
ఈ-పుస్తకం, పేపర్బ్యాక్ రూపాల్లో కూడా లభిస్తుంది!
విభూతి బుధవారం/తపస్సుకాలం
“దేవుడు మంచి ఆరంభం కంటే మంచి ముగింపుకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యమిస్తాడు” అనే ఆశాభరితమైన మాట ఒకటుంది. తపస్సుకాలం అనేది మంచి ముగింపుపై, ప్రభువును కలుసుకోవడానికి ఇక్కడే, ఇప్పుడే సిద్ధంగా ఉండటంపై దృష్టి పెట్టే కాలం.
ఫిబ్రవరి 1
మనం పశ్చాత్తాపపడటానికి, దేవుణ్ణి మరింతగా ప్రేమించడానికి, ఆయనను కలుసుకోవడానికి సిద్ధపడటానికి సమయం ఇవ్వాలనే ఆయన మన ఆయుష్షును పొడిగిస్తున్నాడని పవిత్ర గ్రంథం చెబుతోంది. దేవుడు మీకు ఇస్తున్న ఈ “అదనపు కాలాన్ని” మీరు ఎలా జీవిస్తున్నారు? (2 పేతురు 3:9 చూడండి.)
ఫిబ్రవరి 2
పదవీవిరమణతో, వయస్సు పైబడటంతో మనకు ఎక్కువ సమయం దొరుకుతుంది; పనిలో మనల్ని మనం “మరచిపోయే” అవకాశమూ తగ్గుతుంది. మరి ఏం చేయాలి? ఇదిగో ఒక ఆలోచన: కాసేపు నిశ్చలంగా ఉండండి. ప్రార్థించండి. కొన్ని కొత్త ప్రయత్నాల గురించి ఆలోచించండి. ఉదాహరణకు, ఇతరులకు మరింత సేవ చేయడం, మరింతగా ప్రార్థించడం, “గులాబీల పరిమళాన్ని ఆస్వాదించడం,” జీవన వేగాన్ని తగ్గించుకోవడం, దేవుని సృష్టిని ఆస్వాదించడం.
ఫిబ్రవరి 3
ఒక్కసారి ఆలోచిస్తే, మీ జీవితంలో “ముగింపు ఎప్పుడో” తెలియని దశ బహుశా వృద్ధాప్యమే మొదటిది కావచ్చు. మీరు ఉన్నత పాఠశాలలో ఎప్పుడు చేరతారో, కళాశాల చదువు ఎప్పుడు పూర్తవుతుందో, కొత్త ఉద్యోగంలో ఎప్పుడు చేరతారో, వివాహం ఎప్పుడు చేసుకుంటారో, పదవీవిరమణ ఎప్పుడు చేస్తారో మీకు తెలుసు. కానీ మీరు ఎప్పుడు మరణిస్తారో కచ్చితంగా తెలియదు. అందుకే పునీత ఫౌస్టీనా చేసిన ఈ ప్రార్థన నాకు ఎంతో ఇష్టం: “నా యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.”
ఫిబ్రవరి 4
మొన్న నేను దివ్యబలిపూజ సహార్పణలో పాల్గొన్నాను. యువ విచారణ గురువు ఎంతో చక్కగా దివ్యబలిపూజ అర్పించారు. ఆయన ఉత్సాహానికీ మంచితనానికీ దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెప్పడం తప్ప మరేమీ చేయలేకపోయాను. జీవితం ముందుకు సాగుతూనే ఉంటుంది. తరువాతి తరంలోని మంచితనాన్ని చూసి ఆనందించడానికి ఎన్నో అవకాశాలున్నాయి.
ఫిబ్రవరి 5
ఒంటరితనం అనుభవించడానికీ ఒంటరిగా ఉండటానికీ తేడా ఉంది. ఒంటరిగా ఉండటాన్ని ఆస్వాదించడం నేర్చుకోవడం ఎంతో ముఖ్యం. నేను పెరుగుతున్నప్పుడు మా పొరుగున ఉండే వృద్ధ రైతులు ఇలా అనేవారు: “వయస్సు పెరిగే కొద్దీ, నాకు నేనే మంచి తోడునని అనిపిస్తోంది.” ఎంత చక్కని మాట కదా? యేసు ఇలా అన్నాడు: “అయినా నేను ఎన్నడూ ఒంటరిగా లేను. తండ్రి ఎల్లప్పుడూ నాతో ఉన్నాడు.” మనలో ప్రతి ఒక్కరం కూడా అదే మాట చెప్పవచ్చు!
ఫిబ్రవరి 6
వయస్సు పెరిగే కొద్దీ మన చురుకుదనం తగ్గుతుంది; మన ప్రార్థనలో కూడా క్రియాశీలత తగ్గవచ్చు. ఇలాంటి సమయంలో “యేసు ప్రార్థన” చేయడం నాకు ఎంతో ఇష్టం. ప్రశాంతంగా కూర్చుని మీ గుండె చప్పుడును గమనించండి (ఊపిరి వదిలిన తరువాత దాన్ని గుర్తించడం సులభం). ఆ తరువాత మీ ప్రార్థనను మీ గుండె చప్పుడుతో కలపండి; అలా మీ హృదయం ప్రతి స్పందనతోనూ మీ ప్రార్థనను పలుకుతుంది. “అబ్బా, తండ్రీ” అనే మాటలను ఉపయోగించడం నాకు ఇష్టం. అయితే రెండు తాళాలకు సరిపోయే ఏ ప్రార్థనైనా మంచిదే—ఉదాహరణకు, “యేసూ, కరుణించు” లేదా “పవిత్రాత్మా.” ప్రయత్నించి చూడండి. ఇది యేసుక్రీస్తు శాంతిని ప్రసాదిస్తుంది. మీరు ఆరాధనా మందిరంలో ఉన్నప్పుడు కూడా ఇలా ప్రార్థించడం ఎంతో మంచిది.
ఫిబ్రవరి 7
తండ్రి ఇంటికి తిరిగి వెళ్తున్నప్పుడు మనతో రావాలని యేసును అడిగే ఒక అందమైన ప్రార్థన ఉంది. అది ఇలా సాగుతుంది: “ఓ నా రక్షకా, నీ బాటసారినైన నన్ను స్వీకరించు. ఇదిగో, దేనినీ పట్టుకుని ఉండకుండా నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. నీతో ఈ లోకాన్ని విడిచి తండ్రి వద్దకు వెళ్లాలని కోరుకుంటున్నాను.” మరణంలో మనం ఈ లోకాన్ని విడిచిపెడతాం. మన ప్రవాస స్థలాన్ని విడిచి మన నిజమైన ఇంటికి తిరిగి వెళ్తున్నాం.
ఫిబ్రవరి 8
మన ఆత్మ ఆధ్యాత్మికమైనది. అది దేవుని జీవంలో పాలుపంచుకుంటుంది. దివ్యబలిపూజలో, “మన మానవత్వంలో పాలుపంచుకోవడానికి తన్ను తాను తగ్గించుకున్న” యేసును మనం ప్రార్థిస్తాం. ఆయన దైవత్వంలో మనం కూడా పాలుపొందాలని ప్రార్థిస్తాం. మన ఆత్మ అమర్త్యమైనది. అది ఎన్నటికీ మరణించదు. అందువల్ల నిత్యజీవం గురించి మనం శ్రద్ధ వహించడం ఎంతో ముఖ్యం. శాశ్వతంగా నిలిచే జీవితం అదొక్కటే.
ఫిబ్రవరి 9
ఇదిగో ఒక ప్రశ్న: “అవును, మీరు పదవీవిరమణ చేశారు. కానీ ఇప్పుడు దేవుడు మిమ్మల్ని ఏ ‘కొత్త పని’ చేయమని పిలుస్తున్నాడు?”
ఫిబ్రవరి 10
ఇతరులు ప్రకాశించేలా సహాయపడుతూ హుందాగా వృద్ధాప్యంలోకి అడుగుపెట్టండి. క్రీస్తుతో మీ ఐక్యతలో ఎదగడానికి అది తోడ్పడుతుంది.
ఫిబ్రవరి 11
మీ విశ్వాసం గురించి, మన ప్రభువుపట్ల మీకున్న ప్రేమ గురించి మీ కుటుంబంతో మాట్లాడటానికి భయపడకండి. అది వారికి గొప్ప ఆశీర్వాదంగా ఉంటుంది.
ఫిబ్రవరి 12
మరణమే పరమమైన, అంతిమమైన సత్యమనే అబద్ధాన్ని మనం నమ్మాలని అపవాది కోరుకుంటాడు. కానీ మన విశ్వాసం దానికి విరుద్ధమైన విషయాన్ని స్పష్టంగా చెబుతుంది: “శరీర పునరుత్థానాన్ని, నిత్యజీవాన్ని నేను విశ్వసిస్తున్నాను. ఆమెన్.”
ఫిబ్రవరి 13
మానవ జీవితంలోని నాలుగు దశలను సాధారణంగా బాల్యం, యౌవనం, వయోజన దశ, వృద్ధాప్యం అని పేర్కొంటారు. ప్రతి దశకూ దాని ఆనందాలు, సవాళ్లు, పూర్తి చేయవలసిన పనులు ఉంటాయి. ఒక విధంగా చూస్తే, వృద్ధాప్యంలో చేయవలసిన పనే అన్నిటికంటే గొప్పది—అది మన మరణానికీ, మన ప్రభువును కలుసుకోవడానికీ సిద్ధపడటం.
ఫిబ్రవరి 14
మన జీవితాల చివరి దశ అయిన వృద్ధాప్యంలో మనకు లభించే అమూల్యమైన సంపదల్లో విశాల దృక్పథం ఒకటి. మనం ఎన్నో అనుభవాల గుండా వచ్చాం. కొన్ని గాయాల మచ్చలు లేకుండా మనలో ఎవరూ వృద్ధాప్యానికి చేరుకోరు. అయితే ఇవి కూడా క్షమాపణకు, కనికరానికి, నూతన జీవితానికి మార్గాలు కాగలవు. దేవుని ప్రణాళికలో ఏదీ వ్యర్థం కాదు.
ఫిబ్రవరి 15
వృద్ధాప్యంలో కొత్త స్నేహాలను పెంపొందించుకోవడానికి మన వయస్సు అడ్డంకి కాదు. జీవితంలోని అన్ని దశల్లో ఉన్నవారితో మనకు స్నేహాలు ఏర్పడితే బాగుంటుంది. అయితే మన సంరక్షక దేవదూతతోనూ, మనకు ఇష్టమైన పునీతులతోనూ స్నేహాన్ని పెంచుకోవడానికి, మరీ ముఖ్యంగా మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుతో స్నేహాన్ని మరింత గాఢం చేసుకోవడానికి కూడా మనం కృషి చేయాలి. అత్యంత ప్రాముఖ్యమైన ఆ పనికి వృద్ధాప్యం మనకు సమయాన్ని ఇస్తుంది.
ఫిబ్రవరి 16
మన జీవితమంతా నేర్చుకుంటూనే ఉండాలని ఆశిద్దాం. అందులో కొత్త నైపుణ్యాలు నేర్చుకోవడం, కొత్త అభిరుచులను ప్రయత్నించడం, కొత్తవీ పాతవీ అయిన ఆసక్తులను కొనసాగించడం తప్పకుండా ఉంటాయి. అయితే అన్నిటికంటే ముఖ్యమైనది మననం కోసం ప్రత్యేక సమయాన్ని కేటాయించడం. (నా వృద్ధాప్యంలో దినచర్యా విశేషాలు రాసుకోవడాన్ని కూడా ఆనందిస్తున్నాను!) మన జీవితమంతటా నేర్చుకున్న పాఠాలను మననం చేసుకునే సమయమిది. మన జీవితకాలమంతా నేర్చుకుంటూ, “రూపుదిద్దుకుంటూనే” ఉంటామని ఆశిద్దాం.
ఫిబ్రవరి 17
మనకు వయస్సు పెరిగేకొద్దీ, బహుశా అందరి దృష్టీ మనపై అంతగా నిలవనప్పుడు, మన జీవితంలోని ఎత్తుపల్లాలను మననం చేసుకునే అవకాశం లభిస్తుంది. అలా మననం చేసుకునేటప్పుడు పునీత రెండవ జాన్ పాల్ గారి ఈ అద్భుతమైన మాటలు ఎంతో అవసరం: “మన బలహీనతలు, వైఫల్యాలు అన్నిటినీ కలిపితే వచ్చేదే మనం కాదు. మన తండ్రికి మనపై ఉన్న ప్రేమ, ఆయన కుమారుడైన యేసు ప్రతిరూపంగా మారడానికి మనకున్న నిజమైన సామర్థ్యం—ఇవే మనం ఎవరో తెలియజేస్తాయి.”
ఫిబ్రవరి 18
“కాలం ఎగిరిపోతోంది.” మనం అలా అంటుంటాం; ప్రతిరోజూ దాన్ని అనుభవిస్తుంటాం. అయితే ఇదొక ఆలోచన: కాలం మనల్ని పరలోకానికి తీసుకెళుతోంది! హెబ్రీయులకు 13:14 (RSVCE) ఇలా చెబుతోంది: “ఎందుకంటే ఇక్కడ మనకు శాశ్వతమైన నగరం లేదు; రాబోయే నగరం కోసం మనం వెదుకుతున్నాం.” అద్భుతమైన రచయిత ఫాదర్ స్టినిస్సెన్ దీన్ని ఇలా చెబుతారు: “పూర్తి సంగీత సమ్మేళనం కంటే దాని ఉపోద్ఘాత సంగీతాన్నే మనం ఎక్కువగా కోరుకుంటామా?” (స్టినిస్సెన్ 2018, 174). మన కాలం నిత్యత్వంలో కలిసిపోయే క్షణానికి మనల్ని చేర్చాలని ఆతురపడుతోంది కాబట్టే బహుశా కాలం ఎగిరిపోతోందేమో.
ఫిబ్రవరి 19
వృద్ధాప్యంలో మనలో చాలామందికి క్షమాపణ ఒక ముఖ్యమైన విషయం. దేవుడు మనకు ఇచ్చే క్షమాపణను మనం స్వీకరించినప్పుడు, ఇతరులను క్షమించడం ఎంతో సులభమవుతుంది. అయితే ఆధ్యాత్మిక రచయితలు పేర్కొన్నట్లుగా, కొన్నిసార్లు క్షమించడానికి మనకున్న విముఖత దేవునికి కూడా ఉందని మనం భావించవచ్చు. కానీ క్షమించడం దేవునికి ఏమాత్రం కష్టం కాదు. తాను సులభంగా, తరచూ, మళ్లీ మళ్లీ క్షమిస్తానని ఆయన మనకు చెబుతున్నారు. కీర్తన 117 చెప్పినట్లుగా, “మనపట్ల ఆయన కనికరం బలమైనది; ప్రభువు విశ్వసనీయత నిరంతరం నిలుస్తుంది.”
ఫిబ్రవరి 20
మీరూ నేనూ దేవునివైపు పయనించడానికే సృష్టించబడ్డాం. మనల్ని దేవుని నుండి దూరం చేసే వాటికి మన ఆలోచనలను అప్పగిస్తే, మన గమ్యాన్ని చేరే అవకాశాన్ని కోల్పోతాం! కాబట్టి మన జ్ఞాపకాల విషయానికి వస్తే, మనకు గుర్తున్న ఎన్నో విషయాలను—ముఖ్యంగా పాత మనస్తాపాలను, గాయాలను, పొరపాట్లను—మరచిపోవడమే మేలు కావచ్చు.
ఫిబ్రవరి 21
పునీత సిలువ యోహాను మనల్ని “పవిత్రమైన మరుపు” వైపు ప్రోత్సహిస్తున్నారు. కొద్దిసేపటి క్రితం జరిగిన విషయాలు కూడా గుర్తుండని మన జ్ఞాపకశక్తి గురించి మనమంతా సరదాగా మాట్లాడుకుంటాం. అయితే అది పూర్తిగా చెడ్డదేమీ కాదేమో. “పవిత్రమైన మరుపు” మంచిదని ఎవరికి తెలుసు?!
ఫిబ్రవరి 22
గతానికి ఉన్న “మలచుకోగల స్వభావం” గురించి ఆధ్యాత్మిక రచయితలు మాట్లాడుతారు. ఎంత పెద్ద మాట! దాని అర్థం ఏమిటంటే, మన గతం ఒక భారమైన బరువుగా ఉండాలా లేక ఒక సంపదగా ఉండాలా అనేది మనం నిర్ణయించుకోవచ్చు. మన గతం కాంక్రీటుతో తయారైనది కాదు. అది మనం పిసికి, కొత్త రూపం, ఆకారం ఇవ్వగల పిండిముద్ద లాంటిది. ఫాదర్ స్టినిస్సెన్ దీన్ని ఇలా చెబుతారు: “ఒక సంఘటనలోని సారం దానిలోని ఆధ్యాత్మిక అంశం, దాని అర్థం. అది ఎల్లప్పుడూ మార్పుకు, వికాసానికి అవకాశం కలిగి ఉంటుంది” (స్టినిస్సెన్ 2018, 117). మన గత జీవితంలోని సంఘటనలకు మన దృష్టిలో ఏ అర్థం ఉండాలో మనమందరం నిర్ణయించుకోవచ్చు. మనకు జరిగే ప్రతిదానిలో దేవుడు గుప్తంగా సన్నిహితుడై ఉన్నారు.
ఫిబ్రవరి 23
మన ప్రభువును ముఖాముఖిగా చూసే ఆనందప్రద దైవదర్శనం గురించి పవిత్ర గ్రంథమంతటా ఎన్నో “సూచనలు” ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు, ప్రభువు ప్రత్యక్షమైనప్పుడు “మనం ఆయనవలె ఉంటాం; ఎందుకంటే ఆయన ఎలా ఉన్నారో అలాగే ఆయనను చూస్తాం” అని 1 యోహాను 3:2 చెబుతోంది.
ఫిబ్రవరి 24
మన సొంతిల్లయిన పరలోకానికి మనం వెళ్లడాన్ని పునీత సిప్రియన్ కొన్ని అందమైన దృశ్యాలతో వర్ణిస్తారు. వాటిలో ఒకటి ఇది: “ఈ లోకపు సైనికులు శత్రువును ఓడించిన తరువాత విజయోత్సాహంతో తమ స్వదేశానికి తిరిగి రావడంలో గర్విస్తారు. మరి అపవాదిని జయించిన తరువాత విజయోత్సాహంతో పరలోకానికి తిరిగి వెళ్లడంలో ఎంత ఎక్కువ మహిమ ఉంటుంది!”
ఫిబ్రవరి 25
మన సొంతింటికి, ప్రభువు వద్దకు వెళ్లడం గురించి పునీత సిప్రియన్ ఇలా అంటారు: “ఈ లోకం నుండి ఆనందంగా నిష్క్రమించడం, వేదన నుండి, బాధ నుండి మహిమతో బయలుదేరడం, ఒక క్షణంలో మానవుల లోకాన్ని చూసిన కళ్లను మూసుకుని, మరుక్షణంలోనే దేవుణ్ణి, క్రీస్తును చూడటానికి వాటిని తెరవడం—ఎంతటి గౌరవం, ఎంతటి సంతోషం! మీరు అకస్మాత్తుగా భూమి నుండి తీసుకెళ్లబడి, పరలోక రాజ్యంలో ఉన్నట్లు తెలుసుకుంటారు.”
ఫిబ్రవరి 26
మన హృదయపు అత్యంత లోతైన ఆకాంక్షలను నెరవేర్చే అంతిమ గమ్యం కోసం మనం సృష్టించబడ్డామని మన విశ్వాసం చెబుతోంది. పరలోకమే మన నిజమైన, శాశ్వతమైన ఇల్లు. అక్కడ మనం ఒంటరిగా ఉండం. అక్కడ “ప్రతి దేశం, జాతి, ప్రజ, భాష నుండి వచ్చిన… గొప్ప జనసమూహం…” ఉంటుందని ప్రకటన గ్రంథం చెబుతోంది (ప్రకటన 7:9).
ఫిబ్రవరి 27
మన జీవితంలోని ఈ దశ గురించి నేను చదివిన అత్యంత సుందరమైన సారాంశాలలో ఒకటి పునీత రెండవ యోహాను పౌలు 1999లో రాసిన వృద్ధులకు లేఖలో ఉంది: “ఈ విధంగా విశ్వాసం మరణ రహస్యాన్ని వెలిగిస్తూ, వృద్ధాప్యానికి ప్రశాంతతను చేకూరుస్తుంది. ఇక వృద్ధాప్యాన్ని ఒక విపత్తు కోసం ఎదురుచూస్తూ నిష్క్రియగా గడిపే కాలంగా భావించి జీవించడం కాకుండా, సంపూర్ణ పరిపక్వత అనే గమ్యానికి వాగ్దానాలతో నిండిన పయనంగా భావించి జీవించడం జరుగుతుంది” (#16).
ఫిబ్రవరి 28
కొన్నిసార్లు మన గత పాపాలు లేదా పొరపాట్ల కారణంగా మనం దేవునికి అయోగ్యులమని భావించవచ్చు. లేదా మన విశ్వాసం చలించడం వల్ల ఆయనకు దూరంగా ఉన్నట్లు అనిపించవచ్చు. ఇలాంటి సమయాలలో పూర్ణహృదయంతో యేసు ప్రార్థన చేయడం ఎంతో మంచిది: “యేసుక్రీస్తు ప్రభువా, సజీవ దేవుని కుమారుడా, పాపినైన నాపై కరుణ చూపుము.” తన కారుణ్యం కోసం మనం హృదయపూర్వకంగా చేసే ప్రార్థనను దేవుడు విని, దానికి జవాబిస్తాడు.
ఫిబ్రవరి 29 (లీపు సంవత్సరంలో)
మన దేశంలో 60 లేదా అంతకంటే ఎక్కువ వయస్సు గలవారు సుమారు 73 మిలియన్ల మంది ఉన్నారు. ఈ వృద్ధ అమెరికన్లు రోజుకు సుమారు 7 గంటలు ఒంటరిగా ఉంటున్నారని ప్యూ రీసెర్చ్ సెంటర్ ఇటీవల నిర్వహించిన సర్వేలో తేలింది. ఒంటరిగా నివసించే వృద్ధుల విషయంలో ఇది రోజుకు 10 గంటలు. ఈ సంఖ్యల గురించి ఎంతో చెప్పవచ్చు. ఒకరికొకరం తోడుగా నిలవాలని అవి మనకు పిలుపునిస్తున్నాయి—ఒక ఫోన్ కాల్ కూడా ఒక దీవెనే. ఇతరులకు సహాయం చేయడానికి స్వచ్ఛందంగా ముందుకు రావడం కూడా మనసును ఎంతో ఉల్లాసపరుస్తుంది. ముఖ్యంగా, మీకు ఒంటరితనంగా అనిపిస్తే, ఆ ఒంటరితనం నుంచే దేవునికి ప్రార్థించండి. ఇలా చెప్పండి: “ప్రభువా, ఈ రోజు నాకు నిజంగా ఎంతో ఒంటరితనంగా అనిపిస్తోంది, అయినా నీవు నాతో ఉన్నావని నాకు తెలుసు. ఒంటరిగా ఉన్న క్రీస్తువైన నీతో నేను కూడా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను.”
మరింత చదవడానికి: గుర్తింపు మరియు ధ్యేయం
అమెజాన్లో ఈ-పుస్తకంగా లేదా మృదువైన అట్టతో ముద్రిత పుస్తకంగా లభిస్తుంది!
