Tagalog

Mga Kapistahan at Dakilang Kapistahan

Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Talaan ng mga Nilalaman

Pagiging Isang Ebanghelisador

Kapistahan ng Pagbabalik-loob ni San Pablo, Apostol, Enero 25

“Kapatid kong Saulo, isinugo ako ng Panginoon, si Hesus na nagpakita sa iyo sa daang dinaanan mo papunta rito, upang muli kang makakita at mapuspos ng Espiritu Santo.” Acts 9:17

Si San Pablo (na sa Hebreo ay kilala bilang Saulo ng Tarso) ay isang debotong Pariseong Hudyo na masigasig na nagtatanggol sa kautusan. Matapos ang Pag-akyat ni Hesus sa Langit, nagsimulang lumaganap nang mabilis ang bagong pananampalatayang Kristiyano. Dahil dito, buong sigasig na sinikap ni Saulo ng Tarso na wakasan ang bagong relihiyong ito na itinuturing niyang mali. Naglakbay siya sa iba’t ibang lugar upang maghanap ng mga tagasunod ni Hesus na maaari niyang dakpin at ibilanggo. Sumang-ayon pa nga si Saulo sa pagbato hanggang kamatayan sa diyakonong si San Esteban, ang unang martir. Ngunit sa isa sa kanyang mga paglalakbay, nagkaroon si Saulo ng pangitain ng muling nabuhay na si Kristo, na magiliw na nangusap sa kanya: “Saulo, Saulo, bakit mo Ako inuusig?” (Acts 9:4). Dahil sa pagtatagpong iyon, nabulag si Saulo sa loob ng tatlong araw.

Ang siniping pangungusap sa itaas ay mga salita ni Ananias, isang debotong alagad ni Jesus. Nakatanggap din si Ananias ng isang pangitain mula kay Jesus, na nagsabi sa kanyang puntahan si Saulo ng Tarso at ipatong ang kanyang mga kamay dito upang ito ay gumaling. Sinabi rin kay Ananias na si Saulo ay “isang piniling kasangkapan” na sa pamamagitan niya ay ipangangaral ang Ebanghelyo sa “mga Hentil, mga hari, at mga anak ng Israel.”

Bagaman maraming kaakit-akit na bahagi sa kuwento ni San Pablo at ng kanyang pagbabalik-loob, nagbibigay rin ng inspirasyon ang pagninilay sa paraan ng unang pag-akay sa kanya ng Diyos tungo sa pagbabalik-loob. Hindi naging mabagsik si Jesus kay Saulo. Hindi Niya ito hinatulan. Sa halip, nakita Niya ang kabutihan at kasigasigan ni Saulo at alam Niyang tutugon ito kung bibigyan ng pagkakataon. Bagaman gumamit si Jesus ng makapangyarihang pagkilos na nagpabulag sa kanya, ginawa Niya ito dahil nakita Niya kay Saulo ang napakalaking kakayahang gumawa ng mabuti.

Ang katotohanang ito ay angkop din sa ating buhay. Bawat isa sa atin ay may napakalaking kakayahang gumawa ng mabuti, at nakikita ito ng Diyos. Alam ng Diyos ang lahat ng magagawa Niya sa pamamagitan natin at hinahangad Niyang akayin tayo sa Kanyang misyon ng pagbabahagi ng Ebanghelyo sa mga nangangailangan. Ang dapat pagnilayan ay kung tumugon ka na ba o hindi sa mga paraan ng pakikipag-usap sa iyo ng Diyos at pag-anyaya sa iyong paglingkuran Siya sa pamamagitan ng iyong buhay. Ang pagtatagpo ni Saulo at ni Jesus ay makapangyarihan at nagpabago sa kanya hindi lamang dahil nabulag siya sa pangitaing ito—ito ay makapangyarihan at nagpabago sa kanya, una sa lahat, dahil nais ni Saulo na paglingkuran ang Diyos ngunit sinusubukan niyang gawin ito sa maling paraan. At nang maituwid ang kamaliang iyon, tumugon si Saulo kaagad at nang buong-buo. Dahil dito, si Saulo ay naging isa sa mga pinakadakilang tagapagpahayag ng Ebanghelyo sa kasaysayan ng Simbahan.

Pagnilayan mo ngayon ang hangarin sa puso ni Jesus na anyayahan kang makibahagi sa Kanyang misyon. Bagaman maaaring hindi mo nalalaman ang maraming paraan kung paano ka magagamit ng Diyos, lubos na nalalaman iyon ni Jesus. Nakikita Niya ang lahat ng iyong kaloob at alam Niya kung sino ang nais Niyang akayin palapit sa Kanya sa pamamagitan mo. Sabihin mo sa Kanya ang iyong “Oo” sa araw na ito, nang buong kaluluwa. Sa paggawa nito, hahayaan mong gumawa ang Diyos ng mga dakilang bagay sa pamamagitan mo.

Panginoon, tunay Kitang minamahal at ninanais kong gamitin Mo ako sa paraang Iyong pinili. Tulungan Mo akong higit pang ibaling nang lubusan ang aking puso sa Iyo upang maakay ako ng Iyong magiliw at makapangyarihang kamay. Tinatanggap ko ang anumang misyong ibinibigay Mo sa akin at idinadalangin kong ang aking buhay ay magbigay sa Iyo ng tunay na kaluwalhatian at magpalaganap ng Iyong maluwalhating Kaharian sa lupa. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Kaganapan ng Isang Buhay ng Pananampalataya

Kapistahan ng Paghahandog sa Panginoon, Pebrero 2

“Ngayon, Panginoon, maaari Mo nang pahintulutan ang Iyong lingkod na yumaong payapa, ayon sa Iyong salita, sapagkat nakita na ng aking mga mata ang Iyong pagliligtas, na inihanda Mo sa harap ng lahat ng mga bayan: isang liwanag na maghahayag sa mga Hentil, at kaluwalhatian para sa Iyong bayang Israel.” Luke 2:29–32

Noong isilang si Jesus, may isang lalaking nagngangalang Simeon na ginugol ang buong buhay niya sa paghahanda para sa isang mahalagang sandali. Tulad ng lahat ng tapat na Judio noon, hinihintay ni Simeon ang pagdating ng Mesiyas. Ipinahayag sa kanya ng Espiritu Santo na tunay niyang makikita ang Mesiyas bago siya mamatay—at nangyari nga ito nang dalhin nina Maria at Jose ang sanggol na si Jesus sa Templo upang ihandog Siya sa Panginoon.

Subukan mong ilarawan sa iyong isip ang tagpo. Namuhay si Simeon nang banal at may taimtim na debosyon. At sa kaibuturan ng kanyang budhi, alam niyang hindi magwawakas ang kanyang buhay sa lupa hangga’t hindi siya pinagkakaloobang makita mismo ng kanyang mga mata ang Tagapagligtas ng Sanlibutan. Nalaman niya ito sa pamamagitan ng isang natatanging kaloob ng pananampalataya, isang panloob na paghahayag ng Espiritu Santo, at naniwala siya.

Makatutulong na pag-isipan ang natatanging kaloob na ito ng kaalaman na taglay ni Simeon sa buong buhay niya. Karaniwan, nagkakaroon tayo ng kaalaman sa pamamagitan ng ating limang pandama. May nakikita tayo, naririnig, nalalasahan, naaamoy, o nadarama, at dahil dito ay nalalaman nating totoo iyon. Lubhang mapagkakatiwalaan ang kaalamang nakukuha sa mga pandama, at ito ang karaniwang paraan ng ating pag-alam sa mga bagay. Ngunit naiiba ang kaloob na ito ng kaalaman na taglay ni Simeon. Mas malalim ito at likas na espirituwal. Alam niyang makikita niya ang Mesiyas bago siya mamatay, hindi dahil sa anumang panlabas na bagay na nasagap ng kanyang mga pandama kundi dahil sa isang panloob na paghahayag mula sa Espiritu Santo.

Ibinabangon ng katotohanang ito ang tanong: alin sa mga uring ito ng kaalaman ang higit na tiyak? Ang isang bagay na nakikita ng iyong mga mata, nahahawakan, naaamoy, naririnig o nalalasahan? O ang isang bagay na sinasabi sa iyo ng Diyos sa kaibuturan ng iyong kaluluwa sa pamamagitan ng isang paghahayag ng biyaya? Bagaman magkaiba ang mga uring ito ng kaalaman, mahalagang maunawaan na ang espirituwal na kaalamang ibinibigay ng Espiritu Santo ay higit na tiyak kaysa sa anumang nalalaman sa pamamagitan lamang ng limang pandama. Ang espirituwal na kaalamang ito ay may kapangyarihang baguhin ang iyong buhay at ituon ang lahat ng iyong kilos sa paghahayag na iyon.

Para kay Simeon, ang panloob na kaalamang ito na likas na espirituwal ay biglang nakaugnay sa kanyang limang pandama nang dalhin si Jesus sa Templo. Biglang nakita, narinig at nahawakan ni Simeon ang Batang ito na alam niyang balang araw ay makikita mismo ng kanyang mga mata at mahahawakan mismo ng kanyang mga kamay. Para kay Simeon, ang sandaling iyon ang rurok ng kanyang buhay.

Pagnilayan mo ngayon ang anumang sinabi sa iyo ng ating Panginoon sa kaibuturan ng iyong kaluluwa. Napakadalas nating hindi pinapansin ang Kanyang banayad na tinig kapag Siya ay nagsasalita, at sa halip ay pinipili nating mamuhay lamang sa daigdig ng mga pandama. Ngunit ang espirituwal na realidad sa ating kalooban ay dapat maging sentro at pundasyon ng ating buhay. Doon nagsasalita ang Diyos, at doon din natin matutuklasan ang pangunahing layunin at kahulugan ng ating buhay.

Aking espirituwal na Panginoon, nagpapasalamat ako sa Iyo sa di-mabilang na paraan ng Iyong pakikipag-usap sa akin araw at gabi sa kaibuturan ng aking kaluluwa. Tulungan Mo akong laging maging matulungin sa Iyo at sa Iyong magiliw na tinig habang nangungusap Ka sa akin. Nawa’y ang Iyong tinig, at ang Iyong tinig lamang, ang maging gabay ng aking buhay. Nawa’y magtiwala ako sa Iyong Salita at hindi kailanman lumihis sa misyong ibinigay Mo sa akin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Laging Magtatagumpay ang Simbahan

Kapistahan ng Luklukan ni San Pedro, Pebrero 22

“At sinasabi Ko naman sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo Ko ang Aking Simbahan, at hindi mananaig laban dito ang mga pintuan ng daigdig ng mga patay.  Ibibigay Ko sa iyo ang mga susi ng Kaharian ng langit.  Anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit.”  Mateo 16:18–19

May ilang saligang katotohanang itinuturo sa atin ng sipi sa itaas. Isa sa mga katotohanang iyon ay na “ang mga pintuan ng daigdig ng mga patay” ay hindi kailanman mananaig laban sa Simbahan. Malaking dahilan ito upang magalak.

Isipin ang maraming institusyon ng tao na umiral sa paglipas ng mga siglo. Dumating at lumipas ang pinakamakapangyarihang mga pamahalaan. Dumating at lumipas ang iba’t ibang kilusan. Dumating at lumipas ang di-mabilang na mga samahan. Ngunit nananatili pa rin ang Simbahang Katolika at mananatili hanggang sa katapusan ng panahon. Iyan ang isa sa mga pangako ng ating Panginoon na ipinagdiriwang natin ngayon.

Hindi nanatili ang Simbahan dahil lamang sa mabuting pamumuno sa lahat ng mga taong ito. Sa katunayan, mula pa sa simula ay makikita na sa loob ng Simbahan ang katiwalian at matinding alitan. May mga papang namuhay nang imoral. May mga kardinal at obispong namuhay na parang mga prinsipe. May ilang paring nagkasala nang mabigat. At maraming orden ng mga relihiyoso ang nakipagbuno sa matitinding pagkakabaha-bahagi sa kanilang hanay. Ngunit ang Simbahan mismo, ang maningning na Esposa ni Cristo, ang institusyong ito na hindi nagkakamali, ay nananatili pa rin at patuloy na mananatili sapagkat ginagarantiyahan ito ni Jesus.

Dahil sa makabagong midya ngayon, na kayang magpalaganap kaagad sa buong mundo ng bawat kasalanan ng bawat kasapi ng Simbahan, maaari tayong matuksong hamakin ang Simbahan. Ang mga iskandalo, pagkakabaha-bahagi, kontrobersiya at mga katulad nito ay maaaring yumanig sa kaibuturan ng ating pagkatao kung minsan, at mag-udyok sa ilan na pag-alinlanganan ang kanilang patuloy na pakikibahagi sa Simbahang Romano Katoliko. Ngunit ang totoo, ang bawat kahinaan ng mga kasapi ng Simbahan ay dapat pa ngang maging dahilan upang panibaguhin at palalimin natin ang ating pananampalataya sa Simbahan mismo. Hindi ipinangako ni Jesus na magiging banal ang bawat pinuno ng Simbahan, ngunit ipinangako Niya na “ang mga pintuan ng daigdig ng mga patay” ay hindi mananaig laban sa Simbahan.

Pagnilayan mo ngayon ang sarili mong pananaw sa Simbahan sa kasalukuyan. Kung pinahina ng mga iskandalo at pagkakabaha-bahagi ang iyong pananampalataya, ibaling mo ang iyong mga mata sa ating Panginoon at sa Kanyang banal at maka-Diyos na pangako. Ang mga pintuan ng daigdig ng mga patay ay hindi mananaig laban sa Simbahan. Iyan ay isang katotohanang ipinangako ng ating Panginoon mismo. Paniwalaan mo ito at magalak sa maluwalhating katotohanang iyan.

Aking maluwalhating Esposo, itinatag Mo ang Simbahan sa batong saligan ng pananampalataya ni Pedro. Si Pedro at ang lahat ng kanyang mga kahalili ay Iyong mahalagang kaloob sa aming lahat. Tulungan Mo akong makita ang higit pa sa mga kasalanan ng iba, sa mga iskandalo at pagkakabaha-bahagi, at makita Ka, aking Panginoon, na umaakay sa lahat ng tao tungo sa kaligtasan sa pamamagitan ng Iyong Esposa, ang Simbahan. Sa araw na ito, pinaninibago ko ang aking pananampalataya sa kaloob na ito ng Iisa, Banal, Katolika at Apostolikang Simbahan. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Pamumunga para sa Kaharian

Kapistahan ni San Matias, Apostol, Mayo 14

Hindi kayo ang pumili sa Akin, kundi Ako ang pumili sa inyo at humirang sa inyo upang humayo kayo at mamunga ng bungang mananatili, nang sa gayon ay ipagkaloob sa inyo ng Ama ang anumang hingin ninyo sa Kanya sa Aking pangalan. John 15:16

Matapos ipagkanulo ni Judas ang ating Panginoon, nagtipon ang mga Apostol upang pumili ng hahalili sa kanya. Nagpasya silang dapat itong maging isang taong kasama na nila mula pa sa simula. Nanalangin sila upang humingi ng patnubay at nagpalabunutan, “at si Matias ang nabunot, at ibinilang siya sa Labing-isang Apostol” (Acts 1:26).

Kakaunti ang nalalaman tungkol sa ministeryo ni San Matias. Dahil napili siya bilang isa sa Labindalawa, siya ay naging obispo ng sinaunang Simbahan. Ayon sa iba’t ibang tradisyon, nangaral siya sa teritoryo ng tinatawag ngayong Ethiopia, Turkey o Georgia—marahil sa lahat ng mga teritoryong ito. Pinaniniwalaang pinatay siya dahil sa kanyang pananampalataya, sa pamamagitan ng pagbato o pagpugot ng ulo o kapwa nito, kaya naman pinararangalan siya ngayon bilang isang martir.

Sa pagpaparangal natin kay San Matias, hindi lamang natin pinararangalan ang isang taong naging Apostol at nangaral ng Ebanghelyo sa pamamagitan ng kanyang buhay; pinararangalan din natin ang banal na plano ng Diyos na gumamit ng mahihina at mapagpakumbabang mga kasangkapan upang palaganapin ang Kanyang Kaharian. Ang sipi ng Ebanghelyo sa itaas ay tiyak na naaangkop kay San Matias, gayundin sa ating lahat sa iba’t ibang antas. Ang Diyos ang “pumili” kay San Matias, gayundin sa bawat isa sa atin, upang humayo at “mamunga ng bungang mananatili.” Ngunit ang ganitong mabuting bunga, ang bungang may mga epekto sa kawalang-hanggan, ay maaari lamang mamunga kapag hiniling natin ito sa Ama sa pangalan ng Kanyang Anak na si Hesus.

Ang paghiling sa Ama na magbunga ng mabuti sa pamamagitan natin sa pangalan ni Jesus na Kanyang Anak ay hindi nangangahulugang tayo ang makapipili kung ano ang hihilingin natin sa Ama. Sa halip, ang paghingi “sa pangalan ni Jesus” ay dapat unawaing nangangahulugan na hinihiling lamang natin sa Ama ang hiniling ng Anak. Pinipili nating makibahagi sa iisang walang-hanggang panalangin ng Anak na matupad ang kalooban ng Ama. At sa ganitong pananalangin, itinatalaga natin ang ating sarili sa pakikiisa sa Kanyang banal na kalooban.

Kung minsan, nasusumpungan nating lahat ang ating sarili na humihiling sa Diyos ng kung anu-anong pabor. Maaari nating iharap sa Kanya ang ating mga kagustuhan at kalooban. Ngunit kung nais nating magpagamit sa Diyos, na maging kasangkapan ng Kanyang biyaya upang mamunga nang sagana ng mabuti, dapat nating mapagpakumbabang isantabi ang ating sariling kalooban at hayaang ang Diyos ang pumili ng ating misyon at magtalaga sa atin sa Kanyang banal na gawain. Ang hindi pagkapit sa ating sariling kalooban at ang mapagpakumbabang pagpapasakop sa kalooban ng Diyos ang tanging paraan upang maitatag ang Kaharian ng Diyos.

Pagnilayan mo ngayon ang pagpili ng Diyos na tawagin kang makibahagi sa Kanyang banal na misyon. Nasa Diyos kung paano Ka Niya tatawagin, ngunit makatitiyak kang tinatawag ka Niya at inaanyayahang makibahagi sa Kanyang misyon. Maging bukas sa anumang paraan ng pagtatalaga sa iyo ng Diyos upang mamunga ng mabuti, at mapagpakumbabang sikaping iayon ang iyong kalooban sa plano ng Ama habang nananalangin ka sa banal na pangalan ni Hesus.

Panginoong Hesus, ganap Mong tinupad ang kalooban ng Ama sa lahat ng bagay, at pinili at hinirang Mo ako upang makibahagi sa Iyong banal na misyon. Tulungan Mo akong buksan ang aking isip at kalooban sa lahat ng ipinagagawa Mo sa akin, upang ako rin ay maging kasangkapan ng Kaharian ng Iyong Ama sa Langit. Iniaalay ko ang panalanging ito sa Iyong kabanal-banalang pangalan. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Kagalakan sa Presensya ng Panginoon

Kapistahan ng Pagdalaw ng Mahal na Birheng Maria, Mayo 31

Nang mga araw na iyon, nagmadaling pumunta si Maria sa isang bayan ng Juda sa kabundukan. Pumasok siya sa bahay ni Zacarias at binati si Elisabet. Nang marinig ni Elisabet ang pagbati ni Maria, lumukso ang sanggol sa kanyang sinapupunan, at si Elisabet, na napuspos ng Espiritu Santo, ay sumigaw nang malakas at nagsabi, “Pinagpala ka sa lahat ng babae, at pinagpala ang bunga ng iyong sinapupunan.” Luke 1:39–42

Ang magandang kapistahang ipinagdiriwang natin ngayon ay naglalarawan ng dalawang mahimalang pagdadalang-tao. Ang isa ay naganap sa pamamagitan ng paglulukob ng Espiritu Santo. Ang isa naman ay ang mahimalang paglilihi sa sinapupunan ng isang babaeng may katandaan na. Ipinakikita sa atin ng sipi mula sa Banal na Kasulatan sa itaas ang unang pagkikita nina Maria at Elisabet nang magbatian sila sa pagdating ni Maria. Naglakbay nang malayo si Maria upang makasama ang kanyang pinsan sa mga huling buwan ng pagdadalang-tao ni Elisabet. At nang batiin niya si Elisabet, isa pang mahimalang pangyayari ang naganap. Ang sanggol sa sinapupunan ni Elisabet, si San Juan Bautista, ay “lumukso sa galak.” Kaya, bago pa man siya isilang, sinimulan na ni Juan ang pagtupad sa kanyang natatanging misyon na ihanda ang daan para sa Panginoon. Ginawa niya ito sa sandaling iyon sa pamamagitan ng pagkasi sa kanyang sariling ina, si Elisabet, upang makilala nito ang banal na presensya ng Tagapagligtas sa sinapupunan ni Maria.

Pagnilayan, lalo na, ang mga pag-uusap na maaaring pinagsaluhan ng dalawang banal na babaeng ito sa mga buwang magkasama sila. Bagaman bahagyang pagsilip lamang sa kanilang unang pag-uusap ang ibinibigay sa atin ng Banal na Kasulatan, makatitiyak tayong munting bahagi lamang ito ng mga bagay na kanilang tinalakay nang masinsinan at may diwa ng panalangin. Lalo na, tiyak na kabilang sa kanilang mga pag-uusap ang pagbabahaginan ng espirituwal na kaloob ng kagalakan.

Ang kagalakan ay higit pa sa isang damdamin. Ito ay likas na espirituwal. Hindi lamang ito karanasan ng isang bagay na nakalilibang, kundi karanasan ng pagkilala sa pagkilos ng Diyos sa iyong buhay. Ang pagkakita sa Diyos na kumikilos sa kahanga-hangang mga paraan ay humahantong sa pasasalamat at pagsasaya. Ang kagalakang ito ay nagbubunga ng lakas at siglang nakahahawa at nagpapasigla sa iba.

Dapat tayong lahat na magsikap na makita ang kamay ng Diyos na kumikilos sa ating sariling buhay upang ang pagtutuon natin sa Kanyang mga banal na pagkilos ay magbunga rin ng kagalakan. Kailangan natin ng kagalakan. Kailangan nating mapalakas ng kaloob na ito upang magkaroon tayo ng lakas ng loob at katatagan habang nagsisikap tayong tuparin ang Kanyang kalooban araw-araw.

Pagnilayan mo ngayon ang patotoo ng kagalakang ibinibigay sa atin ng dalawang banal na babaeng ito. Alamin mong tinatawag kang makibahagi sa gayunding kagalakan habang mapagpakumbaba mong itinutuon ang iyong pansin sa mga paraan kung paano ka pinagpala ng Diyos. Kung nadarama mong kulang ang kagalakan sa iyong buhay, pag-isipan mo kung saan mo hinahayaang gumala ang iyong isip sa buong maghapon. Lagi mo bang iniisip ang nakaraan, ang mga hinanakit, ang mga problema at iba pang katulad nito? Kung gayon, walang alinlangang hahantong sa panlulumo at maaaring maging sa kawalan ng pag-asa ang mga kaisipang ito. Sikapin mong ituon ang iyong isip sa pagkilos ng Diyos sa iyong buhay. Tingnan ang maraming pagpapalang tinanggap mo at namnamin ang mga banal na pagkilos na iyon. Sa paggawa nito, magagalak kang kasama ni Santa Elisabet at ng ating Mahal na Ina.

Aking banal na Sanggol na Hesus, noong nananahan Ka sa banal na sinapupunan ng Iyong minamahal na ina, nagdulot ang Iyong presensya ng malaking kagalakan sa kanyang puso at sa mga puso nina Isabel at Juan. Tulungan Mo akong makita ang Iyong presensya sa aming daigdig at sa aking buhay, upang ako rin ay mapuspos ng kagalakan sa Iyong patuloy na paglapit sa akin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Hinubog ng Kamay ng Panginoon

Dakilang Kapistahan ng Pagsilang ni San Juan Bautista, Hunyo 24

Isinapuso ito ng lahat ng nakarinig at sinabi, “Ano kaya ang kahihinatnan ng batang ito?” Sapagkat tunay na sumasakanya ang kamay ng Panginoon. Lumaki ang bata at lumakas sa espiritu, at nanatili siya sa ilang hanggang sa araw ng kanyang pagpapakilala sa Israel. Luke 1:65–66

Si Juan Bautista ay hinubog ng kamay ng Panginoon. Sinasabi pa nga ni Santo Tomas de Aquino na si Juan ay pinabanal sa sinapupunan ng kanyang inang si Elisabet, gaya ng nasusulat: “Mapupuspos siya ng Espiritu Santo maging mula pa sa sinapupunan ng kanyang ina” (Luke 1:15). Mula nang batiin ng Mahal na Birheng Maria si Elisabet at lumukso sa tuwa si Juan, sumakanya na ang kamay ng Panginoon, na nagpapabanal sa kanya at umaakay sa kanya tungo sa katuparan ng banal na kalooban ng Diyos.

Walang nakatala para sa atin tungkol sa maagang bahagi ng buhay ni Juan, maliban sa siping binanggit sa itaas. Sinasabi sa atin na siya ay “lumaki at lumakas sa espiritu, at nanatili siya sa ilang hanggang sa araw ng kanyang pagpapakita sa Israel.” Dapat nating makita sa siping ito ang katotohanang si Juan ay hindi lamang pinabanal sa sinapupunan ng kanyang ina kundi, sa buong panahon ng kanyang pagkabata hanggang sa kanyang pagtanda, nanatili siyang malalim na kaisa ng Diyos at puspos ng Espiritu Santo.

Ngayon ay pinararangalan natin ang isang partikular na bahagi ng buhay ni Juan—ang kanyang kapanganakan. Alam nating pinagpala siya hindi lamang dahil isinilang siya sa pinagpalang pamilya nina Elisabet at Zacarias kundi dahil ang Mahal na Birheng Maria, ang Ina ng Diyos, ay kamag-anak din niya at naroon nang siya ay isilang. Pinangalanan siya ng kanyang amang si Zacarias na “Juan,” bagaman ayon sa kaugalian ay dapat sana siyang tawaging Zacarias, kasunod ng pangalan ng kanyang ama. Ginawa ito ni Zacarias bilang pagsunod sa Arkanghel Gabriel, na nagpakita sa kanya bago isilang si Juan at nag-utos sa kanyang gawin ito.

Dakilang hiwaga at pananabik ang bumalot sa kapanganakan ni Juan, at halos tiyak na ang mga naroon nang isilang siya ay napuno ng pagtataka at pag-asa tungkol sa kung ano ang kanyang magiging buhay. At hindi sila binigo ni Juan. Tungkol sa kanya ang sinabi ni Jesus isang araw, “Sinasabi ko sa inyo, sa mga isinilang ng babae, walang sinumang higit na dakila kaysa kay Juan…” (Luke 7:28).

Bagaman maaaring hindi mo natamo ang pribilehiyong mapabanal sa sinapupunan ng iyong ina, o makatanggap ang iyong ama ng pahayag mula sa Arkanghel Gabriel bago ka isilang, tinatawag ka pa rin na magpaakay sa kamay ng Panginoon sa bawat araw. Nais ng Diyos na maging “malakas ka sa espiritu” upang matupad mo ang natatanging kaloobang itinakda Niya para sa iyo. Isa sa mga dahilan kung bakit natin pinararangalan ang mga dakilang santo ay dahil nagbibigay sila sa atin ng halimbawa kung paano mamuhay. Dahil dito, dapat nating makita sa buhay ng bawat isa sa kanila ang huwarang dapat nating tularan. Ang pangunahing patotoong ibinigay ni San Juan Bautista ay ang kanyang di-natitinag na pagsunod sa Diyos at pagpapahubog sa Kanyang kamay. Ang naging bunga nito ay ang maluwalhating katuparan ng kanyang natatanging misyon sa buhay, hanggang sa pag-aalay ng kanyang buhay bilang martir.

Pagnilayan mo ngayon ang tunay na katotohanang, bagaman hindi ka pinabanal sa sinapupunan, pinabanal ka sa pamamagitan ng Binyag. Mula roon, pinalakas ka ng Espiritu sa pamamagitan ng Kumpil at palagi kang pinakakain ng Kabanal-banalang Eukaristiya. Sa maraming paraan, pinagpala ka rin gaya ni Juan. Pagnilayan ang payak ngunit malalim na katotohanang nais kang gamitin ng Diyos para sa Kanyang banal na misyon. Ipinagkakaloob Niya sa iyo ang isang natatanging misyong hindi Niya ipinagkatiwala sa iba. Sabihin mo ngayon ang “Oo” sa misyong iyon upang ikaw rin ay maituring na “dakila” sa Kaharian ng Langit.

Panginoon ng lahat ng kadakilaan, pinabanal Mo si San Juan Bautista sa sinapupunan, at patuloy Mong ibinuhos sa kanya ang Iyong biyaya sa buong buhay niya. Tumugon siya sa Iyo at tinupad ang kanyang maluwalhating misyon. Nagpapasalamat ako sa Iyo sa pagpapabanal na ipinagkaloob sa akin sa aking Binyag at pinatatag sa pamamagitan ng Kumpil at ng Banal na Eukaristiya. Tulungan Mo akong maging bukas sa lahat ng biyayang nais Mong ipagkaloob upang matupad ko ang natatanging misyong ibinigay sa akin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Mga Haligi ng Simbahan

Dakilang Kapistahan nina San Pedro at San Pablo, Hunyo 29

“At sinasabi ko sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa batong ito ay itatayo ko ang aking Simbahan, at ang mga pintuan ng daigdig ng mga patay ay hindi mananaig laban dito. Ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng Kaharian ng langit. Anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit.” Mateo 16:17–19

Madalas tukuyin sina San Pedro at San Pablo bilang dalawa sa mga dakilang “Haligi ng Simbahan.” Bawat isa sa kanila ay gumanap ng napakahalagang papel sa pagkakatatag ng sinaunang Simbahan. At bagaman mahalaga at nagsilbing pundasyon ang papel ng bawat isa, magkaiba ang kanilang mga papel, gaya ng pagkakaiba nila bilang mga tao.

Si Pedro ay isang taong may pamilya, isang mangingisda sa kanilang lugar, walang pormal na pinag-aralan at karaniwang tao lamang. Batay sa nalalaman natin tungkol sa kanya bago siya tinawag ni Jesus, walang anumang natatanging katangian na magpapaging-dapat sa kanya upang maging isa sa mga haligi ng bagong Simbahang itatatag ng Anak ng Diyos. Tinawag lamang siya ni Jesus, at tumugon siya. Sumakay si Jesus sa bangka ni Pedro, inutusan siyang ihulog ang mga lambat, at nagkaroon sila ng napakaraming huling isda. Nang makita ni Pedro ang himalang ito, nagpatirapa siya sa paanan ni Jesus at inaming siya ay “isang taong makasalanan” na hindi karapat-dapat na manatili sa harapan ni Jesus (Tingnan ang Luke 5:8). Ngunit sinabi ni Jesus kay Pedro na mula noon ay mga tao na ang kanyang huhulihin. Kaagad na iniwan ni Pedro ang lahat at sumunod kay Jesus.

Inilarawan ni Pablo ang kanyang sarili bilang “isang Judio, ipinanganak sa Tarso sa Cilicia, ngunit lumaki sa lungsod na ito sa paanan ni Gamaliel, tinuruan nang mahigpit ayon sa Kautusan ng ating mga ninuno, at masigasig para sa Diyos gaya ninyong lahat sa araw na ito” (Acts 22:3). Lubos na naturuan si Pablo sa pinakamahigpit na pagpapakahulugan sa Kautusan ng mga Judio, may kaalaman sa pilosopiya, at lubhang masigasig noong kanyang kabataan. Alalahanin din na bago siya magbalik-loob sa Kristiyanismo, “marahas niyang inusig ang Simbahan ng Diyos at sinikap na wasakin ito” (Galatians 1:13). Sa maraming paraan, maituturing si Pablo na siyang pinakamalabong piliin upang maging haligi ng Simbahan, sapagkat napakatindi ng kanyang pagsalungat dito noong una. Sinuportahan pa nga niya ang pagpatay kay San Esteban, ang unang martir na Kristiyano.

Bagaman para sa marami ay tila malayong maging mga tagapagtatag ng Simbahang Kristiyano ang dalawang lalaking ito, iyon mismo ang kanilang kinahinatnan. Matapos ang kanyang pagbabalik-loob, naglakbay si Pablo sa malalayong lugar upang ipangaral ang Ebanghelyo at nagtatag ng ilang bagong Simbahan sa buong Asia Minor at Europa. Kalaunan, dinakip siya sa Jerusalem, dinala sa Roma upang litisin, at pinugutan ng ulo. Mahigit sa kalahati ng mga aklat ng Bagong Tipan ay iniuugnay kay Pablo, at kalahati ng Mga Gawa ng mga Apostol ay detalyadong nagsasalaysay ng kanyang mga paglalakbay bilang misyonero. Natatanging kilala si Pablo sa kanyang gawaing misyonero sa mga Hentil, yaong mga hindi Judio.

Tunay na natatangi ang papel ni Pedro. Pinalitan ni Hesus ang kanyang pangalan mula “Simon” tungo sa “Pedro.” Alalahanin ang sinabi ni Hesus, “At sinasabi ko sa iyo, ikaw ay Pedro (Petros), at sa batong ito (petra) ay itatayo ko ang aking simbahan…(Matthew 16:18). Ang “Pedro” sa Griyego ay Petros. Gayunman, ang salitang Griyego na petra ay nangangahulugang bato bilang isang matibay na pormasyon na nakapirmi, hindi natitinag, at nananatili. Kaya pinili ni Hesus na gawing matibay na pundasyon ng di-natitinag na bato si Pedro, na siyang pagtatayuan ng Simbahan.

Ikaw rin ay tinawag ng ating Panginoon sa isang natatanging misyon sa loob ng Simbahan na hindi ipinagkatiwala sa iba. Sa iyong sariling paraan, nais ng Diyos na gamitin ka upang maihatid ang Ebanghelyo sa ilang tao, gaya ng ginawa Niya kay San Pablo. At tulad ni San Pedro, nais ng Diyos na patuloy na itatag ang Kanyang Simbahan sa iyo at sa iyong pananampalataya.

Pagnilayan mo ngayon ang dalawang banal at natatanging haliging ito ng ating Simbahan. Habang ginagawa mo ito, pag-isipan kung paano ka maaaring naisin ng Diyos na gamitin upang ipagpatuloy ang kanilang misyon sa mundong ito. Bagaman sina San Pedro at San Pablo ay kabilang sa mga pinakadakila at pinakamalaki ang naging impluwensiyang Kristiyano sa ating mundo, kailangang magpatuloy ang kanilang misyon, at kabilang ka sa mga kasangkapang nais gamitin ng Diyos. Italaga mo ang iyong sarili sa misyong ito upang ang pangangaral ng Ebanghelyo at ang batong pundasyon ng ating Simbahan ay manatiling matatag sa ating panahon, tulad noong una.

San Pedro, ikaw ay natatanging pinili upang maging batong pundasyon ng pananampalataya na siyang pinagtayuan ng Simbahan. San Pablo, humayo ka upang ipangaral ang pananampalatayang ito sa malalayong lugar at nagtatag ng maraming bagong pamayanan ng pananampalataya. Gamitin Mo po ako, mahal na Panginoon, upang ipagpatuloy ang misyon ng Iyong Simbahan nang sa gayon ay matibay na maitanim ang pananampalataya sa isip at puso ng lahat ng Iyong bayan sa buong mundo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Pagagalak sa mga Biyayang Ipinagkaloob sa Iba

Kapistahan ni Santo Tomas Apostol, Hulyo 3

“Ilagay mo rito ang iyong daliri at tingnan mo ang aking mga kamay. Iunat mo ang iyong kamay at ilagay ito sa aking tagiliran. Huwag kang mag-alinlangan, kundi manampalataya.” Sumagot si Tomas at sinabi sa kanya, “Panginoon ko at Diyos ko!” Sinabi sa kanya ni Hesus, “Nananampalataya ka ba dahil nakita mo ako? Mapapalad ang mga hindi nakakita ngunit sumampalataya.” Juan 20:27–29

Sa maraming paraan, kinakatawan ni Tomas Apostol ang bawat isa sa atin sa pag-uusap na ito nila ni Hesus. Nais nating isipin na lagi tayong sumasampalataya at hindi nag-aalinlangan. Ngunit mahalagang mapagpakumbabang aminin ang katotohanang maaaring hindi kasinglalim ng nararapat ang ating pananampalataya. At mahalagang pagnilayan ang sarili nating tugon sa mga biyayang natatanggap ng iba ngunit hindi natin natatanggap.

Alalahaning hindi kasama si Tomas ng iba pang mga Apostol nang unang magpakita sa kanila si Hesus. Kaya nang bumalik si Tomas at mabalitaang nagpakita si Hesus at hindi niya nasaksihan ang Kanyang pagpapakita, malinaw na sumama ang kanyang loob. Sa kasamaang-palad, ang kalungkutang nadama ni Tomas dahil wala siya nang magpakita ang Panginoon sa iba ay nag-iwan sa kanya ng sama ng loob sa halip na galak. Ito ang kasalanan ng inggit. Ang inggit ay isang uri ng kalungkutan dahil sa mga biyayang natatanggap ng iba ngunit hindi natin natatanggap. Ang nararapat sana ay nagalak si Tomas sa biyayang natanggap ng iba pang mga Apostol nang makatagpo nila ang Panginoong muling nabuhay. Ngunit sa halip, nanatili siyang malungkot dahil hindi niya nasaksihan ang pangyayaring ito. Sinabi niya, “Malibang makita ko ang bakas ng mga pako sa kanyang mga kamay at maipasok ko ang aking daliri sa mga bakas ng pako at ang aking kamay sa kanyang tagiliran, hindi ako maniniwala.”

Bakit wala si Tomas sa pakikipagtagpong ito sa ating Panginoon? Marahil ay dahil ito sa banal na pagkalinga, sapagkat nais ng Diyos na maging halimbawa si Tomas para sa atin. Kung gayon, isang halimbawang ipinakita ni Tomas ay dapat tayong mapagpakumbabang magalak sa mga pagpapalang tinatanggap ng iba kahit hindi rin natin natatanggap ang mga ito. Siyempre, kung naroon si Tomas, mas madali sana para sa kanya na makibahagi sa kagalakan. Ngunit, sa maraming paraan, ang hindi pagdalo ni Tomas ay nagbigay sa kanya ng higit na malaking pagkakataon. Isang pagkakataong hindi niya sinamantala.

Kapag nakikita mong tumatanggap ng mga biyaya mula sa Diyos ang iba, paano ka tumutugon? Marami ang agad na tumitingin sa kanilang sarili, na naghahangad na mabiyayaan din sila sa gayong paraan. Nakikipagbuno sila sa inggit. Iniisip nila, “Sana natanggap ko rin ang biyayang iyon.” Hindi laging madaling makita ang ganitong uri ng inggit. Dahil dito, ibinibigay sa atin si Tomas bilang isang saksi sa hindi natin dapat gawin sa ganitong kalagayan.

Siyempre, hindi naman masamang tao si Tomas, kaya naman nagpakita rin sa kanya si Hesus kalaunan. Sa pagkakataong iyon, binigkas ni Tomas ang mga salitang tradisyonal na sinasambit ng mga mananampalataya bilang debosyon sa Misa sa oras ng Konsagrasyon. Sinabi niya, “Panginoon ko at Diyos ko!” Pagkatapos ay magiliw na sinaway ni Hesus si Tomas sa pagsasabing, “Nananampalataya ka ba dahil nakita mo ako? Mapapalad ang mga hindi nakakita ngunit sumampalataya.” Ngunit ang magiliw na pagsaway na ito ay isang gawa ng pag-ibig, sapagkat nais ni Hesus na pagnilayan ni Tomas ang dahilan ng kanyang hindi paniniwala. Malinaw na nais ni Hesus na suriin ni Tomas ang kawalan ng paniniwalang dulot ng inggit, na tila humantong sa isang sadyang kawalan ng pananampalataya.

Pagnilayan mo ngayon ang banal na Apostol na ito. Ngayon, si Santo Tomas Apostol ay kabilang sa mga dakilang banal sa Kaharian ng Langit. Ginamit siya ng Diyos upang ituro sa atin ang mahahalagang aral na ito tungkol sa inggit, kababaang-loob, at pananampalataya. Nawa ang kanyang kahinaan, na lubusan niyang napagtagumpayan, ay makatulong sa iyo na suriin ang sarili mong pakikibaka sa pagkainggit sa mga pagpapalang natatanggap ng iba ngunit hindi mo natatanggap. Matuto kang laging magalak sa mga paraan ng pagkilos ng Diyos sa ating mundo at lumago sa kababaang-loob, upang kapag pinagpala ang iba sa mga paraang hindi mo nararanasan, tumugon ka gaya ng naging tugon ni Santo Tomas sa huli: “Panginoon ko at Diyos ko!”

Aking lubos na mapagbigay na Panginoon, ibinubuhos Mo ang Iyong mga pagpapala sa iba, araw at gabi. Habang nakikita ko ang mga pagpapalang iyon, tulungan Mo akong mapaglabanan ang lahat ng tukso ng inggit upang magalak ako sa Iyong biyayang ipinagkakaloob sa lahat. Ikaw ang aking Panginoon at aking Diyos, at nagpapasalamat ako sa Iyo sa bawat paraan ng pagpapala Mo sa aking buhay at sa buhay ng mga nasa paligid ko. Punuin Mo ako ng higit na malalim na pasasalamat, mahal na Panginoon, para sa bawat biyaya at pagpapalang nakikita ko araw-araw, lalo na sa mga biyayang hindi tuwirang ipinagkakaloob sa akin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Di-Natitinag na Katapatan

Kapistahan ni Santa Maria Magdalena, Hulyo 22

Nanatili si Maria sa labas ng libingan na umiiyak. Habang umiiyak, yumuko siya upang sumilip sa loob ng libingan at nakakita ng dalawang anghel na nakaputi, nakaupo sa pinaglagyan ng Katawan ni Jesus, isa sa ulunan at isa sa paanan. John 20:11–12

Sa pasimula ng Kanyang ministeryo, nagpalayas si Jesus ng pitong demonyo mula kay Maria ng Magdala. Dahil dito, naging bukod-tanging tapat na tagasunod siya ni Jesus. Malamang na isa siya sa Kanyang mga tagasunod na tumutustos sa mga pangangailangan ni Jesus at ng mga alagad mula sa sariling kabuhayan habang sila ay naglalakbay. Nakinig siya sa Kanyang mga turo, nasaksihan ang Kanyang mga himala, naroon nang Siya ay hatulan, tumayo sa paanan ng Krus kasama ang ina ni Jesus, tumulong sa paghahanda ng Kanyang katawan para sa paglilibing, at siya ang unang taong naitala sa Banal na Kasulatan na pinagpakitaan ni Jesus matapos ang Kanyang Muling Pagkabuhay.

Isinasalaysay ng Ebanghelyo para sa Misa ngayong araw ang pagpunta ni Maria sa libingan nang maagang-maaga noong Linggo upang tapusin ang pagpapahid ng pabango sa bangkay ni Hesus na nakahimlay sa libingan. Ngunit laking gulat niya nang makitang walang laman ang libingan. Kaya tumakbo siya upang ibalita ito sa mga Apostol, kaya si Maria Magdalena ang una sa Kanyang mga tagasunod na nagpatotoo sa Muling Pagkabuhay. Matapos ibalita ito sa mga Apostol, bumalik siya sa libingan kasama sina Pedro at Juan; at nang umalis na sina Pedro at Juan, nanatili siya sa labas ng libingan na umiiyak, gaya ng binanggit sa sipi ng Ebanghelyo sa itaas.

Maganda ang mga luha ni Maria. Ipinahahayag ng mga ito ang kanyang malalim na debosyon sa kanyang Panginoon. Hindi pa niya nauunawaan na Siya ay muling nabuhay, ngunit ang kanyang katapatan kay Hesus ay patotoo ng kanyang pagmamahal. Ibinalik ni Hesus ang kanyang dignidad. Pinalaya Niya siya mula sa pitong demonyong nagpahirap sa kanya. Malamang na dati siyang namuhay sa kasalanan, ngunit ngayon ay buong-buo siyang nakatalaga sa Tagapagligtas ng Sanlibutan.

Ang patotoo ni Maria Magdalena ay dapat magbigay-inspirasyon sa ating lahat. Bagaman kakaunti ang sinasapian ng pitong demonyo, lahat tayo ay pinahihirapan sa iba’t ibang paraan. Lahat tayo ay nagkakasala. Lahat tayo ay mahina. Lahat tayo ay may nakaraang pinagsisisihan. At lahat tayo ay inaanyayahang magpakabuti. Para kay Maria, ang “pagpapakabuti” ay ang paghahandog ng kanyang buhay kay Hesus nang may lubos na katapatan. Hindi niya inalintana kung makita man siya ng mga maykapangyarihan sa paanan ng Krus. Kung usigin man nila siya dahil dito, hindi iyon mahalaga. Nanatili siyang tapat. Hindi niya inalintana kung ligaligin man siya ng mga kawal nang pumunta siya sa libingan upang pahiran ng pabango ang katawan ni Hesus—ang iniisip lamang niya ay ang huling gawang iyon ng pagmamahal na maihahandog niya sa Kanya. At nang makita niya ang muling nabuhay na si Hesus at akalaing Siya ang hardinero, hindi niya inalintana kung makita man Siya nitong nagdadalamhati at lumuluha—nais lamang niyang makita ang katawan ng kanyang Panginoon.

Dahil sa kanyang di-natitinag na katapatan, binigyan siya ni Hesus ng isang kaloob na higit pa sa kayang isipin. Nagpakita Siya sa kanya matapos Siyang muling mabuhay mula sa mga patay, at isinugo siya upang maging apostol sa mga Apostol. Isinugo Niya siya sa mga Apostol upang sabihin sa kanila na si Hesus ay muling nabuhay at naghahanda nang pumunta sa Kanyang Ama sa Langit.

Pagnilayan mo ngayon ang banal na kaluluwa ng babaeng ito. Isa siyang nagsisising makasalanan na lubusang nagbago ng kanyang buhay. Inialay niya ang lahat kay Hesus at, bilang kapalit, tumanggap siya ng higit pa. Sa Langit, walang-hanggang kakapit si Maria Magdalena kay Hesus at sasamba sa Kanyang Kamahal-mahalang Puso. Nawa tayong lahat ay magsikap na tularan siya sa pamamagitan ng pagtalikod sa ating sariling buhay ng kasalanan at pagiging tapat sa ating Panginoon nang walang pag-aalinlangan.

Aking Panginoong muling nabuhay, una Kang nagpakita kay Maria Magdalena matapos ang Iyong Muling Pagkabuhay. Inaanyayahan Mo siya ngayon na makibahagi sa Iyong maluwalhating buhay sa Langit. Tulungan Mo akong matuto sa kanya sa pamamagitan ng pagtalikod sa lahat ng kasalanan at pagiging lubos na tapat sa Iyo. Nawa ang aking katapatan sa Iyo, mahal na Panginoon, ay maging ganap at hindi matitinag, upang balang araw ay makibahagi rin ako sa kaluwalhatian ng Iyong Muling Pagkabuhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Landas Patungo sa Kaharian

Kapistahan ni Santiago Apostol, Hulyo 25

“Hindi ninyo alam ang inyong hinihingi. Kaya ba ninyong inumin ang kalis na iinumin ko?” Sinabi nila sa kanya, “Kaya namin.” Sumagot siya, “Tunay ngang iinumin ninyo ang aking kalis, ngunit ang maupo sa aking kanan at sa aking kaliwa ay hindi ako ang magpapasiya, kundi ito ay para sa mga pinaghandaan ng aking Ama.”  Matthew 20:22–23

Si Santiago ay kapatid ng minamahal na alagad na si Juan at anak nina Zebedeo at Salome. Tinawag ni Hesus sina Santiago at Juan habang kasama nila ang kanilang ama sa bangka, nagkukumpuni ng kanilang mga lambat. Agad silang tumugon sa tawag ni Hesus: “…iniwan nila ang kanilang amang si Zebedeo sa bangka kasama ang mga upahang manggagawa at sumunod sa kanya” (Mark 1:20). Naroon si Santiago nang muling buhayin ang anak na babae ni Jairo at noong Pagbabagong-anyo, at ilang ulit pa siyang nabanggit sa mga Ebanghelyo. Sa Mga Gawa ng mga Apostol, kinilala si Santiago bilang unang Apostol na nag-alay ng kanyang buhay bilang martir, nang papugutan siya ng ulo ni Herodes sa Jerusalem noong taong 44 AD (Tingnan ang Acts 12:2).

Kabilang sa iba pang pagbanggit kay Santiago sa mga Ebanghelyo ang siping nasa itaas, kung saan hiniling ni Salome, ang ina nina Santiago at Juan, kay Hesus ang natatanging pabor na pahintulutan ang kanyang dalawang anak na maupo sa kaliwa at kanan Niya sa Kanyang Kaharian. Nang hilingin niya ito para sa kanyang dalawang anak, bumaling si Hesus sa kanila at nagtanong kung kaya nilang inumin ang kalis na Kanyang iinumin. Sumagot sila, “Kaya namin.” At bagaman mapangahas ang kahilingang ito nila at ng kanilang ina, may tapang at kabanalan din sa kanilang hinihiling.

Bago ang siping ito, habang naglalakbay si Hesus patungong Jerusalem kasama ang Labindalawa, ipinaliwanag Niya sa kanila ang kahihinatnang naghihintay sa Kanya. “Narito, umaahon tayo sa Jerusalem, at ang Anak ng Tao ay ibibigay sa mga punong saserdote at mga eskriba, at hahatulan nila siya ng kamatayan, at ibibigay siya sa mga Hentil upang kutyain, hagupitin, at ipako sa krus, at siya ay muling bubuhayin sa ikatlong araw” (Matthew 20:18–19). Ito ang ikatlong pagkakataong ipinaliwanag ito ni Hesus sa Labindalawa, kaya marahil ay nagsimula na itong tunay na tumimo sa kanilang kamalayan. Sa ganitong konteksto hiniling nina Santiago at Juan na manatiling malapit kay Hesus sa Kanyang misyon ng pagtatatag ng Kanyang Kaharian, bagaman ipinaliwanag ni Hesus na ang landas patungo sa Kahariang iyon ay ang Kanyang pagdurusa at kamatayan.

Dapat matuto ang bawat isa sa atin kina Santiago at Juan. Bagaman maaaring may halong pagkamakasarili ang kanilang kahilingan, matapang din ito. Ipinakita nitong hindi sila natakot sa paunang pahayag ni Hesus tungkol sa Kanyang pagpapakasakit. Sa halip, ninais nilang makibahagi rito at handa silang tiisin ang anumang kinakailangan upang makabahagi sa kaluwalhatian ng darating na Kaharian.

Pagnilayan ngayon ang paghahain ng katulad na kahilingan sa ating Panginoon. Sabihin sa Kanya na nais mong maging malapit sa Kanya sa Kanyang Kaharian, at gawin ito nang lubos na nalalamang ang landas patungo sa kaluwalhatiang ito ay ang pag-inom sa kalis ng walang pag-iimbot na pagsasakripisyong ininom ni Kristo. Makakamit ito sa pamamagitan ng buong tapang na pagsunod sa Kanya, anuman ang hingin nito sa iyo. Kung nangangahulugan iyon ng pagdurusa at pag-uusig, tanggapin mo. Kung nangangahulugan iyon ng malaking sakripisyo, tanggapin mo. Kung nangangahulugan iyon ng pagtalikod sa ilang inaasam at pinapangarap, tanggapin mo. Ilarawan ang iyong sarili na naglalakad kasama ng mga alagad na ito at ni Hesus sa daan patungong Jerusalem, kung saan iaalay ng ating Panginoon ang Kanyang buhay bilang sakripisyo. Di-magtatagal ay susunod si Santiago, na mamamatay sa tabak ni Herodes. Sabihin ang “Oo” sa anumang hinihingi sa iyo ng ating Panginoon at italaga ang iyong sarili sa pag-inom sa kalis ng walang pag-iimbot at mapagsakripisyong pag-ibig. Sa paggawa nito, makakabahagi ka sa kaluwalhatian ng Kaharian ng Langit.

Aking maluwalhating Hari, inaanyayahan Mo ang lahat ng tao na makibahagi sa Iyong darating na maluwalhating Kaharian. Nawa’y makapasok ako sa Kahariang iyon kasama ng lahat ng mga santo at lubos na makabahagi sa kaluwalhatian nito. Pinipili ko ang landas na patungo sa Kahariang iyon at kusang-loob kong iniaalay ang aking buhay bilang sakripisyo sa Iyo at para sa kapwa. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Isang Banal at Di-Perpektong Pamilya

Paggunita kina Santa Marta, Santa Maria at San Lazaro, Hulyo 29

Marami sa mga Judio ang pumunta kina Marta at Maria upang makiramay sa kanila tungkol sa kanilang kapatid [Lazarus, who had died]. Nang mabalitaan ni Marta na dumarating si Jesus, lumabas siya upang salubungin Siya; ngunit nanatili si Maria sa bahay. Sinabi ni Marta kay Jesus, “Panginoon, kung narito Ka lamang, hindi sana namatay ang kapatid ko. Ngunit kahit ngayon, alam kong anumang hingin Mo sa Diyos ay ipagkakaloob Niya sa Iyo.” John 11:19–22

Ang paggunita sa araw na ito ay medyo bago pa sa ating Simbahan. Noong 2021, pinalitan ni Papa Francisco ang Paggunita kay Santa Marta ng paggunita na ito bilang parangal sa tatlong magkakapatid: sina Marta, Maria at Lazaro. Sa pagpapaliwanag sa dahilan ng bagong paggunita na ito, sinabi ng Kongregasyon para sa Banal na Pagsamba: “Bukas-palad Siyang pinatuloy ni Marta, matamang nakinig si Maria sa Kanyang mga salita, at agad na lumabas si Lazaro mula sa libingan sa utos Niya na humamak sa kamatayan.” Bukod dito, ang tatlong magkakapatid na ito ay nagbigay sa ating lahat ng patotoo sa Ebanghelyo. Ipinakita nila sa atin kung paano maging mga Kristiyano sa kabila ng ating mga di-kasakdalan. Ginawa nila ito sa pamamagitan ng pagtanggap kay Jesus sa kanilang tahanan, matamang pakikinig sa Kanya, at paniniwalang Siya ang Muling Pagkabuhay at ang Buhay.

Bawat isa sa tatlong magkakapatid na ito ay may natatanging pagkatao at minahal si Jesus sa kani-kaniyang paraan. Bagaman kakaunti ang nasasabi tungkol sa personal na pakikitungo ni Lazaro kay Jesus, may ilang kapaki-pakinabang tayong nalalaman tungkol kina Marta at Maria. Sa isang salaysay sa Ebanghelyo, nagreklamo si Marta kay Jesus na ipinaubaya sa kanya ng kanyang kapatid ang lahat ng pagluluto. Magiliw siyang itinuwid ni Jesus. Si Maria naman ay nagbigay ng patotoo ng malalim na panalangin at pagmamahal kay Jesus sa pamamagitan ng pag-upo sa Kanyang paanan at pakikinig sa Kanya. Gayunman, sa salaysay ng muling pagbuhay kay Lazaro, nagpalit ang kanilang mga papel. Si Marta ang lumabas upang salubungin si Jesus at nagpahayag ng kanyang malalim na pananampalataya sa Kanya. Si Maria naman ay nakabalitang dumarating si Jesus ngunit tila nanatili sa bahay dahil masama ang kanyang loob.

Marahil ang pinakamakatutulong na paraan ng pagninilay tungkol sa magkakapatid na ito ay ang pagkilala sa dalawang bagay. Una, sila ngayon ay mga banal sa Langit na nagtatamasa ng walang hanggang kaligayahan at kaluwalhatian. Ikalawa, noong narito sila sa lupa, sila ay mga taong may pananampalataya at pagmamahal, ngunit malinaw ding hindi sila sakdal. Kaya naman, may dalawang aral ang kanilang patotoo para sa atin. Umaasa tayong makabahagi sa kaluwalhatiang tinatamasa nila ngayon, at nagtitiwala tayong mangyayari ito kung makikipagkaibigan din tayo sa ating Panginoon at tatanggapin Siya sa ating mga tahanan, sa kabila ng ating mga di-kasakdalan.

Pagnilayan mo ngayon ang banal ngunit di-sakdal na pamilyang ito. Ang mga di-kasakdalan at hayag na kahinaan ng tatlong magkakapatid na ito ay dapat magpalakas ng ating loob na magpatuloy sa pagsasabuhay ng pananampalataya kapag hindi rin maayos ang lahat sa ating buhay. Maraming dahilan kung bakit tayo maaaring panghinaan ng loob o makadamang mag-alinlangan o sumuko kung minsan. Marahil ay hindi maayos ang lahat sa loob ng Simbahan—o sa mismong simbahang iyong dinadaluhan. Marahil ay nahihirapan kang mahalin ang isang kapamilya. Marahil ay may pinagdaraanan kang suliraning emosyonal. Marahil ay may kasalanang tila hindi mo kayang mapagtagumpayan. Marahil ay nahihirapan ka dahil sa isang karamdaman at nagtataka kung bakit ito pinahintulutan ng Diyos. Kung nararanasan mo ang alinman sa mga ito, o anumang iba pang anyo ng di-kasakdalan, humugot ka ng inspirasyon sa pamilyang ito nina Marta, Maria at Lazaro. Anyayahan si Jesus sa tahanan ng iyong puso, sa tahanan ng iyong pamilya, at saan ka man magpunta. Darating Siya, magiliw kang itutuwid kung kinakailangan, at ipagkakaloob sa iyo ang kaloob na bagong buhay, na ibabangon ka mula sa iyong mga kasalanan at kahinaan.

Panginoon, nakipagkaibigan Ka sa karaniwang pamilyang ito nina Marta, Maria at Lazaro. Dinalaw Mo ang kanilang tahanan, tinanggap ang kanilang magiliw na pagpapatuloy, magiliw silang itinuwid kung kinakailangan, at sa huli ay ibinangon sila tungo sa bagong buhay ng walang hanggang kaluwalhatian. Nawa’y tanggapin din Kita sa tahanan ng aking kaluluwa, sa aking pamilya, at sa bawat aspeto ng aking buhay. Mangyaring lumapit Ka sa akin at ibangon ako tungo sa panibagong buhay ng biyaya. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Iyong Ina sa Langit

Paggunita sa Mahal na Birheng Maria, Ina ng Simbahan—Lunes pagkatapos ng Pentekostes

Nakatayo sa tabi ng krus ni Hesus ang Kanyang ina at ang kapatid ng Kanyang ina, si Maria na asawa ni Cleofas, at si Maria Magdalena. Nang makita ni Hesus ang Kanyang ina at ang alagad na Kanyang minamahal na naroon, sinabi Niya sa Kanyang ina, “Babae, narito ang iyong anak.” Pagkatapos ay sinabi Niya sa alagad, “Narito ang iyong ina.” At mula sa oras na iyon, tinanggap siya ng alagad sa kanyang tahanan. John 19:25–27

Ang paggunita na ipinagdiriwang natin ngayon, na idinagdag ni Papa Francisco sa Kalendaryong Liturhiko ng Roma noong 2018, ay nagbibigay-diin sa katotohanang ang Mahal na Birheng Maria ay hindi lamang Ina ng Persona ni Kristo, at samakatuwid ay Ina ng Diyos, kundi siya rin ang Ina ng Simbahan, ibig sabihin, Ina ng lahat ng mananampalataya. Ang Mahal na Birheng Maria ay iyong ina. At bilang iyong ina, siya ay tunay na magiliw, mahabagin, mapag-aruga at maawain, na ipinagkakaloob sa iyo ang lahat ng nais ipagkaloob ng isang ganap na ina. Siya ang pinakamasigasig sa lahat ng ina at gagawin niya ang lahat upang ipagtanggol ang kanyang mga anak. Siya ay isang inang lubos na nakatuon sa iyo, na kanyang minamahal na anak.

Inilalarawan ng sipi ng Ebanghelyong pinili para sa paggunita na ito ang ating Mahal na Ina na nakatayo sa paanan ng Krus. Wala siyang ibang nanaising kalagyan kundi sa mismong paanan ng kanyang Anak habang tinitiis Niya ang Kanyang huling paghihirap. Hindi siya tumakas dahil sa takot. Hindi siya nadaig ng dalamhati. Hindi siya nagmukmok sa awa sa sarili. Sa halip, nanatili siya sa tabi ng kanyang Anak taglay ang ganap na pag-ibig at lakas ng isang inang mapagmahal, mapag-aruga, mahabagin at tapat.

Habang nakatayo siya sa tabi ng kanyang Anak sa oras ng Kanyang paghihirap at kamatayan, bumaling si Hesus sa kanya at ipinagkatiwala si Apostol Juan sa kanyang pagkalinga bilang ina. Mula sa mga sinaunang Ama ng Simbahan hanggang sa pinakabagong mga turo ng Simbahan ngayon, ang pagkilos na ito ni Hesus na ipagkatiwala si Juan kay Maria at si Maria kay Juan ay nauunawaan bilang pagtitiwala sa lahat ng mananampalataya sa maka-inang pagkalinga ni Inang Maria. Samakatuwid, si Inang Maria ay hindi lamang Ina ng Manunubos, na si Kristo mismo, kundi nagiging Ina rin siya ng lahat ng tinubos, ina nating lahat, ang Ina ng Simbahan.

Pagnilayan ang espirituwal na ina na mayroon ka sa Langit. Ang ina ay nagbibigay ng buhay. Ipinagkatiwala sa iyong ina sa Langit ang tungkuling ipagkaloob sa iyo ang bagong buhay ng biyaya na nakamit sa pamamagitan ng Krus. At bilang iyong ina, wala siyang ipagkakait sa iyo na makabubuti sa iyo. Ang ina ay magiliw din sa kanyang mga anak. Ang Kalinis-linisang Puso ng ating ina sa Langit ay puspos ng pinakamatinding pagmamahal at paggiliw sa iyo. Bagaman hindi pisikal ang kanyang mga haplos, higit na malalim ang mga ito. Hinahaplos ka niya ng lambing ng biyayang ibinabahagi niya sa iyo habang nananalangin ka at dumudulog sa kanya sa iyong pangangailangan. Ipinagkakaloob niya sa iyo ang biyaya ng kanyang Anak, na ibinuhos sa Krus nang dumaloy ang dugo at tubig bilang bukal ng awa. Ibinubuhos sa iyo ni Inang Maria ang awang iyon gaya ng gagawin ng isang magiliw at mapagmahal na ina. Wala siyang ipinagkakait.

Kung hindi mo batid ang pag-ibig na nasa puso ng ating Mahal na Ina para sa iyo, gamitin ang paggunita na ito bilang pagkakataon upang palalimin ang iyong pagkaunawa sa kanyang papel sa iyong buhay. Maraming anak ang hindi nagpapahalaga sa kanilang mga ina at hindi lubos na nauunawaan ang lalim ng kanilang pag-ibig. Gayon din tayo sa ating Ina sa Langit. Hindi natin lubos na mauunawaan ang kanyang pag-ibig at ang kanyang patuloy na pagkilos bilang ina sa ating buhay hangga’t hindi natin siya nakakapiling nang harapan sa Langit.

Pagnilayan ngayon si Inang Maria na nakatayo sa iyong tabi sa bawat sandali ng iyong buhay. Masdan mo siya roon sa iyong mga kagalakan at kalungkutan, sa mga sandali ng tukso at pakikibaka, sa mga sandali ng kalituhan at kalinawan. Masdan mo siya roon sa iyong tabi, na ipinagkakaloob sa iyo ang bawat mabuting kaloob na espirituwal sa panahong higit mo itong kailangan. Siya ay isang tunay na ina, at karapat-dapat siya sa iyong pag-ibig at pasasalamat.

Pinakamamahal kong Ina, nanatili ka sa tabi ng iyong Anak nang may di-natitinag na katapatan at pagmamahal. Inalagaan mo Siya, inaruga, at hindi kailanman iniwan. Ako rin ay iyong minamahal na anak. Nagpapasalamat ako sa iyong mapagmahal na katapatan sa akin at binubuksan ko ang aking puso sa biyaya ng iyong Anak na ipinagkakaloob mo sa akin sa buong buhay ko. Tulungan mo akong maging higit na mapagmatyag sa iyong maka-inang pagkalinga at lumago araw-araw sa pasasalamat sa iyong presensya sa aking buhay. Inang Maria, ipanalangin mo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Kakanyahan ng Kabanal-banalang Trinidad

Dakilang Kapistahan ng Kabanal-banalang Santatlo

“Ibinigay na sa akin ang lahat ng kapangyarihan sa langit at sa lupa. Kaya humayo kayo at gawin ninyong mga alagad ang lahat ng bansa, binyagan ninyo sila sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo, at turuan silang tuparin ang lahat ng iniutos ko sa inyo. At narito, ako ay kasama ninyo sa tuwina, hanggang sa katapusan ng panahon.” Matthew 28:19–20 (Ebanghelyo sa Taon B)

Sa lahat ng dakilang kapistahang ipinagdiriwang natin sa Simbahan sa buong taon, ang Dakilang Kapistahan ngayon ay naghaharap sa atin ng isang Misteryong napakalalim at lampas sa ating pagkaunawa, anupa’t gugugulin natin ang ating kawalang-hanggan sa walang-hanggang pagninilay. Ang Trinidad, ang buhay ng Ama, Anak at Espiritu Santo, ay hindi kailanman maluluma, hindi kailanman lubos na mauunawaan, at magiging dahilan ng ating walang-hanggang pagsamba at kagalakan. Bagaman gumamit ang Simbahan ng mga konseptong pilosopikal upang ipaliwanag ang Trinidad, walang konsepto o paglalarawan ng tao ang makapagpapaliwanag nang lubos kung Sino ang Diyos. Bagaman maituturo natin ang ilang pangkalahatang katotohanan tungkol sa Diyos, hindi natin kailanman mailalarawan nang lubos ang panloob na kakanyahan, lalim, kagandahan at walang-hanggang kapangyarihan ng Trinidad.

Habang isinasaalang-alang natin ang katotohanang iyon, mahalagang maunawaan na ang Trinidad ay hindi una sa lahat isang teolohikal na misteryong sinisikap nating bigyang-kahulugan. Sa halip, ang Trinidad ay una sa lahat isang pakikipagkaisa ng mga Persona na inaanyayahan tayong makilala. Hindi natin nakikilala ang Diyos pangunahin sa pamamagitan ng pangangatwiran ng isip. Nakikilala natin ang Diyos sa pamamagitan ng pakikipagkaisa sa Kanya sa panalangin. Bagaman lubhang kapaki-pakinabang at mahalaga ang teolohiya, ang kakanyahan ng Diyos ay higit sa alinman at sa lahat ng konseptong pilosopikal na kaya nating bigyang-kahulugan.

Ang Ama, Anak at Espiritu Santo ay mga Persona. At bilang mga Persona, nais Nilang makilala natin Sila. At nais Nilang makilala natin Sila pangunahin sa pamamagitan ng isang buhay ng malalim at matalik na panalangin. Siyempre, ang pananalangin sa Isang Persona ay pananalangin sa lahat, sapagkat Sila ay Iisang Diyos. Gayunman, tinatawag tayo sa isang ugnayan ng pag-ibig sa Ama, sa Anak at sa Espiritu Santo. At bagaman maaaring hindi lubos na maunawaan ng ating mahinang pag-iisip ang kakanyahan ng Diyos, aakayin Niya tayo sa lalong malalim na pagkakilala sa Kanya kung hahayaan natin Siya.

Madalas magsimula ang panalangin sa pagbigkas ng mga dasal, pagninilay sa Banal na Kasulatan, at pakikinig. Ngunit ang tunay na panalangin ay higit na malalim. Ang tunay na panalangin ay mapagnilay na panalanging humahantong sa pakikipagkaisa sa Diyos. Diyos lamang ang makapagsisimula ng ganitong uri ng panalangin sa ating buhay, at Diyos lamang, sa pamamagitan ng malalim na anyong ito ng panalangin, ang makapagkakaloob ng Kanyang sarili sa atin ayon sa kung Sino Siya. Ipinaliliwanag ng ilan sa mga pinakadakilang mistiko ng ating Simbahan, tulad nina San Juan de la Cruz at Santa Teresa ng Ávila, sa kanilang mistikong teolohiya na ang pinakamalalim na pagkakilala sa Diyos ay hindi nagmumula sa mga konsepto o larawan. Sa katunayan, kung nais nating makilala ang Diyos sa Kanyang kakanyahan, dapat nating hayaan Siyang alisin ang bawat konsepto natin kung Sino Siya upang maibuhos sa ating isipan ang dalisay na liwanag ng Kanyang kakanyahan. Ang pagkakilalang ito, ayon sa kanila, ay higit pa sa pag-alam “tungkol” sa Diyos. Ito ang simula ng pagkakilala “sa” Diyos.

Pagnilayan ngayon ang Kabanal-banalang Trinidad. Habang ginagawa mo ito, manalangin sa Diyos at humiling ng mas malalim at mas matalik na pagkakilala sa Kanya. Hilingin sa Kanya na ipagkaloob sa iyo ang Kanyang banal na pag-ibig at buksan ang iyong isip at puso sa mas malalim na pagkaunawa kung Sino Siya. Sikaping magpakumbaba sa harap ng dakilang Misteryo ng panloob na buhay ng Diyos. Ang pagpapakumbaba sa harap ng Misteryo ng Diyos ay nangangahulugang alam natin kung gaano kakaunti ang nalalaman natin tungkol sa Kanya at kung gaano kababaw ang pagkakilala natin sa Kanya. Ngunit ang mapagpakumbabang katotohanang iyon ay tutulong sa iyo na higit na mapalapit sa mas malalim na ugnayan ng pag-ibig na siyang panawagan sa iyo.

Kabanal-banalang Santatlo, Ama, Anak at Espiritu Santo, akayin Mo ako tungo sa isang ugnayan ng pag-ibig sa Iyo na iisang Diyos at tatlong banal na Persona. Nawa ay lalo kong makilala at mahalin sa bawat araw ang misteryo at kagandahan ng Iyong buhay sa pamamagitan ng kaloob na mistikong panalanging nagpapabago ng buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Paghanga at Banal na Pagkamangha sa Harap ng Eukaristiya

Dakilang Kapistahan ng Kabanal-banalang Katawan at Dugo ni Kristo

Habang sila ay kumakain, kumuha siya ng tinapay, binigkas ang pagpapala, pinagpira-piraso ito, ibinigay sa kanila, at sinabi, “Kunin ninyo ito; ito ang aking katawan.” Pagkatapos ay kumuha siya ng isang kalis, nagpasalamat, at ibinigay sa kanila, at silang lahat ay uminom mula rito. Sinabi niya sa kanila, “Ito ang aking dugo ng tipan, na ibubuhos para sa marami.” Mark 14:22–24 (Ebanghelyo sa Taon B)

Sa Banal na Misa, matapos bigkasin ng pari ang mga salita ng konsagrasyon, na nagpapabago sa tinapay at alak upang maging Katawan at Dugo, Kaluluwa at Pagka-Diyos ni Hesukristo na ating Panginoon, lumuluhod siya sa isang tuhod, tumatayo, at pagkatapos ay sinasabi, “Ang misteryo ng pananampalataya.” Ano ang “misteryo ng pananampalataya?” Kadalasan, kapag sinasabi nating ang isang bagay ay isang misteryo, ang ibig nating sabihin ay hindi pa alam ang kasagutan ngunit may ilang palatandaang makatutulong upang malutas ang misteryo. At kapag nalutas na ang misteryo, nagiging malinaw ang lahat at hindi na ito isang misteryo.

Ibang-iba naman ang “misteryo ng pananampalataya.” Binibigkas ang mga salitang ito sa Misa kaagad pagkatapos ng konsekrasyon upang akayin ang mga mananampalataya sa banal na pagkamangha at paghanga sa katatapos lamang maganap. Ngunit ang misteryong ito ay makapagdudulot lamang ng paghanga at pagkamangha kung ang katotohanan ng katatapos lamang maganap ay nauunawaan sa pamamagitan ng kaloob na pananampalataya. Ang pananampalataya ay ang pagkaalam at paniniwala nang hindi namamalas ang katotohanang nasa harap natin sa pamamagitan ng ating limang pandama o ng lohikal na paghihinuha. Sa madaling salita, ang pananampalataya ay nagdudulot ng tunay na kaalaman tungkol sa isang espirituwal na katotohanan na maaari lamang makilala, maunawaan at paniwalaan sa pamamagitan ng espirituwal na kabatiran. Kaya, kung dumadalo tayo sa Misa at pinagkalooban ng kaalamang dulot ng pananampalataya, sa sandaling maganap ang konsekrasyon ng tinapay at alak, ibubulalas natin sa ating kalooban, “Panginoon ko at Diyos ko!” Malalaman nating ang Diyos Anak ay naroroon sa ating harapan sa isang nakatalukbong na paraan. Hindi ito namamalas ng ating mga mata, ni naihahayag sa atin ng alinman sa ating mga pandama ang dakilang katotohanang nasa harap natin. Hindi natin mahihinuha sa pamamagitan ng katwiran ang katatapos lamang maganap. Sa halip, nakikilala at pinaniniwalaan nating ang Anak ng Diyos, ang Tagapagligtas ng Sanlibutan, ay naroroon na ngayon sa ating harapan sa Kanyang kabuuan, sa ilalim ng tabing ng tinapay at alak lamang.

Bukod sa banal na presensya ng ating Panginoon at ating Diyos, ang buong Misteryo ng ating Katubusan ay nagiging naroroon din. Sinasabi sa atin ni Papa San Juan Pablo II na sa sandaling ito ay may isang “pagkakaisa sa panahon” na nag-uugnay sa Misteryong Paskuwal, samakatuwid, ang Buhay, Kamatayan at Muling Pagkabuhay ni Hesus, sa bawat sandaling ipinagdiriwang ang Eukaristiya at nagiging naroroon sa pamamagitan ng mga salita ng konsagrasyon. At ang pagkakaisang iyon sa pagitan ng bawat Misa at ng Misteryong Paskuwal ay “umaakay sa atin sa malalim na pagkamangha at pasasalamat” (Ecclesia de Eucharistia, #5). Nadarama at nararanasan mo ba ang malalim na pagkamangha at pasasalamat na ito sa tuwing dumadalo ka sa Banal na Sakripisyo ng Misa? Napagtatanto mo ba, habang dumadalo ka sa Misa at binibigkas ang mga salita ng konsagrasyon, na ang buong Misteryo ng iyong katubusan ay nagiging naroroon sa iyong harapan, nakatago sa iyong mga mata ngunit nakikita ng iyong kaluluwa sa pamamagitan ng pananampalataya? Nauunawaan mo ba na ang Diyos, ang Ikalawang Persona ng Kabanal-banalang Trinidad, ang bumababa sa atin upang manahan sa piling natin sa sandaling iyon sa maluwalhating Sakramentong ito?

Pagnilayan ngayon ang nakatago ngunit tunay na Misteryo ng Pananampalataya. Hayaan mong mapuspos ka ng paghanga at pagkamangha sa pagdiriwang na binigyan kang pribilehiyong daluhan. Hayaang lumago ang iyong pananampalataya sa Kabanal-banalang Eukaristiya sa pamamagitan ng pagiging bukas sa pagpapalalim ng kaloob na ito ng pananampalataya sa pamamagitan ng espirituwal na kabatiran at paniniwala. Masdan ang dakilang Kaloob na ito ng Eukaristiya sa mga mata ng pananampalataya at maaakay ka tungo sa paghanga at pagkamanghang nais ipagkaloob sa iyo ng Diyos.

Aking laging maluwalhating Panginoon sa Eukaristiya, tunay akong naniniwala na naririto Ka, nagiging naroroon sa aming daigdig sa ilalim ng anyo ng tinapay at alak, sa tuwing ipinagdiriwang ang Banal na Misa. Puspusin Mo ako ng mas malalim na pananampalataya sa Banal na Kaloob na ito, mahal kong Panginoon, upang mapuspos ako ng paghanga at pagkamangha sa tuwing nasasaksihan ko ang banal na Konsekrasyong ito. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Bukal ng Awa

Dakilang Kapistahan ng Kamahal-mahalang Puso ni Jesus

Ngunit nang dumating sila kay Jesus at makitang patay na Siya, hindi na nila binali ang Kanyang mga binti, subalit inulos ng isang kawal ang Kanyang tagiliran ng sibat, at kaagad na dumaloy ang dugo at tubig. Juan 19:33–34

Ang Ebanghelyo ni Juan ay puno ng malalalim na espirituwal na larawan at simbolismo. Malinaw na ang mga larawan at simbolismong ito ay kinasihan ng Diyos upang bigyan tayo ng espirituwal na pagkaing mapagninilayan at mapagbubulay-bulayan. Isa sa mga larawang ito ang inihahandog sa atin ngayon habang ipinagdiriwang natin ang Dakilang Kapistahan ng Kamahal-mahalang Puso ni Hesus.

Habang nakabayubay sa kani-kanilang krus si Hesus at ang dalawang salarin sa magkabilang panig Niya, dumating ang mga kawal upang madaliin ang kanilang kamatayan sa pamamagitan ng pagbali sa kanilang mga binti upang mas mabilis silang malagutan ng hininga. Ngunit nang lumapit sila kay Hesus, patay na Siya. Kaya itinarak ng isa sa mga kawal, na ayon sa tradisyon ay nagngangalang Longino, ang kanyang sibat sa tagiliran ni Hesus, at dumaloy ang dugo at tubig. Sa ilang tradisyon, si Longino ang senturyong sumigaw matapos mamatay si Hesus, “Tunay na ito ang Anak ng Diyos!” (Tingnan ang Mateo 27:54.) Sinasabi naman ng ibang tradisyon na nagbalik-loob siya nang sandaling iyon, kaya siya ang naging unang yumakap sa Kristiyanismo. At ayon pa sa ibang tradisyon, malabo ang paningin ni Longino, at ang dugo at tubig mula sa tagiliran ni Hesus ay tumulo sa kanyang mga mata at nagpagaling sa kanya. Totoo man o hindi ang mga tradisyong ito, alam nating tinusok ang tagiliran ni Hesus at dumaloy ang dugo at tubig.

Ang simbolismo ng pangyayaring ito ay higit pa sa isang sagisag lamang ng tao. Ito ay kasangkapan ng malalim na espirituwal na katotohanang nagaganap nang sandaling iyon. Nang tinusok ang Kamahal-mahalang Puso ni Hesus, ang dugo at tubig na dumaloy ay ang bagong buhay-sakramental ng Simbahan. Ang Dugo ay ang Kabanal-banalang Eukaristiya at ang Tubig ay ang kaloob ng Binyag. At nang si Hesus ay “nalagutan ng hininga” at “ipinagkaloob ang Kanyang Espiritu” bago nito, ipinagkaloob ang Sakramento ng Kumpil.

Kapag ipinagdiriwang natin ang mga Sakramentong iyon ngayon, madaling ituring ang mga ito bilang mga sagisag lamang ng ating pinakikibahagian. Ngunit sa ating Kristiyanong Tradisyon, higit pa rito ang mga Sakramento. Ang sagisag ay siya ring katotohanan. Ito ang kasangkapan ng isinasagisag nito. Kaya sa tuwing nasasaksihan natin ang isang Binyag o nakikibahagi tayo sa Banal na Eukaristiya, sa paraang mistiko ay naroroon tayo kasama ni Longino, tinatanggap ang biyaya at awa ng ating katubusan na dumadaloy mula sa sugatang tagiliran ni Hesus upang pagalingin tayo at gawing ganap.

Sa pisikal na pananaw, ang puso ng tao ay isang sangkap ng katawan na nagbobomba ng dugo sa buong katawan. Ngunit sa espirituwal na pananaw, yamang tayo ay kapwa katawan at kaluluwa, ang puso ng tao ay bukal din ng ating buhay. Kung wala ito, mamamatay tayo sa pisikal at espirituwal. Gayundin ang Kamahal-mahalang Puso ni Hesus. Hindi lamang ito isang pisikal na pusong tinusok ng sibat noong unang panahon. Ito rin ngayon ang bukal ng ating patuloy na buhay-espirituwal, at kung wala ang Kamahal-mahalang Puso ni Hesus na puspos ng Awa, mamamatay tayo sa ating mga kasalanan.

Pagnilayan ngayon ang Kamahal-mahalang Puso ni Hesus. Tingnan ang Kanyang Puso bilang patuloy na bukal ng iyong bagong buhay sa biyaya. Unawain na ang Kanyang Puso ay higit pa sa isang sagisag ng Kanyang biyaya at awa; ito ang espirituwal na pinagmumulan at bukal ng awang iyon. Sa panalangin, ilagay ang iyong sarili sa harap ng Kanyang Krus sa araw na ito, at hayaang balutin ka ng dugo at tubig na dumadaloy mula sa Kanyang sugatang tagiliran upang ikaw rin ay manampalataya.

Kamahal-mahalang Puso ni Hesus, ibinuhos Mo sa sanlibutan ang pag-ibig at awa ng Iyong biyayang nagpapabago sa pamamagitan ng dugo at tubig na umagos mula sa Iyong nasugatang tagiliran. Tulungan Mo akong pagnilayan ang bukal na ito ng awa at malukuban nito sa pamamagitan ng kaloob ng mga Sakramento. Nawa’y lagi akong maging bukas sa lahat ng nais Mong ipagkaloob sa akin sa pamamagitan ng mahahalaga at nagpapabagong kasangkapang ito ng Iyong pag-ibig. Kamahal-mahalang Puso ni Hesus, maawa Ka sa amin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Puso ng Ganap na Pag-ibig

Paggunita sa Kalinis-linisang Puso ni Maria

Bumaba siyang kasama nila at nagtungo sa Nazaret, at naging masunurin sa kanila; at iningatan ng kanyang ina ang lahat ng bagay na ito sa kanyang puso. Lucas 2:51

Paulit-ulit na ipinahahayag sa atin ng Banal na Kasulatan na “iningatan ng Mahal na Birheng Maria ang lahat ng bagay na ito sa kanyang puso.” Anong mga bagay? Patuloy niyang pinagnilayan ang dakilang hiwaga ng buhay ng kanyang Anak habang unti-unting nahahayag sa kanyang harapan ang Kanyang banal na buhay.

Matatag ang pagmamahal ng isang ina. Kadalasan, mas batid pa ng isang ina ang mga detalye ng buhay ng kanyang anak kaysa sa anak mismo. Siya ay mapagmatyag, mapag-aliw, laging naroroon, magiliw at mapagmahal. Ganito si Maria sa kanyang banal na Anak na si Hesus.

Hindi lubos na nalalaman ng Inang Maria ang bawat banal na katotohanan. Hindi niya namasdan ng kanyang mga mata ang Kabanal-banalang Trinidad habang namumuhay siya sa lupa. Hindi niya lubos na nalalaman ang plano ng Ama. Ngunit namuhay siya nang may ganap na pananampalataya. Batid din niya ang maraming katotohanan ng Langit at lupa sa pamamagitan ng kanyang Kalinis-linisang Puso. Ang kanyang puso ay puspos ng bawat birtud. Umibig siya nang may pagmamahal na hindi kayang ilarawan. At ang lalo niyang pinagnilayan sa kanyang Kalinis-linisang Puso, nang paulit-ulit sa buong buhay niya, ay ang dalisay at ganap na pagmamahal niya sa kanyang Anak. Ang pagmamahal na ito ay nagdulot sa kanya ng labis na pagkamangha. Patuloy siyang napupuspos ng banal na pagkamangha habang nakikipag-ugnayan sa kanyang Anak, pinagmamasdan ang Kanyang banal na buhay, at nakikitang lumalago Siya sa “karunungan at gulang at pagiging kalugud-lugod sa harap ng Diyos at ng mga tao” (John 2:52). Ang pagmamahal sa kanyang puso ay naging aral para sa kanya mismo. Patuloy na lumalalim ang kanyang pagkakilala sa Diyos sa pamamagitan ng pagninilay sa ganap na pagmamahal na inilagay ng kanyang Diyos sa kanyang puso. At ang Diyos na ito, ang kanyang Tagapagligtas, ay ang kanyang Anak.

Ipinagdiriwang natin ngayon ang Paggunita sa Kalinis-linisang Puso ni Maria. Bagaman maraming kapistahan sa buong taon kung kailan pinararangalan natin ang banal na anak na ito ng Diyos, ang pagdiriwang na ito ay pagkakataon para sa ating lahat na pagnilayan ang kanyang pusong mapagnilay.

Ang puso ng tao ay hindi lamang pisikal, kundi espirituwal din. Ito ang espirituwal na bukal ng ating pagmamahal sa Diyos at sa kapwa. Mula sa ating puso ay dumadaloy ang alinman sa birtud o bisyo, pagmamahal o pagkamuhi, pagkabukas-palad o pagkamakasarili. Sa pagpaparangal natin ngayon sa Kalinis-linisang Puso, tinatawag tayong tingnan ang huwaran ng kung ano ang dapat manahan sa ating sariling puso at kung ano ang dapat dumaloy mula rito. Ang kaganapan ng lahat ng birtud ang nararapat na dumaloy mula sa bawat puso ng tao sa lahat ng panahon. At ang puso ng ating Mahal na Ina ang magtuturo sa atin kung paano isapuso ang mga birtud na iyon upang maging kasangkapan ng pagmamahal ng Diyos sa kapwa.

Pagnilayan ngayon ang espirituwal na kaganapan ng Kalinis-linisang Puso ni Maria. Mahirap unawain ang kaganapan sa ating kalagayang napinsala ng pagkahulog sa kasalanan. Ngunit habang mas tumitingin tayo sa huwaran, lalo natin itong hahangarin. At habang lalo natin itong hinahangad, lalo natin itong makakamit. Maglaan ngayon ng panahon upang pagnilayan ang huwarang puso na nasa Ina ng Diyos at hilinging ipamagitan ka niya upang higit mo siyang matularan.

Kalinis-linisang Puso ng Inang Maria, ipinakikita mo sa amin ang ganap na paraan ng pagmamahal at pamimintuho sa iyong Anak. Sa iyong pamamagitan para sa akin, puspusin mo ako ng pag-ibig na iniukol mo sa iyong Anak. Salamat sa patotoong ibinigay mo sa aming lahat, at tulungan mo kaming tularan ang di-mabilang na mga birtud na dumaloy mula sa iyong puso. Kalinis-linisang Puso ni Maria, ipanalangin mo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Talaan ng mga Nilalaman


Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Ibahagi ang Pahinang Ito: