Tagalog

Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon

Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at marami pang iba!

Talaan ng mga Nilalaman


Ang Matalino at ang Hangal

Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon A)

“Ang bawat nakikinig sa mga salita kong ito at nagsasagawa ng mga ito ay matutulad sa isang matalinong tao na nagtayo ng kanyang bahay sa ibabaw ng bato. Bumuhos ang ulan, dumating ang mga baha, at humihip ang mga hangin at humampas sa bahay. Ngunit hindi ito gumuho sapagkat matibay itong nakatayo sa ibabaw ng bato.” Mateo 7:24–25

Maaaring itayo ang ating buhay sa Katotohanan o sa mapanlinlang na mga kasinungalingan. Si Jesucristo, ang Walang Hanggang Salita, ang saligan ng lahat ng Katotohanan—“Ako ang daan at ang katotohanan at ang buhay” (Juan 14:6). Ang mga kasinungalingan naman ay nag-uugat sa mga epekto ng Kasalanang Orihinal, pinatitibay ng mga nakagawiang personal na kasalanan, at patuloy na pinalalaganap ng diyablo, na tinatawag ni Jesus na “isang sinungaling at ama ng kasinungalingan” (Juan 8:44). Nasa atin ang pagpili sa dalawang saligang ito sapagkat ang Diyos, sa Kanyang walang hanggang pag-ibig, ay nagbibigay sa atin ng kalayaang pumili. May walang hanggang kahihinatnan ang ating pagpili.

Malinaw ang paghahambing sa dalawang saligan sa Ebanghelyo ngayon. Ang isa ay matibay na bato; ang isa naman ay buhangin. Kung titingnan nang walang kinikilingan, sinumang matalinong tagapagtayo ng isang maganda at maringal na gusali—na sumasagisag sa ating buhay—ay pipili ng bato. Hindi makatuwiran ang pagpili ng buhangin.

Hindi magtatagal ang isang gusaling itinayo sa buhangin. Sa kalaunan, unti-unting maaagnas ang saligan dahil sa paggalaw ng buhangin, kaya mawawalan ito ng katatagan at guguho. Sa kabilang banda, ang saligang bato ay hindi gumagalaw o naaagnas. Nananatili itong matatag, na nakatatagal sa ulan, hangin, at niyebe. Nananatiling buo ang bahay sapagkat hindi natitinag ang saligan nito.

Bagaman malinaw ang paghahambing, madalas tayong hindi kumikilos nang may “espirituwal na sentido komun” sa ating pang-araw-araw na pagpapasiya. Sa halip na magtayo sa matibay na saligan ng Katotohanan, madalas tayong matangay ng di-wastong mga pagnanasa, di-mapigil na mga simbuyo, magulong pagkakasunud-sunod ng mga prayoridad, mga tukso ng diyablo, at mga huwad na pangako ng mundo.

Tungkol sa mga tukso ng diyablo, ang diyablo, na “isang sinungaling at ama ng kasinungalingan,” ay walang tigil na kumikilos upang unti-unting sirain ang ating saligan sa pamamagitan ng panlilinlang at pagmamanipula. Dalubhasa siya sa tusong pagkilos, at madalas niyang ihalo ang Katotohanan ng Diyos sa mga katotohanang may halong kasinungalingan o sa tahasang mga kasinungalingan, gaya ng ginawa niya nang tuksuhin niya si Jesus sa ilang. Sinasamantala ng kanyang mga taktika ang ating mga kahinaan at madali tayong maililigaw kung hindi tayo magbabantay. Tanging ang mga lubos na nakaugat sa Katotohanan ng Diyos at pinalalakas ng biyaya ang makapaglalantad sa mga kasinungalingang ito at lubos na makasasandig sa bato na si Cristo.

Kailangan din nating harapin ang mga epekto ng kasalanan. Sinasabi ng Katesismo ng Simbahang Katolika: “Bunga ng kasalanang orihinal, humina ang mga kakayahan ng kalikasan ng tao, napasailalim ito sa kamangmangan, pagdurusa at paghahari ng kamatayan, at nagkaroon ng pagkahilig sa kasalanan (ang pagkahilig na ito ay tinatawag na ‘konkupisensiya’)” (CCC 418). Totoo ang mga epektong ito at pinahihirapan tayo araw at gabi. Ito ang dahilan kung bakit dumating si Jesus: Hindi lamang Niya ipinahayag ang kabuuan ng Walang Hanggang Katotohanan na lumalaban sa mga kasinungalingan, kundi pinagkalooban din Niya tayo ng biyayang kailangan upang mamuhay ayon sa Kanyang Katotohanan.

Gamit ang paghahambing sa Ebanghelyo, inaanyayahan tayo ni Jesus na itayo ang ating buhay sa matibay na bato: “ang mga salita kong ito.” Ang Kanyang mga salita—ang Kanyang walang hanggang Katotohanan—ang tanging saligang makatatagal sa di-maiiwasang mga unos ng buhay. Upang labanan ang kasinungalingan, kailangan nating lubusang pag-ukulan ang Salita ng Diyos na inihayag sa Bibliya, ipinaliwanag sa mga turo ng Simbahan, at nasasalamin sa buhay ng mga santo. Ang mga Sakramento, lalo na ang Eukaristiya at Kumpisal, ay nagbibigay ng biyayang kailangan upang patatagin ang ating saligan, pagalingin ang mga sugat ng kasalanan, at bigyan tayo ng kakayahang isagawa nang may pagtitiwala ang Kanyang mga salita.

Pagnilayan ngayon ang matibay na saligang bato ng mga walang hanggang katotohanan ng Salita ng Diyos. Ang Salita ba ng Diyos ang tanging saligan na pinagtatayuan mo ng iyong buhay? Kung hindi, tukuyin ang mga bahagi ng iyong buhay na maaaring naitayo mo sa buhanging gumagalaw—pagsandig man ito sa tagumpay na makamundo, mga bugso ng damdamin, o mga sugat na hindi pa naghihilom—at anyayahan si Cristo na muling itayo ang bahaging iyon ng iyong buhay sa di-natitinag na bato ng Kanyang Katotohanan.

Panginoon ng Walang-hanggang Katotohanan, napakadalas kong itinatayo ang aking buhay sa kasalanan, mapanlinlang na mga kaisipan, at mga kahinaan ng aking kalikasang pantao na nahulog sa kasalanan. Mangyaring ihayag Mo sa akin ang Iyong Katotohanan at pagkalooban Mo ako ng tapang at karunungang makinig. Patatagin Mo ang aking kalooban upang sundin ang Iyong mapagmahal na mga tuntunin, nang makayanan ko ang mga unos ng buhay nang may pagtitiwala sa Iyo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Pamamahinga sa Sabbath

Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon B)

Habang dumaraan si Hesus sa isang bukirin ng mga butil noong araw ng Sabat, nagsimulang gumawa ng daan ang Kanyang mga alagad habang namimitas ng mga uhay. Kaya sinabi sa Kanya ng mga Pariseo, “Tingnan Mo, bakit nila ginagawa ang ipinagbabawal sa araw ng Sabat?” Marcos 2:23–24

Matapos ang anim na araw ng paglikha ng Diyos sa daigdig, nagpahinga Siya sa ikapitong araw at binasbasan ito (cf. Genesis 2:2–3). Ang pamamahinga ng Diyos sa ikapitong araw ay nagpapahiwatig ng pagkakaganap at pagiging ganap ng sangnilikha. Ang pamamahingang ito ay hindi lamang pagtigil sa gawain kundi isang banal na paghinto, na nag-aanyaya sa pagninilay sa kagandahan at kaayusan ng gawa ng Diyos.

Upang matularan ang gawain ng paglikha at pamamahinga ng Diyos, nang itinatag Niya ang Kanyang tipan sa Israel sa pamamagitan ni Moises, iniutos Niya: “Alalahanin mo ang araw ng Sabbath—panatilihin mo itong banal. Anim na araw kang maaaring magpagal at gawin ang lahat ng iyong gawain, ngunit ang ikapitong araw ay Sabbath ng PANGINOON mong Diyos. Huwag kang gagawa ng anumang gawain…” (Exodus 20:8–10). Sa utos na ito, inanyayahan ng Diyos ang Kanyang bayan na makibahagi hindi lamang sa Kanyang gawain ng paglikha kundi pati sa Kanyang mapagnilay na pamamahinga. Ang Sabbath ay araw upang magpasalamat ang mga tao, sumamba sa Diyos, at kilalanin ang kanilang pag-asa sa Kanyang pagkalinga. Ibinukod ito bilang banal—isang panahon upang lumayo sa mga makamundong gawain at mapanibago sa presensya ng Diyos.

Sa sumunod na mga siglo, nagsimulang bumuo ang mga Pariseo at iba pang dalubhasa sa Kautusan ng detalyadong mga pagpapakahulugan, na tinatawag na gezerot—“mga bakod sa paligid ng Kautusan.” Ang mga karagdagang tuntuning ito ay nilayon upang maiwasan maging ang posibilidad na malabag ang mga utos ng Diyos. Halimbawa, bagaman ipinagbabawal ng Ikatlong Utos ang “pagtatrabaho” sa Sabbath, pinalawak ito ng mga Pariseo upang isama ang mahabang talaan ng mga tiyak na pagbabawal, tulad ng pagpitas ng mga uhay o paggiling ng mga butil. Kaya naman agad nilang hinatulan ang mga alagad dahil sa pagpitas at pagkiskis ng mga uhay habang naglalakad ang mga ito sa bukirin, at sinabi, “Tingnan ninyo, bakit nila ginagawa ang hindi naaayon sa Kautusan sa araw ng Sabbath?”

Nagugutom ang mga alagad. Naglalakbay sila kasama ni Hesus sa iba’t ibang bayan, sinasamahan Siya habang nangangaral at gumagawa ng mga himala. Likas lamang ang kanilang pagkagutom, at ang kanilang pagpitas ng trigo, pagkiskis sa mga uhay, at pagkain nito ay tumugon sa pangunahing pangangailangang ito sa pagkain. Paano magiging paglabag sa kalooban ng Diyos ang gayong gawain? Tiyak na hindi ito paglabag.

Gaya ng makikita nang maraming ulit sa mga Ebanghelyo, labis-labis ang mga tradisyong binuo ng mga Pariseo batay sa kanilang detalyadong mga pagpapakahulugan sa Kautusan ni Moises. Dahil sa kalabisang ito, ang Kautusan ay naging isang bagay na hindi kailanman nilayon para dito—mga panuntunang panlabas lamang. Ang Lumang Tipan ng Diyos—ang Kautusan ni Moises—at ang Kanyang Bagong Tipan—ang Kautusan ng Awa at Biyaya na itinatag ni Hesus—ay nilayon upang pagyamanin ang pag-ibig sa Diyos at ang pakikipag-isa sa Kanya. Ang pamamahinga sa Sabbath ay nilayon upang tulungan ang sangkatauhan sa tungkuling sumamba sa Diyos sa pamamagitan ng lingguhang “banal na paghinto” sa trabaho upang pagnilayan Siya at higit na lubos na magmahalan.

Ipinapakita ng paninita ng mga Pariseo ang kanilang legalistikong pagbaluktot sa Kautusan ng Diyos at sa Kanyang kalooban. Dahil dito, nilinaw ni Hesus: “Ang Sabbath ay ginawa para sa tao, hindi ang tao para sa Sabbath” (Mark 2:27). Sa halip na pawalang-bisa ang Sabbath, ibinabalik ni Hesus ang tunay na layunin nito: isang panahon para sa pagpapanibago, awa, at pagsamba, na nakaugat sa pag-ibig sa Diyos at sa kapwa.

Bilang paggalang sa “ikawalong araw ng paglikha” ni Hesus—ang araw ng Muling Pagkabuhay—inaanyayahan tayong magpahinga sa trabaho at sumamba sa Diyos tuwing Linggo. Ang Linggo ay dapat maging araw ng pagninilay: isang araw para sa panalangin, pakikipagkapwa, at espirituwal na pagpapanibago. Ang pagpapanatiling banal sa Sabbath ay hindi nilayong maging pabigat o legalistiko. Sa halip, ito ay isang kaloob—isang panahon upang muling matuklasan ang iyong pag-asa sa Diyos, higit na mapalapit sa Kanya, at pagnilayan ang Kanyang masaganang mga pagpapala sa iyong buhay.

Pagnilayan mo ngayon ang iyong saloobin sa Sabbath sa pamamagitan ng pagsusuri kung paano mo ginugugol ang Araw ng Panginoon. Magpasiyang iayon ito nang higit sa banal na layunin nito. Itinatag ng Diyos ang Sabbath para sa atin at sa ating ikabubuti. Tiyaking ang iyong pangingilin sa Sabbath ay nagpapahayag ng iyong pasasalamat sa sagradong kaloob na ito ng pamamahinga, na ibinigay dahil sa ganap na pag-ibig ng Diyos.

Panginoon ng Sabbath, ibinigay Mo sa amin ang utos na magpahinga sa Sabbath bilang paanyayang pagnilayan Ka at kilalanin ang Iyong patuloy na pagkilos bilang Manlilikha sa aming buhay. Tulungan Mo akong tanggapin ang Linggo bilang isang banal na araw ng pagsamba, pagkakawanggawa, at pagpapanibago. Nawa’y gamitin ko ang panahong ito upang pagnilayan ang mga biyaya ng nagdaang linggo at ihanda ang aking puso na maglingkod sa Iyo nang mas tapat sa darating na linggo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Pagkamangha ni Hesus!

Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon C)

Nang matapos sabihin ni Hesus sa mga tao ang lahat ng ito, pumasok siya sa Capernaum. May isang senturyon doon na may aliping maysakit at malapit nang mamatay, at mahalaga ito sa kanya. Nang mabalitaan niya ang tungkol kay Hesus, nagsugo siya ng mga matatanda ng mga Judio upang hilingin dito na pumunta at iligtas ang buhay ng kanyang alipin. Lucas 7:1–3

Bagaman madalas mamangha si Hesus sa kawalan ng pananampalataya ng mga Judio at ng kanilang mga pinunong panrelihiyon, ipinakikita ng Ebanghelyo ngayon na namangha Siya sa kabaligtarang dahilan. Matapos ang Pangaral sa Kapatagan, bumalik si Hesus sa Capernaum. Nang papasok na Siya sa lungsod, ipinaabot sa Kanya ang isang di-pangkaraniwang kahilingan mula sa isang Romanong senturyon—isang Hentil na malamang ay lubog sa mga paganong kaugalian ng Imperyong Romano—na pagalingin ni Hesus ang kanyang alipin.

Una, mahalagang maunawaan ang kontekstong pangkultura at pangkasaysayan. Sa makabagong pananaw, kasuklam-suklam ang pagkaalipin. Sinisira ng pagkaalipin ang dignidad ng tao sa pamamagitan ng pagtrato sa mga indibidwal bilang mga ari-arian lamang. Binabanggit ng Ebanghelyo na “mahalaga” sa senturyon ang alipin, na nagpapahiwatig na itinuturing itong isang mahalagang pag-aari. Gayunman, ang namumukod-tangi ay ang malasakit at pananampalataya ng senturyon. Hindi lamang niya hinangad na mapanatiling buhay ang alipin, kundi lumapit din siya kay Hesus upang humingi ng tulong.

Ang tugon ni Hesus ay higit sa mga pamantayan ng lipunan. Hindi Niya hinahayaang maging hadlang ang kalupitan ng pagkaalipin at pinakikitunguhan Niya nang may dignidad at paggalang kapwa ang may-ari ng alipin at ang alipin. Ang Kanyang kahandaang tumugon sa pakiusap ng senturyon ay nagpapakita na nakikita ni Hesus ang bawat tao—banal man o makasalanan, nang-aapi o inaapi—bilang nagtataglay ng larawan at wangis ng Diyos.

Sa kabila ng pakikibahagi ng senturyon sa isang lipunang nagkakait ng pagkatao sa iba, kapansin-pansing taliwas sa mga pamantayan ng kanyang kultura ang kanyang mga ginawa. Nagpapakita siya ng matinding malasakit sa kanyang lingkod, pambihirang pagpapakumbaba, at di-natitinag na pananampalataya kay Hesus.

Lalo pang makikita ang kabutihan ng senturyon sa patotoo ng mga matatanda ng mga Judio: “Karapat-dapat siyang pagbigyan mo, sapagkat mahal niya ang ating bansa at siya ang nagpatayo ng sinagoga para sa atin” (Lucas 7:4–5). Hindi tulad ng maraming Romano na humahamak sa mga Judio, malinaw na iginagalang at sinusuportahan ng taong ito ang kanilang pananampalataya.

Habang papalapit si Hesus sa tahanan ng senturyon, nagpadala ang senturyon ng isang kahanga-hangang mensahe: “Panginoon, huwag ka nang mag-abala, sapagkat hindi ako karapat-dapat na pumasok ka sa ilalim ng aking bubong… ngunit sabihin mo lamang ang salita at gumaling nawa ang aking lingkod” (Lucas 7:6–7). Ang malalim na pahayag na ito, na ipinapahayag sa ibang pananalita sa Misa bago tumanggap ng Banal na Komunyon, ay nagpapakita ng malalim na pagkilala sa banal na kapangyarihan ni Hesus at sa sariling di-pagiging karapat-dapat ng senturyon.

Ipinaliwanag ng senturyon ang kanyang pagkaunawa sa kapangyarihan: “Sinasabi ko sa isa, ‘Pumunta ka,’ at pumupunta siya; at sa isa naman, ‘Halika rito,’ at lumalapit siya; at sa aking alipin, ‘Gawin mo ito,’ at ginagawa niya ito” (Lucas 7:8). Kinikilala niya na ang kapangyarihan ni Hesus ay hindi nakasalalay sa Kanyang pisikal na presensiya—sapat na ang Kanyang salita lamang upang magpagaling.

Kinikilala mo ba ang banal na kapangyarihan ni Hesus at mapagpakumbabang inaamin na hindi ka karapat-dapat sa Kanyang harapan? Lalo na pagdating sa Eukaristiya, madaling masanay na lamang at hindi lumapit sa Banal na Komunyon nang may pananampalataya at pagpapakumbaba. Ang pagtanggap sa banal na presensiya ni Hesus sa Misa—o sa anumang kaloob ng biyaya—ay nangangailangan ng gayunding pagtitiwala at pagpipitagan.

Sa kabila ng kaniyang mga pagkukulang, tinuturuan tayo ng senturyon ng isang mahalagang aral: maaaring kumilos ang biyaya ng Diyos sa mga tao at lugar na hindi natin inaasahan. Isa siyang kawal na Romano, isang Hentil, isang may-ari ng mga alipin, at bahagi ng isang mapaniil na imperyo. Gayunman, siya rin ay mapagkawanggawa, magalang, mapagpakumbaba, at nagtitiwala sa kapangyarihan ni Hesus.

Pagnilayan ngayon ang iyong saloobin sa pagtanggap ng Eukaristiya. Tinatanggap mo ba ang ating Panginoon nang may kaparehong pagpapakumbaba at pananampalataya ng senturyon? Kinikilala mo ba na taglay ng bawat tao ang dignidad ng pagiging larawan ng Diyos, maging ng mga namumuhay nang salungat sa Kaniyang kautusan? Nagtitiwala ka ba sa Salita ng Diyos, kahit hindi mo Siya nakikitang pisikal na naroroon sa iyong mga pakikibaka? Matuto sa kawal na Romanong ito at sikaping tularan ang kaniyang pananampalataya, pagpapakumbaba, at pag-ibig. Hangaring punuin ng pagkamangha ang puso ng ating Panginoon sa pamamagitan ng pagtitiwala sa Kaniyang kapangyarihang pagalingin ang iyong puso, sa kabila ng iyong pagiging hindi karapat-dapat sa gayong kaloob.

Aking Makapangyarihang Panginoon, ganap ang Iyong kapangyarihan, at walang hanggan ang Iyong awa. Nagpapasalamat ako sa Iyo sa pagnanais Mong ipagkaloob sa akin ang Iyong mga kaloob na nagpapagaling. Bagaman hindi ako karapat-dapat na pumasok Ka sa aking buhay, nagtitiwala ako sa Iyong Salita, sapagkat alam kong gagaling ang aking kaluluwa kung mananampalataya lamang ako sa Iyo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Pagtangging Nagbagong-Anyo

Lunes ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon

Nagsimulang magsalita si Hesus sa mga punong saserdote, mga eskriba, at mga matatanda sa pamamagitan ng mga talinghaga. “Isang tao ang nagtanim ng ubasan, binakuran ito, humukay ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang tore. Pagkatapos, pinaupahan niya ito sa mga magsasaka at naglakbay. Nang dumating ang takdang panahon, nagsugo siya ng isang alipin sa mga magsasaka upang kunin sa kanila ang bahagi ng ani ng ubasan.” Marcos 12:10–12

Ang Ebanghelyo ngayon ay naganap sa Templo sa Jerusalem sa panahon ng Paskuwa, ilang araw lamang bago ang Pagpapakasakit at Kamatayan ni Hesus. Galit na galit ang mga punong saserdote, mga eskriba, at mga matatanda ng bayan at nais nilang ipapatay si Hesus, ngunit natatakot sila sa mga taong nakikinig nang buong pananabik sa bawat salita Niya.

Sa talinghaga ngayon, ang “ubasan” ay isang biblikal na talinghaga para sa Israel. Sinaway ni Propeta Isaias ang bayan ng Israel dahil sa pagiging tulad ng isang ubasang walang bunga, at agad sanang naunawaan ng mga nakikinig kay Hesus na ang Kaniyang talinghaga ay tumutukoy sa hulang iyon (cf. Isaias 5:1–7). Walang takot ngunit may habag na binibigyang-buhay ni Hesus ang talinghagang ito, at tuwirang iniuugnay sa Israel at sa mga pinunong panrelihiyon na naroroon at nagpaplanong ipapatay Siya.

Itinuturo ng talinghaga ni Hesus na ang Diyos ang may-ari ng ubasan at inilaan Niya ang lahat ng kailangan upang ito ay lumago: ang bakod para sa proteksiyon, ang pisaan ng ubas para sa pamumunga, at ang tore para sa pagbabantay. Sumasagisag ang mga ito sa pagkalinga ng Diyos, sa Kaniyang mga pagpapala, at sa mga espirituwal na tulong na ibinigay sa Kaniyang bayang hinirang upang mamunga. Ang mga magsasakang umuupa sa ubasan ay kumakatawan sa mga pinuno ng Israel, na pinagkatiwalaang magpastol sa bayan ng Diyos.

Ang mga aliping isinugo ng may-ari ay sumasagisag sa mga propeta ng Lumang Tipan, na isinugo ng Diyos upang tawagin ang bayan ng Israel sa pagsisisi at katapatan. Ang mga propetang ito ay madalas na itinakwil, pinagmalupitan, o pinatay ng mga pinuno ng Israel—isang mabigat na paalala ng paglaban ng sangkatauhan sa tawag ng Diyos sa buong kasaysayan, at ng ating paglaban sa Kaniyang biyaya ngayon.

Ang minamahal na anak ay kumakatawan kay Hesus mismo, na isinugo ng Ama bilang huling panawagan sa pagsisisi. Gayunman, ang mga umuupa sa ubasan ng Israel—na tumutukoy ngayon sa mga punong saserdote, mga eskriba, at mga matatandang nasa harapan Niya—ay nagbabalak na patayin ang anak, sa maling paniniwalang mapananatili nila ang kanilang kontrol sa bayang Judio. Binubulag sila ng kanilang inggit at kapalaluan sa mga pananagutang ibinigay sa kanila ng Diyos sa loob ng pamayanan at sa kanilang tungkuling tanggapin si Hesus bilang Mesiyas.

Bagaman matindi ang tensiyon at puno ng galit ang mga puso ng mga pinunong panrelihiyon, buong tapang na nagsalita si Hesus. Habang namamangha ang mga tao sa Kaniyang kapangyarihan at aral, malamang na nag-aalinlangan at natatakot sila sa maaaring sumunod na mangyari.

Karamihan sa mga taong nasa kalagayan ni Jesus, na nanganganib ang buhay gaya ng ating Panginoon, ay agad na mag-aalala para sa sarili nilang kaligtasan. Ngunit hindi si Jesus. Alam Niya ang kalooban ng Ama at ang walang-hanggang halaga na magmumula sa Kanyang Pagpapakasakit at Kamatayan. Dahil dito, sinipi Niya ang Salmo 118:22–23: “Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo ang siyang naging batong panulok. Ginawa ito ng PANGINOON; kahanga-hanga ito sa aming paningin.”

Alam ni Jesus na malapit na Siyang itakwil: ipagkanulo, paratangan nang walang katotohanan, dakpin, pahirapan, at patayin. Ngunit alam din Niya na Siya ang katuparan ng Salmo 118. Siya ang “bato” na, matapos itakwil, ay magiging “batong panulok” ng Simbahan at ng Bagong Tipan ng biyaya. Taglay ang banal na pag-asa at misyong ito, hindi tumakas at nagtago si Jesus; tuwiran Niyang hinarap ang pagtatakwil. Alam Niya na ang pagtatakwil sa Kanya ay magpapabago sa pinakamasamang bagay—ang pagpaslang sa Anak ng Diyos—tungo sa pinakamabuti—ang kaligtasan ng lahat ng sumasampalataya sa Kanya at nagsisisi.

Pagnilayan ngayon ang katapangan ni Jesus sa pangangaral na iyon habang nakikinita Niya ang lahat ng magaganap sa linggong iyon. Bagama’t maaari nating asahan ang gayong katapangan mula sa Anak ng Diyos, inaanyayahan Niya tayong tularan Siya. Bawat kasamaang sumasapit sa atin ay maaaring, sa pamamagitan ng biyaya, maging bahagi ng batong panulok na iyon. Bilang mga kasapi ng Katawan ni Cristo, ang Simbahan, tinatawag tayong buong tapang na hayaang baguhin ng biyaya ang ating sariling mga karanasan ng pagtatakwil at pagdurusa kay Cristo. Sa paggawa nito, patuloy na nahahayag sa ating daigdig ngayon, sa pamamagitan natin, ang saligan ng Simbahan ni Cristo.

Panginoon ko, ang Batong Panulok ng Simbahan, kusang-loob Mong tinanggap at tiniis ang pagtatakwil, at ginawa Mo itong daan tungo sa aming walang-hanggang kaligtasan. Pagkalooban Mo ako ng tapang hindi lamang upang tularan Ka kundi upang yakapin at makibahagi sa pagtatakwil sa Iyo. Nawa’y baguhin ng biyaya ang sarili kong mga karanasan ng pagtatakwil upang maging saligan ng pananampalataya sa aming daigdig ngayon. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Landas Tungo sa Tunay na Pagkakaisa

Martes ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon

Isinugo kay Jesus ang ilang Pariseo at Herodiano upang hulihin siya sa kanyang pananalita. Lumapit sila at sinabi sa kanya, “Guro, alam naming ikaw ay tapat at hindi mo inaalintana ang opinyon ng sinuman. Hindi mo tinitingnan ang katayuan ng isang tao, kundi itinuturo mo ang daan ng Diyos ayon sa katotohanan. Naaayon ba sa batas na magbayad ng buwis sa senso kay Cesar o hindi? Dapat ba kaming magbayad o hindi?” Mark 12:13–14

Bago ang salaysay sa Ebanghelyo ngayon, hinarap ng mga punong saserdote, eskriba, at matatanda si Jesus sa lugar ng Templo habang nagtuturo Siya, at kinuwestiyon ang Kanyang kapangyarihang palayasin ang mga nagpapalit ng salapi at mga mangangalakal. Bagama’t umatras sila dahil sa takot na salungatin sila ng mga tao, isinugo nila ang mga Pariseo at Herodiano upang siluin Siya (cf. Mark 11:27–33). Ang pagkakampi ng limang pangkat na ito, na madalas magkalaban—lalo na ang mga Pariseo at mga Herodiano—ay malinaw na naglalarawan sa matandang kasabihang: “Ang kaaway ng aking kaaway ay aking kaibigan.”

Kilala ang mga Pariseo sa kanilang mahigpit na pagsunod sa mga tradisyong pasalita na nagmula sa Kautusan ni Moises. Madalas nilang makabangga ang mga punong saserdote at matatanda, na nakatuon sa pagsamba sa Templo at sa mga ritwal na seremonya.

Kinamumuhian ang mga Herodiano kapwa ng mga Pariseo at ng iba pang mga pinuno dahil sa kanilang pagsuporta kay Herodes at sa pananakop ng mga Romano. Dahil sa kanilang katapatan sa Roma, napanatili nila ang kanilang impluwensiyang pampolitika sa ilalim ng pamamahala ni Herodes. Sa kabila ng dati nilang alitan, nagkaisa ang mga pangkat na ito sa kanilang pagtutol kay Jesus. Ang Kanyang patuloy na impluwensiya sa mga tao, ang Kanyang mga aral na naglantad sa kanilang pagkukunwari, at ang Kanyang mga ginawa sa Templo ay pawang nagbanta sa kanilang kapangyarihan at kontrol.

Bagaman hindi nagbibigay-inspirasyon ang alinman sa limang pangkat na ito, may matututuhan tayo mula sa kanila. Inilalarawan nila ang mga pagkahilig ng taong makasalanan—gaya ng kapalaluan, takot, at pansariling interes—na pinaglalabanan nating lahat. Una, ang tunay na pagkakaisa ay nagmumula lamang sa pag-aayon ng ating sarili sa Diyos at sa Kanyang Katotohanan, na nagpapalago ng kababaang-loob, pag-ibig sa kapwa, at pagnanais na hanapin ang kalooban ng Diyos nang higit sa ating pansariling interes. Sa kabaligtaran, ang “pagkakaisa” ng koalisyong ito ng mga pangkat ay nakaugat sa masamang hangarin. Maaaring lubha tayong bulagin ng pagkamuhi anupat tinatalikuran natin ang ating mga pangunahing pinahahalagahan at naghahanap ng mga paraan upang pag-alabin ang ating hinanakit. Ito mismo ang ginawa ng mga pangkat na ito na karaniwang hindi nagkakasundo: Ang kanilang magkakatulad na pagkamuhi kay Jesus at takot na mawalan ng impluwensiya sa pamayanan ang nagtulak sa kanila na magkaisa sa iisang layunin ng pagsalungat—isang bagay na maaari rin nating kahulugan kung hahayaan nating gabayan tayo ng masamang hangarin.

Sa Ebanghelyo ngayon, may matututuhan din tayo mula sa pagtatanong ng mga Pariseo at mga tagasunod ni Herodes. Nagsisimula sila sa pambobola, na laging mapanlinlang at mapanupil. Ang kanilang hindi tapat na papuri ay hindi nilayong magbigay-parangal kay Jesus kundi upang mapanatag ang Kanyang loob at maakit Siya sa kanilang bitag. Marahil ay hindi nila naalala ang karunungang matatagpuan sa Mga Kawikaan: “Ang mga nambobola sa kanilang kapwa ay naglalatag ng lambat sa mga paa nito” (29:5) o “Mapanlinlang ang alindog…” (31:30). Hindi lamang nililinlang ng pambobola ang iba kundi madalas ding nabibitag ang mga gumagamit nito, na inaakay nito sa kasalanan, gaya ng makikita sa Ebanghelyo ngayon.

Ikalawa, ang kanilang tanong ay isang bitag na maingat na binuo. Kung sinabi ni Jesus, “Oo, naaayon sa batas ang pagbabayad ng buwis sa senso kay Cesar,” maaari Siyang paratangan ng mga Pariseo na binabalewala Niya ang batas ng mga Judio at nakikipagsabwatan sa mga maniniil na Romano. Kung sinabi Niyang, “Hindi,” maaari Siyang isumbong ng mga tagasunod ni Herodes kay Herodes bilang isang rebolusyonaryong sumasalungat sa kapangyarihan ng Roma. Tusong-tuso ang kanilang masamang hangarin, ngunit higit na mataas ang karunungan ni Jesus kaysa sa kanila, at nakaiwas Siya sa kanilang bitag. Ang Kanyang tugon ay hindi lamang umiiwas sa kanilang panlilinlang kundi naglalantad din ng kanilang pagkukunwari, at ginagawang pagkakataong magturo ng mga walang hanggang katotohanan ang kanilang masamang pakana.

Pagnilayan ngayon ang mga pagkahilig na ito ng taong makasalanan na malinaw na inilalarawan ng limang pangkat na nagkaisa sa pagsalungat sa ating Panginoon. Kapag tinitingnan mo ang sarili mong mga “alyansa,” ano ang nagbubuklod sa inyo? Magkatulad na pagkamuhi at hinanakit? Iisang takot o pagsalungat sa isang bagay? Ang mga ugnayang nabubuo dahil sa magkakatulad na negatibong saloobin o hinanakit ay panandalian at mapanira. Ang tunay at pangmatagalang pagkakaisa ay matatagpuan lamang sa pag-aayon ng ating sarili sa Katotohanan ng Salita ng Diyos, sama-samang pagsisikap tungo sa kabanalan, at pagbuo ng mga ugnayang nakaugat kay Kristo. Pagnilayan kung ang iyong mga ugnayan ay naglalapit sa iyo kay Kristo o naglalayo ng iyong pansin sa Kanya, at sikaping muling iayon ang mga ito sa Kanyang Katotohanan.

Panginoon ng lahat ng Karunungan, kung minsan ay bumubuo ako ng mga ugnayang, tulad ng sa mga Pariseo at mga tagasunod ni Herodes, ay nakaugat sa kasalanan at mga negatibong damdamin sa halip na sa Iyong pag-ibig at katotohanan. Ipanalangin kong palayain Mo ako mula sa mga kasalanang ito na umaalipin sa akin, at gawin Mo akong tapat, dalisay ang puso, at naghahanap ng pagkakaisang matatagpuan lamang sa Iyo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Pagbaling ng Ating Paningin sa Walang Hanggan

Miyerkules ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon

Lumapit kay Hesus ang ilang Saduceo, na nagsasabing walang muling pagkabuhay, at itinanong nila sa Kanya, “Guro, isinulat ni Moises para sa amin, ‘Kung mamatay ang kapatid na lalaki ng isang tao at maiwan ang asawa nito na walang anak, dapat pakasalan ng kanyang kapatid ang biyuda upang magkaroon ng mga supling para sa kanyang kapatid.’ May pitong magkakapatid na lalaki…” Marcos 12:18–20

Ang mga Saduceo ay isang sektang Judio na pangunahing binubuo ng mga pinuno ng Templo, kabilang ang maraming saserdote. Ang kanilang mga pananaw sa teolohiya at politika ay malaki ang pagkakaiba sa mga pananaw ng mga Pariseo. Ang Torah lamang (ang unang limang aklat ng Lumang Tipan) ang kinikilala ng mga Saduceo bilang may awtoridad, samantalang kinikilala ng mga Pariseo ang buong Kasulatang Hebreo, kabilang ang mga Propeta, mga aklat ng kasaysayan, at panitikan ng Karunungan, at pinanghahawakan nila ang isang lubhang napaunlad na tradisyong pasalita batay sa daan-daang taon ng pagpapakahulugan ng mga rabbi. Nagbunga ito ng tensiyon at mga di-pagkakasundo sa teolohiya.

Itinatanggi ng mga Saduceo ang muling pagkabuhay ng mga patay, ang kawalang-kamatayan ng kaluluwa, at ang pag-iral ng mga anghel—na pawang mahahalagang bahagi ng paniniwala ng mga Pariseo—sapagkat naniniwala silang hindi matatagpuan sa Torah ang mga katotohanang iyon. Naniniwala silang ang mga pagpapala ng Diyos ay ibinibigay para sa buhay na ito at na kapag namatay ang isang tao, naglalaho rin ang kaluluwa kasama ng katawan.

Sa kabila ng kanilang mga pagtatalo sa mga Pariseo tungkol sa teolohiya, nagkaisa ang dalawang pangkat sa pagsalungat kay Jesus. Ipinapakita ng Ebanghelyo ngayon ang bigong pagtatangka ng mga Saduceo na siluin si Jesus sa isang legalistikong suliraning teolohikal, gamit ang batas ng pag-aasawang levirato (cf. Deuteronomy 25:5–10) upang kuwestiyunin ang doktrina ng muling pagkabuhay.

Sumunod namang nagtangkang siluin si Jesus ang mga Saduceo, hindi lamang upang patunayang mali Siya kundi upang ipagtanggol din ang kanilang mga paniniwala sa harap ng mga Pariseo. Naglahad sila ng isang kathang-isip at sukdulang sitwasyon kung saan sunud-sunod na napangasawa ng pitong magkakapatid na lalaki ang iisang babae, at bawat isa ay namatay na walang anak. Itinanong nila: “Sa muling pagkabuhay, kapag bumangon na sila, kanino siyang asawa? Sapagkat napangasawa siya ng lahat ng pito” (Mark 12:23). Hindi nila layuning hanapin ang katotohanan, kundi kutyain ang mismong paniniwala sa buhay pagkatapos ng kamatayan.

Sumagot si Jesus, hindi sa pamamagitan ng masalimuot na pangangatwirang legal, kundi ng karunungang banal na umaakay sa kanilang isipan nang higit pa sa mga bagay na makalupa. Nagsimula Siya sa pagsaway sa kanilang makitid na pagkaunawa: “Hindi ninyo nalalaman ang Kasulatan ni ang kapangyarihan ng Diyos” (Mark 12:24). Pagkatapos, nagbigay Siya ng sagot na may dalawang bahagi (cf. Mark 12:24–27).

Una, sinagot ni Jesus ang tanong tungkol sa pag-aasawa pagkatapos ng muling pagkabuhay: “Kapag bumangon sila mula sa mga patay, hindi na sila mag-aasawa ni ipapakasal, kundi magiging tulad sila ng mga anghel sa langit.” Pagkatapos ng muling pagkabuhay ng mga patay, lubusang magbabago ang pag-iral ng tao. Ang mga institusyong makalupa gaya ng pag-aasawa—bagaman mabuti at banal—ay nabibilang sa mundong ito, hindi sa kabilang buhay. Sa buhay na darating, matatagpuan ng bawat kaluluwa ang ganap na kaganapan nito sa Beatipikong Pananaw.

Ikalawa, pinabulaanan ni Jesus ang kanilang pagtanggi sa muling pagkabuhay ng mga patay gamit ang Torah: “Tungkol naman sa muling pagbuhay sa mga patay, hindi ba ninyo nabasa sa Aklat ni Moises, sa talata tungkol sa palumpong, kung paano sinabi sa kanya ng Diyos, ‘Ako ang Diyos ni Abraham, ang Diyos ni Isaac, at ang Diyos ni Jacob’? Hindi Siya Diyos ng mga patay kundi ng mga buhay.”

Bagaman ibinatay ng mga Saduceo ang kanilang buong teolohiya sa Torah, hindi nila naunawaan ang ipinahihiwatig ng mga salita ng Diyos kay Moises. Kung ang Diyos ay “ang Diyos ni Abraham, ni Isaac, at ni Jacob,” kung gayon, tiyak na buhay pa ang mga patriyarkang ito sa Kanyang harapan. Hindi sinabi ng Diyos, “Ako noon ang Diyos ni Abraham, ni Isaac, at ni Jacob,” kundi “AKO ANG.” Sa pahayag na ito, winasak ni Jesus ang kanilang kawalan ng paniniwala at inihayag ang katotohanan ng buhay na walang hanggan. Marahil maging ang mga Pariseo ay natuwa sa Kanyang sagot.

Pagnilayan ngayon ang pangunahing katotohanang inihayag ni Jesus sa mga Saduceo: Ang kaluluwa ay walang kamatayan, at ang mga namamatay sa biyaya ng Diyos ay muling mabubuhay upang mamuhay magpakailanman sa Kanyang harapan, sa ganap na pakikipagkaisa sa lahat ng anghel at mga banal. Ang katotohanang ito ang dapat laging maging sentro ng ating buhay. Napakadalas tayong mamuhay tulad ng mga Saduceo—na para bang ang buhay na ito na ang lahat. Sa pagbaling ng ating mga mata sa kawalang-hanggan, hindi lamang natin napabubuti ang ating buhay dito at ngayon, kundi namumuhay rin tayo sa pag-asa sa Langit, na nalalamang ang lahat ng ginagawa natin ngayon ay dapat para sa kayamanang walang hanggan sa buhay na darating.

Aking walang-hanggang Panginoon, naniniwala ako sa pangako ng Langit at sa pagdating ng Bagong Langit at Bagong Lupa, kung kailan muling mabubuhay ang lahat ng kaluluwa at tatanggap ng kanilang walang-hanggang gantimpala o hatol. Sa aking paglalakbay sa buhay na ito, panatilihin Mong nakatuon ang aking mga mata sa kawalang-hanggan, at hayaan Mong matatag na mag-ugat ang aking pag-asa sa muling pagkabuhay na darating. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Kautusang Natutupad sa Pag-ibig

Huwebes ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon

Lumapit kay Jesus ang isa sa mga eskriba at tinanong Siya, “Alin ang una sa lahat ng mga utos?” Mark 12:28

Patuloy nating binabasa ang tungkol sa iba’t ibang pakikipag-usap, pagtuturo, at mga kilos na makahula ni Jesus sa loob ng bakuran ng Templo sa panahon ng Paskuwa, ilang araw bago Siya dakpin at patayin. Sa linggong iyon, nilinis ni Jesus ang Templo sa pamamagitan ng pagpapalayas sa mga nagpapalit ng salapi at mga mangangalakal, at hinarap Niya ang pagkapoot ng iba’t ibang pangkat na panrelihiyon at pampolitika.

Una, hinamon ng isang pangkat ng mga punong saserdote, eskriba, at matatanda ang Kanyang awtoridad na linisin ang Templo. Pagkatapos, nakipagsabwatan sila sa ilang Pariseo at Herodiano upang masilo Siya sa isang usaping may kinalaman sa batas, ngunit hindi sila nagtagumpay. Sumunod, hinarap Siya ng ilang Saduceo, ngunit inilantad ng sagot ni Jesus ang kanilang maling pagkaunawa sa Kasulatan at sa kapangyarihan ng Diyos. Sa Ebanghelyo ngayon, matapos masaksihan ang palitang iyon, lumapit ang isang eskribang humanga sa sagot ni Jesus. Sa halip na subukang siluin Siya, nagtanong siya nang tapat: “Alin ang una sa lahat ng mga utos?”

Noong panahong iyon, ang tanong ng eskriba ay sumasalamin sa karaniwang talakayan ng mga rabbi tungkol sa pagkakasunod-sunod ng kahalagahan ng mga utos ng Kautusan. Marahil dahil sa laganap na mga hindi pagkakasundo ng iba’t ibang pangkat ng relihiyon—mga saserdote, eskriba, Pariseo, at Saduceo—madalas sikapin ng mga dalubhasa na matukoy ang isang prinsipyong gagabay sa pag-unawa sa 613 utos sa Torah na kinikilala ng tradisyong Judio. Ang ilang utos, gaya ng pagbabawal sa pagsamba sa mga diyus-diyosan, ay tila higit na mabigat, samantalang ang iba, gaya ng mga batas tungkol sa pagkain, ay itinuturing na hindi gaanong mahalaga.

Hindi lamang isinasaayos ng sagot ni Jesus ang mga utos ayon sa kahalagahan; inihahayag nito ang tunay na layunin ng mga ito sa pamamagitan ng pag-uugnay sa mga ito sa paraang tumutupad sa buong Kautusan. Sa halip na makilahok sa mga debateng nakatuon lamang sa letra ng batas, itinataas Niya ang antas ng talakayan sa pamamagitan ng tuwirang pagtungo sa pinakadiwa ng Kautusan sa isang buod na may dalawang bahagi: “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso mo, nang buong kaluluwa mo, nang buong pag-iisip mo, at nang buong lakas mo” at “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili” (Marcos 12:30–31). Sa paggawa nito, ipinakikita ni Jesus na ang pag-ibig—una sa Diyos, at sa kapwa bilang pagpapatuloy ng kautusang iyon—ang pundasyon at katuparan ng bawat utos.

Ang tugon ng eskriba—“Mahusay ang pagkakasabi Ninyo, Guro”—ay nagpapakita kapwa ng kababaang-loob at karunungan, at pinagtitibay ni Jesus ang kanyang pagkaunawa: “Hindi ka malayo sa Kaharian ng Diyos.” Naiiba ang pag-uusap na ito sa mga naunang pagtutuos ni Jesus at ng mga pinunong panrelihiyon. Sa halip na subukang siluin o siraan si Jesus, nakikinig nang mabuti ang eskriba at tumutugon nang tapat, at “Wala nang nangahas na magtanong pa sa Kanya” (Marcos 12:32, 34).

Malamang na marami sa mga tao ang sumusubaybay sa mga pakikipagharap ni Jesus sa iba’t ibang pangkat ng relihiyon at pulitika sa buong linggong iyon. Sa simula, maaaring nabahala sila nang makita ang paulit-ulit na pagtatangkang siraan Siya. Ngunit habang sumasagot si Jesus nang may awtoridad at katotohanan, nasaksihan nila ang lalong malinaw na pagkakaiba ng mga naghahangad na baluktutin ang Kautusan para sa sariling layunin at ng mga taong, tulad ng eskribang ito, ay tunay na nagnanais na maunawaan ito.

Ang sarili nating buhay ay nabibigatan din kung minsan ng mga alitan at pagkakabaha-bahagi. Maging sa pulitika, relihiyon, akademya, o pang-araw-araw na buhay, may mga hindi pagkakasundong madaling mauwi sa pagtatalo. Kapag hindi napigilan, ang mga alitang ito ay maaaring magbunga ng pagkakabaha-bahagi, pagkapoot, at maging ng labis na pagkahumaling na nagnanakaw ng ating kapayapaan. Ang pakikipag-usap ni Jesus sa eskribang ito ay nagpapakita sa atin ng landas na matatahak: ang daan ng mapagpakumbabang pagtatanong, tapat na pag-uusap, at paghahanap sa Katotohanang nakaugat sa pag-ibig. Kapag nakikibahagi tayo sa mga talakayan nang may pusong bukas sa Diyos sa halip na may hangaring manalo sa pagtatalo, lalo tayong napapalapit sa Kanyang Kaharian.

Pagnilayan ngayon ang patotoo ng eskribang ito. Bagaman napakahalaga ng turo ni Jesus tungkol sa pag-ibig sa Diyos at sa kapwa, gayundin kahalaga ang halimbawang ipinakita ng eskribang ito sa paghahanap sa Katotohanan. Isaalang-alang ang sarili mong paraan ng paglapit sa Katotohanan ng Diyos sa pamamagitan ng pagsusuri sa iyong pang-araw-araw na pakikitungo sa iba. Nahihirapan ka bang iwasan ang pakikipagtalo, gumagamit ka ba ng panlilinlang, o labis kang nahuhumaling sa pagiging tama at sa pagsunod ng iba sa iyong kagustuhan? O hinahanap mo ba ang Katotohanang nagdudulot ng pag-unawa at pagkakaisa? Sikaping tularan ang eskribang ito sa kababaang-loob at katapatan, at ikaw rin ay hindi malalayo sa Kaharian ng Diyos.

Panginoon ng Ganap na Pag-ibig, ang katuparan ng Iyong Kautusan ay matatagpuan sa dalisay at banal na pag-ibig. Tulungan Mo akong mahalin Ka nang higit sa lahat, at mula sa pag-ibig na iyon, makita at pakitunguhan ang aking kapwa gaya ng ginagawa Mo. Nawa ang pag-ibig ko sa Iyo ay humubog sa akin bilang kasangkapan ng Iyong banal na pag-ibig, upang sa pamamagitan ko, ang Iyong pag-ibig ay maghatid ng paggaling, pagkakaisa, at kapayapaan. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Pag-unawa “nang may Galak”

Biyernes ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon

Habang nagtuturo si Hesus sa loob ng Templo, sinabi Niya, “Paano nasasabi ng mga eskriba na ang Kristo ay anak ni David? Si David mismo, sa patnubay ng Espiritu Santo, ay nagsabi: Sinabi ng Panginoon sa aking panginoon, ‘Maupo ka sa aking kanan hanggang mailagay ko ang iyong mga kaaway sa ilalim ng iyong mga paa.’ Tinatawag siya ni David mismo na ‘panginoon’; kaya paano siya naging anak niya?” Pinakinggan ito ng napakaraming tao nang may galak. Mark 12:35–37

Inilalahad sa atin ng Ebanghelyo ngayon ang isa sa maraming turo ni Hesus sa loob ng Templo ilang araw lamang bago ang Kanyang Pagpapakasakit. Bago ang bahaging ito ng Ebanghelyo, pinuri ni Hesus ang isa sa mga eskriba dahil sa pagkaunawa nito sa Kasulatan, at sinabi sa kanya, “Hindi ka malayo sa kaharian ng Diyos” (Mark 12:34). Pagkatapos, ibinaling Niya ang Kanyang pansin sa napakaraming tao at inihayag ang limitadong pagkaunawa ng marami sa mga eskriba at mga guro ng Kautusan tungkol sa Mesiyas.

Bagama’t tama ang pagkaunawa ng mga eskriba mula sa Kasulatan na ang Mesiyas ay isisilang mula sa angkan ni Haring David, hindi ganap ang kanilang pagkaunawa sa Mesiyas. Marami ang naniwalang, bilang inapo ni David, ang Mesiyas ay magiging isang dakilang hari na mamumuno sa bansang Judio sa pakikidigma at magpapalaya sa kanila mula sa pang-aapi ng mga Romano. Ang hindi nila naunawaan ay hindi lamang “Anak ni David” ang Mesiyas kundi Diyos din.

Sinipi ni Hesus ang Psalm 110:1, isa sa pinakamadalas sipiing mga talata ng Lumang Tipan sa Bagong Tipan: “Sinasabi ng PANGINOON sa aking panginoon: ‘Maupo ka sa aking kanan habang ginagawa kong tuntungan ng iyong mga paa ang iyong mga kaaway.’” Si Haring David, sa patnubay ng Espiritu Santo, ay tumutukoy sa Mesiyas bilang kanyang panginoon o amo, na nagpapahayag na ang Mesiyas ay hindi lamang magiging inapo niya kundi magiging higit din kay David. Bukod dito, inihahayag ni David na ang PANGINOON—ang Ama sa Langit—ay magtataas sa Mesiyas sa isang katayuan ng banal na kapangyarihan.

Ang “maupo sa aking kanan” ay isang pribilehiyong ipinagkakaloob lamang sa isang nagtataglay ng pagka-Diyos; maging si David ay hindi maaaring maupo sa kanan ng Diyos. Ang “gawing tuntungan ng iyong mga paa ang iyong mga kaaway” ay tumutukoy sa sinaunang kaugalian kung saan ipinapatirapa ng nagtagumpay na hari ang kanyang mga kaaway sa harap niya at ipinapatong ang kanyang paa sa kanila bilang tanda ng ganap na paghahari. Gayunman, ang pagkahari ni Hesus ay hindi lamang makalupa kundi espirituwal at walang hanggan. Ang tunay na mga kaaway na inilalagay sa ilalim ng Kanyang mga paa ay ang kasalanan, kamatayan, at mga demonyo (1 Corinthians 15:25–26, Colossians 2:15).

Bagama’t nauunawaan natin ang pagkakakilanlan ni Hesus bilang Anak ni David, ang Mesiyas, at ang Diyos mismo, mahalagang mapagpakumbabang kilalanin na, tulad ng mga eskriba, nahihirapan din tayong lubusang maunawaan ang mga misteryo ng pananampalataya. Sa Langit, kapag nakita natin ang Diyos nang harapan sa Beatipikong Pananaw, tatanggap tayo ng ganap at tuwirang pagkaunawa sa Kanya sa Kanyang diwa, na lubhang higit sa anumang kaya nating maunawaan ngayon. Bagama’t ipagkakaloob sa atin ang ganap na paghahayag na ito sa panahong iyon, dapat tayong patuloy na magsikap ngayon na magkaroon ng higit na malinaw na pagkaunawa.

Ang una at pinakapangunahing hakbang tungo sa layuning iyon ay ang mapanalanging pagninilay sa Kasulatan. Higit ito sa basta pagtatamo ng kaalamang intelektuwal tungkol sa Kasulatan, gaya ng ginawa ng mga eskriba. Ang pag-aaral ay isang pagsisikap ng tao, at bagama’t mahalaga ito, ang tanging daan tungo sa tunay na pagkaunawa sa Kasulatan—at sa Diyos na inihahayag ng Kasulatan—ay sa pamamagitan ng patnubay ng Espiritu Santo. Dito at ngayon, dapat tayong maging bukas sa kaliwanagang nagmumula lamang sa Diyos.

Marami sa mga eskriba ang pumuna kay Hesus sapagkat umasa lamang sila sa sarili nilang pagpapakahulugan sa Banal na Kasulatan. Karamihan sa kanila ay hindi naging bukas sa patnubay ng Espiritu Santo sa kanilang pag-aaral. Marahil ang isang eskribang nakipag-usap kay Hesus nang may pagkaunawa at “hindi malayo sa kaharian ng Diyos” ay pumukaw sa Kabanal-banalang Puso ni Hesus ng pananabik na ang lahat ng eskriba—at tayong lahat—ay lumapit sa Kanyang Salita nang may gayunding pagiging bukas.

Pagnilayan mo ngayon ang mga eskriba at tingnan ang iyong sarili sa kanila. Ipanalangin mo ang kaloob ng banal na kaliwanagan habang nag-uukol ka ng panahon sa Salita ng Diyos, na nagsisikap tularan ang halimbawa ng isang eskribang nakaunawa. Anyayahan mo ang Espiritu Santo na gabayan ang iyong pag-unawa upang, tulad ng mga nakikinig kay Hesus sa Templo, maunawaan mo rin ang Kanyang Salita “nang may galak.”

Panginoon kong naghahayag ng Iyong sarili, idinadalangin ko na balang araw ay pagkalooban Mo ako ng Beatipikong Pangitain, upang mamasdan Kita nang harapan at maunawaan ang lahat ng hiwaga sa kapuspusan ng Iyong banal na kaloob. Hanggang sa araw na iyon, buksan Mo ang aking isip upang makaunawa at ang aking puso upang tumugon sa Iyo. Ihayag Mo sa akin ang Iyong sarili at ang Iyong Katotohanan, upang magalak ako sa Iyo ngayon at magpakailanman. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Lubos na Pagkabukas-palad

Sabado ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon

“Amen, sinasabi ko sa inyo, ang dukhang biyudang ito ay naghulog nang higit kaysa sa lahat ng iba pang nag-abuloy sa kabang-yaman. Sapagkat silang lahat ay nag-abuloy mula sa labis nilang kayamanan, ngunit siya, sa kanyang karalitaan, ay nag-abuloy ng lahat ng mayroon siya, ang buo niyang ikinabubuhay.” Marcos 12:43–44

Gaano ka kabukas-palad? Isa itong mapanghamong tanong, ngunit nararapat pag-isipan. Sinasalamin ba ng iyong pagkabukas-palad ang walang-hanggang pagkabukas-palad ng Diyos? Nakikipagbuno ka ba sa pagkamakasarili at kasakiman, at hindi naisasabuhay ang panawagan ng Ebanghelyo sa karalitaan, kawalang-pagkakapit sa mga bagay, at pag-ibig sa kapwa? Malamang na karamihan sa mga tao ay hindi lubos na nakaaabot sa huwarang ito. Ang pagkilala rito, bagaman mahirap, ay isang gawa ng katapatan at kababaang-loob. Inihahanda tayo ng gayong kababaang-loob na tumanggap ng pagbuhos ng mga kayamanang makalangit, na lubhang nakahihigit sa anumang makalupang pag-aari o bagay na ating kinakapitan o ninanais.

Sa Ebanghelyo ngayon, na naganap ilang araw lamang bago ang Kanyang Pagpapakasakit, binabalaan ni Hesus ang mga tao tungkol sa mga eskriba. Sa isang naunang pangangaral, binigyang-diin Niya ang kanilang limitadong pagkaunawa sa Kanyang banal na pagkakakilanlan at ang kanilang labis na pagkakahon sa Banal na Kasulatan sa mga tuntuning legal. Ngayon, tinutuligsa Niya sila dahil sa kanilang labis na pagkakapit sa mga panlabas na pagpapakita ng kabanalan—gaya ng “mahahabang kasuotan” at mga parangal sa harap ng madla—gayundin sa kanilang kasakiman, pagpapabaya sa mga dukha, at mapagpaimbabaw na pagiging relihiyoso. Tinatapos Niya ang Kanyang babala sa isang pahayag na dapat seryosohin: “Tatanggap sila ng napakabigat na hatol” (cf. Marcos 12:38–40).

Malamang na mataas ang tingin ng mga eskriba sa kanilang sarili at sinikap nilang higitan ang isa’t isa sa panlabas na pagpapakitang-tao. Nag-ayuno sila, masusing sinunod ang Kautusan ayon sa kanilang pagpapakahulugan dito, bumigkas ng mahahabang panalangin sa harap ng madla, at nagtaguyod ng isang kulturang panrelihiyon na mataas ang pagtingin sa kanila. Gayunman, ang matinding pagtuligsa ni Hesus sa kanila ay nagmula sa pag-ibig. Sila, higit sa sinumang nasa lugar ng Templo, ang kailangang makarinig ng Kanyang mga salita at magsisi. Marahil ay may ilan na natauhan sa Kanyang pagsaway, ngunit para sa karamihan, lalo lamang pinatigas ng Kanyang mga salita ang kanilang mga puso—na humantong sa kanilang pakana na ipako Siya sa krus.

Nang araw ding iyon, itinuro ni Hesus sa mga tao—at sa mga eskribang nakikinig—na ang katuparan ng Kautusan ay matatagpuan sa pag-ibig, hindi sa pagpaparami ng mga hungkag na pagpapakita ng kabanalan. Nang tanungin Siya ng isang eskriba kung alin ang pinakadakilang utos sa Kautusan, ipinahayag Niya: “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, nang buong pag-iisip, at nang buong lakas…. Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili” (Marcos 12:30–31).

Sa Kanyang pangangaral ngayon, binigyan ni Jesus ang mga tao at mga eskribang nakikinig ng isang kongkretong halimbawang malinaw na naglalarawan ng Kanyang turo. Itinuro Niya ang isang dukhang biyuda na naghulog ng dalawang maliliit na barya sa kabang-yaman ng Templo, at ipinahayag na siya ay “naghulog ng higit” kaysa sa lahat ng iba. Ang mga baryang ibinigay niya ay tinatawag na lepta (na kung minsan ay tinatawag na “mites”), ang pinakamababang denominasyon ng salaping ginagamit noon. Ang isang lepton ay nagkakahalaga ng humigit-kumulang 1/128 ng isang denario, ang karaniwang arawang sahod ng isang manggagawa. Sa halaga ng salapi ngayon, kung ang arawang sahod ay $170 USD, ang dalawang barya niya ay nagkakahalaga ng humigit-kumulang $2.66—isang halagang tila napakaliit, ngunit may napakalaking espirituwal na halaga sa paningin ng Diyos.

Kapag tinitingnan ng Diyos ang iyong pagkabukas-palad, sinisiyasat Niya ang iyong puso at humahatol ayon sa Kanyang nakikita. Hindi Siya humahanga sa kayamanan o karalitaan, ni sinusukat Niya ang pagkabukas-palad ayon sa laki ng handog. Sa halip, tinitingnan Niya ang iyong kahandaang isabuhay ang pag-ibig—ang magmahal “nang buong puso, nang buong kaluluwa, nang buong pag-iisip, at nang buong lakas.” Ang pag-ibig na ito ay unang iniuukol sa Diyos at pagkatapos ay ipinahahayag sa pamamagitan ng di-natitinag na pagmamahal sa kapwa. Gaano kalaki ang dapat nating ibigay sa Diyos at sa kapwa? Tulad ng dukhang biyuda, dapat nating ibigay ang ating “buong ikabubuhay,” na nangangahulugang ang kabuuan ng iyong pagkatao at ng lahat ng iyong magagawa. Iyan ang pinuri ni Jesus, at iyan ang inaasahan Niya sa atin.

Pagnilayan ngayon ang radikal na pagkabukas-palad na hinihingi sa ating lahat. Bilang mga nilalang na may hangganan, hindi natin kayang tugunan ang bawat pangangailangan sa mundo—ngunit hindi iyan ang ating tungkulin. Ang tungkulin natin ay ialay sa Diyos ang ating buong pagkatao at lahat ng mayroon tayo upang maglingkod sa Kanyang kalooban. Bagaman maaaring maging mahirap ang ganitong pagkabukas-palad, ang sakit na nararanasan natin ay hindi nagmumula sa pagbibigay kundi sa mga nalalabing bahid ng pagkamakasarili na lumalaban sa pagbitaw sa ating mga kinakapitan. Ipanalangin ang biyayang maging bukas-palad nang gayon na lamang upang mapawi nito ang lahat ng pagkamakasarili sa iyong puso, kaluluwa, pag-iisip, at lakas. Kapag nangyari iyon, makikita ng Diyos ang iyong kabutihan at pagpapalain ka Niya nang sagana.

Panginoong lubos na bukas-palad, ibinigay Mo sa akin ang lahat at inaanyayahan Mo akong ialay naman ang lahat bilang tugon, dahil sa pagmamahal sa Iyo at sa aking kapwa. Punuin Mo ang aking puso ng biyaya ng radikal na pagkabukas-palad, upang maibigay ko ang aking oras, lakas, at mga pag-aari nang walang pag-aatubili, at maialay ang aking buong sarili sa paglilingkod sa Iyo. Tulungan Mo akong makita ang karunungan sa ganitong pag-aalay ng sarili, na nagtitiwalang hindi kailanman mahihigitan sa pagkabukas-palad ang Iyong kabutihan. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Talaan ng mga Nilalaman


Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa paperback & eBook na format!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at marami pang iba!

Ibahagi ang Pahinang Ito: