sa sumunod na labinlimang taon.

Bilang prior, nag-aral, nanalangin, nagturo, at namahala si Anselmo sa abadiya nang buong husay. Napakalaki ng kanyang tagumpay kung kaya’t ang Abadiya ng Bec ay naging isa sa mga pinakaginagalang na institusyon sa buong Europa. Sa Bec, isinulat ni Anselmo ang pito sa kanyang labintatlong akda, kabilang ang dalawa sa mga pinakatanyag: Monologion at Proslogion. Malalim ang pananampalataya ni Anselmo, na pinagyaman ng isang buhay ng masidhing mistikong panalangin, at ang kanyang panalangin at pananampalataya ang gumabay sa kanyang pag-iisip at pagsusulat. Naniniwala siyang maliban kung ihayag muna ng Diyos ang Kanyang sarili, hindi Siya kailanman mauunawaan ng ating isipan, ni mauunawaan ang Katotohanan.

Isa sa pinakamahalagang ambag ni Anselmo sa pilosopiya ang kanyang ontolohikal na argumento para sa pag-iral ng Diyos. Sa kanyang unang dakilang akda, ang Monologion, nangatuwiran si Anselmo na maaari nating marating ang pagkilala sa pag-iral ng Diyos sa pamamagitan ng pangangatwirang deduktibo. Halimbawa, kung isasaalang-alang natin ang konsepto ng “mabuti,” batid natin na may iba’t ibang antas ng kabutihan. Samakatuwid, kailangang may umiiral na siyang pinakamataas na kabutihan mismo. Ang pinakamataas na kabutihang ito ay kailangang siya ring pinagmumulan ng lahat ng iba pang mabuti. Ang Diyos ang Kabutihang iyon. Hindi lamang Siya may kabutihan; Siya mismo ang Kabutihan. Sa kanyang dakilang akda, ang Proslogion, nagsimula si Anselmo sa konsepto ng isang umiiral na walang higit na dakila pang maaaring isipin. Mula sa konseptong iyon, dumaan siya sa mga lohikal na deduksiyon na humantong sa kanyang kongklusyon na ang isang umiiral na walang higit na dakila pang maaaring isipin ay kinakailangang umiiral. Ang argumentong ito ay isa sa mga pinakatinatalakay at pinagtatalunang argumento sa pilosopiya.

Hindi lamang pilosopiya ang minahal ni Anselmo. Isa rin siyang malalim na manunulat na espirituwal, teologo, at may-akda ng maraming magagandang panalangin. Ang kanyang mga sulating espirituwal ay hindi lamang teoretikal; personal at matalik din ang mga ito. Mababanaag sa mga ito ang kanyang malalim na pagmamahal sa Diyos at sa ating Mahal na Ina.

Noong 1078, namatay si Abad Herluin at nagkaisang inihalal ng mga monghe si Anselmo bilang kahalili niya, isang tungkuling buong tapang niyang gagampanan sa sumunod na labinlimang taon. Bilang abad, pana-panahong naglakbay si Anselmo upang dalawin ang iba’t ibang ari-ariang naipagkaloob sa abadia sa kabilang panig ng English Channel. Madalas ding hingin ang kanyang payo ng hari ng Inglatera at ng kanyang matalik na kaibigang si Lanfranc, na noon ay naging Arsobispo na ng Canterbury. Dahil sa mga pagdalaw ni Anselmo sa Canterbury at sa nangingibabaw na impluwensiyang intelektuwal ng Abadia ng Bec, siya ang naging pinakamainam na kahalili ni Arsobispo Lanfranc ng Canterbury. Nang mamatay si Lanfranc, si Anselmo ang naging sumunod na Arsobispo ng Canterbury sa edad na animnapu.

Naantala noong una ang pagtatalaga kay Anselmo bilang arsobispo dahil sa mga alitan nila ni Haring Guillermo II hinggil sa pagkumpiska sa mga ari-arian ng Simbahan at sa inaangking karapatan ng hari na humirang ng mga obispo nang hiwalay sa papa. Kalaunan, nagkasakit nang malubha si Haring Guillermo at, dahil sa takot sa impiyerno, nagsisi siya, at naitalaga si Anselmo sa kanyang tungkulin. Nang mailuklok na bilang Arsobispo ng Canterbury, muling nakasagupaan ni Anselmo si Haring Guillermo at ipinatapon siya mula sa kanyang luklukan. Pagkamatay ni Haring Guillermo, malugod na tinanggap ng bagong hari, si Haring Enrique, ang pagbabalik ni Anselmo, ngunit di-nagtagal ay muli siyang nasangkot sa isang pagtatalo tungkol sa paghirang ng mga bagong obispo. Muli siyang ipinatapon. Kahit sa pagkatapon, ginamit ng Diyos si Arsobispo Anselmo sa makapangyarihang mga paraan. Nagpatuloy siya sa pagsulat ng magaganda at malalalim na akdang teolohikal, ipinagtanggol ang kalikasan ng Santisima Trinidad sa isang konsilyo ng Simbahan sa Roma, at nagsilbing tagapayo ng papa. Ang mga panahon ng kanyang pagkatapon ay nag-iwan din ng pangmatagalang patotoo sa mga katotohanang naging dahilan ng kanyang pagkatapon. Ang patotoong iyon ay nakaimpluwensiya hindi lamang sa mga tao noong kanyang panahon kundi pati sa mga sumunod na salinlahi. Naging mas mapayapa ang mga huling taon ni Anselmo matapos silang magkasundo ng hari sa isang kompromiso, at bumalik siya sa kanyang luklukan sa Canterbury.

Itinuturing na isang “kumpesor” si San Anselmo dahil nagdusa siya sa pagtatanggol sa Simbahan at sa Ebanghelyo. Buong tatag niyang ipinagtanggol ang nagsasariling espirituwal na awtoridad ng Simbahan at tumangging makibahagi sa mga pang-aabusong pinansiyal sa pagitan ng estado at Simbahan. Bukod sa pagiging kumpesor, patuloy na may malalim na impluwensiya sa Simbahan ang mga akda ni San Anselmo. Namumukod-tangi siya bilang isa sa mga pinakadakilang teologo sa pagitan ng panahon nina San Agustin at Santo Tomas de Aquino. Pinag-aalab ng kanyang mga panalangin ang mga puso sa taimtim na debosyon. Nagbibigay-inspirasyon ang kanyang pagmamahal sa ating Mahal na Ina. Ang kanyang mga paliwanag na teolohikal tungkol sa Santisima Trinidad, biyaya, katotohanan, at Pagkakatawang-tao ay nagbigay ng matibay na pundasyon para sa mas malalim na pag-unawa sa ating pananampalataya. Higit sa lahat, maaari nating pagnilayan ang matibay na paninindigan ni San Anselmo na kapag inuna ang pananampalataya sa Diyos, sumusunod ang pag-unawa. Kung may anumang pinagdaraanan kang hirap sa buhay, sundin ang halimbawa ng santong ito: magtiwala muna sa Diyos, at pagkatapos ay maghintay na akayin ka Niya.

Panalangin: San Anselmo, nagkaroon ka ng malalim, matalik, at personal na pagmamahal sa Diyos na nagmula sa iyong masigasig na buhay-panalangin. Mula sa panalanging iyon, nag-alab ang pananampalataya sa iyong kalooban. Mula sa pananampalatayang iyon, dumaloy ang pag-unawa mula sa iyong talino upang magbigay-inspirasyon sa iba at ituro sa kanila ang daan patungo sa Diyos. Ipanalangin mo ako, na lagi sana akong bumaling sa Diyos sa pamamagitan ng panalangin upang ang aking panloob na buhay-panalangin ang maging pundasyon ng lahat ng aking ginagawa at ng aking buong pagkatao. San Anselmo, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang pagninilay ay hango sa:

Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat

Lahat ng Santo para sa Araw na Ito

Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko


(Maikling Bersiyon)

Abril 21: San Anselmo ng Canterbury, Obispo at Pantas ng Simbahan—Opsiyonal na Paggunita

c. 1033–1109
Dinadalanginan ng mga pilosopong eskolastiko at sa Canterbury
Posibleng naikanonisa bago ang 1170; pinagtibay ni Papa Alejandro VI ang kanonisasyon noong Oktubre 4, 1494
Idineklara ni Papa Clemente XI na Pantas ng Simbahan noong 1720

Si San Anselmo—isang Pantas ng Simbahan at ang “Ama ng Eskolastisismo”—ay isinilang sa isang marangal na pamilya sa bayan ng Aosta sa Kabundukang Alpes ng Italya. Noong kabataan niya, tinularan niya ang kabanalan ng kanyang ina, ngunit hindi pumayag ang kanyang ama na pumasok siya sa buhay monghe sa edad na labinlima. Makalipas ang ilang taon, nag-aral si Anselmo sa Pransiya at kalaunan ay nakarating sa Abadiyang Benediktino ng Bec noong mga dalawampu’t anim na taong gulang siya. Agad siyang napalapit sa prior na si Lanfranc at naging masugid nitong mag-aaral. Nang mamatay ang kanyang ama, pinili ni Anselmo na pumasok sa buhay relihiyoso at naging monghe sa edad na dalawampu’t pito.

Pagkaraan ng tatlong taon, napili si Anselmo bilang prior sa ilalim ng abad na si Herluin nang hirangin si Lanfranc na abad ng ibang abadiya. Sa kabila ng kanyang murang edad, napamahal si Anselmo sa mga prayle dahil sa kanyang karunungan, pagkatao, taos-pusong kabaitan, at kabanalan, at nanatili siyang prior sa sumunod na labinlimang taon.

Bilang prior, nag-aral, nanalangin, nagturo, at mahusay na namahala sa abadiya si Anselmo. Sa ilalim ng kanyang pamumuno, iginalang ang Abadiya ng Bec sa buong Europa. Sa Bec, isinulat ni Anselmo ang pito sa kanyang labintatlong akda, kabilang ang dalawa sa pinakabantog: Monologion at Proslogion, kung saan binuo niya ang kanyang ontolohikal na argumento para sa pag-iral ng Diyos na malawakang tinalakay at pinagtalunan. Masidhing panalangin at malalim na pananampalataya ang gumabay sa pag-iisip at pagsusulat ni Anselmo. Naniniwala siya na kung hindi muna ihahayag ng Diyos ang Kanyang sarili, hinding-hindi Siya mauunawaan ng ating isip, at hinding-hindi nito mauunawaan ang Katotohanan. Bukod sa pilosopiya, si Anselmo ay isang malalim na manunulat sa larangang espirituwal, teologo, at may-akda ng magagandang panalangin. Teoretikal ang kanyang mga espirituwal na akda ngunit personal at matalik din. Mababanaag sa mga ito ang kanyang malalim na pag-ibig sa Diyos at sa ating Mahal na Ina.

Noong 1078, nagkakaisang inihalal ng mga monghe si Anselmo bilang abad, isang tungkuling buong tapang niyang ginampanan sa sumunod na labinlimang taon. Bilang abad, tumawid siya sa Kipot ng Ingles upang tingnan ang mga ari-ariang naibigay sa abadiya. Palaging sumangguni sa kanya ang hari ng Inglatera at si Lanfrac, na noon ay Arsobispo ng Canterbury. Nang mamatay si Lanfranc, humalili si Anselmo bilang arsobispo sa edad na animnapu.

Madalas makaalitan ni Anselmo si Haring William II at ang anak nitong si Haring Henry dahil sa pagtatangka ng dalawang hari na humirang ng mga obispo nang walang pagsang-ayon ng papa. Dalawang beses siyang ipinatapon, ngunit nagpatuloy si Anselmo sa pagsusulat ng magaganda at malalalim na akdang teolohikal, ipinagtanggol ang kalikasan ng Santisima Trinidad sa isang konsilyo ng Simbahan sa Roma, at nagsilbing tagapayo ng papa. Mas naging mapayapa ang mga huling taon ni Anselmo matapos silang magkasundo ng hari sa isang kompromiso, at bumalik siya sa kanyang luklukang episkopal sa Canterbury.

Buong tatag na ipinagtanggol ni San Anselmo ang malayang espirituwal na awtoridad ng Simbahan at tumanggi siyang makibahagi sa mga pang-aabuso sa pananalapi. Ang kanyang mga paliwanag tungkol sa Santisima Trinidad, biyaya, katotohanan, at Pagkakatawang-tao ay nagbigay ng matibay na pundasyon para sa mas malalim na pag-unawa sa ating pananampalataya. Pinag-aalab ng kanyang mga panalangin ang mga puso sa taimtim na debosyon. Higit sa lahat, maaari nating pagnilayan ang malalim na paninindigan ni San Anselmo na kapag inuna ang pananampalataya sa Diyos, sumusunod ang pag-unawa.

San Anselmo, ang iyong pag-ibig sa Diyos ay nag-ugat sa iyong maalab na buhay-panalangin. Mula sa panalanging iyon, nag-alab ang pananampalataya sa iyong kalooban, at dumaloy ang pag-unawa upang magbigay-inspirasyon sa iba at ituro sa kanila ang daan patungo sa Diyos. Ipanalangin mo na lagi akong lumapit sa Diyos sa pamamagitan ng panalangin upang ito ang maging pundasyon ng lahat ng aking ginagawa at ng aking buong pagkatao. San Anselmo, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Bumalik sa buong bersyon

Ibahagi ang Pahinang Ito: